Category Archives: ΔΗΠΕΘΕ

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ ΘΕΑΤΡΑ. Η τέχνη να είναι κοινωνικό αγαθό

Γρηγοριάδης Κώστας
Τη μεγαλύτερη κρίση από τη γέννησή τους φαίνεται να περνούν τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα. Τα οικονομικά προβλήματα είναι καθοριστικά ως στοιχείο λειτουργίας των θεάτρων, ενώ τα πολιτικά «χρέη» των τοπικών αρχόντων και ποικίλα άλλα προβλήματα ευθύνονται για τους κλυδωνισμούς. Είναι επομένως συνειδητή και μεθοδευμένη η υποβάθμιση των ΔΗΠΕΘΕ, που επιχειρεί το ΥΠΠΟ-Τ, παρά την προσπάθεια που καταβάλλει για να εκφράσει το «ενδιαφέρον» της. Μια τέτοια υποκριτική κίνηση ήταν και η μερίδα που διοργάνωσε το ΥΠΠΟ-Τ, πριν από λίγες μέρες, στο αμφιθέατρο του Υπουργείου, με θέμα την ανασυγκρότηση και επαναθεώρηση του θεσμού των ΔΗΠΕΘΕ παρουσία του υπουργού Παύλου Γερουλάνου, πρώην και νυν καλλιτεχνικών διευθυντών καθώς και εκπροσώπων του ΣΕΗ.
Οι απόψεις που κυκλοφορούν πάντως και μάχονται για το ποια θα επικρατήσει είναι αρκετές. Πρώτη και ισχυρότερη η άποψη του κύκλου Γερουλάνου για μείωση των ΔΗΠΕΘΕ σε έξι. Το επίσημο ΠΑΣΟΚ υπερασπίζεται τα 12 όσες και οι περιφέρειες πλην της Αθήνας. Κάποιοι από το παλιό ΠΑΣΟΚ μιλούν για τη διατήρηση όλων όσα υπάρχουν αλλά να απεξαρτηθούν από τους Δήμους. Σε ό,τι αφορά όμως στην θεσμική αναδιάρθρωση οι περισσότεροι επιθυμούν τη μετατροπή τους σε ΑΕ. Μια μετατροπή που θα είναι η ταφόπλακα των ΔΗΠΕΘΕ.
Στην ημερίδα αυτή – όπως καταγγέλλει η Δημοκρατική Ενότητα Ηθοποιών, «ο εκπρόσωπος της Κίνησης Ηθοποιών και γγ της ΠΟΘΑ – Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, συμφώνησε με τις συντηρητικότερες απόψεις που ακούστηκαν για μετατροπή των ΔΗΠΕΘΕ σε Περιφερειακά και μάλιστα σε ΑΕ και περιορισμό του αριθμού τους σε 6 από 16. Πάνω στον οίστρο του λόγου του ο Παλαιοχωρίτης, παρακάλεσε(!) μάλιστα οι τεχνικοί και το προσωπικό των θεάτρων να μην είναι μόνιμοι αλλά ορισμένου χρόνου, (δηλαδή συμβασιούχοι), προκαλώντας την έκπληξη όλων. Η Δημοκρατική Ενότητα Ηθοποιών καταγγέλλει τη στάση του εκπροσώπου της Κίνησης Ηθοποιών και γγ της ΠΟΘΑ σαν εχθρική προς τα συμφέροντα του κλάδου.
  • Θέση και προτάσεις ΣΕΗ
Η θέση που εκφράστηκε στην ημερίδα από την πλευρά του ΣΕΗ είναι τα ΔΗΠΕΘΕ να εξελιχθούν σε αυτοτελείς κρατικούς καλλιτεχνικούς οργανισμούς, με δικό τους ιδρυτικό νόμο που θα ορίζει τη λειτουργία τους, αποκλειστικά δική τους υποδομή και χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό του κράτους. Στόχος πρέπει να είναι κάθε μεγάλη πόλη της χώρας να αποκτήσει το δικό της Κρατικό Θέατρο. Αυτή η προοπτική μπορεί να στηριχθεί άμεσα στην υπάρχουσα υποδομή των 16 ΔΗΠΕΘΕ, τα οποία μπορούν να εξελιχτούν σε Κρατικά Θέατρα. Να λειτουργούν με την ενεργή και αποφασιστική συμμετοχή των σχετικών με τις δραστηριότητές τους φορέων: Των καλλιτεχνών, των εργαζομένων σ’ αυτά και των τοπικών αρχών, μέσω ανακλητών αντιπροσώπων στα όργανα διοίκησης και τον έλεγχο από το υπ. Πολιτισμού.
Στις προτάσεις του ΣΕΗ μεταξύ άλλων συμπεριλαμβάνονται τα εξής: Από νομική πλευρά θα πρέπει να είναι αυτοτελείς οργανισμοί Δημοσίου Δικαίου – ΝΠΔΔ. Δηλαδή, κρατικά θέατρα με καταστατική υποχρέωση τη δημιουργία και παρουσίαση καλλιτεχνικού έργου στο σύνολο της περιοχής ευθύνης τους, αλλά με έδρα την ορισμένη πόλη, η οποία για τα νέα θέατρα – καθώς θα αναπτύσσεται ο θεσμός – θα μπορεί να είναι και η δεύτερη πόλη ενός νομού.
Η Προγραμματική Σύμβαση που μέχρι τώρα καθορίζει τη λειτουργία των ΔΗΠΕΘΕ, είναι το πλαίσιο συμφωνίας μεταξύ Δήμου, Θεάτρου και Υπουργείου. Με τη μετατροπή των ΔΗΠΕΘΕ σε αυτοτελή Κρατικά Θέατρα δε θα χρειάζεται καμιά προγραμματική σύμβαση, ούτε φυσικά και οποιαδήποτε περίοδος ισχύος μιας τέτοιας σύμβασης. Οι όροι της λειτουργίας των θεάτρων θα είναι νόμος του κράτους και η χρηματοδότησή τους έξοδο του κρατικού προϋπολογισμού.
Ο μακροχρόνιος σχεδιασμός και η μακροχρόνια δράση των θεάτρων εμποδίζονται από την περιορισμένη διάρκεια των προγραμματικών συμβάσεων, οι οποίες ξεκίνησαν σαν 10ετείς, έγιναν ως το 2007 5ετείς και κατάντησαν 18μηνες και ετήσιες ενώ τώρα λειτουργούν με συνεχείς εξάμηνες παρατάσεις.
  • Σκοπός και αποστολή
Σκοπός και αποστολή των Κρατικών Θεάτρων πρέπει να είναι: Η αντιμετώπιση της ανισομέρειας και του συγκεντρωτισμού στο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας – μέσω της ώθησης της πολιτιστικής δραστηριότητας – από τα αστικά κέντρα της περιφέρειας έως τα πιο μικρά χωριά. Η προστασία και η ανάδειξη της ελληνικής δημιουργίας απέναντι στην αυξανόμενη έλευση καλλιτεχνικού έργου από τις χώρες της ΕΕ, τους συγκεντρωμένους οργανισμούς και τη βιομηχανία του θεάματος. Η προσφορά υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικού έργου, σε τόπους όπου αδυνατεί να φτάσει η ιδιωτική καλλιτεχνική δημιουργία.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής πρέπει να είναι αρμόδιος και γενικός υπεύθυνος αποκλειστικά σε καλλιτεχνικής φύσεως ζητήματα. Να ορίζεται από το ΔΣ με την συγκατάθεση του υπουργού Πολιτισμού και να είναι ανακλητός σε όλη τη θητεία του. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο καλλιτεχνικός διευθυντής πρέπει να προσλαμβάνεται σαν καλλιτέχνης με όρους αποκλειστικής απασχόλησης και να επιφορτίζεται με τη διεύθυνση του καλλιτεχνικού έργου αλλά ταυτόχρονα να εργάζεται με την καλλιτεχνική του ιδιότητα και να παράγει καλλιτεχνικό έργο για το συγκεκριμένο θέατρο, σε όλη τη διάρκεια της θητείας του.
