Category Archives: Απλό Θέατρο

Δύο άνδρες και μία γυναίκα βιώνουν τη σκληρότερη εμπειρία της ζωής τους

  • της ΛΟΥΙΖΑΣ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ ΤΟ ΒΗΜΑ: 29/03/2011, 21:05 Θέατρο - Προτάσεις
Ο Μιχάλης Οικονόμου, η Μαρία Κίτσου και ο Ομηρος Πουλάκης από την παράσταση «Τα ορφανά»
Νύχτα τρόμου
Δύο άνδρες και μία γυναίκα βιώνουν τη σκληρότερη εμπειρία της ζωής τους

«Ορφανά» (2009) του Ντένις Κέλι στο Θέατρο του Νέου Κόσμου
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος.
Παίζουν: Μιχάλης Οικονόμου, Μαρία Κίτσου, Ομηρος Πουλάκης

Αξίζει να καταπατήσουμε τις αρχές μας προκειμένου να προστατέψουμε ό,τι θεωρούμε πιο σημαντικό; Ολα αλλάζουν για τη ζωή ενός ζευγαριού, όταν την ώρα που απολαμβάνουν το δείπνο στην ασφάλεια του σπιτιού τους εμφανίζεται ξαφνικά ο αδελφός της γυναίκας με τη μπλούζα του γεμάτη αίματα. Που βρισκόταν; Τι του συνέβη; Τι προσπαθεί να κρύψει;

Καλογραμμένα, ζουμερά, τα «Ορφανά» θίγουν σύγχρονα ζητήματα βίας και ρατσισμού με τρομερή αμεσότητα (όπως αναφέρει και ο σκηνοθέτης στο σημείωμά του: «νομίζεις ότι γράφτηκε για την περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα»). O άγγλος συγγραφέας εξετάζει τις συνθήκες πίεσης υπό τις οποίες ακόμη και οι καλύτεροι από εμάς μπορούμε να βγάλουμε στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό μας. Μέσα σε ολόλευκο σκηνικό με ελάχιστα έπιπλα η κλονισμένη οικογένεια κονταροχτυπιέται μέχρι τελικής πτώσης. Οι σχέσεις διαγράφονται σταδιακά, επώδυνα, ώσπου να γίνουν ανυπόφορες.
Η Μαρία Κίτσου είναι εξαιρετική: η ευαισθησία της σε γοητεύει, το πάθος της σε διαπερνά. Ο Ομηρος Πουλάκης πλάθει ένα πειστικότατο πορτρέτο του «προβληματικού» αδελφού, αιχμαλωτίζοντας τη σύνθετη φύση του ήρωα. Πιο μετριοπαθής, ο Μιχάλης Οικονόμου σκιαγραφεί με ευκρίνεια τον «κανονικό» άνθρωπο, οι αντιστάσεις του οποίου λιώνουν στις υψηλές θερμοκρασίες.
>>>> ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Νέος Κόσμος. Τηλ. 210 92 12 900.

Τρέλες με κουβέρτες
Γασκόνοι που κυλιούνται σε στρώματα, ένας ζαχαροπλάστης-γκέισα, και ένας κακός δούκας που ντύνεται γυναικεία

«Συρανό ντε Μπερζεράκ» του Εντμόν Ροστάν στο Εθνικό Θέατρο
Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος
Παίζουν: Νίκος Καραθάνος, Χρήστος Λούλης, Αγγελος Παπαδημητρίου, Κοσμάς Φοντούκης, Λένα Κιτσοπούλου

Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η ξέφρενη πρόοδος της τεχνολογίας προκαλεί πονοκέφαλο στη σύγχρονη κοινωνία, ο Εντμόν Ροστάν επιστρέφει στις μέρες των ρομαντικών ποιητών, των ερωτικών επιστολών και των γενναίων πατριωτών. Ανασταίνει τον Συρανό ντε Μπερζεράκ, έναν ξεχασμένο, αντισυμβατικό συγγραφέα του 17ου αιώνα, και καλεί το θεατρόφιλο κοινό σε παραμυθένια απόδραση. Μια «ηρωική κωμωδία» χαρακτήρισε το έργο ο δημιουργός του και πράγματι στο πρόσωπο του Συρανό συναντιούνται και μονοιάζουν αντίθετες δυνάμεις: η σοβαρότητα και το πάθος του πιστού αγωνιστή μαζί με το σπινθηροβόλο, ελεύθερο πνεύμα του ασυμβίβαστου ποιητή.
Ο σκηνοθέτης Νίκος Καραθάνος κατάφερε με επιτυχία να αναδείξει τις δύο αυτές ζωτικές διαστάσεις. Ο ίδιος ενσαρκώνει με θαυμαστή αφοσίωση τον πρωταγωνιστικό ρόλο: το δόσιμο του είναι τόσο έντονο, η φωνή του γεμίζει ρωγμές κάθε φορά που αφήνει το συναίσθημα να ποτίσει το λόγο του. Ο Αγγελος Παπαδημητρίου εκφράζει το αντίπαλον δέος, όχι τόσο επειδή κρατάει τον ρόλο του «κακού» Δούκα ντε Γκις, όσο επειδή εμπλουτίζει την παράσταση με όλο το αναρχικό, εκλεπτυσμένα ντανταϊστικό πνεύμα που φέρει ως καλλιτέχνης.
Από τα μεγαλύτερα ατού της παράστασης ο χορός των νεαρών αγοριών-γασκόνων που χορεύουν αμέριμνα, κάνουν τρέλες με γούνες, τυλίγονται με φλοράλ κουβέρτες και κυλιούνται στα στρώματα προσφέροντας νότες δροσιάς και ελαφρότητας.
Υποτονικός και αδιάφορος ο Χρήστος Λούλης στον ρόλο του Κριστιάν. Η Λένα Κιτσοπούλου καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες αλλά αδυνατεί να εμπνεύσει με τη «χύμα» προσέγγισή της.
Σε γενικές γραμμές, μια παράσταση-απόλαυση.
>>>>ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, Αθήνα. Τηλ. 210 52 88 100

Στους δύο τρίτος δεν χωρεί
Η απειλητική αβεβαιότητα που γεννά η εισβολή ενός «ξένου» θέτει σε δοκιμασία τη σχέση δύο αδελφών

«Ο επιστάτης» του Χάρολντ Πίντερ στο Απλό Θέατρο
Σκηνοθεσία: Αντώνης Αντύπας
Παίζουν: Δημήτρης Καταλειφός, Λαέρτης Βασιλείου, Χάρης Φραγκούλης

Ο νεαρός Αστον περιμαζεύει τον άστεγο Ντέιβις από τους κρύους δρόμους του Λονδίνου. Ο Ντέιβις δεν πιστεύει στην καλή του τύχη, ειδικά όταν την επομένη του γίνεται πρόταση να αναλάβει ρόλο επιστάτη. Κι ενώ όλα δείχνουν ευνοϊκά, εμφανίζεται ξαφνικά ο αδελφός του Αστον με τη δική του, μυστηριώδη ατζέντα. Ποιο από τα δύο αδέλφια έχει το πάνω χέρι; Με ποιον πρέπει να συμμαχήσει ο Ντέιβις για να κρατήσει τη θέση του;

