Category Archives: Αμφι-Θέατρο

Να μην κλείσει το «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου

View Current Signatures –   Sign the Petition


Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος
κ. Γεώργιο Παπανδρέου

Κοινοποίηση: Υπουργό Πολιτισμού
κ. Παύλο Γερουλάνο

Αθήνα, 23 Φεβρουαρίου 2011

Εξοχότατε Κύριε Πρωθυπουργέ,

Το διδακτικό επιστημονικό προσωπικό του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών πληροφορήθηκε με έκπληξη και ανησυχία ότι το «Αμφι‑Θέατρο» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, μία από τις σημαντικότερες θεατρικές σκηνές της Ελλάδας, αναστέλλει τη λειτουργία του επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις δυσβάσταχτες οικονομικές υποχρεώσεις.

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος, με τις πολλαπλές ιδιότητες, του σκηνοθέτη και του πανεπιστημιακού, του καλλιτέχνη και του ερευνητή, έχει μελετήσει και σκηνοθετήσει, με τρόπο συστηματικό, πρωτοποριακό και ευφάνταστο, έργα της παγκόσμιας κλασικής και νεότερης δραματουργίας, άγνωστα κείμενα της νεοελληνικής δραματουργίας και λογοτεχνίας, ενώ σε συνεργασία με άλλους σημαντικούς συντελεστές (ηθοποιούς, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, συνθέτες κ.ά.) έχει προτείνει κατ’ επανάληψιν τη δική του πρωτότυπη και συγκροτημένη πρόταση για την ερμηνεία του αρχαίου δράματος ανοίγοντας νέους δρόμους για τους επόμενους ερευνητές και πρακτικούς του θεάτρου.

Ελάχιστη απόδειξη των παραπάνω, το γεγονός ότι το «Αμφι‑Θέατρο» κατά το διάστημα της λειτουργίας του έχει συμβάλει δυναμικά και αποτελεσματικά στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού, εκπροσωπώντας τη χώρα μας σε τριάντα Φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο με παραστάσεις αρχαίου δράματος και κρητο‑επτανησιακών έργων.

Στη γενικότερη συγκυρία της περιρρέουσας κρίσης, η απώλεια ενός κορυφαίου πνευματικού‑καλλιτεχνικού φορέα, ευρύτατα αναγνωρισμένου κύρους (αφού παρέχει αδιάλειπτη θεατρική και πολιτισμική παιδεία επί 36 έτη), ισοδυναμεί με πλήγμα στον πολιτισμό και τους δημιουργούς που υπηρετούν με αποδεδειγμένο σεβασμό και όραμα το θέατρο, την ιστορία του και την παράδοσή του.

Προς όφελος του ελληνικού θεάτρου, ζητούμε από την Πολιτεία και το αρμόδιο Υπουργείο να υποστηρίξει ενεργά το «Αμφι‑Θέατρο» ώστε να συνεχίσει να επιτελεί το ζωτικό παιδευτικό έργο του.

Με εκτίμηση,

Εκ μέρους των μελών ΔΕΠ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του
Πανεπιστημίου Αθηνών

Νάσος Βαγενάς,
Καθηγητής, Πρόεδρος του Τμήματος

Μέλη ΔΕΠ του Τμήματος
Βάλτερ Πούχνερ, Καθηγητής, Αναπληρωτής Πρόεδρος του Τμήματος
Πλάτων Μαυρομούστακος, Καθηγητής
Χρυσόθεμις Σταματοπούλου‑Βασιλάκου, Καθηγήτρια
Άννα Ταμπάκη, Καθηγήτρια
Ιωσήφ Βιβιλάκης, Αναπληρωτής Καθηγητής
Κυριακή Πετράκου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια
Μηνάς Ι. Αλεξιάδης, Επίκουρος Καθηγητής
Κωνστάντζα Γεωργακάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια
Αικατερίνη Διαμαντάκου-Αγάθου, Επίκουρη Καθηγήτρια
Άννα Καρακατσούλη, Επίκουρη Καθηγήτρια
Γιώργος Πεφάνης, Επίκουρος Καθηγητής
Εύα Στεφανή, Επίκουρη Καθηγήτρια
Μάνος Στεφανίδης, Επίκουρος Καθηγητής
Ευανθία Στιβανάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια
Γωγώ Βαρζελιώτη, Λέκτορας
Ξένια Γεωργοπούλου, Λέκτορας
Γρηγόρης Ιωαννίδης, Λέκτορας
Σοφία Φελοπούλου, Λέκτορας

Sincerely,

The Undersigned

 

View Current Signatures

« Στήνουμε θέατρα και τα χαλάμε»

  • Κώστα Γεωργουσόπουλου
    ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Η αναστολή της λειτουργίας του «Αμφι-Θεάτρου» είναι λάθος. Φιμώνει μια θεατρική αρένα που στοίχειωσε τις μεγάλες ώρες της δραματουργίας της υποκριτικής της μουσικής. Φέτος είναι η επέτειος των 100 χρόνων από τον θάνατο ενός μεγάλου συγγραφέα και συνάμα ενός πρωτοπόρου θεατράνθρωπου, του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Πέρα βρέχει, θα πουν και οι επαΐοντες και ο τηλεχαυνωμένος άνθρωπος του 2011. Ο Χρηστομάνος, που έχω την τύχη να διαθέτω και να φυλάσσω το αρχείο του, ίδρυσε το 1901 τη «Νέα Σκηνή», ό,τι σημαντικότερο για την εποχή του θεατρικό οχυρό εναντίον της φτήνιας, και σε τέσσερα χρόνια (1905) υποχρεώθηκε να την κλείσει κάτω από τη μιζέρια και την αναισθησία της κρατικής εξουσίας και της απαίδευτης απληροφόρητης μάζας. Εχω μια τραγική απόδειξη στα χέρια μου. Τα συμβολαιογραφικά πειστήρια που ο πλούσιος από οικογένεια πανεπιστημιακών (ο πατέρας του μέγας διεθνώς χημικός είχε χτίσει το Χημείο της οδού Σόλωνος) εκποιούσε την περιουσία του για να πληρώσει τους οφειλέτες του. Η πιάτσα τότε τον υποχρέωσε τα δύο τελευταία χρόνια (στον θίασό του πρωτοεμφανίστηκε η Κυβέλη, ο Μυράτ- πατέρας, ο Παπαγεωργίου και η Μυρτιώτισσα, ο Σικελιανός, ο ποιητής Σκίπης, ο πεζογράφος Παπαγιάννης, οι «μύστες» του) να παίζει «ακατάλληλα» σκαμπρόζικα βωμολοχικά για να ξελασπώσει!