Ο διορισμός του καλλιτεχνικού διευθυντή πρέπει να γίνεται μετά από δημόσια προκήρυξη – πρόσκληση, η οποία πρέπει να ανακοινώνεται σε εύλογο χρόνο στον τοπικό και αθηναϊκό Τύπο, τους καλλιτεχνικούς οργανισμούς και τις ιστοσελίδες του υπ. Πολιτισμού, των θεάτρων και της τοπικής αυτοδιοίκησης, με διαδικασίες που εγγυούνται την διαφάνεια και την αξιοκρατία.
  • Χρηματοδότηση
Οσον αφορά τις Περιφέρειες και τους Δήμους, δεν πρέπει να εμπλέκονται στη χρηματοδότηση των θεάτρων. Η χρηματοδότηση των τοπικών αρχών είναι ως επί το πλείστον κρατικό χρήμα. Πρέπει λοιπόν να καθοριστεί η χρήση της από την πηγή (που είναι ο προϋπολογισμός του κράτους) προς μια ορθολογικά σχεδιασμένη ανάπτυξη του πολιτισμού στην περιφέρεια.
Η εμπλοκή πολλών φορέων μέσω ποσόστωσης στο σύνολο της χρηματοδότησης, έχει σαν συνέπεια την εξάρτηση των θεάτρων (άρα και του προσφερόμενου έργου) από την τοπική μικροπολιτική, τον παραγοντισμό και την κομματική ένταξη.Η χρηματοδότηση πρέπει να είναι ξεχωριστή για τις μόνιμες ανάγκες των θεάτρων – οι οποίες πρέπει να είναι πάγια έξοδα του κράτους – και άλλη για την καλλιτεχνική δραστηριότητα, η οποία πρέπει να καθορίζεται από την πολιτιστική πολιτική του κράτους στον τομέα ευθύνης του κάθε θεάτρου.
Τα θέατρα πρέπει να διατηρούν χαμηλές τιμές εισιτηρίων, ώστε να εξασφαλιστεί η πρόσβαση των λαϊκών στρωμάτων της περιφέρειας στο καλλιτεχνικό έργο, το εισόδημα των οποίων συνεχώς συρρικνώνεται. Υποχρέωση των θεάτρων πρέπει να είναι η κινητοποίηση ομάδων του πληθυσμού προς την επαφή τους με το παραγόμενο έργο όπως μαθητές, φοιτητές, στρατιώτες, συνταξιούχους, ανέργους κ.ά. Απορρίπτουμε κάθε λογική ανταποδοτικότητας στη σχέση χρηματοδότησης και εσόδων των θεάτρων. Ο πολιτισμός είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα, είναι δικαίωμα των πολιτών μέσω των εισφορών τους, άρα ευθύνη του κράτους. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια εμπλοκής ιδιωτικών κεφαλαίων στη λειτουργία των θεάτρων είτε με το καθεστώς των συμπαραγωγών είτε με οποιαδήποτε άλλη μορφή.
Τα θέατρα πρέπει να στηρίζουν οποιαδήποτε τοπική καλλιτεχνική δράση και να βοηθούν ολόπλευρα – και σε κάθε επίπεδο – την ερασιτεχνική δημιουργία. Ομως αυτού του είδους οι σχέσεις δεν πρέπει να συγχέονται με τον προγραμματισμό των θεάτρων, ώστε να επεμβαίνουν σ’ αυτόν και να λειτουργούν εις βάρος του, ούτε επίσης να επιδρούν στον αυστηρά επαγγελματικό χαρακτήρα του καλλιτεχνικού έργου. Από την παραπάνω σχέση συνάγεται ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιτρέπεται συμμετοχή ερασιτεχνών στις παραστάσεις που αποτελούν τον ετήσιο προγραμματισμό των θεάτρων.
  • Εργασιακό Περιβάλλον
Το εργασιακό περιβάλλον όλων των εργαζομένων στα Κρατικά θέατρα πρέπει να είναι τέτοιο ώστε να εξασφαλίζεται: Η συνεχής, χωρίς κενά διαστήματα λειτουργία των θεάτρων για όλο το έτος. Η πλήρης και αποκλειστική απασχόληση. Η απαγόρευση κάθε έννοιας μερικής απασχόλησης και διευθέτησης χρόνου εργασίας. Η 5ήμερη, 7ωρη και 45ωρη εργασία. Η υψηλού επίπεδου ειδίκευση των καλλιτεχνών, των τεχνικών και ειδικών εργατών και ο επαγγελματισμός. Η νόμιμη ασφάλιση και ο σεβασμός των Συλλογικών Συμβάσεων. Ολοι οι εργαζόμενοι πρέπει να καλύπτονται από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και ατομικά συμβόλαια και να έχουν τη νόμιμη ασφάλιση. Το προσωπικό των θεάτρων και οι τεχνικοί πρέπει να καλύπτονται από συμβάσεις αορίστου χρόνου. Να σταματήσει το σημερινό απαράδεκτο καθεστώς δανεισμού ή παραχώρησης εργαζομένων από τους Δήμους. Τα θέατρα πρέπει να έχουν εξ ολοκλήρου δικό τους προσωπικό. Το καλλιτεχνικό προσωπικό πρέπει να καλύπτεται με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Για τους ηθοποιούς πρέπει να ισχύει σύμβαση χειμερινής και καλοκαιρινής περιόδου. Για τους άλλους καλλιτέχνες, ανάλογα με την ειδικότητα και τις καλλιτεχνικές απαιτήσεις, συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή συμβάσεις έργου.
Η πρόταση αυτή για την κατεύθυνση που πρέπει να πάρει ο θεσμός των ΔΗΠΕΘΕ, είναι μια πρόταση εξελικτική, η οποία μπορεί να κατακτηθεί σε μια πορεία ολοκληρωμένης λαϊκής πολιτιστικής πολιτικής που θα αντιμετωπίζει την ανισομέρεια στην ανάπτυξη της χώρας και την εγκατάλειψη της επαρχίας, τη συγκέντρωση του πολιτιστικού έργου στις πόλεις και σε ιδρύματα που προνομιακά απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών ενισχύσεων, χωρίς να εξασφαλίζουν την πρόσβαση του λαού μας σε ένα έργο που παράγεται με δικά του χρήματα.

Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 30 Απρίλη 2011

ΥΠΠΟ-διάλυση όλοι οι θεσμοί. Εκβιαστικός «διάλογος» για τα ΔΗΠΕΘΕ

Στο αμφιθέατρο του ΥΠΠΟ-Τ πραγματοποιήθηκε προχτές ημερίδα με θέμα την ανασυγκρότηση – επαναθεώρηση του θεσμού των ΔΗΠΕΘΕ, παρουσία πρώην και νυν καλλιτεχνικών διευθυντών και εκπροσώπων του ΣΕΗ.
Στην ημερίδα παραβρέθηκε ο υπουργός, ο οποίος αφού άκουσε τις απόψεις, μίλησε… περί έρωτος! Ναι καλά διαβάσατε. Μεταξύ άλλων, τάδε έφη Παύλος Γερουλάνος: «Η καταγραφή προβλημάτων και η προσπάθεια επίλυσής τους είναι μια μορφή έρωτα με το χτες. Αντίθετα, η καταγραφή ευκαιριών και η προσπάθεια να τις αδράξουμε είναι μια μορφή έρωτα με το αύριο. Γι’ αυτό το μόνο αίτημά μου είναι να δείτε με πολλή αγάπη τις μέρες που έρχονται και με πολύ φόβο αυτές που πέρασαν»!!! Και συνέχισε: «Το μνημόνιο και την τρόικα σ’ αυτό το δωμάτιο μπορούμε να τα φέρουμε μόνο εμείς. Ως παλιά κοινωνία κοιτάμε με αγάπη τις μέρες που ζήσαμε και με φόβο τις ημέρες που έρχονται και για αυτό συζητάμε για όσα ζήσαμε».
Ο Π. Γερουλάνος «ερωτοτροπεί» με λέξεις και έννοιες, όταν τα ΔΗΠΕΘΕ ψυχορραγούν. Δεν έχουν πάρει δραχμή για το 2011. Η εντολή για την εκταμίευση των 57.000 ευρώ, που θα κάλυπτε το πρώτο 4μηνο του 2011 μέχρι τον Απρίλη, είναι άγνωστο πότε θα εκτελεστεί και θα φτάσει στα ταμεία των ΔΗΠΕΘΕ. Το πρόγραμμα των περισσοτέρων ΔΗΠΕΘΕ για το χειμώνα που πέρασε ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, ενώ για το καλοκαίρι δεν υπάρχει «φως», καθώς αδυνατούν να προγραμματίσουν οτιδήποτε με αυτά τα δεδομένα, παρότι δόθηκε εξάμηνη παράταση (μέχρι το Δεκέμβρη 2011) στη σύμβαση μεταξύ ΔΗΠΕΘΕ – ΥΠΠΟΤ – δήμων.
Ηταν στραβό το κλήμα… ήρθε και η μετατροπή της δημοτικής επιχείρησης σε κοινωφελή. Αυτό προκαλεί προβλήματα λειτουργίας, καθώς προϋποτίθενται διαγωνισμοί και ΑΣΕΠ. Ενός «Καλλικράτη» μύριοι μηχανισμοί έπονται.
Οι απόψεις που κυκλοφορούν και μάχονται για το ποια θα επικρατήσει είναι αρκετές. Πρώτη και ισχυρότερη η άποψη του κύκλου Γερουλάνου για μείωση των ΔΗΠΕΘΕ σε έξι. Το επίσημο ΠΑΣΟΚ υπερασπίζεται τα 12, όσες και οι περιφέρειες, πλην της Αθήνας. Κάποιοι του «παλιού» ΠΑΣΟΚ μιλούν για τη διατήρηση όλων των υπαρχόντων… αλλά να απεξαρτηθούν από τους Δήμους. Οσον αφορά στη θεσμική αναδιάρθρωση, οι περισσότεροι επιθυμούν την μετατροπή τους σε Α.Ε! Μετατροπή που θα είναι η ταφόπλακα των ΔΗΠΕΘΕ.
«Μπορεί να υπάρξει και μια χρονιά «παύσης»», δηλώνει ανενδοίαστα ο Γιάννης Βούρος, ο οποίος μαζί με τους Πέμυ Ζούνη, Λευτέρη Πλασκοβίτη και τη Διεύθυνση Θεάτρου – Χορού του ΥΠΠΟΤ εκπονούν νέο πλαίσιο για τα ΔΗΠΕΘΕ.
Η θέση του ΣΕΗ στην ημερίδα είναι τα ΔΗΠΕΘΕ να εξελιχθούν σε αυτοτελείς κρατικούς καλλιτεχνικούς οργανισμούς, με δικό τους ιδρυτικό νόμο που θα ορίζει τη λειτουργία, τη δική τους αποκλειστική υποδομή και χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στόχος πρέπει να είναι κάθε μεγάλη πόλη να αποκτήσει το δικό της «κρατικό θέατρο». Αυτή η προοπτική μπορεί να στηριχθεί άμεσα στην υπάρχουσα υποδομή των 16 ΔΗΠΕΘΕ, που μπορούν να μετεξελιχτούν σε κρατικά θέατρα και να διοικούνται από ανακλητούς αντιπροσώπους. Οι πόροι τους πρέπει να προέρχονται: από τον κρατικό προϋπολογισμό, γιατί η εμπλοκή πολλών φορέων μέσω ποσόστωσης στο σύνολο της χρηματοδότησης, συνεπάγεται την εξάρτηση των θεάτρων (άρα και του προσφερόμενου έργου) από την τοπική μικροπολιτική, τον παραγοντισμό και την κομματική ένταξη.
Είναι μια πρόταση δημιουργίας κρατικής ευθύνης θεάτρων, τα οποία θα τονώσουν την εγχώρια παραγωγή πολιτιστικού έργου, αντιμετωπίζοντας την αυξανόμενη στις μέρες μας «εισαγωγή» πολιτιστικών προϊόντων ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών και τη φτώχεια των Ελλήνων καλλιτεχνών. Ριζοσπάστης, Παρασκευή 15 Απρίλη 2011

