Category Archives: Αγαμοι Θύται

Άγαμοι Θύται στον «Ζυγό»: Στοχεύοντας το κοινό: Αλλιώς δεν γίνεται…

  • ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΔΙΑΚΟΥΜΟΠΟΥΛΟΥ, Η ΑΥΓΗ: 14/01/2011

Έχω αναφέρει και στο παρελθόν ότι οι εκπρόσωποι της σάτιρας στην Ελλάδα διακωμωδούν πολιτικούς αποφεύγοντας να επισημάνουν την τεράστια ευθύνη του λαού-κοινού, που γελά αχαλίνωτα με τον επιδερμικό εξευτελισμό των εκλεγμένων. Όλα αυτά σε μία εποχή που ο κωμικός «διασυρμός» δεν έχει πραγματική δύναμη, αφού σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή και να ερμηνευθεί η σάτιρα ως στρατευμένη τέχνη.

Και εδώ αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η μοναδική επίπτωση της σάτιρας σήμερα στον διακωμωδούμενο είναι να αποκτήσει δημοσιότητα, ενώ κατά τον 5ο αι. π.Χ. η κωμωδία, ούσα στρατευμένη, επιδίωκε τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, με έμμεση συνέπεια ο εκτιθέμενος να εξοριστεί ή και να εκτελεστεί. Άλλωστε ορισμένοι μελετητές, μάλλον άδικα, συσχετίζουν την εκτέλεση του Σωκράτη με τον διασυρμό του από τον Αριστοφάνη.

Επιστρέφοντας όμως στη σύγχρονη πραγματικότητα, διαφαίνεται η σάτιρα, κυρίως η τηλεοπτική, να αποσκοπεί στην ψυχαγωγία και σε μια δήθεν σιωπηλή «συνωμοσία του καναπέ», όπου κοινό και παρουσιαστής δηλώνουν «συνειδητοποιημένοι» και από κοινού καταριούνται τους γνωστούς και άγνωστους, αλλά πάντα έτερους, υπαίτιους της κακής τους τύχης.

Ωστόσο ποιος εκπρόσωπος του είδους τόλμησε να καταδείξει τους συνυπεύθυνους, όλους εμάς που βρισκόμαστε σε μία κατάσταση διαρκούς ύπνωσης; Έως τώρα φερόμασταν σαν να μας φταίνε οι άλλοι, σαν να ήμασταν αμέτοχοι, συνηθίσαμε, και τώρα φερόμαστε σαν οι επιπτώσεις να πλήττουν πάλι κάποιον άλλον.

Την ανατροπή της σχέσης αυτής επιδιώκουν με τη φετινή τους εμφάνιση οι Άγαμοι Θύται, οι οποίοι έχουν αποδείξει στα είκοσι χρόνια της ύπαρξής τους ότι εκτίθενται όντες ουσιαστικοί. Τις δύο δεκαετίες που πέρασαν η καλλιτεχνική ομάδα έγινε σχολή, με τα ιστορικά μέλη να υποδέχονται κάθε σεζόν νέους καλλιτέχνες, μουσικούς, τραγουδιστές, ηθοποιούς και να τους μυούν σε ένα πρωτόγνωρο καλλιτεχνικό πνεύμα ομαδικότητας.

Στην παράσταση των Άγαμων Θυτών με τον τίτλο Αλλιώς δεν γίνεται ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, στο σκετς «Κουρείον: Η ειλικρίνεια» (παίζουν: Χρύσανθος Καγιάς πελάτης, Ι. Μιχαηλίδης κουρέας, σε κείμενο του ίδιου), τόλμησε να καταγγείλει τους εκατοντάδες εμβρόντητους θεατές της παράστασης και ήταν η πρώτη φορά που άκουσα έναν καλλιτέχνη επιτέλους να μιλά «ειλικρινά» στους «χαϊδεμένους» θεατές, φανερώνοντας την ανάγκη του δημιουργού να αναπτύσσει αληθινή σχέση με το κοινό. Ωστόσο μια αμηχανία απλώθηκε στον «Ζυγό», που γρήγορα ξεχάστηκε από τα αυθόρμητα γέλια… Όλα τα κείμενα της παράστασης σέβονται τον θεατή: διεισδυτικά, έξυπνα, υπαινικτικά, ξεκαρδιστικά, εναλλάσσονται με τις εξαιρετικές μουσικές, πρωτότυπες και διασκευές. Τα δώδεκα σύντομα αυτοτελή θεατρικά κείμενα θα μπορούσαν να θεωρηθούν και ως σπονδυλωτό θεατρικό έργο, που θεματολογικά πραγματεύεται την ελληνική πραγματικότητα και την περιβόητη κρίση, ιδωμένη από την πλευρά διαφορετικών ανθρώπων (ο κουρέας, ο αγρότης, ο άστεγος, ο ερωτευμένος φοιτητής, η γιαγιά, οι τραγουδιστές κ.ά.).