Ευτυχώς στις μέρες μας ανάλογες προσπάθειες που βούλιαξαν από την αδιαφορία της Πολιτείας δεν υποχρέωσαν τους εμπνευστές τους σε τέτοια ταπείνωση. Απεχώρησαν αξιοπρεπώς.

Ετσι, την τελευταία τετραετία έκλεισε το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργου Μιχαηλίδη (με ιστορία 40 ετών), το θέατρο «Αμόρε» του Χουβαρδά, η «Πειραματική Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου και τώρα ήρθε η σειρά του «Αμφι-Θεάτρου» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Οι λόγοι; Οικονομικοί (ενοίκια, εξώσεις, ισχνή επιχορήγηση κ.τ.λ.). Ντρέπομαι να χρειάζεται να εξηγήσω γιατί η αναστολή της λειτουργίας του «Αμφι-Θεάτρου» είναι κάτι χειρότερο από έγκλημα. Είναι ΛΑΘΟΣ. Και θα εξειδικεύσω την άποψη αυτή.

Πρώτον: Το «Αμφι-Θέατρο» εγκαινιάστηκε ως νέος καλλιτεχνικός θεσμός (1975) με μία από τις σημαντικότερες παραστάσεις του μεταπολεμικού μας θεάτρου: τον «Ερωτόκριτο» του Κορνάρου. Ηταν μια παράσταση που ο μοντερνισμός της ερχόταν να σταθεί δίπλα στο «1879» στο Λονδίνο, στον «Μαινόμενο Ορλάνδο» του Ρονκόνι, στις παραστάσεις του Μιούσκιν και τις σπονδυλωτές επιθεωρήσεις ιστορικής μνήμης του Λιουμπίμοφ.

Δεύτερον: Το «Αμφι-Θέατρο» και ο καθηγητής πανεπιστημίου ιδρυτής του διεύρυνε έμπρακτα την Ιστορία του Νεοελληνικού Θεάτρου κατά τέσσερις αιώνες προς τα πίσω συμπληρώνοντας συστηματικά τα κενά της αλυσίδας με κρίκους που αποδείχτηκαν στέρεοι, όταν το παλαιότερο κείμενο που ανέβηκε πριν από τον Ευαγγελάτο ήταν ο «Φιλάργυρος» του Κων/νου Οικονόμου εξ Οικονόμων. Το «Αμφι-Θέατρο» και η Νεοελληνική Σκηνή που προηγήθηκε πήγαν και βρήκαν νήμα αρχής το 1460! και πιο πριν το «Επος του Διγενή Ακρίτα».

Τρίτον: Με τα έργα αυτά ανίχνευσε και συστηματοποίησε μια νεοελληνική χειρονομημένη υποκριτική σε προαστικούς και μπουλουκτζήδικους κώδικες.

Τέταρτον: Ο σκηνοθέτης Ευαγγελάτος έφερε στον 20ό αιώνα και επέβαλε το κρητικό θέατρο, κυρίως την κρητική κωμωδία, ήδη από την πρώτη παράσταση (1961, 21 ετών) του «Φορτουνάτου».

Πέμπτον: Αντικατέστησε ό,τι στο εξωτερικό είναι καθήκον των πανεπιστημιακών θιάσων και των κρατικών. Ανέβασε τα «Ολύμπια» του Μεταστάζιο σε μετάφραση Ρήγα Φεραίου. Ανέβασε το κυπριακό θρησκευτικό δρώμενο των «Παθών». Ανέβασε Σολωμό.

Εκτον: Ο Ευαγγελάτος πρώτος εισήγαγε το ιαπωνικό θέατρο με τον Ιάπωνα Σαίξπηρ Τσικαμάτσου.

Εβδομον: Πρώτος εγκαινίασε το πρόγραμμα-εργαλείο (σύνολο έως τώρα τόμοι 95!) με μονογραφίες, χρονολόγια, κριτικές, δραματολογικές αναλύσεις των έργων που τύπωνε ολόκληρα.

Ογδοον: Με την «Ηλέκτρα» του 1972 στην Επίδαυρο έφερε νέον ρίγος στο θέατρό μας. Η ρωγμή του ήρθε να δημιουργήσει τον τέταρτο πόλο της σκηνοθετικής μας παρουσίας διεθνώς: Ροντήρης, Κουν, Σολομός, Ευαγγελάτος.

Είναι ο πρώτος που υλοποίησε σκηνικά τα ειρωνικά λεγόμενα δράματα του Ευριπίδη.

Ενατον: Το «Αμφι-Θέατρο» αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στα διεθνή φεστιβάλ. Τα Μεγάλα κι όχι τα πειραματικά. Σύνολο 30 φεστιβάλ.

Δέκατον: Το «Αμφι-Θέατρο» είναι το μόνο συγκρότημα που δεν εξήγαγε μόνο αρχαίο δράμα αλλά και «Ερωτόκριτο» και «Διγενή» και Κατσαΐτη.

Ενδέκατον: Οι 95 παραστάσεις του «Αμφι-Θεάτρου» σε 36 χρόνια (2,5 παραστάσεις τον χρόνο!) είναι μια συνοπτική ιστορία του παγκόσμιου δραματολογίου. Και από έλληνες κορυφαίους κάθε γενιάς.

Δωδέκατον: Τα δύο τρίτα των κειμένων ήταν νέες μεταφράσεις. Πρώτες αναθέσεις στον Ταχτσή και στον Μάτεσι αρχαίας κωμωδίας.

Δέκατον τρίτον: Οι σημαντικότεροι έλληνες συνθέτες μελοποίησαν τραγωδίες και κωμωδίες. Μία από τις μικρές εποποιίες στην ερμηνεία στον τόπο μας του αρχαίου δράματος.