ΔΗΠΕΘΕ: επαναπροσδιορισμός του θεσμού…

Η ανάγκη ανασυγκρότησης και επαναθεώρησης του θεσμού των ΔΗΠΕΘΕ βρέθηκε στο επίκεντρο μεγάλης ημερίδας που διοργάνωσε την Τετάρτη 13 Απριλίου το ΥΠΠΟΤ. Στην ημερίδα παραβρέθηκε ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος ο οποίος αφού παρακολούθησε σειρά τοποθετήσεων δήλωσε στους παραβρισκόμενους: «Το μνημόνιο και την τρόικα σε αυτό το δωμάτιο μπορούμε να τα φέρουμε μόνο εμείς. Ως παλιά κοινωνία τείνουμε να κοιτάμε με αγάπη τις μέρες που ζήσαμε και με φόβο τις ημέρες που έρχονται και για αυτό τείνουμε να συζητάμε για όσα ζήσαμε. Η καταγραφή προβλημάτων και η προσπάθεια επίλυσής τους είναι μια μορφή έρωτα με το χθες. Αντίθετα η καταγραφή ευκαιριών και η προσπάθεια να τις αδράξουμε είναι μια μορφή έρωτα με το αύριο. Γι’ αυτό το μόνο αίτημα που έχω είναι να δείτε με πολύ αγάπη της μέρες που έρχονται και με πολύ φόβο αυτές που πέρασαν.» Νωρίτερα, κατά την έναρξη της ημερίδας ο κ. Παύλος Γερουλάνος δήλωσε ότι αυτή η ημερίδα μοιάζει ίσως με ένα ακόμη επεισόδιο σε μια σειρά συζητήσεων για τα ΔΗΠΕΘΕ . Όμως είναι πραγματική η ανάγκη να ενδυναμωθούν και να δημιουργήσουν έργο. «Εμείς ερχόμαστε να οργανώσουμε και να κωδικοποιήσουμε τη συζήτηση αυτή προκειμένου να πάρουμε εποικοδομητικές αποφάσεις. Θα πρέπει όμως πρώτα να εξετάσουμε:

  • Ποιος είναι ο σκοπός που υπηρετούν;
  • Πώς θα τον υπηρετήσουν καλύτερα; 
  • Τι εργαλεία χρειάζονται; 
  • Και ποιος μπορεί να εξασφαλίσει αυτά τα εργαλεία;»

Στη συνέχεια ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού αναφέρθηκε στους λόγος που επιβάλλουν τον επαναπροσδιορισμό του θεσμού, εστιάζοντας κυρίως στο γεγονός ότι από το 1980 οπότε δημιουργήθηκαν τα ΔΗΠΕΘΕ και μετά άλλαξε το θέατρο. «Αναπτύχθηκε και γιγαντώθηκε στην Αθήνα μαζί με την επιρροή και την οικονομική δύναμη των ΜΜΕ απορροφώντας τεράστιο καλλιτεχνικό περιεχόμενο από τις περιφέρειες. Όμως για να αντιστραφεί αυτή η πορεία πρέπει να δυναμώσουμε ένα καίριο στοιχείο. Την σχέση των ΔΗΠΕΘΕ με την τοπική κοινωνία. Αξίζει στα ΔΗΠΕΘΕ να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι μιας κοινωνίας που έχει όραμα για το μέλλον της, άποψη για την πορεία της και ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα. Και βέβαια η τέχνη πρέπει να ηγείται της κοινωνίας και πρέπει να έχει την υποστήριξή της για να το κάνει.»

Ερώτηση του ΚΚΕ για τις περικοπές στα ΔΗΠΕΘΕ

Θύμα της κυβερνητικής πολιτικής περικοπών που έχουν υποστεί τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα (ΔΗΠΕΘΕ) σ’ όλη την Ελλάδα είναι και το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας – Θεσσαλικό Θέατρο. Το θέμα αναδεικνύουν με Ερώτησή τους προς τον υπουργό Πολιτισμού – Τουρισμού οι βουλευτές του ΚΚΕ Αντώνης Σκυλλάκος και Απόστολος Νάνος, οι οποίοι σημειώνουν ότι «ενώ η ετήσια χρηματοδότησή του έφτανε μέχρι το 2008 τις 265.000 ευρώ, κατά το 2009 του δόθηκαν 200.000, το 2010 δόθηκαν 130.000 και για το πρώτο εξάμηνο του 2011 μόνο 57.750».
«Αποτέλεσμα είναι», συνεχίζουν οι βουλευτές, «να περιοριστούν οι πολιτιστικές του δραστηριότητες να μην «ανεβάζει» δεύτερο θεατρικό έργο το φετινό χειμώνα, να περιοριστούν οι παραγωγές του καλοκαιριού κ.ά., να υπάρχουν χρέη σε ασφαλιστικά ταμεία και προμηθευτές, να δυσκολεύει τη γενική λειτουργία του και το παραγόμενο έργο.
Ταυτόχρονα ανησυχία προκαλεί η πρόθεση του υπουργείου να επανεξετάσει συνολικά το θέμα των ΔΗΠΕΘΕ, να τα μεταφέρει στις Περιφέρειες και να τα υποχρεώσει σε συγχωνεύσεις, επιδιώκοντας τη μικρότερη δυνατή χρηματοδότηση».
Τέλος ρωτούν τον υπουργό: α) Εάν θα εξασφαλιστεί επαρκής χρηματοδότηση για το Θεσσαλικό Θέατρο και γενικότερα για τα ΔΗΠΕΘΕ, ώστε να συνεχίσουν τη δράση τους. β) Εάν έχουν βάση όλες οι παραπάνω πληροφορίες, για την προοπτική των ΔΗΠΕΘΕ.

Αλλαγή πλεύσης για το θέατρο στην περιφέρεια

  • Αλλαγές στη δομή και την λειτουργία των δεκαέξι ΔΗΠΕΘΕ όλης της χώρας αναμένονται ενόψει Καλλικράτη
  • ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΑΛΑΜΕ, Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας τους βρίσκονται τα δημοτικά περιφερειακά θέατρα όλης της χώρας, ύστερα από την εξάμηνη παράταση λειτουργίας τους με την υπάρχουσα μορφή που έδωσε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, αλλά και τη νέα μείωση του προϋπολογισμού την οποία υπέστησαν. Τα ΔΗΠΕΘΕ καλούνται να διαχειριστούν λιγότερα από 60.000 ευρώ για ολόκληρο το πρώτο εξάμηνο του 2011, χωρίς να υπάρχει καμία επίσημη ενημέρωση από το υπουργείο για το τι μέλλει γενέσθαι. Ολα τείνουν προς το συμπέρασμα ότι ο ιστορικός αυτός θεσμός με εμπνεύστρια και δημιουργό τη Μελίνα Μερκούρη, ύστερα από 27 χρόνια, βρίσκεται πλέον μπροστά σε έναν κυκεώνα αλλαγών με άγνωστες συνέπειες για το μέλλον και τη βιωσιμότητα κάποιων από αυτά.

