Category Archives: Απώλεια

Κηδεύτηκε χτες ο εξαιρετικός ηθοποιός Σοφοκλής Πέππας

Απώλεια για το θέατρο

 

Το τελευταίο «αντίο» σε έναν από τους πιο «πολύτιμους» (λόγω της ευαισθησίας, της πνευματικότητας και του μέτρου της υποκριτικής του) ηθοποιούς του θεάτρου μας, στον Σοφοκλή Πέππα, είπαν χτες συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοί του, στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Ο δημοφιλής ηθοποιός έχασε τη μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο, την Κυριακή ξημερώματα, στο σπίτι του, σε ηλικία 63 χρόνων, αφήνοντας ανεκπλήρωτο ένα όνειρό του. Να ανεβάσει τη «Δολοφονία του Μαρά», ένα έργο πολιτικό και επίκαιρο, για το οποίο έκανε πρόβες με ομάδα μαθητών του.

Ο Σοφοκλής Πέππας, άνθρωπος και καλλιτέχνης, με έμφυτη ευγένεια, σεμνότητα, καλοσύνη, ήθος, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Σπούδασε στη σχολή Γιώργου Θεοδοσιάδη και αποφοίτησε το 1970. Πρωτοεμφανίστηκε το 1972, παίζοντας με τον θίασο Δ. Μυράτ, στο έργο «Το παράξενο τάμα». Συνεργάστηκε με πάρα πολλούς θιάσους ποιοτικού ρεπερτορίου, αλλά και με το Εθνικό Θέατρο και Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, παίζοντας δευτεραγωνιστικούς και πρωταγωνιστικούς ρόλους. Χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε τους θιάσους «Ανοιχτό Θέατρο», θίασος Γ. Φέρτη – Ξ. Καλογεροπούλου, «Δεσμοί», «Σκηνή» και «νέα Σκηνή» του Λ. Βογιατζή, «Πράξη», κ.ά. Επαιξε σε αρκετά έργα στο «Θέατρο της Δευτέρας» (ΕΡΤ-1), σε τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Πήρε το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου στην ταινία του Τ. Ψαρρά «Η σκόνη που πέφτει» (διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ Καΐρου). Το 2002 σκηνοθέτησε το έργο του Ζ. Π. Σαρτρ «Κεκλεισμένων των θυρών» (θίασος «Πράξη»). Το 2008, το Κέντρο Μελέτης και Ερευνας του Ελληνικού Θεάτρου – Θεατρικό Μουσείο του απένειμε το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης» για την ερμηνεία του στον επώνυμο ρόλο στον τσεχοφικό «Θείο Βάνια». Ο Σ. Πέππας είχε «χαρίσει» την – έξοχη, βαθύτονη αλλά και εύπλαστη – φωνή του στο ρόλο του «Μπαμπαστρούμφ» (στην παιδική σειρά «Στρουμφάκια»).
Συλλυπητήρια για το θάνατο του Σ. Πέππα εξέφρασε ο υπουργός Πολιτισμού, Π. Γερουλάνος. [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 27 Μάρτη 2012 ]

Πέθανε ο Νίκος Βασταρδής

Σε ηλικία 88 ετών, έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Κυριακής στο Σισμανόγλειο νοσοκομείο, ο ηθοποιός Νίκος Βασταρδής.

Τους τελευταίους μήνες η υγεία του γνωστού ηθοποιού ήταν επιβαρυμένη εξαιτίας ενός ατυχήματός του, ενώ μέχρι πριν μερικούς μήνες ήταν υγιέστατος και δίδασκε στη σχολή του.

Το «τελευταίο αντίο» στον αγαπημένο ηθοποιό – από συγγενείς και φίλους – θα δοθεί αύριο Τρίτη 20 Μαρτίου στις 3 το μεσημέρι στο νεκροταφείο Χαλανδρίου.

Ο Νίκος Βασταρδής γεννήθηκε στον Πειραιά το 1924 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, του Κάρολου Κουν. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1942, στην «Αγριόπαπια» του Ερρίκου Ίψεν.

Έως το 1944, εμφανίστηκε στα θεατρικά έργα: «Για ένα κομμάτι γης» του Κόντγουελ, όπου ερμήνευσε το ρόλο του Ντιούντ, «Στέλλα Βιολάντη» του Γρ. Ξενόπουλου, «Χαρούμενα νιάτα» του Πιζέ.

Εκτός από το Θέατρο Τέχνης συνεργάστηκε, επίσης, με το «Θέατρο του Λαού» και τους «Ενωμένους Καλλιτέχνες» (1945-1946), παίζοντας στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ, στον «Μακρινό δρόμο» του Αρμπούζωφ και στο έργο του Μπ. Σω «Πάνω στα βράχια». Tο 1947 συμμετείχε στον θίασο του Γιώργου Παππά και το 1948 στο θίασο Βασίλη Λογοθετίδη.

Τα χρόνια που ακολούθησαν ασχολήθηκε με το μουσικό θέατρο, όπου εργάστηκε για αρκετά χρόνια. Το 1953 συγκρότησε δικό του θίασο οπερέτας, ενώ το 1955 και το 1956 επέστρεψε στην πρόζα και ερμήνευσε τον Βοναπάρτη στο έργο του Τσβάιχ «Του φτωχού τ’ αρνί» με τον θίασο Τζ. Καρούσου – Μαίρης Λεκκού. Από το 1958 έως το 1962 συνεργάστηκε με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη και έπαιξε στα έργα «Βασίλισσα Αμαλία» του Γ. Ρούσσου, «Το τέλος του ταξιδιού» του Ρ. Σέρριφφ, «Έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ, «Η δίκη των πιθήκων» των Λώρενς – Λη, «Ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερς» του Φρανκ Στέητον, «Οδύσσεια» του Μαν. Σκουλούδη, «Μαριμπέλ» του Μίγελ Μιούρα, «Βαθιές είναι οι ρίζες» των Ντ’ Υσσώ – Γκάου. Συνέχεια

Τραγικός θάνατος για τον θεατρικό επιχειρηματία Βαγγέλη Λειβαδά

  • Ξέσπασε πυρκαγιά στο διαμέρισμά του, πιθανότατα από αερόθερμο

Νεκρός ανασύρθηκε ο 90χρονος θεατρικός επιχειρηματίας Βαγγέλης Λειβαδάς, από το διαμέρισμά του στη Γλυφάδα, έπειτα από πυρκαγιά που ξέσπασε λίγο μετά τις 3 το μεσημέρι της Κυριακής, για  άγνωστους μέχρι στιγμής λόγους.