Δέκατον τέταρτον: Εκτός από τα θηρία της ελληνικής υποκριτικής που συνεργάστηκαν με το «Αμφι-Θέατρο» δεκάδες αργότερα πρωταγωνιστές ξεκίνησαν από το πατάρι του και προίκισαν παραστάσεις του. Εκεί βέβαια έλαμψε σε έναν γαλαξία ρόλων η τραγική Λήδα Τασσοπούλου, σύντροφος και ηγερία του Ευαγγελάτου. Ο Ευαγγελάτος δεν θα χαθεί ούτε η πολυτάλαντη Κατερίνα Ευαγγελάτου. Ποιος χάνει δεν θα το πει μονάχα η Ιστορία.

Οδυνηρά και ηχηρά

Η οδυνηρή έκπληξη που αποτέλεσε η είδηση ότι «το Αµφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου θα αναστείλει τη λειτουργία του λόγω αξεπέραστων οικονοµικών προβληµάτων» πιστεύω ότι δηµιουργεί όχι µόνο ένα τεράστιο ηθικό πρόβληµα, αλλά το δέος ενός καλλιτεχνικού, πνευµατικού και πολιτισµικού αφανισµού.

Στο θεατρόφιλο και µη κοινό πλανάται πλέον ένα τεράστιο ερωτηµατικό: Πού οδεύει αυτός ο τόπος και ποιος ορίζει να παραγνωρίζονται µετρηµένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού οι µεγάλες προσωπικότητες της τέχνης;

∆υστυχώς, η Πολιτεία η οποία ασχολείται µόνο µε τα δυσεπίλυτα οικονοµικά ζητήµατα ουδόλως καταγίνεται µε τα ζωτικά προβλήµατα εκείνων που έχουν ως αποστολή την καλλιτεχνι κή ανύψωση της στάθµης του ελληνικού λαού.

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος πιστεύω πως είναι ο τελευταίος σηµαντικός θεατράνθρωπος και δάσκαλος της µεγάλης σειράς των Ροντήρη, Μινωτή, Κουν, Σολοµού, Μουζενίδη, Βολανάκη κ.ά., οι οποίοι γαλούχησαν µε το δηµιουργικό τους έργο το ελληνικό κοινό.

Το «Αµφι-Θέατρο» (φυλλοµετρώντας το πρόγραµµά του) διαπιστώνουµε ότι στα 36 χρόνια της συνεχούς του λειτουργίας έχει παρουσιάσει 61 έργα του διεθνούς κλασικού, σύγχρονου και ελληνικού ρεπερτορίου, ενώ δίδαξε 24 τραγωδίες και 10 κωµωδίες στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στο εξωτερικό και σε διεθνή φεστιβάλ.

Με θλίψη διαπιστώνουµε πως κάθε κυβερνητική αρχή που έρχεται στα πράγµατα δείχνει τέτοια εγκληµατική αδιαφορία για ό,τι θεωρείται «σοβαρή» µουσική, θέατρο, εκπαίδευση, πολιτισµός, γι’ αυτό φτάσαµε στο σηµείο όπως διαπίστωνε ο Χρήστος Γιανναράς να αναρωτιόµαστε: «Στο γιατί ο Παρθενώνας είναι σπουδαιότερο έργο Τέχνης από τον Πύργο του Αϊφελ, ούτε ένας στους χίλιους Ελλαδίτες δεν έχει απάντηση!» Οταν προ δύο ετών έκλεισε ένας ναός τέχνης, το θέατρο «Αµόρε», κανείς δεν διαµαρτυρήθηκε και ο µέσος Ελλαδίτης ικανοποιήθηκε γιατί στη θέση του εγκαινιάσθηκε ένα ακόµη σούπερ µάρκετ.

Ας ρωτήσουµε τον κύριο διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών µε ποια κριτήρια φρονεί ότι πρέπει να αποκλείονται εκείνοι που άλωσαν – κατάθεση ψυχής και πνεύµατος – την ορχήστρα της Επιδαύρου, «δίκην δικαστού», οργανισµούς όπως τον Κυπριακό ΘΟΚ, το Θέατρο Τέχνης ή το Αµφι-Θέατρο;

Εχουµε δυστυχώς παραστεί µάρτυρες πολλών καλλιτεχνικών «ασχηµιών» στο Θέατρο του Πολυκλείτου, που τα τελευταία χρόνια θέλουν να επιβάλλουν τις απόψεις τού ενός.

Ας θυµηθούµε όµως τι έλεγε ο Αλέξης Μινωτής το 1987: «Είναι άφρονες όλοι εκείνοι που ηθεληµένα ή από άγνοια και αυτοθαυµασµό γίνονται επικίνδυνοι για την καλλιτεχνική αξία και λειτουργία της γνήσιας θεατρικής τέχνης σε αυτόν τον ιερό χώρο».

Αραγε υπάρχει απάντηση; Αλίµονο!

Σας ευχαριστώ, Κωστής Γαϊτάνος, καθηγητής πιάνου, µουσικολόγος, διευθυντής Ωδείου «Μουσικοί Ορίζοντες»

  • Κριτήρια, αγαπητέ Κωστή; Το γκρουπ Η Γενιά του Χάους έχει απάντηση σ’ αυτό: «Οι ενοχές δεν είναι κριτήριο, είναι δηλητήριο / Ακριβά ελαφρυντικά, γυάλινα συγχωροχάρτια / Αλλοθι ο εφησυχασµός, κατεστηµένος φασισµός / Ματαιοδοξία, κορεσµός, αδιέξοδο, πολιτισµός…». Βοήθειά µας.

TA NEA: Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Κόντρα Αμφι-θεάτρου και ΥΠΠΟ

Η Ευδοκία Ρουμελιώτη, ο Νικόλας Παπαγιάννης και ο Μιχάλης Μητρούσης σε στιγμιότυπο από τη «Διαβολογυναίκα»

Ηθοποιοί, σκηνοθέτες, θεατρολόγοι, άνθρωποι της πολιτικής και της κοινωνίας συνεχίζουν να στηρίζουν τον Σπύρο Ευαγγελάτο, υποστηρίζοντας ότι το Αμφι-Θέατρο δεν πρέπει να αναστείλει τη λειτουργία του, όπως ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ο ιδρυτής του. Ο ίδιος σκηνοθέτης έχει ξεκαθαρίσει ότι είναι αδύνατον να συνεχίσει αν δεν στηριχθεί από το κράτος. «Από τους πρώτους μήνες της ανάληψης των καθηκόντων του ζήτησα να τον συναντήσω», λέει σήμερα ο Σπύρος Ευαγγελάτος, ο οποίος αν δεν συναντήθηκε ποτέ με τον Παύλο Γερουλάνο, του μετέφερε τη σκέψη της μεταστέγασης του Αμφι-Θεάτρου σε κάποιον άλλο κτίριο, από τα ακίνητα του ΥΠΠΟ.