  • Οι αλλαγές διά στόματος υπουργείου

Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού δεν έκρυψε τη διάθεσή του για τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου των δημοτικών περιφερειακών θεάτρων, αλλά και την ανάπτυξή τους σύμφωνα με τις σύγχρονες επιταγές. Στην ομιλία του Παύλου Γερουλάνου κατά τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2011 στη Βουλή, ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού έκανε λόγο για «νέο πρόγραμμα λειτουργίας και ανάπτυξης των ΔΗΠΕΘΕ», έτσι ώστε να αξιοποιηθούν τα νέα δεδομένα του «Καλλικράτη». Σε επικοινωνία του «ΑτΚ» με στελέχη του υπουργείου επιβεβαιώθηκε αυτή η πρόθεση, καθώς, όπως δήλωσαν, «τα ΔΗΠΕΘΕ συμπληρώνουν τα 27 χρόνια λειτουργίας και απαιτείται ένας επανακαθορισμός του ρόλου τους. Με τα νέα δεδομένα για τις περιφέρειες, όπως διαμορφώνονται και με τον »Καλλικράτη», δεν μπορούν να εξαιρεθούν και τα ΔΗΠΕΘΕ από τις συζητήσεις. Είναι πρόωρο να πούμε αν θα συνενωθούν κάποια από αυτά, σίγουρα όμως βασικός σκοπός είναι η σωστή δικτύωση μεταξύ τους έτσι ώστε να επιτευχθεί το πλέον άρτιο αποτέλεσμα». Οι πρώτες ανακοινώσεις για το σχέδιο που προωθείται αναμένεται να γίνουν μέσα στις επόμενες δύο εβδομάδες.

  • Οι πρώτες αντιδράσεις

Οπως είναι φυσικό, δεν έλειψαν και οι φωνές διαμαρτυρίας για το νέο σχέδιο που προωθείται από πλευράς υπουργείου. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, Οδυσσέας Γωνιάδης, κάνει λόγο για αδιαφορία από την πλευρά του υπουργείου, αλλά και για άρνηση οποιουδήποτε διαλόγου με τους καλλιτεχνικούς διευθυντές των ΔΗΠΕΘΕ. «Ούτε ένας από τους υπουργούς των τελευταίων κυβερνήσεων δεν προσκάλεσε τους καλλιτεχνικούς διευθυντές των ΔΗΠΕΘΕ για να κάνει μία κουβέντα μαζί τους και να τους δώσει την ευκαιρία να εκθέσουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργήσουν τα δημοτικά περιφερειακά θέατρα. Ούτε ο κ. Γερουλάνος ενδιαφέρεται. Δεν τον απασχολούν τα ΔΗΠΕΘΕ. Δεν έκανε σχεδόν ποτέ ούτε μία αναφορά σε αυτά. Ας βάλει τουλάχιστον τους ανθρώπους που τον περιτριγυρίζουν να δουλέψουν και να βγάλουν μία απόφαση», δήλωσε. Το υπουργείο, από την πλευρά του, διαβεβαίωσε ότι οι καλλιτεχνικοί διευθυντές των ΔΗΠΕΘΕ είναι σε άμεση επαφή με την αρμόδια διεύθυνση του υπουργείου, αλλά και με τον αρμόδιο σύμβουλο του Παύλου Γερουλάνου.

  • Τέλος εποχής των ΔΗΠΕΘΕ για τον Θοδωρή Γκόνη

Από την πλευρά του, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, Θοδωρής Γκόνης, θεωρεί σχεδόν βέβαιο ότι ο κύκλος των δημοτικών περιφερειακών θεάτρων με τη μορφή που λειτουργούσαν έως σήμερα έφτασε στο τέλος του. Τον κ. Γκόνη δεν τον απασχολεί τόσο ούτε η μειωμένη χρηματοδότηση, ούτε η νέα παράταση που δόθηκε. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η επόμενη μέρα και ο απογαλακτισμός των ΔΗΠΕΘΕ από τους κατά τόπους δήμους. «Ισως θα πρέπει να αναλάβει το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού απευθείας τα ΔΗΠΕΘΕ. Δεν μπορεί να αφήνει τα θέατρα αυτά στους δημάρχους, όσο καλοπροαίρετοι και αν είναι. Και οι ίδιοι οι δήμοι πολλές φορές δεν μπορούν να ανταποκριθούν καθώς έχουν άλλες προτεραιότητες. Πρέπει να βρει το θάρρος το υπουργείο να ξεκινήσει κάτι καινούργιο. Αυτός ο σπουδαίος κύκλος των ΔΗΠΕΘΕ τελείωσε. Δεν μπορούν να συνεχίσουν έτσι. Θα πρέπει να βρούμε νέους τρόπους έκφρασης πια», τόνισε.

  • «Κατέθεσα πρόταση για τα ΔΗΠΕΘΕ

Πιο τολμηρός εμφανίζεται ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Ο Γιάννης Καραχισαρίδης πρότεινε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο στο ΥΠΠΟΤ, το οποίο προβλέπει διατήρηση των ΔΗΠΕΘΕ, αλλά μείωση των καλλιτεχνικών διευθυντών τους. Για τον Γιάννη Καραχισαρίδη είναι απαραίτητο, δεδομένου ότι οι μετακινήσεις ανάμεσα στα διάφορα ΔΗΠΕΘΕ είναι πλέον ευκολότερες, να συνενωθούν σε ανώνυμες εταιρίες αυτά που γειτνιάζουν, κάτω από τη διοίκηση και την εποπτεία ενός καλλιτεχνικού διευθυντή. Στην περίπτωση που εφαρμοστεί το σχέδιο αυτό, τα ΔΗΠΕΘΕ αυτομάτως από δεκαέξι αυτόνομα θέατρα μειώνονται στα έξι. «Είναι λογικό να οδηγηθούμε σε συνενώσεις. Μιας και η επιχορήγηση είναι ήδη μειωμένη, το τελικό ποσό που δίνεται είναι καλύτερα να έχει έξι αποδέκτες αντί για δεκαέξι. Οι προτάσεις να μεγαλώσει η επιχορήγηση των ΔΗΠΕΘΕ, χωρίς να αλλάξει τίποτα στη δομή, είναι ανέφικτες. Σε μία περίοδο που γίνονται γενικές περικοπές παντού, πώς μπορεί κανείς να βγει και να πει »τα λεφτά δε φτάνουν, αλλά παρ’ όλα αυτά θέλουμε αύξηση»;», δήλωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, ο οποίος προβλέπει ότι το νέο σχέδιο θα τεθεί σε εφαρμογή από την 1η Ιανουαρίου του 2012. Αντίθετο βρίσκει το συγκεκριμένο σχέδιο τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας: «Σε μία τέτοια περίπτωση ξαναγυρνάμε στο παλιότερο καθεστώς, όπου υπήρχαν δυο θέατρα, το Εθνικό και το Κρατικό, και μερικοί περιοδεύοντες θίασοι. Αν θέλουν να μας καταργήσουν, ας γίνει έτσι, αλλά να μας το πουν ξεκάθαρα». Στο ίδιο μήκος κύματος, και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, Θόδωρος Αμπαζής, δεν κρύβει τον προβληματισμό του για τυχόν συνένωση των ΔΗΠΕΘΕ και τονίζει ότι δεν έχουν όλα τα δημοτικά περιφερειακά θέατρα τον ίδιο χαρακτήρα, αλλά ούτε και τις ίδιες ανάγκες.