Στο νοσοκομείο «Σωτηρία» μεταφέρθηκε επίσης με αναπνευστικά προβλήματα και ισχυρό σοκ η σύντροφος της ζωής του, ηθοποιός Σμαρούλα Γιούλη.

Έρευνες στο διαμέρισμα του 3 ορόφου, στην οδό Κολοκοτρώνη 19, στη Γλυφάδα, διεξάγει το Ανακριτικό της Πυροσβεστικής, προκειμένου να διαπιστώσει τα αίτια της φονικής πυρκαγιάς.

Από τις πρώτες εκτιμήσεις της Πυροσβεστικής, πιθανή αιτία της φωτιάς είναι ένα αερόθερμο στην κρεβατοκάμαρα του διαμερίσματος, από το οποίο πήραν φωτιά τα κλινοσκεπάσματα.

Ο Βαγγέλης Λιβαδάς γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο κατεξοχήν Έλληνας θεατρικός επιχειρηματίας, αρνιόταν αυτόν τον τίτλο και προτιμούσε αυτόν του θεατρικού παραγωγού.

Από παιδί ακόμα μαγεύτηκε από τον κόσμο του θεάτρου. Η πρώτη του δουλειά ως παραγωγός ανέβηκε στο θέατρο το 1958 και από τότε μέχρι σήμερα έχει στο ενεργητικό του πάνω από 360 παραγωγές, που περιλαμβάνουν από το αρχαίο ελληνικό θέατρο, το κλασσικό θέατρο, ως την επιθεώρηση, την οπερέτα το μιούζικαλ, και γενικότερα από όλο το φάσμα του θεατρικού ρεπερτορίου. Ο Βαγγέλης Λιβαδάς ήταν παντρεμένος με την μεγάλη πρωταγωνίστρια του θεάτρου και του κινηματογράφου, Σμαρούλα Γιούλη, από τα πρώτα του επιχειρηματικά βήματα στο χώρο του θεάτρου. Συνέχεια

«Τελευταία πράξη» για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη

Περισσότερα από 30 θεατρικά έγραψε σε μισό αιώνα ο Ιάκωβος Καμπανέλλης
  • ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΝΑΝΟΥ: Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ

Ο «πατριάρχης» του ελληνικού θεάτρου Ιάκωβος Καμπανέλλης, που έδωσε μεταπολεμικά νέα πνοή στην ελληνική δραματουργία, πέθανε χτες το μεσημέρι, στα 89 του χρόνια. Εδώ και δύο μήνες νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου «Μητέρα», στην Αθήνα, με νεφρική ανεπάρκεια.
Πολυγραφότατος και πολυβραβευμένος, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης άφησε πίσω του ένα πολυδιάστατο και σημαντικό έργο: περισσότερα από 30 θεατρικά έργα σε διάστημα περίπου μισού αιώνα -ανάμεσά τους και τα έργα – ορόσημα «Η Αυλή των θαυμάτων» και «Παραμύθι χωρίς όνομα», καθώς και σενάρια κινηματογραφικών ταινιών, στίχους που μελοποίησαν μεγάλοι συνθέτες, όπως ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης, και πολλά άρθρα σε εφημερίδες. Πέρα από την καλλιτεχνική του αξία, το έργο του διαποτίζεται από βαθιά πολιτική και κοινωνική ανησυχία, που συνδέεται με τη διαδρομή της Ελλάδας κατά τη μεταπολεμική περίοδο.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο το 1922. Το 1934, λόγω οικονομικών προβλημάτων, οι γονείς του με τα εννέα τους παιδιά μετοίκησαν στην Αθήνα. Ο ίδιος αναγκάστηκε να εργάζεται την ημέρα και να σπουδάζει σε νυχτερινή τεχνική σχολή. Αν και δεν τέλειωσε ποτέ το Γυμνάσιο, τον χαρακτήριζε η ευρυμάθεια, ενώ μιλούσε επίσης γαλλικά και αγγλικά. Από μικρός νοίκιαζε μεταχειρισμένα βιβλία από τα παλαιοβιβλιοπωλεία. Στα 18 του χρόνια ήταν ήδη γνώστης μεγάλου μέρους της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Στην Κατοχή συμμετείχε στην Αντίσταση. Το 1943 συνελήφθη από την Γκεστάπο και μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν. Εκεί παρέμεινε κρατούμενος μέχρι το Μάιο του 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τους συμμάχους. Καρπό της επώδυνης αυτής εμπειρίας του αποτέλεσε η μαρτυρία του με τίτλο «Μαουτχάουζεν».