Ακόμη και αν δεν καινοτομεί σε κανένα επίπεδο _ ειδικά το σκηνικό «σαβούρας» είναι πια χιλιοειδωμένο _, η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Αντώνης Αντύπας καταφέρνει να οικοδομήσει έναν ολοκληρωμένο κόσμο που απορροφάει τον θεατή. Ο λόγος και οι χαρακτήρες είναι ιδιαίτερα επεξεργασμένοι: το αισθάνεται κανείς ότι τίποτε δεν έχει αφεθεί στην τύχη του.
Η απειλητική αβεβαιότητα που γεννά η εισβολή ενός «ξένου», τα ομιχλώδη σύνορα των σχέσεων, τα καμουφλαρισμένα παιχνίδια εξουσίας, όλα τα ζωτικά στοιχεία του έργου συναντώνται εδώ εναρμονισμένα.
Ο Δημήτρης Καταλειφός έπλασε γενναιόδωρα το πορτρέτο του Ντέιβις: με όλα τα ελαττώματα του ήρωα, την γκρίνια, το θράσος, την κουτοπονηριά, την αλαζονεία να ξεπηδούν ολοζώντανα και να συνθέτουν δυναμικά τόσο την απωθητική όσο και την ανθρώπινη, κωμική διάστασή του. Ευχάριστη έκπληξη ο νεοεμφανιζόμενος Χάρης Φραγκούλης: ανέλαβε τον δύσκολο ρόλο του Μικ και τον έφερε εις πέρας με ένταση, πάθος, επιμονή. Ευγενικά απόμακρος, ο Λαέρτης Βασιλείου παρέδωσε μια στέρεη, αν και ελαφρώς μονοσήμαντη, ερμηνεία ως Αστον.

>>>> ΑΠΛΟ ΘΕΑΤΡΟ, Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα. Τηλέφωνο: 210 92 29 605

Advertisements

Γουίνυ… συνώνυμο της αισιοδοξίας

Ενα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, οι «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ, ανεβαίνει, την Τετάρτη 26 Γενάρη από τον Καλλιτεχνικό Οργανισμό «Φάσμα» του Αντώνη Αντύπα στην Κεντρική Σκηνή του «Απλού Θεάτρου», σε μετάφραση Διονύση Καψάλη, σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, σκηνικά – κοστούμια Γιώργου Πάτσα, μουσική Ελένης Καραΐνδρου και φωτισμούς Ανδρέα Σινάνου. Στο ρόλο της Γουίνυ η Ράνια Οικονομίδου. Γουίλυ ο Κώστας Γαλανάκης.

Η ηρωίδα του Μπέκετ είναι το δραματικό πρόσωπο που κατορθώνει να δαμάσει τη μελαγχολία και να διασκεδάσει τη φθορά, χάρη σε μια σοφή και λυτρωτική αισιοδοξία. Είναι μια φιγούρ,α μέσα από την οποία ο Μπέκετ αναζητά το νόημα της ύπαρξης, ψηλαφώντας τις τεταμένες σχέσεις που δένουν τα πρόσωπα μεταξύ τους και το καθένα με το σύμπαν, με το παρελθόν και το παρόν.

Μέσα από το κωμικοτραγικό Μπεκετικό σύμπαν των «Ευτυχισμένων Ημερών» αναδύονται δύο χαρακτήρες: Η Γουίνυ, μια γυναίκα γύρω στα πενήντα και ο Γουίλυ, ένας άνδρας γύρω στα εξήντα. Στην πρώτη πράξη, η Γουίνυ, θαμμένη μέχρι την μέση σε ένα λοφάκι, μπορεί να μεταχειριστεί ακόμη τα χέρια της και κάποια αντικείμενά της – μια οδοντόβουρτσα, ένα μικρό καθρεφτάκι – περίστροφο, ένα μαντήλι και τα γυαλιά της. Στη δεύτερη πράξη, η Γουίνυ είναι θαμμένη μέχρι το λαιμό και μπορεί να κινεί μόνο τα μάτια της. Ο Γουίλυ ζει και κινείται με τα τέσσερα γύρω από το λοφάκι και εμφανίζεται που και που, απαντώντας σπάνια στο μακρύ μονόλογο της Γουίνυ. Η παρουσία του είναι πηγή παρηγοριάς και αισιοδοξίας για την Γουίνυ.

«Ευτυχισμένες μέρες» μιας καθηλωμένης αισιοδοξίας…

  • Με ένα εμβληματικό έργο του μοντέρνου θεάτρου, τις Ευτυχισμένες μέρες του Σάμιουελ Μπέκετ, ολοκληρώνουν τη φετινή, επετειακή, καλλιτεχνική περίοδο το «Απλό Θέατρο» και ο Αντώνης Αντύπας, εορτάζοντας τα είκοσι χρόνια παρουσίας του θεάτρου και του Καλλιτεχνικού Οργανισμού «Φάσμα» στα αθηναϊκά θεατρικά δρώμενα.
  • Έργο σε δύο πράξεις για δύο ρόλους, τη Γουίνυ, μια γυναίκα γύρω στα πενήντα, που είναι θαμμένη, καθηλωμένη σε ένα λοφάκι, και τον Γουίλυ, εξηντάρη, που ζει και κινείται με τα τέσσερα γύρω της, δημιουργεί ένα κωμικοτραγικό σύμπαν, μέσα από το οποίο η γυναίκα, μιλώντας διαρκώς, τρέμοντας τη σιωπή, προκειμένου να δαμάσει τη μελαγχολία και να διασκεδάσει τη φθορά, επιδεικνύει μια λυτρωτική αισιοδοξία, ακόμη και όταν, στη δεύτερη πράξη, βρίσκεται θαμμένη μέχρι τον λαιμό, αδυνατώντας να χρησιμοποιήσει ούτε τα λιγοστά αντικείμενα που βρίσκονται μπροστά της. Ο Γουίλυ εμφανίζεται πού και πού, απαντώντας σποραδικά στον μακρύ της μονόλογο, όμως ακόμη και αυτή η παρουσία του είναι πηγή παρηγοριάς και αισιοδοξίας για τη Γουίνυ.
  • Η Γουίνυ συνδιαλέγεται «με φανταστικές φωνές και με τη σιωπή του Γουίλυ, που στέκει στο πλάι της, συνένοχος στο έρημο τοπίο. Συνδιαλέγεται με την εικόνα ενός ζεύγους, ‘του τελευταίου των ανθρώπων που ξεστράτισαν εδώ’, αντανάκλαση της δικής της συζυγικής σχέσης με τον Γουίλυ, ψευδαισθητικό εφεύρημα της μοναξιάς, που επιζητεί μία μαρτυρία ως πιστοποίηση της ύπαρξης» σημειώνει η Άννα Αγγέλου στο κείμενο που έγραψε για το πρόγραμμα της παράστασης.
  • Ο Μπέκετ άρχισε να γράφει τις Ευτυχισμένες μέρες το φθινόπωρο του 1960 στα αγγλικά, ενώ η πρεμιέρα του δόθηκε ένα χρόνο αργότερα, στο Cherrylane Theatre της Ν. Υόρκης, σε σκηνοθεσία Alan Schneider, με την Ruth White που βραβεύτηκε για την ερμηνεία της. Στην Ελλάδα πρώτες ερμηνεύτριες του ρόλου της Γουίνυ υπήρξαν η Βάσω Μανωλίδου και η Χριστίνα Τσίγκου.
  • Στην παράσταση, που σκηνοθετεί ο Αντώνης Αντύπας και η οποία θα παρουσιάζεται από Τετάρτη 26 Ιανουαρίου στην Κεντρική Σκηνή του «Απλού Θεάτρου», τον εμβληματικό ρόλο της Γουίνυ ερμηνεύει η Ράνια Οικονομίδου, ενώ εκείνον του Γουίλυ ο Κώστας Γαλανάκης. Η μετάφραση του μπεκετικού κειμένου είναι του Διονύση Καψάλη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Πάτσα, η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου και οι φωτισμοί του Ανδρέα Σινάνου.

