Category Archives: Αλικάκη Μυρτώ

Η οργή ενός εφήβου λίγο πριν γίνει δολοφόνος

Ενα μικρόσωμο, αδύνατο νευρικό αγόρι. Ενα «κουβαράκι», που «βράζει» πάνω στην άδεια σκηνή. Δίπλα του «κάθεται» ένα σακίδιο παραφουσκωμένο. Κρύβει την «κόλαση» που σε λίγο θα έρθει. Δεν είναι άλλωστε ένα οποιοδήποτε αγόρι. Είναι ο Σεμπάστιαν Μπος, ο Δανός έφηβος που στις 20 Νοεμβρίου του 2006 εισέβαλε οπλισμένος σαν «αστακός» στο σχολείο του και γάζωσε, προτού αυτοκτονήσει, όποιον βρισκόταν μπροστά του.

Η Μυρτώ Αλικάκη μελέτησε τα βίντεο που ανεβάζουν στο You Tube διαταραγμένοι έφηβοι, πριν εξορμήσουν για τις μαζικές δολοφονίες τους. Παραδέχεται ότι αισθάνθηκε να επικοινωνεί μαζί τους

Η Μυρτώ Αλικάκη μελέτησε τα βίντεο που ανεβάζουν στο You Tube διαταραγμένοι έφηβοι, πριν εξορμήσουν για τις μαζικές δολοφονίες τους. Παραδέχεται ότι αισθάνθηκε να επικοινωνεί μαζί τους

Το μαύρο «κουβάρι», που στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου σιγά σιγά «ξετυλίγεται» αποκαλύπτοντας το ηλεκτρισμένο ρεύμα έντασης που το διαπερνάει μαζί με τις ασυνάρτητες οργισμένες σκέψεις του πριν από την τελική φονική «έξοδό» του, είναι η -μεταμορφωμένη σε Σεμπάστιαν Μπος- Μυρτώ Αλικάκη. Κοντό μαλλί, φαρδύ t-shirt, παντελόνι κι αρβυλάκια, τα εξωτερικά συστατικά της εντυπωσιακής μετάλλαξής της, η οποία πρωτίστως είναι μια επώδυνη «εσωτερική» διαδικασία.

Εξάλλου, υποδυόμενη τον ψυχολογικά διαταραγμένο έφηβο στον μονόλογο «20 Νοεμβρίου» του Λαρς Νόρεν, η ηθοποιός βρέθηκε αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας της. Ως την Τρίτη θα συνεχίσει στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Αργότερα, η παράσταση, που σκηνοθέτησε η Δήμητρα Αράπογλου, με τη δυναμική που έχει αναπτύξει, μετακομίζει σε άλλο χώρο, που ακόμη αναζητείται.

Η Αλικάκη αποδέχτηκε αμέσως την πρόταση να υποδυθεί έναν διαταραγμένο έφηβο. Παραδέχεται κι η ίδια ότι είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχει κάνει. «Ενας μονόλογος, έτσι κι αλλιώς, είναι απαιτητικό είδος». Ο Σεμπάστιαν Μπος είναι ο πρώτος της. Ο βαθμός δυσκολίας του εκτινάσσεται, αφενός γιατί δεν είναι ήρωας του φύλου της, αφετέρου γιατί δεν είναι μια προσωπικότητα νορμάλ, αλλά ένας διαταραγμένος χαρακτήρας «στο απόγειο» της παράκρουσής του.

Το παράδοξο είναι ότι η ηθοποιός αισθάνθηκε το κείμενο, που εμβολίζεται από ατόφια κομμάτια μηνυμάτων του αληθινού Σεμπάστιαν, σαν «κάτι δικό μου. Αισθάνθηκα για κάποιο λόγο να επικοινωνώ μαζί του», εξομολογείται. «Μήπως πρέπει να ανησυχώ; Πάντως, καταλαβαίνω πώς αισθανόταν εκείνη την ώρα». Στην πορεία προέκυψαν οι δυσκολίες.