  • Μισό αιώνα στο θέατρο

Το 1950 έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο, «Χορός πάνω στα στάχυα», που ανέβηκε στο θέατρο «Διονύσια» από το θίασο του Αδαμάντιου Λεμού. Η ουσιαστική του μύηση στη μαγεία του θεάτρου έγινε το 1954, όταν βρέθηκε στο Θέατρο Τέχνης, για να παρακολουθήσει την παράσταση του έργου του Ουάιλντερ «Το τέλος της μικρής μας πόλης». Αμέσως μετά την εμπειρία του αυτήν που τον συνάρπασε στράφηκε στη συστηματική μελέτη του θεάτρου. Τρία χρόνια αργότερα, ο Κάρολος Κουν σκηνοθέτησε την «Αυλή των Θαυμάτων» που έφερε τον Καμπανέλλη στην πρώτη γραμμή του ελληνικού θεάτρου. Το έργο, που σφράγισε την πορεία του ελληνικού θεάτρου, έχει ως θέμα τη ζωή στις πυκνοκατοικημένες αυλές της γειτονιάς και των προσφυγικών συνοικισμών. «Σ’ αυτές τις αυλές άργησε πολύ να φτάσει η καλύτερη ζωή που δημιούργησε η ανασυγκρότηση κι η ανοικοδόμηση στη μεταπολεμική εποχή. Το μερίδιο της φτωχολογιάς στο οικονομικό θαύμα που γινόταν ήταν ένα σκέτο μεροκάματο κι αυτό όχι καθημερινά σίγουρο», έγραφε ο ίδιος.
Για την προσφορά του επί μισό και περισσότερο αιώνα στο νεοελληνικό θέατρο του απονεμήθηκαν πολυάριθμοι τίτλοι. Εκλέχτηκε παμψηφεί τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου και της Θεατρολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με την απονομή ανώτατου παρασήμου.
Το «Παραμύθι χωρίς όνομα», από τα πιο αγαπητά έργα του Καμπανέλλη, είναι βασισμένο στο ομώνυμο αφήγημα της Πηνελόπης Δέλτα. Ο μύθος του αποτελεί αλληγορία για την Ελλάδα. Μέσα από την επιστράτευση για πόλεμο που ετοιμάζει η χώρα, ο συγγραφέας σατιρίζει το πώς διοικείται ο τόπος και τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά ο λαός.
Στα υπόλοιπα θεατρικά του έργα συγκαταλέγονται και τα: «Εβδομη μέρα της δημιουργίας», «Ηλικία της νύχτας», «Γειτονιά των Αγγέλων», «Βίβα, Ασπασία», «Οδυσσέα, γύρισε σπίτι», «Αποικία των τιμωρημένων», «Το μεγάλο μας τσίρκο», «Ο εχθρός λαός», «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», «Στη χώρα Ιψεν». Τα έργα του ανέβηκαν από το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ αλλά και άλλα σχήματα, όπως το Θέατρο Τέχνης, ο θίασος Καρέζη – Καζάκου, ο θίασος Βεργή, η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης». Τα έργα του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Κέδρος».
Εγραψε επίσης σενάρια κινηματογραφικών ταινιών, κυριότερα των οποίων είναι τα: «Στέλλα» (σκην. Μ. Κακογιάννη), «Ο δράκος» (σκην. Ν. Κούνδουρου), «Αρπαγή της Περσεφόνης» (σκην. Γρ. Γρηγορίου), και «Κορίτσια στον ήλιο» (σκην. Β. Γεωργιάδη). Σκηνοθέτησε επίσης τις ταινίες «Το κανόνι και τ’ αηδόνι», σε συνεργασία με τον αδερφό του, τον ηθοποιό Γιώργο Καμπανέλλη, και «Η Χιονάτη και τα επτά γεροντοπαλίκαρα». Αρκετά από τα θεατρικά του έχουν μεταφραστεί και παιχτεί σε Αγγλία, Αυστρία, Γερμανία και άλλες χώρες. Εξαιρετική ήταν η επίδοσή του στη στιχουργία: το «Παραμύθι χωρίς όνομα» (μουσική Μάνου Χατζιδάκι), το «Μαουτχάουζεν» (μουσική Μίκη Θεοδωράκη), το «Μεγάλο μας Τσίρκο» (μουσική Σταύρου Ξαρχάκου) και άλλα σημαντικά έργα της ελληνικής μουσικής φέρουν την υπογραφή του.
Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία στις εφημερίδες «Ελευθερία», «Ανένδοτος» και «Τα Νέα».

  • Ο Καμπανέλλης στη Θεσσαλονίκη

Τόσο το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος όσο και η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» αγαπούσαν ιδιαίτερα τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και ανέβασαν πολλές φορές έργα του, ενώ και ο ίδιος είχε έρθει αρκετές φορές στη Θεσσαλονίκη με την ευκαιρία αυτών των ανεβασμάτων αλλά και όταν αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ του ΑΠΘ.
Για πρώτη φορά το ΚΘΒΕ ανέβασε το «Παραμύθι χωρίς όνομα» το 1979, σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάκα και ακολούθησαν παραστάσεις όπως: «Η αυλή των θαυμάτων», σε σκηνοθεσία Ερσης Βασιλικώτη (1983), «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», σε σκηνοθεσία Ιάκωβου Καμπανέλλη (1987), και πιο πρόσφατα τα «Τέσσερα πόδια του τραπεζιού», σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα (1998), και «Οδυσσέα, γύρισε σπίτι», σε σκηνοθεσία Ανδρέα Βουτσινά (2001).
Το 1993 η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» ανέβασε το έργο του Ι. Καμπανέλλη «Ο δρόμος περνά από μέσα», το 1995 το «Στη χώρα Ιψεν» (σε πανελληνια πρώτη) και το 2004 την παράσταση με γενικό τίτλο «Αντρες σε κρίση», που περιλάμβανε τρεις μονολόγους του συγγραφέα: «Ο πανηγυρικός», «Αυτός και το πανταλόνι του» και «Ο επικήδειος».
To 2004 είχε έρθει για τελευταία φορά στη Θεσσαλονίκη με την ευκαιρία βράβευσής του από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Πέταξε σαν κύκνος ο Τσικληρόπουλος

Ο κύκνος πέταξε μακριά και απελευθερώθηκε από τα εγκόσμια, τα επίγεια… Από τους πλέον γνωστούς νεοέλληνες συγγραφείς, ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος άφησε για πάντα αυτόν τον κόσμο χθες το πρωί στα 72 του χρόνια. Ξεψύχησε σε ένα κρεβάτι του νοσοκομείου ΝΙΜΙΤΣ.

Ο κύκνος για τον Μπάμπη ήταν σύμβολο ομορφιάς. Και το πέταγμά του συμβόλιζε «το πέταγμα της ψυχής προς την ελευθερία, στην ομορφιά της φύσης, στον έρωτα. Σε ό,τι χάσαμε στον σύγχρονο τρόπο ζωής με τις μεγάλες ταχύτητες για το κυνήγι της καριέρας». Αυτές τις σκέψεις του είχε εκμυστηρευτεί στον σκηνοθέτη Νίκο Τζίμα, με τον οποίο συνεργάστηκε επί επτά μήνες για τις τελευταίες λεπτομέρειες του σεναρίου του Τσικληρόπουλου «Το πέταγμα του κύκνου», διεθνής συμπαραγωγή που έσπασε ταμεία στους κινηματογράφους και είναι το κύκνειο άσμα του σημαντικού συγγραφέα και ποιητή.

Ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος είχε καταπέσει τον τελευταίο καιρό. Τον είχε κλονίσει ο θάνατος της μιας του αδελφής, που της είχε μεγάλη αδυναμία και τη φρόντιζε μέχρι το τέλος. «Ηταν εξαίρετος συνεργάτης, πολύ σπουδαίος συγγραφέας, βαθιά άνθρωπος και γνώστης του πολύ καλού κινηματογράφου. Πίστευε ακράδαντα ότι γινόμαστε πιο όμορφοι και πιο αληθινοί κοντά στη φύση. Γι’ αυτό και έζησε για μεγάλο διάστημα στο Πήλιο» δήλωσε στην «Espresso» ο Νίκος Τζίμας.

Ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος γεννήθηκε το 1939 στον Πύργο της Ηλείας. Από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να γράφει. Ηταν τύπος μποέμ, ευαίσθητος και όλη του τη ζωή αναζητούσε την πεμπτουσία της ζωής σε ομορφιές που οι γύρω του προσπερνούσαν. Θαμώνας στα μπαράκια των Εξαρχείων, οι φίλοι τον θυμούνται να μιλά για ποίηση και να αναλύει στους νέους που τον περιτριγύριζαν προαιώνιες αξίες. Αφησε το χνάρι του στο νεοελληνικό θέατρο δίνοντας σημαντικά έργα που παρουσιάστηκαν στο κρατικό και το ελεύθερο θέατρο. Εγραψε σενάρια για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, αλλά και μυθιστορήματα και νουβέλες. Εγραψε επίσης στίχους και τραγουδήθηκαν οι ιδέες του. Τα πιο γνωστά του έργα είναι «Μην ξεχαστώ και δε γυρίσω», «Η Οδύσσεια του Μήτσου», «Στην άκρη της πόλης», «Ωχ, τα νεφρά μου», «Τα εφτά θαύματα του υπόκοσμου», «Περιμένοντας τη βροχή» και «Ο βαρόνος».

Ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος έχει υπογράψει τους στίχους και σε ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά τραγούδια, την «Ελένη» του Θάνου Μικρούτσικου, που ερμήνευσε μοναδικά η Χάρις Αλεξίου. «Ζούμε σε έναν κόσμο μαγικό που υποχθόνια δουλεύει σε μοναδικό σκοπό». Σε αυτόν τον στίχο ίσως περικλείεται όλο το παράπονό του για τον κόσμο.

Οι φίλοι του θα τον αποχαιρετήσουν σήμερα στις 4.00 το απόγευμα στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου, στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ, Espresso, 31.3.201

Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει…

Ενας από τους δραματουργούς που αναδείχθηκαν μέσα από τα πολιτικοκοινωνικά προτάγματα των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης, ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος, συγγραφέας της πολυπαιγμένης και αφάνταστα επίκαιρης επιτυχίας «Ωχ, τα νεφρά μου», έσβησε χθες, ύστερα από σκληρό αγώνα με τον καρκίνο, στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ. Ηταν 72 ετών. Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 4 μ.μ. στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Πύργο Ηλείας.
Ο Τσικληρόπουλος ήταν αχώριστο τρίο με τους θεατρικούς συγγραφείς Γιώργο Σκούρτη και Μήτσο Ευθυμιάδη στη ζωή και στη σκηνή -το 1983 έγραψαν από κοινού το έργο «Λέγε Μήτσο». Εμφανίστηκε στο θέατρο το ’69 με την «Εκπληξη» (από το Πειραματικό Θέατρο Μαριέτας Ριάλδη). Η «Πρόσκληση», μια υπαρξιακή αλληγορία που μας μεταφέρει σε έναν εφιαλτικό πύργο χωρίς έξοδο, όπου θεοί και δαίμονες παγιδεύουν τον άνθρωπο και τον εκμηδενίζουν, ανέβηκε σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Με τον «Κύριο», όμως, που σκηνοθέτησε ο Θανάσης Παπαγεωργίου το ’87, ο Τσικληρόπουλος επιστρέφει στην πολιτική εστιάζοντας στις σχέσεις εξουσίας μεταξύ αφεντικού και δούλου. Στην «Ούρσουλα», που ανέβασε ο Θύμιος Καρακατσάνης το ’95, υποδυόμενος την τραβεστί ηρωίδα, η δράση εκτυλίσσεται στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου οι κρατούμενοι ετοιμάζουν παράσταση με σκοπό να εξοντώσουν τους επίσημους επισκέπτες. «Το έργο είναι η οργισμένη φωνή ενάντια στην εξουσία, που μας θέλει υποχείριά της, δηλαδή ενάντια στην πολιτική, τη θρησκεία και τη δικαιοσύνη», διαπίστωνε ο συγγραφέας. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν η σκληρή σάτιρα «Ωχ, τα νεφρά μου» , που ανεβαίνει ασταμάτητα από το 1993, τη χρονιά που την πρωτοσκηνοθέτησε στις «Μάσκες» ο Γιώργης Χριστοφιλάκης. Ενας κουστουμάκιας προτείνει σε δύο ρακοσυλλέκτες να πουλήσουν τα νεφρά τους «για το καλό των συνανθρώπων τους». Η συνέχεια «παραπαίει» μεταξύ της κοινωνικής σάτιρας, της πολιτικής καταγγελίας και του θρίλερ. Ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος, άνθρωπος ανήσυχος, δεν χωρούσε σε ένα μόνο τόπο – εξ ου και ένα διάστημα έζησε σαν αναχωρητής σε χωριό του Πηλίου. Αντιστοίχως δεν περιοριζόταν και σε έναν τρόπο έκφρασης. Είχε γράψει σενάρια (τα «Βαποράκια» του Παύλου Τάσιου, ο «Βαρόνος» του Σάκη Μανιάτη ), στίχους (την περίφημη «Ελένη», με μουσική Θάνου Μικρούτσικου), μυθιστορήματα («Διακόσια χρόνια ξενητιάς», «Αποδέσμευση») και τέσσερα παιδικά βιβλία. [ΙΩ.Κ., Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 31 Μαρτίου 2011]