Ανεβάζει «Μήδεια» με Αμαλία Μουτούση – Χρήστο Λούλη

Δέκα χρόνια μετά τις εντυπωσιακές «Τρωάδες» του, ο Αντώνης Αντύπας ετοιμάζεται να «κατέβει» και πάλι στην Επίδαυρο με έργο του Ευριπίδη. Θα ανεβάσει τη «Μήδεια» με την Αμαλία Μουτούση στον ομώνυμο ρόλο και τον Χρήστο Λούλη σ’ αυτόν του Ιάσονα.

Η Αμαλία Μουτούση θα υποδυθεί τη «Μήδεια»

Η Αμαλία Μουτούση θα υποδυθεί τη «Μήδεια»

Ο σκηνοθέτης είχε κι άλλες φορές κάνει προτάσεις για να «χτυπήσει» στην Επίδαυρο μέσα σ’ αυτά τα δέκα χρόνια, μα το «πράσινο φως» δεν ερχόταν και τώρα που αυτό συμβαίνει με τη «Μήδεια», δεν βλέπει την ώρα να ξεκινήσει την προετοιμασία της παράστασης.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Μουτούση είχε στο παρελθόν υποδυθεί την ευριπίδεια ηρωίδα σε μια πειραματική «ανάγνωση» που είχε κάνει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στην τότε… έδρα τους, το Στούντιο Ιλίσια. Το ότι θα αναμετρηθεί ξανά με τη Μήδεια σε ένα άλλου είδους ανέβασμα, που θα τη φέρει πίσω στην Επίδαυρο, τη γοητεύει μα και την ιντριγκάρει – όπως το ίδιο γοητεύεται και ο Λούλης, που αναλαμβάνει τον ρόλο του Ιάσονα στο πλευρό της.

Σε περασμένο… τεύχος αποκαλύψαμε δύο απ’ τις παραγωγές που θα αγκαλιάσει το αργολικό θέατρο το καλοκαίρι -«Μίμοι» του Σταμάτη Φασουλή και «Ηρακλής Μαινόμενος» του Μαρμαρινού- και τώρα προσθέτουμε άλλη μία, που δεν είναι άλλη από τη «Μήδεια» του Αντύπα…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 13/01/2011

Θέατρο που σταµατάει τον χρόνο

  • Της Χάρης Ποντίδα, TA NEA: Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011
  • Πίντερ, Μπέκετ, Ιψεν, Μάµετ, Ο’Νιλ, Αλµπι περνούν µέσα από το πολυτελές λεύκωµα για τα 20 χρόνια ζωής του Απλού Θεάτρου και για τον δηµιουργό του Αντώνη Αντύπα, µαζί µε πρόσωπα, πράγµατα, µουσικές, κριτικές

«Νιώθω ότι είµαστε προνοµιούχοι εµείς που ασχολούµαστε µε το θέατρο. Κάπου µπορούµε να σταµατήσουµε τον χρόνο και αυτό είναι ένα άλλοθι ωραίο. Βλεπόµαστε στα µάτια, αγαπιόµαστε, τσακωνόµαστε, µε το άλλοθι να παίξουµε τον ρόλο. Είναι µια σχέση που φτιάχνεται, που είναι και δεν είναι και χρησιµοποιείται για το έργο σου, αλλά και για τις προσωπικές σου θέσεις».

Προνοµιούχος σίγουρα ο Αντώνης Αντύπας, έχει µπόλικο υλικό να αντλήσει από την επαγγελµατική του διαδροµή, όχι µόνο για ένα λεύκωµα, όπως αυτό που έχουµε στα χέρια µας (1990-2010/ 20 Χρόνια Καλλιτεχνικός Οργανισµός Φάσµα – Απλό Θέατρο) αλλά για πολλά.

Ανθρωπος χαµηλών τόνων – «αθόρυβο» τον χαρακτηρίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στον πρόλογο του λευκώµατος _ έκανε το Απλό Θέατρο σηµείο αναφοράς για το θεατρόφιλο κοινό δουλεύοντας συστηµατικά εδώ και 20 χρόνια, µέσα από τις δυο σκηνές του.

Τα 20αυτά δηµιουργικά χρόνια τουθεάτρου (ΚαλλιτεχνικόςΟργανισµός Φάσµα – Απλό Θέατρο) αποτυπώνει σε ένα πολυτελές λεύκωµα η Μικρή Αρκτος, ζωντανεύοντάς τα µε φωτογραφίες, σκηνικά κοστούµια, σκίτσα, αποσπάσµατα κριτικών αλλά και κείµενα γραµµένα ειδικά για την έκδοση (Κώστας Γεωργουσόπουλος, ∆ηµήτρης Μαρωνίτης, Ελένη Βαροπούλου και Χαρά Μπακονικόλα).

Εκτός από την πλήρη εργογραφία του Απλού Θεάτρου, εµπεριέχεται και ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουµέντο (2 CD) ολόκληρο το έργο «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε» του Χέρµαν Μπροχ, µε την Αλέκα Παΐζη (που είχε παιχτεί µε µεγάλη επιτυχία επί δύο χρόνια).