Σημασία ωστόσο στην τέχνη έχει η πρόσληψη, η απήχηση του καλλιτεχνικού εγχειρήματος στο κοινό… Και η αλήθεια είναι ότι το προηγούμενο Σάββατο, μετά τη λήξη της παράστασης, ο ενθουσιασμός αλλά και η πολυπόθητη αισιοδοξία ξεχείλιζαν… Αύριο Σάββατο δίνεται η τελευταία παράσταση.

  • ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Σκηνοθεσία: Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Κείμενα: Ι. Μιχαηλίδης, Γιώργος Κλήμεντος, Χρήστος Τολιάδης, Ταξιάρχης Χάνος. Χορογραφίες: Μπέσυ Μάλφα, Ελευθερία Κόμη. Μουσική επιμέλεια: Νίκος Στεφανίδης, V. Gatz.

* Η Κ. Διακουμοπούλου είναι θεατρολόγος

Advertisements

Χορταστικό θέαμα με γέλιο και τραγούδι

  • Εν μέσω δύσκολων καιρών, σε εποχή ισχνών αγελάδων, αν δεν είναι «ηρωικό» το να συγκεντρώνει ένα σχήμα δεκαεννέα άτομα επί σκηνής, τι άλλο μπορεί να είναι;

Χορταστικό θέαμα με γέλιο και τραγούδι

Οι «Αγαμοι Θύται», ηρωικά πράττοντας, με το αίσθημα του χιούμορ και της διασκέδασης υψηλά ανεπτυγμένο και με νωπή τη «λαϊκή εντολή», παρουσιάζουν ένα «κωμικόν, μουσικόν, σατιρικόν» θέαμα στον «Ζυγό», θέαμα χορταστικό, με γέλιο, «καλλιγραφίες», εμπνεύσεις από την καθημερινότητα και τον έντιμο δημόσιο βίο των Καγιέν και των λαμογιέν.

Στη νέα της θητεία η μουσικοθεατρική γιάφκα της Θεσσαλονίκης δίνει τίτλο «Αλλιώς δε γίνεται» και ξαναχτυπά ανανεωμένη, ξαναμονταρισμένη, ενισχυμένη και με μπότοξ αυτοσαρκασμού χάριν του… εθνικού συμφέροντος. Σύνθημά της: «Ή σαρκάζουμε ή βουλιάζουμε». Με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη στο γενικό κουμάντο, όπως πάντα, και με την αρωγή της ιστορικής φράξιας των Δημήτρη Σταρόβα, Ρούλας Μανισάνου, Στάθη Παχίδη, Χρήστου Μητρέντζη (μόνος απών ο Θοδωρής Αθερίδης) με «διαφανείς κουκούλες, τρύπιες χύτρες ταχύτητας, λαχανί και πράσινη ανάπτυξη, ανελέητοι σαν ΣΔΟΕ της σάτιρας και λυρικοί σαν νέοι υφυπουργοί περιβάλλοντος», ξαναβγαίνουν μπροστά για να διεκδικήσουν μερίδιο δημοσιότητας στις δημοσκοπήσεις.

Μαζί τους και εξ αδιαιρέτου οι ηθοποιοί Μπέσυ Μάλφα, Ταξιάρχης Χάνος, Κρατερός Κατσούλης, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης καθώς και ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος και οι Cabaret Balkan, σε μια δυναμική, υπερκομματική συνεργασία, με πνευστά, μπουριά και άλλα όπλα μαζικής ηχητικής καταστροφής.

Η δομή του (χορταστικού) προγράμματος γνωστή από παλιά. Μουσική, τραγούδι, παρλάτες μέχρι και… χορός. Το δυνατό χαρτί της παράτασης τα κείμενα (ιδιαίτερα τα πολιτικά, η γιαγιά Ζαφείρω και ο Νονός του Ιεροκλή Μιχαηλίδη), γραμμένα κατά κύριο λόγο από τους Ι. Μιχαηλίδη, Γ. Κλήμεντο, Χ. Τολιάδη, που σχολιάζουν την επικαιρότητα εφ όλης της ύλης (κυβέρνηση, φοροδιαφυγή, σεξουαλικές σχέσεις εφήβων, αντικαπνιστικά μέτρα).

Τα τραγούδια σε μια οργανωμένη αταξία, από το «Upside down» στο «Rien de Rien», από το «Βella Chao» στη «Γοργόνα», «Από το Πάρκο στη Μυροβόλο» κι ένα μίνι αφιέρωμα στον Ζαμπέτα. Συμπέρασμα; Μετά από δεκαεννέα χρόνια, οι «Αγαμοι Θύται» πιο «ώριμοι» αλλά πάντοτε ευθύβολοι και εύστοχοι, παραμένουν μια δυνατή και άξια λόγου ομάδα σατιρικής (και όχι μόνο) κρούσης. [ΑΝΤ. ΚΑΡ., ΕΘΝΟΣ, 30/11/2009]