Λίγες μέρες, δε, πριν από τη δημοσιοποίηση της επιστολής του για την αναστολή της λειτουργίας του θέατρου, ενημέρωσε τον υπουργό Ποιτισμού, αναμένοντας μια αντίδραση από μέρους του. Ωστόσο έχει περάσει μία εβδομάδα και δεν υπήρξε απόκριση _ούτε από τον ίδιο ούτε από την γενική γραμματέα, Λίνα Μενδώνη. «Εστιάζω την πικρία μου στο γεγονός ότι δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον ο κύριος Γερουλάνο σε έναν πολίτη που είναι υπεύθυνος για έναν πολιτιστικό φορέα.. Είναι ένας παράξενος σνομπισμός», επισημαίνει.

Κύκλοι πάντως του ΥΠΠΟ αναφέρουν ότι η στάση του υπουργού δεν αναμένεται να αλλάξει ενώ τόνιζαν ότι ο κ. Γερουλάνος δεν θέλει να προχωρήσει σε εξαιρέσεις, μια που η στάση του απέναντι στο θέμα έχει ξεκαθαρίσει. Τέλος, να προστεθεί, ότι οι παταστάσεις της «Διαβολογυναίκας» του Καρλ Σένχερ συνεχίζονται κανονικά ως τις 17 Απριλίου 2011, στο Αμφι-Θέατρο, στην Πλάκα _Ανδριανού 111. «Μετά», συμπληρώνει ο Σπύρος Ευαγγελάτος, «θα ξεκινήσουμε τη μεταφορά πραγμάτων και τη μετακόμιση….».

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2011

Δεύτερο «όχι» στον Μίκη μας

Το δεύτερο ηχηρό «όχι» στον Μίκη Θεοδωράκη για την Επίδαυρο. Ο διεθνούς φήμης Ελληνας συνθέτης φέτος συμπληρώνει πενήντα χρόνια μουσικής στο αρχαίο θέατρο, κάτι που σπουδαίοι δημιουργοί ήθελαν να γιορτάσουν με την τιμή που του αρμόζει. Φαίνεται, όμως, ότι κάθε προσπάθεια έπεσε στο κενό.
Εκτός του «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, που είχε προτείνει το «Αμφιθέατρο», σήμερα η

«Espresso» αποκαλύπτει τη δεύτερη «επετειακή» πρόταση που κατέληξε στο καλάθι των αχρήστων. Και συγκεκριμένα, στο καλάθι του προέδρου του Ελληνικού Φεστιβάλ Α.Ε. Γιώργου Λούκου.

Πρόκειται για τους «Ιππής» του Αριστοφάνη, παράσταση που θα έντυνε μουσικά ο Μίκης Θεοδωράκης και θα πλαισιωνόταν από ένα επιτελείο καλών ηθοποιών, όπως ο Βασίλης Τσιβιλίκας, ο Γιώργος Κωνσταντίνου, ο Γιώργος Παρτσαλάκης, ο Τάκης Χρυσικάκος κ.ά.

Για την πρώτη παράσταση, τον «Φιλοκτήτη» του Σοφοκλή με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Κιμούλη, ο Γιώργος Λούκος ισχυρίστηκε με δήλωσή του στην «Espresso» ότι δεν υπήρχε στην αρχική πρόταση το όνομα του Μίκη Θεοδωράκη. Τώρα όμως τι έχει να πει άραγε; Είναι συμπτωματικό;

Ο Γιώργος Κιμούλης τότε είχε δηλώσει: «Δικαίωμα του κ. Λούκου. Από εκεί και πέρα, ο καθένας ανάλογα με τις επιλογές που κάνει κρίνεται». Ο Θύμιος Καρακατσάνης σήμερα χωρίς ενδοιασμό σχολιάζει: «Ο κ. Λούκος τα άλλαξε όλα. Και να τα άλλαζε προς το καλύτερο, θα τον χειροκροτούσα!»

Οπως και να ’χει, με τις δύο αυτές παραστάσεις ο συνθέτης που τιμά τη χώρα μας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης θα γιόρταζε μισό αιώνα στα «Επιδαύρια». Ηταν το 1961 που έγραψε την πρώτη του μουσική για παράσταση αρχαίου δράματος. Συγκεκριμένα, στις «Φοίνισσες» του Ευριπίδη, που είχαν ανέβει τότε σε διδασκαλία Αλέξη Μινωτή.

Ο Μίκης Θεοδωράκης μπορεί να πικράθηκε, αλλά  δεν προέβη σε δηλώσεις. Ισως μια αιχμή να άφησε στην τελευταία ανακοίνωσή του στη Σπίθα Αθήνας: «Ως καλλιτέχνης θεωρώ τον εαυτό μου από τους λίγους που αποφάσισαν να γράψουν έργα για όλο τον λαό και όχι για μια μειοψηφία μορφωμένων που δήθεν μόνο αυτοί καταλαβαίνουν έργα δύσκολα όπως είναι οι συμφωνίες, τα ορατόρια και οι όπερες. Πρέπει να ξέρετε ότι ο κίνδυνος να γίνω κατανοητός από όλους τους Ελληνες ήταν πολύ μεγάλος, γιατί κινδύνευε η τέχνη μου να διαλυθεί μέσα στο πλήθος. Να γίνω, αντί για λαϊκός, λαϊκιστής. Εύκολος, φτηνός. Εγώ όμως το διακινδύνευσα και είναι σαν να ήθελα να βάψω με το χρώμα της μουσικής μου όχι την πρόσοψη ενός σπιτιού ούτε μια γούρνα νερό, αλλά όλο το Αιγαίο!..»

Η ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΥΨΙΣΤΗ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ

«Είναι σαν τις ανέραστες γκόμενες που δεν ξέρουν τι τους γίνεται!..» Σκληρός, επικριτικός, όπως πάντα, ο Θύμιος Καρακατσάνης δεν διστάζει να σχολιάσει τα κακώς κείμενα στο Ελληνικό Φεστιβάλ και να ρίξει απευθείας βολές στο πρόσωπο του προέδρου του, Γιώργου Λούκου.