«Ο Αντύπας είναι ένας άνθρωπος µοναχικός, εσωστρεφής που από νεαρός αφοσιώθηκε να καλλιεργεί σιωπηλός τον κήπο του, µε τα οπωροφόρα, τα µυριστικά, και τα αειθαλή του πνεύµατος», γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος προλογίζοντας την έκδοση. «∆ιαβάζει, ενηµερώνεται, ταξιδεύει και συνεχώς εκπλήττεται γόνιµα και εν συνεχεία µυείται στο καινούργιο και εµβαθύνει στο κλασσικό µε σέβας, όχι χωρίς αντιρρήσεις αλλά ποτέ µε προαποφασισµένα δογµατικά καλλιτεχνικά και αισθητικά φάλαρα, δηλαδή παρωπίδες». «Πώς δουλεύετε µε τους ηθοποιούς;», τον ρωτούν σε µια από τις συνεντεύξεις που δηµοσιεύονται στο λεύκωµα. «Το ευαίσθητο σηµείο µου είναι η επιλογή τους. Θέλω να πιστεύω ότι έχω µια οξυδέρκεια και µπορώ να διακρίνω σε έναν ηθοποιό, έστω κι αν εκείνος δεν το ξέρει, αυτό που φέρει και που µπορώ να το συνδυάσω µε τα στοιχεία του ρόλου», απαντάει, αποκαλύπτοντας ένα από τα… µυστικά της επιτυχίας του Απλού Θεάτρου. Μέσα από ένα ρεπερτόριο αγγλόφωνου θεάτρου (κυρίως), ανέβασε µέσα σ’ αυτήν την 20ετία 38 έργα, από τα οποία τα 24 παρουσιάζονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ επτά συγγραφείς µάς πρωτοσυστήθηκαν µέσω του Απλού Θεάτρου.

INFO

  • «1990-2010, 20 Χρόνια Καλλιτεχνικός Οργανισµός Φάσµα – Απλό Θέατρο», εκδ. Μικρή Αρκτος, τιµή: 40 ευρώ

  • Ελένη Καραΐνδρου, «Μουσική για το θέατρο». Βιβλίο-λεύκωµα µε τρία CD, εκδ. Μικρή Αρκτος, τιµή: 30 ευρώ

  • «Πάντα µαζί κι ελεύθεροι»

«Ξαναβλέπετε τις παραστάσεις σας;», ρωτούν τον Αντώνη Αντύπα. «Κάθε βράδυ», απαντάει. «Συχνά οι ηθοποιοί χωρίς να έχουν κακή πρόθεση, οδηγούνται προς τις δικές τους ευκολίες, οπότε εκεί φιλικά τους επαναφέρεις…». Εχει πάντα πλάι του την Ελένη Καραΐνδρου. «∆εν ξέρω αν θα συνέδεα τη ζωή µου µε άλλον άνθρωπο», λέει. «Είµαστε συνέχεια µαζί και συνάµα ελεύθεροι. Μιλάµε κοινή γλώσσα και συµµετέχουµε ο ένας στη δουλειά του άλλου. Συζώ µε τη µουσική, όπως εκείνη µε το θέατρο». Η Ελένη Καραΐνδρου έχει επενδύσει µουσικά τις παραστάσεις του Απλού Θεάτρου. Σε µια έκδοση – ντοκουµέντο κυκλοφορούν σε 3 CD οι πρωτότυπες ηχογραφήσεις της για 22 θεατρικές παραστάσεις (1986-2010) και συνοδεύονται από ένα καλαίσθητο βιβλίο µε φωτογραφίες από τις παραστάσεις αυτές. «Κάτι σαν τη φωνή του Λευκώµατος», λέει ο Αντώνης Αντύπας. Σαν µια διαφορετική ερµηνεία της τέχνης του λόγου που έτσι κι αλλιώς έχει τη δική του µουσική.

Ταξίδι πέρα από το χρόνο…

  • Είκοσι χρόνια συνεπούς δημιουργικής πορείας του «Απλού Θεάτρου»
Ελένη Καραΐνδρου

Το «Απλό θέατρο» αποτελεί μια δυνατή αναφορά στο χώρο του θεατρικού γίγνεσθαι και οι επιλογές του ρεπερτορίου του, που διακρίνεται για την τόλμη και την ανανεωτική του συνέπεια, έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο και σταθερό κοινό που παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον τις παραστάσεις του εδώ και 20 χρόνια.

Τα είκοσι δημιουργικά χρόνια του «Καλλιτεχνικού Οργανισμού Φάσμα – Απλό θέατρο»» και οι δημιουργικές δραστηριότητες του σκηνοθέτη και καλλιτεχνικού του διευθυντή Αντώνη Αντύπα αποτυπώνονται σε ένα πολυτελές λεύκωμα 272 σελίδων, που εξέδωσε η «Μικρή Αρκτος». Η πολυτελής αυτή έκδοση προσφέρει στο αναγνωστικό κοινό ένα επιπλέον σπάνιο ηχητικό ντοκουμέντο σε 2CD: Την ιστορική πλέον παράσταση «Η Διήγηση της Υπηρέτριας Τσερλίνε» του Χέρμαν Μπροχ, με την Αλέκα Παΐζη, που είχε παιχτεί με τεράστια επιτυχία επί δύο χρόνια στο «Απλό θέατρο» και είχε ζωντανά ηχογραφηθεί το 1993 από τον Γιάννη Σμυρναίο.

Παράλληλα με την έκδοση του Λευκώματος, κυκλοφορούν από την «Μικρή Αρκτο», σε 3 CD, οι πρωτότυπες ηχογραφήσεις της Ελένης Καραΐνδρου για 22 θεατρικές παραστάσεις σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα (1986 – 2010). Συνοδεύουν ένα βιβλίο, αφιερωμένο στη «Μουσική για το Θέατρο», της διεθνούς φήμης συνθέτριας, εμπλουτισμένο με φωτογραφίες από παραστάσεις, αποσπάσματα κριτικών και πληροφορίες για τις ηχογραφήσεις.

Η Μικρή Αρκτος πιστεύει ότι «η θεατρική αυτή κυψέλη πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο και η ψυχή της, ο ακαταπόνητος Αντώνης Αντύπας δημιούργησαν ένα έργο που δύσκολα θα μπορούσε να αποτυπωθεί σε ένα λεύκωμα. Αυτό ήταν, άλλωστε, το στοίχημα!… Θελήσαμε να τιμήσουμε την πορεία του Καλλιτεχνικού Οργανισμού «Φάσμα» και τις επιλογές του Αντώνη Αντύπα, αλλά και να βοηθήσουμε ώστε να μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη, πρόσωπα, χειρονομίες, καταστάσεις, χρώματα, λέξεις, συναισθήματα».

Η έκδοση ζωντανεύει βήμα βήμα τη διαδρομή του Καλλιτεχνικού Οργανισμού Φάσμα – «Απλό θέατρο» από τη γέννησή του (1990) μέχρι σήμερα (2010). Φωτογραφίες, σκηνικά, κοστούμια, σκίτσα, ντοκουμέντα, αποσπάσματα κριτικών, αλλά και κείμενα γραμμένα ειδικά για την έκδοση από τους: Κώστα Γεωργουσόπουλο, Δημήτρη Μαρωνίτη, Ελένη Βαροπούλου και Χαρά Μπακονικόλα, ταξιδεύουν τον αναγνώστη στα 34 έργα που παρουσιάστηκαν την εικοσαετία αυτή στο «Απλό θέατρο» – από τα οποία 24 για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ 7 συγγραφείς πρωτοσυστήθηκαν από το «Απλό».