«Έφυγε» σε ηλικία 72 ετών ο θεατρικός συγγραφέας Μπάμπης Τσικληρόπουλος

Την τελευταία του πνοή άφησε την Τετάρτη σε ηλικία 72 ετών ο θεατρικός συγγραφέας και στιχουργός Μπάμπης Τσικληρόπουλος. Η κηδεία του θα γίνει την Πέμπτη στην ιδιαίτερη πατρίδα του στον Πύργο Ηλείας. Ο Μπάμπης Τσικληρόπουλος έχει υπογράψει τους στίχους σε ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά τραγούδι: την Ελένη του Θάνου Μικρούτσικου. Έχει επίσης γράψει θεατρικά έργα και σενάρια για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, αλλά και νουβέλες. Πιο γνωστά του έργα: Μη ξεχαστώ και δε γυρίσω, Η Οδύσσεια του Μήτσου, Στην άκρη της πόλης, Ωχ τα νεφρά μου.

Eφυγε ο πατριάρχης του ελληνικού θεάτρου

  • Ο ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ»

Εννέα ημέρες μετά τον θάνατο της αγαπημένης του συντρόφου έκλεισε για πάντα τα μάτια του ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Ο πατριάρχης του ελληνικού θεάτρου έχασε τη μάχη για τη ζωή χθες το μεσημέρι στο νοσοκομείο «Μητέρα», όπου νοσηλευόταν στη μονάδα εντατικής θεραπείας λόγω νεφρικής ανεπάρκειας.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ταξιδεύει για την «αυλή των θαυμάτων», εκεί όπου θα ξεχάσει τις οδυνηρές στιγμές που τον σημάδεψαν σε αυτή τη ζωή. Και δεν ήταν λίγες… Παρ’ όλα αυτά, είχε την τύχη και την ευλογία να συνεργαστεί με ανθρώπους όπως ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Κάρολος Κουν!

Αυτός ο σημαντικός και ανεπανάληπτος δημιουργός παρέμεινε μέχρι το τέλος απλός, καταδεκτικός προς όλους, και το χαμόγελο που συνόδευε πάντα τις εκφράσεις του δεν είχε χάσει τίποτα από τα χρόνια της αθωότητας. Θεμελιωτής του μετεμφυλιακού θεάτρου, ποιητής, σεναριογράφος, ακαδημαϊκός αργότερα, άφησε το χνάρι του στα ελληνικά γράμματα και σε μας παρακαταθήκη μοναδικά έργα, όπως τη «Στέλλα», που γυρίστηκε σε ταινία από τον Μιχάλη Κακογιάννη, και τον «Δράκο», που μετέφερε στο πανί ο Νίκος Κούνδουρος.

Ναξιώτης στην καταγωγή, ήρθε στον κόσμο το 1922. Σε ηλικία δώδεκα χρόνων οι δικοί του μετακόμισαν στην Αθήνα προς αναζήτηση καλύτερης τύχης, γιατί στο νησί δεν μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με τα εννέα παιδιά τους. Ο μικρός Ιάκωβος βγήκε στη βιοπάλη για να μπορέσει να μορφωθεί. Το πρωί εργαζόταν και το βράδυ φοιτούσε σε νυχτερινή τεχνική σχολή κι «έτρωγε» τη λογοτεχνία όπου την έβρισκε. Το μεγάλο του «τραύμα», όπως ο ίδιος το είχε χαρακτηρίσει, ήταν ότι δεν τελείωσε ποτέ το γυμνάσιο.

Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στην Αντίσταση. Το 1942, σε μια απόπειρρα απόδρασης από τη Γερμανία, συνελήφθη από την Γκεστάπο και κρατήθηκε ως αιχμάλωτος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν, όπου έμεινε τρία χρόνια και ήταν από τους ελάχιστους που επέζησαν.

Την εμπειρία του αυτή κατέγραψε στα ποιήματα του κύκλου τραγουδιών «Μαουτχάουζεν», που αποθέωσε με τις μουσικές του ο Μίκης Θεοδωράκης. Οι ήρωες του έργου αυτού ήταν δύο ερωτευμένοι κρατούμενοι στο στρατόπεδο.

Γυρνώντας στην Αθήνα ήρθε σε επαφή με τον Κάρολο Κουν, οι παραστάσεις του οποίου τον έκαναν να βρει τον προορισμό του, όπως ο ίδιος είχε παραδεχτεί.

Ο συγγραφέας της «Στέλλας με τα κόκκινα γάντια», με πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη, που έβγαλε εκτός των τειχών τον ελληνικό κινηματογράφο, δεν έγραψε τη «Στέλλα» έχοντας στο μυαλό του την πρωταγωνίστρια. Δεν τη γνώριζε καν, ωστόσο αμέσως μετά τη γνωριμία τους παραδέχτηκε ότι τον επηρέασε.

«Η Μελίνα επέστρεψε από το Παρίσι το ’54. Δεν την ήξερα καθόλου μέχρι τότε. Οταν τη συνάντησα, είδα αυτά τα στοιχεία τα πληθωρικά, τα εξωστρεφή, τα μερακλίδικα. Δεν ταυτίστηκε η Μελίνα με τη Στέλλα. Εγώ ταυτίστηκα με τη Μελίνα. Δηλαδή, η Στέλλα έχει πολλά της Μελίνας. Δεν έχει η Μελίνα της Στέλλας» είχε εκμυστηρευτεί ο Ιάκωβος Καμπανέλλης σε τελευταία του συνέντευξη.

Το πρώτο θεατρικό έργο «Ο χορός πάνω στα στάχυα» παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του ’50 από τον θίασο Αδαμαντίου Λεμού στο θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας.

Ακολούθησαν έργα-σταθμός στο ελληνικό θέατρο, όπως «Η αυλή των θαυμάτων» , «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Το μεγάλο μας τσίρκο» -παράσταση διαμαρτυρίας κατά της χούντας-, «Η γειτονιά των αγγέλων», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι», «Αποικία των τιμωρημένων», «Ο εχθρός του λαού», «Η έβδομη μέρα της δημιουργίας», «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού», «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα», «Ο μπαμπάς ο πόλεμος», «Ο αόρατος θίασος», «Αποικία των τιμωρημένων», «Ο δρόμος περνά από μέσα» και δεν υπάρχει τελειωμός.