  • Τα λάθη των ΔΗΠΕΘΕ

Δεν είναι μόνον η οργάνωση παραστάσεων που έπρεπε να απασχολήσει τα δημοτικά περιφερειακά θέατρα. Η ιδρυτική διακήρυξη των ΔΗΠΕΘΕ προέβλεπε, μεταξύ άλλων, την πραγματοποίηση σειράς περιοδειών στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή τους, αλλά και την ενεργοποίηση των τοπικών καλλιτεχνικών δυνάμεων και την ευαισθητοποίηση της νεολαίας, όχι μόνο με τις παραστάσεις, αλλά και με άλλες παράλληλες δραστηριότητες και πρωτοβουλίες συναφείς με τη θεατρική τέχνη. Το ερώτημα λοιπόν που εύλογα τίθεται ακόμη και από τους ίδιους τους καλλιτεχνικούς διευθυντές είναι αν πραγματοποιήθηκαν οι συγκεκριμένοι στόχοι. Ο Θόδωρος Αμπαζής θεωρεί ότι τα ΔΗΠΕΘΕ έδωσαν μεγαλύτερο βάρος στο καλλιτεχνικό έργο και λιγότερο στο να συμβάλουν στη διαμόρφωση καλλιτεχνικής συνείδησης των δημοτών τους. «Οταν υπήρχαν τα χρήματα, έπρεπε να οργανωθούν οι υποδομές και οι βάσεις για να παραχθεί η μαγιά των αυριανών θεατών της κάθε πόλης», δήλωσε στον «ΑτΚ». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γιάννης Καραχισαρίδης εξηγεί πως ξεχάστηκαν κάποια στιγμή οι βασικοί κανόνες λειτουργίας των ΔΗΠΕΘΕ. «Τα ΔΗΠΕΘΕ έγιναν για την ανάπτυξη του πολιτισμού και του θεάτρου σε άγονες γραμμές του. Αυτά δυστυχώς εξέπνευσαν με τον καιρό, επειδή ήταν δύσκολα», κατέληξε.

ΔΗΠΕΘΕ εν δράσει…

«Αρχοντοχωριάτης» εκ…Κρήτης

Τον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου, θα παρουσιάσει το καλοκαίρι το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Μετά την πρεμιέρα στα Χανιά ακολουθεί περιοδεία: Ρέθυμνο (1-3/7), Ηράκλειο (5-7/7), Ιεράπετρα (8/7, 3ο Γυμνάσιο), Σητεία (9/7) και στη συνέχεια σε δημοτικά φεστιβάλ και της Αθήνας. Μετάφραση – διασκευή – σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου, σκηνικά Αντώνη Χαλκιά, κοστούμια Βάλιας Μαργαρίτη, μουσική Δημήτρη Λέκκα, χορογραφίες Κατερίνας Ανδριοπούλου. Παίζουν: Δημήτρης Πιατάς, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Καλατζόπουλος, Τάκης Παπαματθαίου, Ελένη Κρίτα, Νικολέττα Βλαβιανού, Θεοδώρα Σιάρκου, Γιώργος Χρανιώτης, Στέλλα Δρογγίτη, Ιωάννα Μυλωνά.Ενας ευκατάστατος νοικοκύρης, με υπέροχη σύζυγο και μια τρισχαριτωμένη κόρη, έχει προσβληθεί από μια φοβερή ασθένεια: τη μεγαλομανία. Θέλει να απαλλαγεί από τη «ρετσινιά» της ταπεινής καταγωγής του και να μοιάζει στους αριστοκράτες. Μαϊμουδίζει τις συμπεριφορές και γελοιότητες των αυλικών του Λουδοβίκου 14ου, σπαταλά τεράστια ποσά σε ανεκδιήγητους δασκάλους για να τον «μεταλλάξουν», ώστε να γίνει αποδεκτός από την άρχουσα τάξη. Το «ψώνιο» και την αφέλειά του εκμεταλλεύεται ο ξεπεσμένος κόμης Δοράντης, που του αρπάζει δανεικά κι αγύριστα, αφού ο αφελής κυρ-Ιορδάνης ονειρεύεται παντρειά της κόρης του με τον κόμη, ώστε να συναγελάζεται με την αριστοκρατία. Η κόρη του, όμως, αγαπά τον όμορφο Κλεόντη, από τη δική της τάξη. Ο νεαρός, με βοηθούς τη μητέρα και την καμαριέρα της αγαπημένης του, αλλά και τα κόλπα του δαιμόνιου υπηρέτη Κοβιέλου, θα αποκαλύψει τον κόμη, θα αποκτήσει την αγαπημένη του, και θα δώσει στον αρχοντοχωριάτη πατέρα της ένα…πικρό αλλά αποτελεσματικό «μάθημα».

  • Την κλασική κωμωδία του Δημητρίου Βυζάντιου «Βαβυλωνία», ανεβάζει το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης. Θα δοθούν παραστάσεις σε: Πτολεμαΐδα, Σέρβια, Βελβεντό, Σιάτιστα, Γρεβενά, Καστοριά και αλλού.