Μακριά από ευκολίες και μόδες

Το 1994, ο Αντώνης Αντύπας δημιούργησε μια δεύτερη θεατρική σκηνή στον ίδιο χώρο, δίνοντας βήμα σε πρωτοποριακές και πειραματικές μορφές θεατρικής αναζήτησης. Από τις 34 παραγωγές, ο Αντώνης Αντύπας υπέγραψε τη σκηνοθεσία σε 20, ενώ για τις υπόλοιπες ανέθεσε τη σκηνοθεσία σε άλλους σκηνοθέτες: Ρούλα Πατεράκη, Νικαίτη Κοντούρη, Βίκτορα Αρδίττη, Κωνσταντίνο Αρβανιτάκη, Ελλη Παπακωνσταντίνου, Εφη Θεοδώρου, Πάνο Παπαδόπουλο, κ.ά.

Το «Φάσμα» έχει συντελέσει ώστε να γίνει ιδιαίτερα γνωστό το έργο δύο κορυφαίων σύγχρονων συγγραφέων, του Βρετανού Χάρολντ Πίντερ και του Ιρλανδού Μπράιαν Φρίελ. Του Χάρολντ Πίντερ παρουσίασε στο κοινό εκτός από το «Πάρτι Γενεθλίων» και την «Προδοσία» τέσσερα άπαιχτα έργα: Αλλοι Τόποι (Οικογενειακές Φωνές, Μια κάποια Αλάσκα, Σταθμός Βικτώρια 1988), Φεγγαρόφωτο (1995), Νεκρή Ζώνη (1999 – 2000) και Επέτειος (2001), ενώ του Μπράιαν Φρίελ παρουσίασε τρία άπαιχτα έργα: Μόλλυ Σουήνυ (1996), Θαυματοποιός (2000 – 2001) και Ξεριζωμός (2002). Και οι δύο συγγραφείς ήρθαν στην Ελλάδα, παρακολούθησαν τις παραστάσεις, εκφράστηκαν με θερμά σχόλια, κρατώντας μέσω επιστολών μια ουσιαστική και ζωντανή επαφή με τον σκηνοθέτη και καλλιτεχνικό διευθυντή Αντώνη Αντύπα.

«Πάντα αντιστεκόμουν με τη δουλειά που κάνω στο «Απλό», μακριά από ευκολίες και μόδες», τονίζει ο Αντώνης Αντύπας. «Πάντα ανέβαζα έργα που μιλούσαν για την αλήθεια της ζωής, για την αφύπνισή μας, για ιδέες και ιδεώδη, για αισθητική ζωής και δουλειάς, για όσα ασχολούνται με την ουσία και όχι με το φαίνεσθαι». Γιατί για εκείνον «το θέατρο είναι ιερό γιατί δημιουργείται από την αγάπη, τη φαντασία, το πάθος και τη μανία των ανθρώπων του». Και, βέβαια, είναι μεγάλη ικανοποίηση να νιώθει συνεπής απέναντι σ’ αυτά που επιθυμεί και να υπακούει μόνο σ’ αυτά που προστάζουν το μυαλό και η ψυχή του.

Το 1994 το «Απλό» εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Biennale της Βόννης με το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Λόγω Φάτσας». Το 2001 στο πλαίσιο του φεστιβάλ Επιδαύρου και σε περιοδεία εντός και εκτός Ελλάδας παρουσίασε τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη. Η μουσική της παράστασης, της Ελένης Καραΐνδρου, κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία διεθνώς από την γερμανική δισκογραφική εταιρεία ECM. Το 2006 με εισήγηση του νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ ο Αντώνης Αντύπας αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο Συμπόσιο για τη βράβευση του συγγραφέα (Ευρωπαϊκό βραβείο θεάτρου) στο Τορίνο.

  • Μουσικά «διαμάντια»

Οι φίλοι της μουσικής της Ελένης Καραΐνδρου έχουν κάθε λόγο να χαίρονται. Περισσότερες από 3 ώρες μουσικής, γραμμένης για 22 θεατρικές παραστάσεις σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα (1986 – 2010) κυκλοφορούν σε μια ιστορική έκδοση – ντοκουμέντο από τη «Μικρή Αρκτο», σε 3 CD που συνοδεύουν ένα καλαίσθητο βιβλίο, εμπλουτισμένο με φωτογραφίες από τις παραστάσεις, κριτικές και πληροφορίες για τις ηχογραφήσεις.

Αντώνης Αντύπας – Χάρολντ Πίντερ

Η συνεργασία της Ελένης Καραΐνδρου με τον σκηνοθέτη και σύντροφό της Αντώνη Αντύπα ξεκίνησε το 1986, όταν εκείνος τής πρότεινε να συνθέσει μουσική για τη «Νίκη» της Λούλας Αναγνωστάκη. Στα 3 CD που τη δραματουργία τους υπογράφει η ίδια η συνθέτρια, περιλαμβάνονται μουσικά θέματα που αγκαλιάζουν μια περίοδο συνεργασίας 24 χρόνων έως και την παράσταση «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» (1ο βραβείο μουσικής – θεατρικά βραβεία κοινού Αθηνόραμα 2010). Το κοινό και ειδικά το θεατρόφιλο, θα απολαύσει συνθέσεις από τον Ξεριζωμό, τον Σύζυγο, το Φεγγάρι για καταραμένους, τη Σκιά του Μαρτ, το Ρόσμερσχολμ, το Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα, το Πάρτι Γενεθλίων, τον Γυάλινο Κόσμο, τη Νίκη κ.ά.

«Αυτές οι ηχογραφήσεις που συγκεντρώθηκαν σ’ αυτή την έκδοση» – σημειώνει στον πρόλογο η Ελένη Καραΐνδρου – «για να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη μοναδικών στιγμών και συναντήσεων, είναι εκείνες οι πρωταρχικές που γράφτηκαν υπό το κράτος της ταραχής και με το πάθος και την αθωότητα του πρώτου βλέμματος… Σαν κινηματογραφική ταινία ξεδιπλώνονται στα μάτια της ψυχής μου οι συναντήσεις μου με τα έργα, τους συγγραφείς, τους ηθοποιούς, τους σκηνογράφους, τους φωτιστές και κυρίως οι ατελείωτες ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια που πέρασα με τον σκηνοθέτη Αντώνη Αντύπα, αναζητώντας το βαθύτερο νόημα κάθε έργου. Και πάντοτε αυτή η δημιουργική ταραχή έπαιρνε σάρκα και οστά μέσα στο στούντιο ηχογράφησης. Πλαισιωμένη πάντα από υπέροχους μουσικούς, άλλοτε πολύτιμους συνοδοιπόρους από το ξεκίνημά μου – όπως ο Βαγγέλης Χριστόπουλος, όμποε, η Στέλλα Γαδέλη, φλάουτο, ο Νίκος Γκίνος, κλαρινέτο, ο Σπύρος Καζιάνης, φαγκότο, ο Σωκράτης Ανθης, τρομπέτα, ο Βαγγέλης Σκούρας, κόρνο, ο David Lunch, σαξόφωνο, ο ακριβός Δημήτρης Βράσκος, που «έφυγε» νωρίς, ή ο Χρήστος Σφέτσας, βιολοντσέλο – και άλλοτε από νεότερους μουσικούς, που στην παλέτα της μουσικής μου ήταν απαραίτητα τα ηχοχρώματά τους – έχω διανύσει είκοσι τέσσερα χρόνια δημιουργίας, πλουτίζοντας τις αποσκευές μου, με διαμάντια του παγκόσμιου θεάτρου. Οι μουσικές ψηφίδες του κάθε έργου όλες μαζί μού φαντάζουν σαν ένα ψηφιδωτό που αφηγείται μια ιστορία δύο ανθρώπων που αγάπησαν βαθιά το θέατρο κι αυτό τους ταξίδεψε πέρα από το χρόνο»…

  • Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 9 Γενάρη 2011

Ένας «Επιστάτης» του κοινωνικού βίου

Λαέρτης Βασιλείου και Δημήτρης Καταλειφός σε μια σκηνή από τον «Επιστάτη» του Πίντερ, που παρουσιάζεται στο Απλό Θέατρο

Έχοντας μόλις πριν από λίγες μέρες τιμηθεί με το μεγάλο βραβείο της Ένωσης Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για την πολυετή και ουσιαστική προσφορά του στον χώρο του θεάτρου, ο Αντώνης Αντύπας ετοιμάζεται να γιορτάσει τα είκοσι χρόνια δημιουργικής πορείας του Καλλιτεχνικού Οργανισμού «Φάσμα» και του Απλού Θεάτρου, που υπήρξε η στέγη του όλα αυτά τα χρόνια, με τη σκηνοθεσία δύο κορυφαίων δραματουργών του αιώνα που πέρασε: του Χάρολντ Πίντερ και του Σάμιουελ Μπέκετ.

Έτσι, η Νέα Σκηνή του «Απλού» άνοιξε την αυλαία της για να παρουσιάσει τον Επιστάτη, ένα έργο που στάθηκε σημείο καμπής για τον δημιουργό του. Γραμμένο το 1951, παρουσιάστηκε στις 27 Απριλίου 1960 στο Arts Theatre London και ένα μήνα αργότερα μεταφέρθηκε στο Duchess, όπου έδωσε 444 παραστάσεις, κάνοντας τον δημιουργό του διάσημο σε όλο τον κόσμο, αφού στη συνέχεια παίχτηκε σε σκηνές σε ολόκληρο τον πλανήτη, ενώ μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Στην Ελλάδα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1965, από το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν.

Ως «το πρώτο έργο του Πίντερ που έχει επιτύχει την πλήρη σύνθεση μεταξύ απόλυτου ρεαλισμού στην εξωτερική δράση και της ποιητικής μεταφοράς» χαρακτηρίζει τον Επιστάτη ο θεωρητικός του «θεάτρου του παραλόγου» Μάρτιν Έσλιν στη μελέτη του για τον Πίντερ. Για να συνεχίσει τονίζοντας ότι «η αίσθηση αλήθειας που παίρνει ο θεατής οξύνεται σε τέτοιο βαθμό ώστε να αρχίσει να αντιλαμβάνεται κοινά, καθημερινά γεγονότα που δεν είχε μέχρι τότε παρατηρήσει. Τα νιώθει με τέτοια ένταση ευαισθησίας που υπερβαίνουν τον εαυτό τους και συμβολίζουν ολόκληρες κατηγορίες εμπειριών».

Πράγματι, οι τρεις ήρωες του έργου αποτελούν αναγνωρίσιμους καθημερινούς χαρακτήρες. Ένας γερο-αλήτης, ο Ντέιβις (Δημήτρης Καταλειφός) βρίσκει καταφύγιο σε ένα ακατάστατο δωμάτιο ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού που διεκδικούν δύο αδέλφια. Ο ένας, ο Άστον (Λαέρτης Βασιλείου), ζει σε μια συναισθηματική απομόνωση, μαστορεύοντας τις διάφορες μηχανές του και κάνοντας όνειρα ότι θα φτιάξει στην αυλή ένα υπόστεγο. Ο άλλος, ο Μικ (Χάρης Φραγκούλης), μοιάζει πολυάσχολος, με επιχειρηματικές ανησυχίες, αλλά κατά βάση ζει σε έναν ονειρικό κόσμο. Ο εισβολέας δέχεται τη δουλειά του επιστάτη που του προσφέρουν, αλλά δεν εμπιστεύεται κανέναν τους, μισεί τους ξένους, φοβάται και κρατάει σε απόσταση τα δύο αδέλφια και νιώθει να απειλείται ακόμη και από την προσφορά τους, υπονομεύοντας τη σχέση του μαζί τους, αλλά και μεταξύ τους.

Βέβαια, αυτό που στην πραγματικότητα ορίζει τις σχέσεις των τριών αυτών ανθρώπων είναι ένα παιχνίδι εξουσίας, μέσα από το οποίο ο Πίντερ αφηγείται την ιστορία της κοινωνικής ζωής, αναλύοντας τα τεχνάσματα, τις παγίδες και τις μεταμορφώσεις, χρησιμοποιώντας όλο το οπλοστάσιο της λεκτικής και σωματικής βίας μέσα σε αυτό τον ατελείωτο πόλεμο για επιβίωση και επιβολή.

Ίσως αυτό το στοιχείο, μαζί με την ευστροφία και την ακρίβεια του διαλόγου, είναι που κάνει το έργο κωμικό -μια «μαύρη κωμωδία». Όμως για τον συγγραφέα του «μέχρι ένα σημείο ο Επιστάτης είναι αστείος. Πέρα όμως απ’ αυτό το σημείο σταματάει να είναι αστείος και αυτός είναι μάλλον ο λόγος που το έγραψα».

Ο Επιστάτης παρουσιάζεται στο Απλό Θέατρο σε μετάφραση Κώστα Σταματίου, σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, σκηνικά-κοστούμια Μαγιούς Τρικεριώτη και μουσική Ελένης Καραΐνδρου.

 

Είκοσι χρόνια «Απλό Θέατρο»

Τιμώντας τα είκοσι δημιουργικά χρόνια του Απλού Θεάτρου και του καλλιτεχνικού του διευθυντή Αντώνη Αντύπα, οι εγνωσμένης ευαισθησίας (και καλαισθησίας) εκδόσεις Μικρή Άρκτος κυκλοφόρησαν πρόσφατα ένα λεύκωμα 272 σελίδων, μέσα από τις σελίδες του οποίου ζωντανεύει βήμα-βήμα η δημιουργική αυτή πορεία, από το 1990 μέχρι σήμερα. Με φωτογραφίες, σκηνικά, κοστούμια, σκίτσα, ντοκουμέντα, αποσπάσματα κριτικών αλλά και κείμενα από τους Κώστα Γεωργουσόπουλο, Δημήτρη Μαρωνίτη, Ελένη Βαροπούλου και Χαρά Μπακονικόλα, ο αναγνώστης μπορεί να επιστρέψει στα 38 έργα που παρουσιάστηκαν την εικοσαετία αυτή, αλλά και στους λαμπρούς ηθοποιούς που ενσάρκωσαν τους ρόλους τους, κάποιοι, όπως η Αλέκα Παΐζη, δεν βρίσκονται πια κοντά μας. Τιμώντας ιδιαίτερα αυτή τη μεγάλη κυρία του θεάτρου μας, στο λεύκωμα περιλαμβάνεται ένα διπλό CD με την ηχογράφηση της ιστορικής πλέον παράστασης του 1993 Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε, του Χέρμαν Μπροχ.