Τα περισσότερα έργα του ανέβηκαν στο Θέατρο Τέχνης και στο Εθνικό, ενώ συνεργάστηκε με μεγάλους θιάσους, όπως με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο.

Ως στιχουργός ο Καμπανέλλης συνεργάστηκε επίσης με τον Μάνο Χατζιδάκι στο «Παραμύθι χωρίς όνομα», με τον Σταύρο Ξαρχάκο στο «Μεγάλο μας τσίρκο», με τον Μαμαγκάκη στον «Κύκλο με την κιμωλία». Τα περισσότερα έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και παίχτηκαν με τεράστια επιτυχία σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Η νεκρώσιμη ακολουθία θα ψαλεί το Σάββατο στις 11:30 στον Ιερό Ναό της Αγίας Ζώνης και η κηδεία θα γίνει στο Β’ Νεκροταφείο.

  • «Με μια λέξη: Ηταν σπουδαίος!»

Βαθιά θλίψη προκάλεσε στον πνευματικό κόσμο της χώρας η είδηση του θανάτου του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ο Mίκης Θεοδωράκης συγκλονισμένος δήλωσε: «Η είδηση για τον θάνατο του Ιάκωβου Καμπανέλλη με χτύπησε σαν κεραυνός. Οταν έχεις ζήσει μαζί του τόσο στενά δεμένος από την εφηβεία σου, νιώθεις μέσα σου ένα κενό, σαν να έχεις χάσει ένα κομμάτι του εαυτού σου. Αλλοι θα μιλήσουν για τη μεγάλη του αξία και την ανυπολόγιστη προσφορά του στην τέχνη και ειδικά στο θέατρο. Εγώ θρηνώ τον φίλο, τον συνεργάτη και τον άνθρωπο που ομόρφυνε με τα έργα του τη ζωή μας».

Ο Νίκος Κούνδουρος, με τον οποίο συνεργάστηκε στον «Δράκο», αυτή την ταινία-σταθμό στον ελληνικό κινηματογράφο, είπε στην «Espresso»: «Κάποιες έννοιες έχουν χάσει πια τη σημασία τους, εκφυλισμένες μέσα σε μια κοινωνία πολυφωνική, όπου το καλό από το κακό απέχουν από ένα εκατομμυριοστό ώς 2.000 χλμ. Ετσι, μένει στην κρίση μας η αποτίμηση του ασήμαντου ή του σημαντικού ή του πάρα πολύ σημαντικού ή του εξαιρετικού ή κατά περίπτωση του μοναδικού. Ποιος ήταν ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, άραγε; Λίγος; Λίγος δεν ήτανε, μέτριος δεν ήτανε, αμφίβολης σημασίας δεν ήτανε. Και λέω τώρα εγώ με μια λέξη: “Ητανε σπουδαίος!”».

Η διοίκηση της ΕΡΤ εξέφρασε τη θλίψη της για τον θάνατο του ακαδημαϊκού Ιάκωβου Καμπανέλλη. «Υπηρέτησε με συνέπεια και έμπνευση και την Ελληνική Ραδιοφωνία, της οποίας υπήρξε γενικός διευθυντής από το 1981 ώς το 1987. Το έργο του θα παραμείνει πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επερχόμενες γενιές, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο» υπογραμμίζεται σε σχετική ανακοίνωση. Τη θλίψη της για τον θάνατο του Ιάκωβου Καμπανέλλη εξέφρασε η πολιτική ηγεσία της χώρας.

  • ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ, Espresso, 30/3/2011

 

Πενθεί το ελληνικό θέατρο

Μετά από δίμηνη σκληρή μάχη για τη ζωή, υπέκυψε χθες ο σημαντικότερος Ελληνας δραματουργός της μεταπολεμικής γενιάς, Ιάκωβος Καμπανέλλης, σε ηλικία 89 χρόνων. Πριν λίγες μέρες είχε φύγει από τη ζωή η γυναίκα του. Γεννήθηκε στη Νάξο (3/12/1922). Το 1935 η οικογένειά του εγκαθίσταται στην Αθήνα. Στην Κατοχή συμμετείχε στην Αντίσταση, συνελήφθη από τους Γερμανούς (1943) και οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν (έως 5/5/1945). Η καθοριστική αυτή εμπειρία του καταγράφεται στο βιβλίο «Μαουτχάουζεν», ενώ επηρέασε όλο το έργο του. Το 1950 εμφανίζεται για πρώτη φορά ως δραματουργός και ενθουσιάζει κριτικούς και κοινό. Το θεατρικό «Η αυλή των θαυμάτων» μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και το 1961 παίχθηκε στο Λονδίνο.

Γυρίζοντας από το Μαουτχάουζεν, ο Καμπανέλλης συναρπάζεται με τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. «Εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου», έλεγε. Αν και δεν ολοκλήρωσε γυμνασιακή μόρφωση, έδειξε ιδιαίτερη αφοσίωση στο γράψιμο. Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός. Το πρώτο θεατρικό έργο του ήταν «Ο χορός πάνω στα στάχυα», που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1950 από το θίασο Λεμού στο θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας.

Ακολούθησαν τα έργα του: «Εβδομη μέρα της δημιουργίας» (Εθνικό Θέατρο, 1955-56), «Αυτός και το παντελόνι του» και «Κρυφή ζωή» (μονόπρακτα) – Βασ. Διαμαντόπουλος, 1957, «Η Αυλή των Θαυμάτων» (Θέατρο Τέχνης, 1957-58), «Η ηλικία της νύχτας» (Θέατρο Τέχνης, 1958-59), «Ο Γορίλας και η Ορτανσία» (Θίασος Ε. Βεργή, 1959), «Παραμύθι χωρίς Ονομα» (Νέο Θέατρο Βασ. Διαμαντόπουλου – Μαρ. Αλκαίου 1959-60), «Γειτονιά των αγγέλων» (Θίασος Καρέζη, 1963-64), «Βίβα Ασπασία» (Καρέζη, 1966-67), «Οδυσσέα γύρισε σπίτι» (Θέατρο Τέχνης, 1966-67), «Αποικία των τιμωρημένων» (Πειραματικό Θέατρο Ριάλδη, 1970-71), «Ασπασία» (Καρέζη – Καζάκος, 1971-72), «Το μεγάλο μας τσίρκο» (Καρέζη – Καζάκος, 1972-73), «Το κουκί και το ρεβίθι» (Καρέζη – Καζάκος, 1974), «Ο εχθρός λαός» (Καρέζη – Καζάκος, 1975), «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα» (Θέατρο Τέχνης, 1976-77), «Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού» (Θέατρο Τέχνης, 1978-79), «Ο μπαμπάς ο πόλεμος» (Θέατρο Τέχνης, 1981), «Ο αόρατος Θίασος» (Εθνικό Θέατρο, 1988), «Ο δρόμος περνά από μέσα» (Πειραματικό Ριάλδη, 1992).