Κατεξοχήν αριστοφανικός ηθοποιός, παραμένει έξι χρόνια έξω από το Φεστιβάλ Επιδαύρου, που το λάμπρυνε χρόνια με τις ερμηνευτικές του επιδόσεις, τις οποίες χειροκρότησαν δεκάδες χιλιάδες θεατές. Πάντα φέρνει κόσμο ο Θύμιος στα ταμεία του αρχαίου θεάτρου.

«Εχω περάσει όλη τη ζωή μου στην Επίδαυρο. Την αισθάνομαι σαν το σπίτι μου και τα τελευταία έξι χρόνια με αγνοούν. Αλλά δεν είναι ότι αγνοούν μόνον εμένα. Αν ήταν μόνο για μένα, θα έλεγα: Δεν τους αρέσω. Το θέμα είναι ότι αγνοούν τους πάντες. Και δεν μπορώ να καταλάβω ότι χρωστάνε λεφτά στον Ευαγγελάτο και δεν του τα δίνουν και αναγκάστηκε να αναστείλει τη λειτουργία του “Αμφιθεάτρου”, που ήταν διαμάντι για τον τόπο μας».

Το «όχι» που εισέπραξε για την παρουσίαση της αττικής κωμωδίας «Ιππής» στα «Επιδαύρια 2011» ήταν αρκετό για να ανοίξει τον ασκό του Θύμιου Καρακατσάνη: «Και ανεβάζουν κάτι πράγματα που είναι να τρελαίνεσαι. Να τραβάς τις τρίχες σου… Δεν καταλαβαίνουν από αυτά. Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι και να σηκωθούνε να φύγουνε, να δούμε κι εμείς μιαν άσπρη μέρα, γιατί κι εμάς τελειώνουν οι μέρες μας. Κάθε φορά που δεν μας χρησιμοποιούν είναι λίγο λιγότερο».

Ο Θύμιος Καρακατσάνης το καλοκαίρι θα γυρίσει απ’ άκρου εις άκρον την Ελλάδα με τη «Λυσιστράτη». Ομως αγκάθι στην ψυχή του είναι το αρχαίο θέατρο: «Οπου κι αν βρίσκεσαι, η Επίδαυρος δεν υπάρχει. Το θεωρούμε ύψιστη τιμή εμείς οι ηθοποιοί. Τώρα είναι του κράτους πάνω απ’ όλα, που παραχωρεί το θέατρο. Εμείς παίρναμε μια μικρή επιχορήγηση και με τα εισιτήρια που κόβαμε συντηρούσαμε το φεστιβάλ ενός χρόνου, γιατί δεν παίρναμε ποσοστά από τις εισπράξεις».

Αιχμές, όμως, άφησε και για το υπουργείο Πολιτισμού: «Ποτέ δεν είχαμε υπουργείο Πολιτισμού. Ισως κάποιες αναλαμπές επί Ανδριανόπουλου και Μελίνας. Και φοβάμαι πως δεν θα έχουμε. Γιατί τα πράγματα πάνε εκεί που δεν υπάρχει πολιτισμός. Στον πολιτισμό υπάρχει αξιοπρέπεια. Αν λείψει αυτό, όσες καλές προθέσεις και να υπάρχουν σκοντάφτουν εκεί. Είναι σαν ένα κτίριο που έχει χτισμένες τις πόρτες. Ετσι όπως τις χτίζουν οι φοιτητές στο πανεπιστήμιο…»

ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ, Espresso, 23/02/2011

Μπαίνει μπροστά η Ζωή Λάσκαρη για το «Αμφι-θέατρο» του Ευαγγελάτου

Την παρέμβαση του πρωθυπουργού ζητεί με επιστολή της η Ζωή Λάσκαρη προκειμένου να διασωθεί το ιστορικό «Αμφι-θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου στην Πλάκα και να μη βάλει λουκέτο. Το θέμα γνωστοποιήθηκε από την «Espresso» με συνέντευξη που παραχώρησε ο σκηνοθέτης. Η δημοφιλής πρωταγωνίστρια προχώρησε στην πρωτοβουλία αυτή δείχνοντας έτσι τη συμπαράστασή της στον σημαντικό δημιουργό με τη μεγάλη προσφορά στον χώρο της τέχνης. Στον «πατερούλη του πολιτισμού», όπως αποκαλεί τον σκηνοθέτη, «τον τελευταίο μιας γενιάς δασκάλων που αφιέρωσαν τη ζωή και την ψυχή τους στο ελληνικό θέατρο».

Η Ζωή Λάσκαρη με σκληρή γλώσσα καταγγέλλει την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, αλλά και αυτή του Φεστιβάλ Αθηνών που με την αδιαφορία τους οδήγησαν τον Σπύρο Ευαγγελάτο να κλείσει το θέατρό του. Υστερα από τριάντα έξι χρόνια λειτουργίας και με ενενήντα πέντε παραγωγές του παγκόσμιου, αλλά και του ελληνικού δραματολογίου, ο σκηνοθέτης ανακοίνωσε την αναστολή της λειτουργίας του, αδυνατώντας να αντεπεξέλθει στις οικονομικές απαιτήσεις.

«Ησουν πέρσι στην Επίδαυρο, όχι φέτος» απάντησε ο κ. Λούκος (διευθυντής του Φεστιβάλ) στον Σπύρο Ευαγγελάτο για τη φετινή πρότασή του. «Ανθρωπάκια της γραφειοκρατίας, πνιγμένα πίσω από τα πρωτόκολλα, σειρές προτεραιότητας, η σειρά μου, η σειρά σου, ένα απολίτιστο νηπιαγωγείο που χαρωπά τα δυο του χέρια τα χτυπά, αρκεί να βγάλει εις πέρας τους ισολογισμούς και να ισοφαρίσουν τα έσοδα με τα έξοδα» αναφέρει χαρακτηριστικά στην επιστολή της η ηθοποιός.