Παράλληλα, κυκλοφορούν από τη Μικρή Άρκτο, σε 3 CD, οι πρωτότυπες ηχογραφήσεις της Ελένης Καραΐνδρου για 22 θεατρικές παραστάσεις σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα (1986-2010). Συνοδεύουν ένα βιβλίο, αφιερωμένο στη Μουσική για το θέατρο, της διεθνούς φήμης συνθέτριας, εμπλουτισμένο με φωτογραφίες από παραστάσεις, αποσπάσματα κριτικών και πληροφορίες για τις ηχογραφήσεις. [Κακουριώτης Σ., Η ΑΥΓΗ: 29/12/2010]

«Ο επιστάτης» στο «Απλό»

Ξεκίνησαν στη Νέα Σκηνή του «Απλού Θεάτρου» οι παραστάσεις της αριστουργηματικής ιλαροτραγωδίας του Χάρολντ Πίντερ «Ο Επιστάτης», με τον Δημήτρη Καταλειφό στον ομώνυμο ρόλο. Εργο – πρόκληση για πνευματική εγρήγορση – έχει ένα αναγνωρίσιμο σε πρώτη προσέγγιση απλό πυρήνα, αλλά όπως όλα τα έργα του Πίντερ κρύβει και άλλα επίπεδα. Ενας γερο-αλήτης βρίσκει καταφύγιο σε ένα ακατάστατο δωμάτιο ενός εγκαταλελειμμένου σπιτιού. Πρόκειται για την εισβολή ενός παρείσακτου σε ένα χώρο που δύο αδέλφια τον διεκδικούν, μολονότι νιώθουν μετέωροι και οι ίδιοι. Ο ένας, ο Αστον, ο καλός Σαμαρείτης, ζει σε μια συναισθηματική απομόνωση, μαστορεύοντας τις διάφορες μηχανές του και κάνοντας όνειρα ότι θα φτιάξει στην αυλή ένα υπόστεγο. Ο άλλος, ο Μικ, με ανησυχίες επιχειρηματικές, μοιάζει πολυάσχολος, αλλά κατά βάση ζει σε έναν κόσμο ονειρικό – εφιαλτικό. Ο εισβολέας δέχεται τη δουλειά του Επιστάτη που του προσφέρουν τα δύο αδέλφια, χωριστά ο καθένας, αλλά δεν εμπιστεύεται κανέναν, μισεί τους ξένους, φοβάται και κρατάει σε απόσταση τα δύο αδέλφια και νιώθει να απειλείται ακόμη και μέσα από την προσφορά, υπονομεύοντας τη σχέση και των δύο αδελφών προς ίδιον όφελος. Στην πραγματικότητα οι σχέσεις των τριών ανθρώπων καθορίζονται από το αιώνιο παιχνίδι εξουσίας, κατοχής και επιβολής. Με τον «Επιστάτη» ο Πίντερ αφηγείται την ιστορία της κοινωνικής ζωής, τις ανθρώπινες απόπειρες συμβίωσης και συνύπαρξης, αναλύοντας τα τεχνάσματα, τις παγίδες, τις μεταμορφώσεις, χρησιμοποιώντας όλο το οπλοστάσιο της λεκτικής και σωματικής βίας μέσα σε αυτό τον ατελείωτο πόλεμο για επιβίωση και επιβολή.

«Ο Eπιστάτης» ανεβαίνει σε μετάφραση Κώστα Σταματίου, σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, σκηνικά – κοστούμια Μαγιούς Τρικεριώτη, μουσική Ελένης Καραΐνδρου και φωτισμούς Ανδρέα Σινάνου. Παίζουν επίσης: Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Χάρης Φραγκούλης.

«Ο Επιστάτης», «Fool for Love», «Ρόσμερσχολμ», «Norma-l/n»

«Ο επιστάτης» στο «Απλό»

Ξεκίνησαν στη Νέα Σκηνή του «Απλού Θεάτρου» οι παραστάσεις της αριστουργηματικής ιλαροτραγωδίας του Χάρολντ Πίντερ «Ο Επιστάτης», με τον Δημήτρη Καταλειφό στον ομώνυμο ρόλο. Ο Πίντερ αφηγείται την ιστορία της κοινωνικής ζωής, τις ανθρώπινες απόπειρες συμβίωσης και συνύπαρξης, αναλύοντας τα τεχνάσματα, τις παγίδες, τις μεταμορφώσεις, χρησιμοποιώντας όλο το οπλοστάσιο της λεκτικής και σωματικής βίας μέσα σε αυτό τον ατελείωτο πόλεμο για επιβίωση και επιβολή. Μετάφραση Κώστα Σταματίου, σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, σκηνικά – κοστούμια Μαγιούς Τρικεριώτη, μουσική Ελένης Καραΐνδρου. Παίζουν επίσης: Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Χάρης Φραγκούλης.

    Το έργο του Σαμ Σέπαρντ «Fool for Love» παρουσιάζει στο «Κάππα» η 5η Εποχή Τέχνης, σε σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Σ’ ένα μοτέλ στην έρημο, παρακολουθούμε την ιστορία έρωτα, μίσους, πάθους, απόγνωσης μεταξύ ενός καουμπόη και της γυναίκας της ζωής του. Μέχρι χτες, κάθε προσπάθειά τους να απεξαρτηθούν ο ένας από το βλέμμα του άλλου έμοιαζε απελπισμένη. Μετάφραση: Χρήστος Νικολόπουλος. Σκηνικά – κοστούμια: Γιώργος Πάτσας. Παίζουν: Αλκης Κούρκουλος, Χριστίνα Αλεξανιάν, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Τάσος Γιαννόπουλος. 