Εγραψε, επίσης, τα σενάρια των κινηματογραφικών ταινιών: «Στέλλα», σε σκηνοθεσία Κακογιάννη, «Ο δράκος», σε σκηνοθεσία Κούνδουρου, «Αρπαγή της Περσεφόνης», σε σκηνοθεσία Γρ. Γρηγορίου, «Το κανόνι και τ’ αηδόνι», σε σκηνοθεσία Ιάκωβου και Γιώργου Καμπανέλλη, «Κορίτσια στον ήλιο», σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Εγραψε επίσης στίχους που μελοποίησαν οι Μ. Θεοδωράκης, Μ. Χατζιδάκις, Στ. Ξαρχάκος, Γ. Σπανός, κ.ά.

Στο επίκεντρο του έργου του βρίσκεται ο προβληματισμός για τα κοινωνικά δρώμενα και τον αντίκτυπο που έχουν στη ζωή των ανθρώπων και, κυρίως, η σχέση της ταραγμένης νεότερης ελληνικής ιστορίας με τη συγκρότηση της νεοελληνικής ψυχολογίας. Δικαίως αποκαλείται «πατριάρχης» της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας. Για την προσφορά του στο ελληνικό θέατρο, του έχουν απονεμηθεί οι τίτλοι: Επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου, επίτιμος διδάκτωρ της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, επίτιμος διδάκτωρ της Θεατρολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εξελέγη παμψηφεί τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με το ανώτατο παράσημο. Εργα του έχουν παρουσιαστεί σε πολλές χώρες (Αγγλία, Αυστρία, Σουηδία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Σοβιετική Ενωση, Γερμανία).

Η νεκρώσιμη ακολουθία θα γίνει το Σάββατο 2 Απρίλη στις 11.30 π.μ. στην Αγία Ζώνη Κυψέλης και η ταφή στο Β’ νεκροταφείο.

Πέθανε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης

NAFTEMPORIKI.GR, Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011 15:46
Τελευταία Ενημέρωση : 29/03/2011 21:52

Εφυγε από τη ζωή ο Ιάκωβος Καμπανέλλης σε ηλικία 89 ετών, μετά από δίμηνη νοσηλεία στην Εντατική.

Ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας απεβίωσε σήμερα το μεσημέρι.

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο το 1922. Τέλειωσε το γυμνάσιο και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έζησε έγκλειστος στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Μαουτχάουζεν στην Αυστρία.

Πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με το έργο «Χορός πάνω στα στάχυα», γνωστός όμως έγινε με τα επόμενα έργα και κυρίως με την «Αυλή των θαυμάτων» (1957).

Παράλληλα, έγραψε τα σενάρια για τις ταινίες Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη, Ο Δράκος και Το ποτάμι του Νίκου Κούνδουρου, Το αμαξάκι του Ντίνου Δημόπουλου, ενώ σε δικό του σενάριο σκηνοθέτησε και το Κανόνι και τ� αηδόνι.

Ασχολήθηκε ακόμη με τη στιχουργική, σε συνεργασία με συνθέτες όπως ο Μάνος Χατζιδάκις (Παραμύθι χωρίς όνομα), ο Μίκης Θεωδοράκης (Μαουτχάουζεν), ο Νίκος Μαμαγκάκης (Ο κύκλος με την κιμωλία).

Στην Αγία Ζώνη της Κυψέλης θα ψαλεί το Σάββατο, στις 11.30 π.μ., η νεκρώσιμος ακολουθία για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και θα ακολουθήσει η ταφή του, στο δεύτερο νεκροταφείο της Αθήνας.

Κ. Παπούλιας: Σημείο αναφοράς το πολυσήμαντο έργο του

«Mε βαθιά θλίψη πληροφορήθηκα το θάνατο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Η μοναδική προσφορά του στην Τέχνη και η καθοριστική συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση και στους αγώνες για τη Δημοκρατία αφήνουν μια ανεκτίμητη κληρονομιά» δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

«Η ζωή και το πολυσήμαντο έργο του θα συνεχίσουν να αποτελούν σημείο αναφοράς και για τις επόμενες γενιές» συμπλήρωσε ο κ. Κάρολος Παπούλιας, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά του στους οικείους του.

Γ. Παπανδρέου: Μας έκανε περήφανους

Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στη δήλωσή του τόνισε: Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης υπήρξε ένας σπουδαίος Έλληνας. Ανθρωπος του πολιτισμού, μα και ένας φλογερός αγωνιστής της Αντίστασης που δεν κάμφθηκε ποτέ, ούτε καν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Μαουτχάουζεν. Θεατρικός συγγραφέας με αξεπέραστο έργο. Κατέγραψε με μοναδικό τρόπο την ελληνική ιστορία και την κοινωνική πραγματικότητα της μεταπολεμικής περιόδου. Αφηγήθηκε με ρεαλισμό αλλά και λυρισμό την πορεία και τη ζωή των Ελλήνων. Κατάφερε όπως κάνεις άλλος να συνθέσει τις δυσκολίες, τον αγώνα αλλά και τη δύναμη και την ελπίδα του Ελληνικού λαού. Το έργο του και η πνευματική του κληρονομιά μας έκανε περήφανους και ανήκει σ� όλους τους Έλληνες. Στους οικείους του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια».