  • Βρίζει επί 1 ώρα κι ένα τέταρτο

Θα μπορούσε η ηθοποιός, όπως αναφέρει, να βολευόταν «στην εύκολη λύση της εξωστρέφειας» και μιας «φωνακλάδικης απόδοσης» του βωμολοχικού παραληρήματος. «Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος βρίζει για μία ώρα και ένα τέταρτο». Ομως, ο αγώνας που έδωσε, ήταν το υλικό «να γίνει εσωτερικό». Το κατόρθωσε.

Δεν αρκέστηκε στη μελέτη του κειμένου του Νόρεν. «Εκανα έρευνα για τα παιδιά που έχουν διαπράξει ανάλογα εγκλήματα -γιατί ο Σεμπάστιαν δεν αποτελεί ειδική περίπτωση. Ολα τους έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά, τα ίδια παράπονα από την κοινωνία. Αισθάνονται ότι έχουν μπει στο περιθώριο. Από εκεί πηγάζουν η εκδικητικότητα και το μίσος τους».

Ο ήρωας θέλει να σκοτώσει «για να δώσει ένα μάθημα» και να σκοτωθεί «για να πεθάνει ως ήρωας». «Είναι νάρκισσος και μεγαλομανής», σχολιάζει η Αλικάκη. «Θέλει να αφήσει πίσω του κάτι, μια εικόνα του». Οπως το βιντεάκι, που ανέβασε πριν από τη μοιραία ημέρα στο You Tube. Η Αλικάκη το παρακολούθησε ξανά και ξανά προκειμένου να αντλήσει υλικό για την έντονα σωματική ερμηνεία της. «Από το τρίλεπτο βίντεο κινησιολογικά έχω «κλέψει» το μέρος της παράστασης όπου εμφανίζομαι κάπως ψύχραιμη». Τα πιο έντονα «κομμάτια», τα έχει αντλήσει από έναν άλλο δολοφόνο συμμαθητών του σε κολέγιο, τον Κορεάτη Γιο Σουνγκ-Χι.

  • Κάθε βράδυ εκτελεί μια παρτιτούρα

«Η διαταραχή εμφανίζεται πολύ συχνά σωματοποιημένη σε μια ένταση του κορμιού, που δεν συμπλέει με τον λόγο», εξηγεί. «Ο λόγος μπορεί να είναι ήρεμος, την ώρα που το σώμα βρίσκεται σε μια τρομακτική ένταση. Αυτό με δυσκόλεψε». Τη βοήθησαν, όμως, οι άπειροι αυτοσχεδιασμοί που δοκίμασε με τη σκηνοθέτιδα και τη χορογράφο Αντιγόνη Γύρα.

Είναι ολοφάνερο ότι χωρίς τεχνική ο μονόλογος θα ήταν αδύνατον να βγει. «Θα είχα κάθε βράδυ την αγωνία αν θα τα κατάφερνα ώς το τέλος», παραδέχεται η ηθοποιός. «Ακριβώς επειδή είμαι μόνη μου, ήθελα καθετί να είναι πολύ συγκεκριμένο. Δεν γινόταν να περιμένω κάθε βράδυ την «επιφοίτηση»». Από το πότε σηκώνει το χέρι της και το πότε μετακινείται μέσα στον χώρο, μέχρι το πότε και πώς αλλάζει τον ρυθμό στην εκφορά του λόγου της, όλα, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, είναι προκαθορισμένα. Φυσικά, πάντα υπάρχει περιθώριο για κάποια «έμπνευση της στιγμής». «Αλλά κάθε βράδυ είναι σαν να εκτελώ μια παρτιτούρα», τονίζει η Αλικάκη.

  • Τι θέλετε να προκαλέσετε στον θεατή;

«Θέλω να ευαισθητοποιηθεί και να μην κάθεται άνετα στη θέση του. Θέλω να αισθανθεί ότι όλα όσα βλέπει μπροστά του τον αφορούν. Ναι μεν το συγκεκριμένο παιδί είναι διαταραγμένη προσωπικότητα, αλλά, αφού οι διαταραγμένοι στις μέρες μας πληθαίνουν, θα πρέπει να μας απασχολήσουν περισσότερο». *

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010