«Για ενάμιση χρόνο πάλευε ο σκηνοθέτης να συναντηθεί με τον υπουργό Πολιτισμού για να κουβεντιάσουν το θέμα. Δεν ισχύουν γι’ αυτόν οι προτροπές του πρωθυπουργού για “ανοιχτές πόρτες” στον κάθε πολίτη;» αναρωτιέται η Ζωή Λάσκαρη. Τη συμπαράστασή τους στον Σπύρο Ευαγγελάτο εκφράζουν επίσης η Πανελλήνια Ενωση Ελεύθερου Θεάτρου και το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. «Το κλείσιμο ενός τέτοιου θεάτρου από έναν θεατράνθρωπο που τίμησε και τιμά την Ελλάδα αποκτά συμβολική σημασία, ιδίως σε αυτή την πολιτική, κοινωνική και οικονομική συγκυρία» αναφέρεται στην επιστολή της ΠΕΕΘ, ενώ σε εκείνη του ΣΕΗ επισημαίνεται: «Ανησυχούμε για την τύχη των μικρών θεάτρων. Η επίθεση εναντίον του πολιτισμού γενικότερα δεν έχει καμία σχέση με την κρίση».  [Espresso, 23/02/2011]

Διαμαρτυρίες για το κλείσιμο του «Αμφι-Θεάτρου»

  • Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών καταγγέλλει το ΥΠΠΟ-Τ, γιατί οδήγησε σε αναγκαστική αναστολή λειτουργίας το «Aμφι-θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου.

«Το Αμφι-θέατρο» – αναφέρεται σε ανακοίνωση του ΣΕΗ – «όλα τα χρόνια του έχει επιδείξει ιδιαίτερα αξιόλογο καλλιτεχνικό έργο. Αυτή η εξέλιξη μας λυπεί, αλλά δε μας ξαφνιάζει, γιατί η γενικότερη τάση στον καπιταλισμό είναι να συγκεντρώνεται ο πλούτος στα μονοπώλια και τις πολυεθνικές. Γι’ αυτό το λόγο ανησυχούμε γενικότερα για την τύχη όλων των μικρών θεάτρων. Καλούμε τους μικρούς θιασάρχες σε συμμαχία με τους ηθοποιούς και τους άλλους εργαζόμενους, σε κοινό μέτωπο απέναντι στις αποφάσεις της κυβερνητικής πολιτικής. Η επίθεση εναντίον του πολιτισμού, γενικότερα, δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι η πολιτική με την οποία εδώ και πολλά χρόνια η ΕΕ, με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αντιμετωπίζει το καλλιτεχνικό έργο ως εμπόρευμα, ακυρώνοντας την ουσία και τον κοινωνικό του ρόλο. Το επιχείρημα ότι, λόγω κρίσης, το κράτος δεν έχει χρήματα, είναι μεγάλο ψέμα. Τα δισ. που δίνει στις τράπεζες, οι φοροαπαλλαγές στους μεγαλοεπιχειρηματίες και, ειδικά στον πολιτισμό, η επιλογή να δίνει από το – όλο και μειούμενο – ποσοστό του προϋπολογισμού που αφορά στον πολιτισμό το μεγαλύτερο κομμάτι σε μεγάλους επιχειρηματίες (Μέγαρα μουσικής, ιδρύματα κλπ.) αφαιρώντας πόρους από τα κρατικά θέατρα, ΔΗΠΕΘΕ, κρατικές ορχήστρες κλπ. Θεωρούμε ότι η εμπορευματοποίηση του καλλιτεχνικού έργου παίζει καθοριστικό ρόλο στη χειραγώγηση της συνείδησης του λαού, ειδικά αυτή την περίοδο που χτυπιέται σε όλα του τα εργασιακά δικαιώματα».

Τέλος, το ΣΕΗ καλεί όλους τους ηθοποιούς, τους μικρούς θιασάρχες μαζί με τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους νέους, αύριο, στην πορεία του ΠΑΜΕ, στην Ομόνοια, στις 11 π.μ. «για να σταματήσουμε την προαποφασισμένη καταδίκη μας».

Η Πανελλήνια Ενωση Ελευθέρου Θεάτρου (ΠΕΕΘ) με επιστολή της στον υπουργό επισημαίνει μεταξύ άλλων: «Το κλείσιμο ενός τέτοιου θεάτρου από ένα θεατράνθρωπο, που τίμησε και τιμά την Ελλάδα, αποκτά μια αξιοσημείωτη συμβολική σημασία. Ιδίως σε αυτή την πολιτική, κοινωνική και οικονομική συγκυρία. Προδιαγράφει δυσμενείς και αρνητικές εξελίξεις για τις περισσότερες προσπάθειες του ελεύθερου θεάτρου». Η ΠΕΕΘ προτείνει να δοθεί στον Σπύρο Ευαγγελάτο ένα από τα κτίρια που ανήκουν στο ΥΠΠΟ-Τ για να γίνει θέατρο, σημειώνοντας: «Συνιστά υποχρέωση της πολιτείας. Προσωπική ως προς τον Σπύρο Ευαγγελάτο. Γενική, όμως, ως προς το χρέος της ελληνικής πολιτείας να προωθήσει και να συμβάλει στην ανάπτυξη του πολιτισμού».

Επιστολή έστειλε και ο Πανελλήνιος Επιστημονικός Σύλλογος Θεατρολόγων, δηλώνοντας τη συμπαράστασή του «στο δάσκαλο και σημαντικό θεατράνθρωπο αυτής της χώρας» και επισημαίνοντας: «Τα τελευταία χρόνια η σχέση του υπουργείου Πολιτισμού με το ελληνικό θέατρο είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Ενα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού πολιτισμού, με αποδεδειγμένη διαχρονική ύπαρξη και πορεία, η θεατρική τέχνη, συστηματικά παραγκωνίζεται… Ιστορικά θέατρα κλείνουν. Θα ακολουθήσουν κι άλλα. Νέοι δημιουργοί μένουν αβοήθητοι. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΥΠΠΟ-Τ, οι επιχορηγήσεις για την περίοδο 2010-2011 θα εξετάζονταν τον περασμένο Σεπτέμβριο. Απαντήστε, επιτέλους, στα θέατρα που έχουν ζητήσει επιχορήγηση».