  • Ο θίασος «Συνθήκη» παρουσιάζει στο «Αλεκτον» (Σφακτηρίας 23, Μεταξουργείο, τηλ.: 210.3420.419), το έργο του Ιψεν «Ρόσμερσχολμ». Επίσης, θα συμμετέχει με δύο μονολόγους: «Το Παγκάκι» του Ζάχου Βασιλείου με τον Σπύρο Μπιμπίλα και το «Χωρίς Τίτλο» με την Μαρία Μακρή. Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές. Σκηνοθεσία: Kωστής Kαπελώνης. Σκηνικά – κοστούμια: Ανδρέας Σαραντόπουλος. Παίζουν: Μαρία Μακρή, Δέσποινα Πόγκα, Βασίλης Βλάχος, Αντώνης Ραμπαούνης, Σπύρος Μπιμπίλας, Αγγελος Κεχαγιάς.
  • Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της κινηματογραφικής ταινίας «Psycho» του Χίτσκοκ, παρουσιάζεται στη σκηνή 104-1 του 104 Κέντρου Λόγου και Τέχνης το έργο του δημοσιογράφου Χρήστου Νικολόπουλου «Norma-l/n», έργο γραμμένο με αφορμή το «Psycho». Πρωταγωνιστεί ο Μάξιμος Μουμούρης. Συμμετέχει ο Χρήστος Νικολόπουλος. Σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια Μάξιμος Μουμούρης. Εικαστική επιμέλεια Γκάι Στεφάνου – Μαρία Λάππα. Επιμέλεια κοστουμιών Γκάι Στεφάνου.

Το «Απλό Θέατρο» δεν φοβάται τον χρόνο

  • ΚΑΙ ΕΝΑ CD ΕΚΠΛΗΞΗ: Η ΠΑΪΖΗ ΣΤΗ «ΔΙΗΓΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑΣ ΤΣΕΡΛΙΝΕ»
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010

Μεσημέρι Τρίτης. Την ώρα που η λεωφόρος Αμαλίας σειόταν από συνθήματα, έχοντας «παραλύσει» από εκατοντάδες αγανακτισμένους διαδηλωτές, στον πέμπτο όροφο της Αμαλίας 4, δίπλα από το πιάνο όπου ο Μάνος Χατζιδάκις πρωτοέπαιξε τον «Μεγάλο Ερωτικό», στο περίφημο σαλόνι του ζεύγους Κατακουζηνού που έχει δεξιωθεί από τον Ντε Γκολ ώς τον Αλμπέρ Καμί, η Ελένη Καραΐνδρου, ο Αντώνης Αντύπας και ο Παρασκευάς Καρασούλος παρουσίαζαν μια ιστορικής σημασίας νέα έκδοση της «Μικρής Αρκτου».

Ταμίλα Κουλίεβα, Αρης Λεμπεσόπουλος, Εύα Κοταμανίδου, Ράνια Οικονομίδου στις «Εφτά λογικές απαντήσεις» του Λ. Προυσαλίδη (2006-2007, «Απλό Θέατρο»)

Ταμίλα Κουλίεβα, Αρης Λεμπεσόπουλος, Εύα Κοταμανίδου, Ράνια Οικονομίδου στις «Εφτά λογικές απαντήσεις» του Λ. Προυσαλίδη (2006-2007, «Απλό Θέατρο»)

Ανάμεσα σε φίλους και συνεργάτες τους, η συνθέτις, ο σκηνοθέτης και ο εκδότης πρωτοσύστησαν συγκινημένοι το χορταστικό λεύκωμα-hommage για τα είκοσι χρόνια ουσιαστικής κατάθεσης του «Απλού Θεάτρου» (Καλλιτεχνικός Οργανισμός «Φάσμα») του Αντ. Αντύπα. Συνοδεύεται από 3 cd με πρωτότυπες ηχογραφήσεις της Καραΐνδρου για τις είκοσι δύο παραστάσεις του, από το 1986 ώς το 2010. Περισσότερες από 3 ώρες μουσικής, «η φωνή του λευκώματος», σύμφωνα με τον Αντύπα.

Υπάρχει ακόμη μία έκπληξη: τα δύο έξτρα cd με τη φωνή της αείμνηστης Αλέκας Παΐζη στη συγκλονιστική ερμηνεία της από τη «Διήγηση της Υπηρέτριας Τσερλίνε» του Χέρμαν Μπροχ. Μια επιτυχία του Αντύπα που ηχογραφήθηκε ζωντανά το 1993.

Προηγήθηκε ένας χρόνος δουλειάς, αποκάλυψε ο Καρασούλος, εν μέσω των Δ.Ν. Μαρωνίτη, Μ. Γραμματικάκη, Δ. Καταλειφού, Γ. Πάτσα, Ρούλας Πατεράκη και πλήθους συνεργατών τού «Απλού Θεάτρου» στη μεστή 20ετία του. «Ηταν ένα μεγάλο στοίχημα το πώς θα αποτυπωθεί στο χαρτί η ατμόσφαιρα των παραστάσεων», πρόσθεσε.

  • Το παρελθόν έγινε παρόν

«Βλέποντας το λεύκωμα συνειδητοποιώ ότι δεν ήμουν ειλικρινής με τον εαυτό μου, λέγοντας ότι δεν θέλω να μείνει κάτι μετά», εξομολογήθηκε ο Αντώνης Αντύπας. «Το παρελθόν γίνεται παρόν ξεφυλλίζοντάς το. Μνήμες άπειρες ξεπηδούν. Τώρα είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτές τις παραστάσεις. Ευχαριστώ κυρίως τους ηθοποιούς».

«Το εφήμερο του θεάτρου πάντα μου προκαλούσε μια ιδιαίτερη συγκίνηση», παραδέχτηκε η Ελένη Καραΐνδρου. «Από τότε, όμως, που άρχισα να ζω την περιπέτειά του από μέσα, η συγκίνηση εντάθηκε. Οι αποχαιρετισμοί με τις παραστάσεις άφηναν έναν κόμπο στην ψυχή: τα τελευταία λόγια, το τελευταίο χειροκρότημα, οι φωτογραφίες σε κάποιο συρτάρι και οι κριτικές να ξεθωριάζουν στα παλιά αποκόμματα. Μόνο μνήμες. Ετσι γεννήθηκε η ιδέα για το λεύκωμα. Από αγάπη για τις παραστάσεις και την κατάθεση ψυχής του Αντώνη, των ηθοποιών και όλων των συντελεστών». Η «ηθικός αυτουργός» της έκδοσης ξόδεψε ατελείωτες ώρες -«πάνω από 150»-, προκειμένου να πάρει σάρκα και οστά, υπό την επιδέξια «μπαγκέτα» του Ανδρέα Γεωργιάδη (φιλοτέχνησε το εξώφυλλο των cd και σχεδίασε το σύνολο της έκδοσης). Η επιμέλεια έκδοσης είναι της Βιβής Γερολυμάτου.

Στις 272 σελίδες τού λευκώματος, μέσα από φωτογραφίες, σκηνικά, σκίτσα, ντοκουμέντα, αποσπάσματα κριτικών -υπάρχουν και νέα, ειδικά γραμμένα για τον τόμο κείμενα των Κ. Γεωργουσόπουλου, Δ.Ν. Μαρωνίτη, Ελένης Βαροπούλου και Χαράς Μπακονικόλα-, ζωντανεύουν ακόμη και οι «θερμοκρασίες» των 38 παραστάσεων των Φρίελ, Πίντερ, Διαλεγμένου κ.ά. που «έγραψαν» από τη σκηνή του «Απλού». *