Το έργο διαδραματίζεται τον Οκτώβριο του 1827, μετά την ήττα του Ιμπραήμ πασά στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Στο Ναύπλιο, σε μια λοκάντα, μαζεύονται τυχαία Ελληνες από διάφορες περιοχές, με τη δική του διάλεκτο ο καθένας. Καθώς έφτασαν τα νέα της απελευθέρωσης, όλοι αποφασίζουν να το γλεντήσουν. Οι δυσκολίες συνεννόησης, όμως, δημιουργούν πολλές ευτράπελες καταστάσεις, με αποκορύφωμα τη σύγκρουση του Αρβανίτη με τον Κρητικό και ο τραυματισμός του τελευταίου. Ενώ οι συνδαιτυμόνες ενώνονται από τα χαρμόσυνα νέα της απελευθέρωσης, οι διαφορετικές διάλεκτοι προκαλούν την «ασυνεννοησία» τους. Σκηνοθεσία – δραματουργική επιμέλεια Γιάννη Καραχισαρίδη, σκηνικά – κοστούμια Ιωάννας Στεφανοπούλου, ήχοι Γιάννη Μπαντιάνη. Παίζουν: Γιώργος Κοντορίκος, Τάκης Συνδουκάς, Γιάννης Καντελέρ, Σωφρόνης Ευθυμιάδης, Κώστας Ιωαννίδης, Νίκος Κέφαλος, κ.ά.

Επιμένουν… θεατρικά

«Αρχοντοχωριάτης» από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης

Παρά τις οικονομικές δυσκολίες, τόσο τα ΔΗΠΕΘΕ, όσο και άλλοι θίασοι δημιουργούν, ευελπιστώντας ότι οι περιοδείες θα δικαιώσουν την προσπάθειά τους. Ετσι, εκτός από τις παραστάσεις του Εθνικού και των ΔΗΠΕΘΕ που εντάχθηκαν στο Φεστιβάλ Επιδαύρου, και επίσης θα περιοδεύσουν, ετοιμάζονται και οι εξής παραστάσεις:

«Ο έμπορος της Βενετίας» του Σαίξπηρ, θα ανεβεί την 1η Ιούλη από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, στη Λαμία. Θα δοθούν παραστάσεις στην έδρα του ΔΗΠΕΘΕ τη Λαμία 2 και 3 Ιούλη και στη συνέχεια ο θίασος θα περιοδεύσει συμμετέχοντας σε φεστιβάλ και πολιτιστικές εκδηλώσεις σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές. Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης – Βασίλης Μαυρογεωργίου. Σκηνικά – Κοστούμια: Αγνή Ντούτση. Χορογραφία – Κίνηση: Ελενα Γεροδήμου. Μουσική: Κώστας Γάκης. Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα. Παίζουν: Χρήστος Καλαβρούζος, Γιώργος Μωρόγιαννης, Γεωργία Γεωργόνη, Παναγιώτης Κατσώλης, Σωκράτης Πατσίκας, Δημήτρης Μακαλιάς, Μαρία Παρασύρη, κ.ά.

Τον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου, θα παρουσιάσει το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης για το φετινό καλοκαίρι. Η πρεμιέρα θα δοθεί στα Χανιά στις 28/6 στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου, ενώ στη συνέχεια θα δοθούν περίπου 60 παραστάσεις, ταξιδεύοντας σε ολόκληρη την Ελλάδα και την Κύπρο. Το έργο ανεβαίνει σε μετάφραση – διασκευή – σκηνοθεσία Γιάννη Καλατζόπουλου, σκηνικά Αντώνη Χαλκιά, κοστούμια Βάλιας Μαργαρίτη, μουσική Δημήτρη Λέκκα, χορογραφίες Κατερίνας Ανδριοπούλου και σε στίχους του Γιάννη Καλατζόπουλου. Παίζουν: Δημήτρης Πιατάς, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Καλατζόπουλος, Ελένη Κρίτα, Τάκης Παπαματθαίου, Γιώργος Χρανιώτης, Νικολέττα Βλαβιανού, Θεοδώρα Σιάρκου, Ιωάννα Μυλωνά, Στέλλα Δρογγίτη.

«Μαλλιά κουβάρια» από το ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας και την Αττική Αυλαία

Την «Ορέστεια» του Αισχύλου παρουσιάζει το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Μετάφραση – Σκηνοθεσία – Μουσική – Σκηνογραφία: Λουκάς Θάνος. Στο ρόλο του Αγαμέμνονα ο Γιάννης Βόγλης. Παίζουν: Μαρία Κατσανδρή, Κωνσταντίνος Μάρκελλος, Καλλιόπη Σίμου, Ηλέκτρα Νικολούζου, Γιώργος Παπαπαύλου, Πηνελόπη Σεργουνιώτη, Χρήστος Θάνου, Θανάσης Γεωργίου, Τζίνη Παπαδοπούλου. Προφήτισσες – Τροφός: Στέλλα Ερμή, Ειρήνη Λαμπράκη, Ζωή Τούντα, Μυρτώ Αυγερινού, Μαρίνα Χατζηιωάννου, Μαρία Φλωράτου, Αλεξία Μπεζίκη.Το Θεσσαλικό Θέατρο παρουσιάζει τη σατιρική επιθεώρηση «Οι Αγαπητικοί της Βοσκοπούλας». Κείμενα: Λάκης Λαζόπουλος, Μιχάλης Ρέππας, Θανάσης Παπαθανασίου, Αννα Χατζησοφιά, Κώστας Τσιάνος κ.ά. Σκηνοθεσία: Κώστας Τσιάνος. Μουσική: Διονύσης Τσακνής. Χορογραφίες: Φωκάς Ευαγγελινός. Σκηνικά – Κοστούμια: Αγγελος Μέντης. Παίζουν: Φανή Γέμτου, Χάρης Γρηγορόπουλος, Τζένη Διαγούτη, Μάνος Ιωάννου, Ελένη Καρακάση, Φωτεινή Ντεμίρη, Ελένη Ουζουνίδου, Πάνος Σταθακόπουλος, Γρηγόρης Σταμούλης, Γιάννης Στόλλας, Αλίκη Τσάκου, Γιώργος Ψυχογιός.

Η φαρσοκωμωδία του Ν. Λάσκαρη «Μαλλιά κουβάρια» θα παρουσιασθεί, σε συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας και της «Αττικής Αυλαίας» το καλοκαίρι στη Βέροια και σε περιοδεία σ’ όλη την Ελλάδα. Πρωταγωνιστής ο κύριος Κουντουπής (Γιώργος Παρτσαλάκης) στον οποίο ανατίθεται μυστική αποστολή, όμως η σύζυγός του Ευφροσύνη (Ελένη Καστάνη) είναι ζηλιάρα. Και πώς να φύγει ο κύριος Κουντουπής; Επιστρατεύεται το ψέμα. Ψέμα στο ψέμα μπαίνει στο χορό και η πεθερά (Μαίρη Σαουσοπούλου), να και ο φίλος Φουρούσης (Κώστας Φλωκατούλας), να και ο άλλος ο φίλος από τα παλιά ο Λούλας και να η υπηρέτρια και η υπνοβάτης που λύνει και δένει υποθέσεις και το γαϊτανάκι μπερδεύεται και οι ερωτευμένοι δεν είναι ερωτευμένοι και οι ψεύτες δεν είναι ψεύτες. Το έργο ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Θανάση Θεολόγη, κοστούμια Πέννυς Αμπλά, σκηνικά Ακη Χειρδάρη.