Παιχνίδι με τα αισθήματα

  • Μητρούσης, Ρουμελιώτη, Παπαγιάννης πρωταγωνιστούν στο έργο του Καρλ Σένχερ στο «Αμφι-Θέατρο» σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου

Με τον ερχομό του αρρενωπού κυνηγού-Νικόλα Παπαγιάννη, του καταλύτη, η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα της γυναίκας - Ευδοκίας Ρουμελιώτη ξαφνικά απελευθερώνεται

Με τον ερχομό του αρρενωπού κυνηγού-Νικόλα Παπαγιάννη, του καταλύτη, η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα της γυναίκας – Ευδοκίας Ρουμελιώτη ξαφνικά απελευθερώνεται

Ανδρας, Γυναίκα και Κυνηγός. Τρεις αρχετυπικοί ήρωες, χωρίς ονόματα, είναι οι πρωταγωνιστές του έργου του Καρλ Σένχερ «Διαβολογυναίκα» που παρουσιάζει το «Αμφι-Θέατρο» σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου. Πρόκειται για ένα κείμενο των αρχών του 20ού αιώνα, που η δράση του ξετυλίγεται σε μία καλύβα, σε βουνά κοντά στα σύνορα δύο κρατών, τα οποία για λόγους αφαιρετικούς δεν κατονομάζονται. Εκεί κατοικούν ένας ασθενικός Ανδρας και η συναρπαστική Γυναίκα του. Η περιοχή είναι πέρασμα λαθρεμπόρων και ο Ανδρας είναι κλεπταποδόχος. Ενας νεαρός τελωνοφύλακας, που στο έργο αποκαλείται «ο Κυνηγός», αναλαμβάνει να διαλευκάνει το μυστήριο της ορεινής, ερημικής καλύβας. Ο Ανδρας το μαθαίνει και πείθει τη Γυναίκα του να «ριχτεί» στον Κυνηγό, ώσπου αυτός να απομακρύνει τα κλοπιμαία απ’ το υπόγειο. Από ‘κεί και πέρα η πλοκή καλπάζει και οδηγεί στην κορύφωση με ένα αναπάντεχο τέλος.
Η σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου (στην ακριβή μετάφραση του Γιώργου Δεπάστα) ακολουθεί τη συναισθηματική «δράση», τις μύχιες σκέψεις και μεθοδεύσεις των ηρώων, τους οποίους υποδύονται τρεις ηθοποιοί με διαφορετική θεατρική ηλικία κι εμπειρία στο σανίδι, αλλά που εδώ συναντιούνται και συνυπάρχουν ταιριαστά. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά η Ευδοκία Ρουμελιώτη, η οποία «μεταμορφώνεται» από πειθήνια σύζυγος σε «Διαβολογυναίκα».

Η «αλλαγή» γίνεται αργά και σταδιακά, το «προσωπείο» της καλής κι αγαθής συζύγου «σπάει» λεπτό το λεπτό, η σεξουαλικότητά της «φουντώνει» λίγο λίγο, τα πολλά της πρόσωπα αποκαλύπτονται, γίνεται μία ασυνείδητη, χειραφετημένη γυναίκα. Βρίζει, φλερτάρει, φωνάζει, ζητάει συμπάθεια, παίζει με το θύμα, προσποιείται πλήρη αθωότητα, ενώ η επιθυμία της για εκδίκηση κυριαρχεί σε κάθε πόρο του κορμιού της.

Παίρνοντας τα πράγματα στα χέρια της ενάντια στους δύο άνδρες που σκέφτηκαν να την εκμεταλλευτούν για το υλικό τους συμφέρον, η Γυναίκα σιγά σιγά αλλάζει, μοιάζει με μάγισσα.

Στο τέλος κυριαρχείται από καθαρά σαρκικά θέλγητρα. Στέκεται θριαμβευτικά πάνω από το σώμα του συζύγου της που δολοφονήθηκε από τον Κυνηγό σε έναν παροξυσμό ανεξέλεγκτης ζήλιας. Κακομεταχειρισμένη από τους άνδρες, η σύζυγος δεν σκύβει πια στην εξουσία τους και βρίσκει την εκδίκησή της.

Το έργο αρχίζει με την έκτη επέτειο του γάμου του Ανδρα και της Γυναίκας. Φαινομενικά, με το τσούγκρισμα των ποτηριών επικρατεί μια συζυγική αρμονία. Στην ουσία όμως πρόκειται για μια τελετουργία στερημένη από κάθε συναίσθημα. Η εικόνα της οικογενειακής ευτυχίας τρέφεται από την πλήρη υπακοή και υποταγή της γυναίκας που αντηχεί τις ιδέες του συζύγου της και ικανοποιεί κάθε του ανάγκη. Ο πλούτος και το σπίτι στο χωριό μοιάζει να είναι η πρωταρχική επιδίωξή τους. Ο φιλάσθενος Ανδρας του Μιχάλη Μητρούση περνάει σταδιακά από την πονηριά, την έκπληξη, την επίδειξη ισχύος, την αμφιβολία, αλλά στο φινάλε την «πατάει» έχοντας υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις του ή, καλύτερα, υποτιμήσει τη γυναικεία πονηριά.

Με τον ερχομό του αρρενωπού κυνηγού-Νικόλα Παπαγιάννη, του καταλύτη, η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα της γυναίκας ξαφνικά απελευθερώνεται. Ο Κυνηγός με διαταγή του Διοικητή προσπαθεί να σαγηνεύσει τη Γυναίκα για να αποκαλυφθούν οι παράνομες ενέργειες του ζευγαριού…

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 21/02/2011

Πολιτική «θανάτου» για το θέατρο. Σε αναγκαστική αναστολή οδηγείται το «Αμφιθέατρο»!

«Οταν κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μια φυλακή». Κι όταν κλείνει ένα θέατρο; «Βουβαίνουν φωνές, σωπαίνουν ψυχές» είχε πει πριν πέντε χρόνια ο Γιώργος Μιχαηλίδης όταν έκλεινε το ιστορικό «Ανοιχτό θέατρο» για να καταλήξει σούπερ μάρκετ.

Οργή και αγανάκτηση προκαλεί η είδηση που έφτασε χθες στα δημοσιογραφικά γραφεία ότι το «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου, μετά από 36 χρόνια λειτουργίας και πραγματικής προσφοράς στη θεατρική ιστορία αυτής της χώρας, κατεβάζει αυλαία. Κι αυτό λίγες μέρες μετά την επίσκεψη πρωθυπουργού και υπουργού Πολιτισμού – Τουρισμού – «διά κυμβάλων και τυμπάνων» και την «υποκριτική» τους στήριξη στους καλλιτέχνες και το θέατρο.

«Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να ανακοινώσω, ότι το Αμφι-Θέατρο, μετά το τέλος των παραστάσεων της Διαβολογυναίκας του Κ. Σένχερ, αναστέλλει τη λειτουργία του. Εκτός από τη γενική οικονομική κρίση, που υφιστάμεθα όλοι μας, οι λόγοι είναι οι ακόλουθοι: Η διακοπή της κρατικής επιχορήγησης και το γεγονός ότι ο Υπουργός Πολιτισμού Π. Γερουλάνος δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημά μου να συναντηθούμε, αίτημα που έχω διατυπώσει εδώ και πάρα πολλούς μήνες. Το ύψος του ενοικίου του Θεάτρου (σ.σ. ιδιοκτησίας Εμπορικής Τράπεζας), που αγγίζει τα 9.000 ευρώ μηνιαίως. Η μη έγκριση της συμμετοχής του Αμφι-Θεάτρου στο Φεστιβάλ Επιδαύρου 2011, με αιτιολογία το ότι λάβαμε και πέρσι μέρος στο ίδιο Φεστιβάλ».

Η πρόταση του «Αμφι-Θεάτρου» ήταν η παρουσίαση του Φιλοκτήτη του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου, μουσική Μίκη Θεοδωράκη, μετάφραση Κώστα Γεωργουσόπουλου, σκηνικά – κοστούμια Γιώργου Πάτσα και με τον Γιώργο Κιμούλη στον επώνυμο ρόλο.

Το Αμφι-Θέατρο στα 36 χρόνια λειτουργίας του, 26 από τα οποία ήταν στην έδρα του στην Πλάκα, υπηρέτησε με συνέπεια ένα ρεπερτόριο μεγάλου κρατικού θεάτρου – σύνολο 95 παραγωγές. Παράλληλα, παρουσίασε εντελώς άγνωστα ή πολύ λίγο παιγμένα κείμενα της νεοελληνικής γραμματείας… Ελαβε μέρος σε 30 Φεστιβάλ των 5 ηπείρων. Είναι το μόνο ίσως ελληνικό θέατρο που παρουσίασε στο εξωτερικό όχι μόνο αρχαία έργα, αλλά και κείμενα του Κρητικού και του Επτανησιακού Θεάτρου κ.ά. Παράλληλα, με την ίδρυση της σκηνής «Είσοδος Κινδύνου» (2007), η νέα σκηνοθέτις Κατερίνα Ευαγγελάτου έφερε μια νέα πνοή με νέους συντελεστές και νέους πρωταγωνιστές σε ένα πρωτότυπο ρεπερτόριο, που αγκαλιάστηκε από το θεατρόφιλο Κοινό και δημιούργησε προϋποθέσεις για μετεξέλιξη της παράδοσης του Αμφι-Θεάτρου.

Πρέπει, επιτέλους, να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι η άνευ προηγουμένου επίθεση που δέχεται ο λαός δεν έχει ως στόχο μόνο το εισόδημα αλλά και τη συνείδηση, την αίσθηση του δικαίου, την αξιοπρέπεια. Μήπως είναι καιρός και οι καλλιτέχνες, οι άνθρωποι των Γραμμάτων και του πολιτισμού να πάψουν να σιωπούν; [Ριζοσπάστης, Παρασκευή 18 Φλεβάρη 2011

Καρλ Σένχερ «Η Διαβολογυναίκα», στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου

  • Η Διαβολογυναίκα
  • Μαύρη κωμωδία

Ένα έργο με απρόσμενες εξελίξεις της πλοκής και συναρπαστικές μεταπτώσεις, τη Διαβολογυναίκα του Τιρολέζου Καρλ Σένχερ θα ανέβει από τις 17 Δεκεμβρίου στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου.

Πρόκειται για ένα κείμενο των άρχων του 20ού αιώνα, που η δράση του ξετυλίγεται σε μια καλύβα, σε βουνά κοντά στα σύνορα δυο κρατών, τα οποία για λόγους αφαιρετικούς δεν κατονομάζονται. Εκεί κατοικούν ένας ασθενικός Άντρας και η συναρπαστική Γυναίκα του. Η περιοχή είναι πέρασμα λαθρεμπόρων και ο Άντρας είναι κλεπταποδόχος. Ένας νεαρός τελωνοφύλακας, που στο έργο αποκαλείται ο «Κυνηγός», αναλαμβάνει να διαλευκάνει το μυστήριο της ορεινής, ερημικής καλύβας. Ο Άντρας το μαθαίνει και πείθει τη Γυναίκα του να «ριχτεί» στον Κυνηγό, ώσπου αυτός να απομακρύνει τα κλοπιμαία απ’ το υπόγειο. Από κει και πέρα η πλοκή καλπάζει και οδηγεί στην κορύφωση με ένα αναπάντεχο τέλος.

Η Διαβολογυναίκα ανεβαίνει σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, σκηνικά- κουστούμια Λαλούλας Χρυσικοπούλου και μουσική Γιάννη Αναστασόπουλου.
Η Διαβολογυναίκα θα είναι η λαμπρή, νέα ηθοποιός Ευδοκία Ρουμελιώτη σε πρώτη εμφάνιση στο Αμφι-Θέατρο, Άντρας ο Μιχάλης Μητρούσης, επί σειρά ετών πρωταγωνιστικό στέλεχος του Αμφι-Θεάτρου και Κυνηγός ο Νικόλας Παπαγιάννης, που τα τελευταία χρόνια έχει ερμηνεύσει σημαντικούς ρόλους στο ίδιο θέατρο.

  • Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
  • Σκηνικά-κοστούμια: Λαλούλα Χρυσικοπούλου
  • Μουσική: Γιάννης Αναστασόπουλος

Παραστάσεις:
Τετάρτη (λαϊκή), Σάββατο (απογευμ.) και Κυριακή 7:00 μ.μ., Πέμπτη (λαϊκή) και Παρασκευή 9:00 μ.μ.,
Σάββατο (βραδ.) 9:30 μ.μ.

Τιμές εισιτηρίων:

  • Τετάρτη (λαϊκή) και Σάββατο (απογευμ.) Γενική είσοδος 15 ευρώ
  • Πέμπτη (λαϊκή) Γενική είσοδος 12 ευρώ
  • Παρασκευή, Σάββατο (βραδ.) και Κυριακή 20 ευρώ (κανονικό)
  • 15 ευρώ (φοιτητικό)
  • Ώρες ταμείου: 5 – 9μ.μ. (εκτός Δευτέρας)