ΥΠΠΟΤ: Μεγάλη απώλεια

Τη βαθιά θλίψη της για την απώλεια του Ιάκωβου Καμπανέλλη εξέφρασε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού χαρακτηρίζοντας τον ένας από τους κορυφαίους θεατρικούς συγγραφείς της μεταπολεμικής γενιάς.

«Εδωσε νέα πνοή στο ελληνικό θέατρο και καθόρισε το ύφος του, επηρεάζοντας ταυτόχρονα τη διεθνή θεατρική σκηνή» τονίζεται μεταξύ άλλων, στην ανακοίνωση.

«Η απώλεια του Ιάκωβου Καμπανέλλη είναι μεγάλη όχι μόνο για τον ελληνικό πολιτισμό αλλά και για όλο τον ελληνικό λαό που αγάπησε τα έργα του βαθιά» καταλήγει.

Κ.Θ.Β.Ε.: Πενθούμε τον «πατριάρχη του ελληνικού θεάτρου»

«Tο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος πενθεί, μαζί με όλη τη χώρα και όλους τους έλληνες πολίτες, τον «πατριάρχη του ελληνικού θεάτρου» Ιάκωβο Καμπανέλλη», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Κ.Θ.Β.Ε., εκφράζοντας τα βαθιά του συλλυπητήρια στους δικούς του και την οδύνη του για την απώλεια ενός σπουδαίου συγγραφέα και ανθρώπου, σε αυτές κρίσιμες στιγμές που ζούμε.

Μίκης Θεοδωράκης: Θρηνώ το φίλο, το συνεργάτη, τον άνθρωπο

«Η είδηση για τον θάνατο του Ιάκωβου Καμπανέλλη με χτύπησε σαν κεραυνός. Όταν έχεις ζήσει μαζί του, τόσο στενά δεμένος από την εφηβεία σου, νοιώθεις μέσα σου ένα κενό, σαν να έχεις χάσει ένα κομμάτι του εαυτού σου. ’λλοι θα μιλήσουν για τη μεγάλη του αξία και την ανυπολόγιστη προσφορά του στην Τέχνη και ειδικά στο θέατρο. Εγώ θρηνώ τον φίλο, τον συνεργάτη και τον άνθρωπο, που ομόρφυνε με τα έργα του τη ζωή μας». Τα παραπάνω δήλωσε ο Μίκης Θεοδωράκης για την απώλεια του Ιάκωβου Καμπανέλη.

Αντ. Σαμαράς: Φτωχότερος ο πολιτισμός

«Ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του 20ου αιώνα, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης μετοίκησε σήμερα στη «γειτονιά των αγγέλων» δήλωσε ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς.

«Φεύγοντας» πρόσθεσε «αφήνει σε όλους μια πλούσια πολιτική παρακαταθήκη. Αφήνει, όμως, τον πολιτισμό και τα ελληνικά γράμματα πολύ φτωχότερα. Ο πνευματικός κόσμος χάνει έναν αυθεντικό εκπρόσωπό του. Αισθάνομαι την ανάγκη να επισημάνω το μέγεθος της απώλειας. Στην οικογένειά του εκφράζω τα πιο ειλικρινή μου συλλυπητήρια».

ΚΚΕ: Το έργο του θα μείνει στην ιστορία του θεάτρου

Τη λύπη του για το θάνατο του θεατρικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη και τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένειά του εξέφρασε το ΚΚΕ

«Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης υπήρξε ένας σημαντικός δημιουργός. Στην συγγραφική του δημιουργία εμπνεύστηκε από τα προβλήματα και τα όνειρα του λαού, την εσωτερική μετανάστευση, την προσφυγιά, την αντίσταση στον κατακτητή, που τη φρίκη της πολιτικής του έζησε, με χιλιάδες άλλους κρατούμενους, στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Όπως επισημαίνει, «ιδιαίτερη υπήρξε η συνεισφορά του στην ανάπτυξη του ελληνικού θεατρικού λόγου. Επεξεργάστηκε σε βάθος τις παραδόσεις και τα προβλήματα της θεατρικής γραφής, οδηγώντας το ελληνικό θέατρο από τον Ξενόπουλο στην ωρίμανσή του. Το έργο του θα μείνει στην ιστορία του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου».

Αλ. Τσίπρας: Ανυπόφορο κενό

«Με μεγάλη λύπη αποχαιρετούμε από τη ζωή, έναν σπουδαίο άνθρωπο. Τον Ιάκωβο Καμπανέλλη. Τον αγωνιστή που πλήρωσε τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση, με τον εγκλεισμό του στο φασιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης, το Μαουτχάουζεν» δήλωσε ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέξης Τσίπρας. «Σε μία εποχή που οι αξίες οπισθοχωρούν, ο θάνατος του Ιάκωβου Καμπανέλλη δημιουργεί στην ελληνική ζωή ένα ανυπόφορο κενό» πρόσθεσε, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά του «στους συγγενείς του, σε όλους και όλες που τον αγάπησαν πολύ».

Φ. Κουβέλης: Πολύ πιο φτωχά τα ελληνικά γράμματα

«Τα ελληνικά γράμματα είναι πολύ πιο φτωχά από σήμερα» δήλωσε πως ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης και πρόσθεσε: «Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης υπήρξε ένας σημαντικός Έλληνας, ένας ξεχωριστός άνθρωπος, γνήσιος πατριώτης και δημοκράτης. Πολυτάλαντος, σφράγισε με το έργο του τη λογοτεχνία, την ποίηση, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Θα τον κρατάει πάντα ζωντανό η μεγάλη του προσφορά και το έργο του. Εκφράζουμε τη βαθύτατη θλίψη μας και τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους του.

Ντ. Μπακογιάννη: Η απώλεια είναι μεγάλη

«Με βαθιά θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ενός κορυφαίου θεατρικού συγγραφέα, σεναριογράφου και δημοσιογράφου που διακρίθηκε όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στο εξωτερικό» δήλωσε η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ντόρα Μπακογιάννη. «Η απώλεια του είναι μεγάλη για όλους όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε από κοντά αλλά και για ολόκληρο τον ελληνικό λαό που αγάπησε τα έργα του. Στην οικογένειά του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια» πρόσθεσε.