«Ο έμπορος της Βενετίας» από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης

Ο Θύμιος Καρακατσάνης αποφάσισε, μετά την επιτυχία που σημείωσε η παράσταση «Ο θάνατος του Εμποράκου» του Αρθουρ Μίλερ για δύο συνεχείς σεζόν, το φετινό καλοκαίρι να περιοδεύσει σε μεγάλα Φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα. Εξήντα χρόνια μετά τη συγγραφή του, το έργο παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, «αφού το ποσοστό της φτώχειας σε παγκόσμια κλίμακα ακολουθεί σήμερα ανοδική πορεία και αποτελεί πλέον εν δυνάμει απειλή για όλο τον κόσμο», σημειώνει ο Θύμιος Καρακατσάνης. Τη μετάφραση υπογράφει ο Αλέξανδρος Κοέν, τη σκηνοθεσία ο Γιάννης Ιορδανίδης, τα σκηνικά – κοστούμια ο Γιώργος Πάτσας, τη μουσική ο Θοδωρής Οικονόμου, ενώ παίζουν επίσης: Μιχάλης Μαρκάτης, Γιώργος Ρούφας, Χάρης Εμμανουήλ, Μαρία Σικιανάκη, Στάθης Κακκαβάς, Κωνσταντίνος Καρβέλης, Ελευθερία Ευθυμιάτου, Φίλιππος Φιλόγλου.Το θέατρο «Μεταξουργείο» παρουσιάζει, σε διάφορα φεστιβάλ το έργο του Βασίλη Κατσινοκούρη «Το γάλα». Σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια Αννα Βαγενά. Σκηνικά: Γιάννης Βάμβουρας. Φωτισμόι: Αλέκος Αναστασίου. Παίζουν: Αννα Βαγενά, Δημήτρης Πατσής, Θανάσης Σαράντος, Ηλιάνα Αραβή.

Η κωμωδία του Ακη Δήμου «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή που κέρδισε για δυο χρονιές το κοινό της Αθήνας, θα ταξιδέψει το καλοκαίρι (από τις 27/6) προσφέροντας στο θεατρόφιλο κοινό όλης της χώρας ένα απολαυστικά κωμικό δείπνο. Σκηνικά Mαργαρίτας Χατζηιωάννου, κοστούμια Ντένης Βαχλιώτη, φωτισμοί Μελίνας Μάσχα. Στο ρόλο της Ιοκάστης Παπαδάμου, η Σοφία Φιλιππίδου. Παίζουν επίσης: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Βάλια Καράγιωργα, Νάντια Κοντογεώργη, Φοίβος Ριμένας, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος.

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου (Νέα Σκηνή Τέχνης) παρουσιάζει την τραγωδία του Ευριπίδη «Τρωάδες». Μετάφραση: Παντελής Μπουκάλας. Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Επιμέλεια Κίνησης: Αγγελική Στελλάτου. Σκηνικά – Κοστούμια: Αγγελος Μέντης. Μουσική: Τάκης Φαραζής. Παίζουν: Λυδία Κονιόρδου, Γιάννης Τσορτέκης, Μαρία Καλλιμάνη, Μαρία Κίτσου, Μιχάλης Οικονόμου, Ιωάννα Κανελλοπούλου, Αμαλία Τσεκούρα, Δήμητρα Λαρεντζάκη, Αιμιλία Βάλβη, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Ελίτα Κουνάδη.

Η «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι», μια από τις δημοφιλέστερες κωμωδίες του Σαίξπηρ αυτό το καλοκαίρι θα ζωντανέψει στη σκηνή για να ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα. Σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη, με τον ίδιο στο ρόλο του Πετρούκιου και τη Σμαράγδα Καρύδη στο ρόλο της Κατερίνας. Παίζουν επίσης: Νάστια Βραχάτη, Νίκη Γαβριηλίδου, Στέλιος Γούτης, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Χρύσανθος Καγιάς, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Ανδρέας Κωνσταντινίδης, Πατρίκιος Κωστής, Χρήστος Πλαΐνης, Δημήτρης Τσέλιος, Ηλίας Τσιάρας, Σόλωνας Τσούνης. Μετάφραση: Μαριαλένα Κωτσάκη. Σκηνικά – Κοστούμια: Μανώλης Παντελιδάκης. Χορογραφίες: Μαρία Μανιώτη. Το ταξίδι ξεκινάει στις 27-28/6 από το Κηποθέατρο Παπάγου για να συνεχίσει στη Νέα Μάκρη 29/6, Αγρίνιο 30/6, Λαμία 5/7, Τρίκαλα 6/7, Πετρούπολη 8/7, Κόρινθος 13/7, κ.ά.

«Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», η θρυλική κωμωδία του 1963 έρχεται στο σήμερα για να πλημμυρίσει τις καλοκαιρινές σας νύχτες νοσταλγία, έρωτα, γλυκά χαμόγελα και πολύ γέλιο! Οι Παπαθανασίου και Ρέππας αυτό το καλοκαίρι τιμάνε τον μεγάλο δάσκαλο του ελληνικού γέλιου, τον Αλέκο Σακελλάριο. Επιστροφή σε μια δεκαετία που οι γυναίκες φορούσαν φουρό, οι άντρες λινά κοστούμια και γραβατούλα και ο έρωτας ήταν ένα παιχνίδι με κρυφές ματιές, μυστικά ραντεβού και πονηρά χαμόγελα. Παίζουν: Γιάννης Τσιμιτσέλης, Βασιλική Ανδρίτσου, Πέτρος Μπουσουλόπουλος, Σοφία Βογιατζάκη, Βάσω Λασκαράκη, Φώτης Σπύρος, Τάσος Αλατζάς. Το έργο ξεκινάει την καλοκαιρινή περιοδεία του σε όλη την Ελλάδα στις 16 Ιούνη.

Σ.Α., ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 13 Ιούνη 2010

Μπορεί να υπάρξει μέλλον για τα ΔΗΠΕΘΕ;

  • Τρεις καλλιτεχνικοί διευθυντές αγωνιούν για την εικόνα παρακμής και προτείνουν λύσεις για την επόμενη ημέρα των δεκαέξι θεάτρων

  • Της Σαντρας Bουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 23/05/2010

Απομεινάρια σε ένα τοπίο σχεδόν νεκρό. Δεκαέξι θέατρα απλωμένα σε ολόκληρη την Ελλάδα που ξεκίνησαν με τις καλύτερες προοπτικές και στόχο την πολιτιστική αποκέντρωση. Στην πορεία κάτι πήγε στραβά. Ο θεσμός των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων, μια σημαντική πρόταση της Μελίνας Μερκούρη για τον πολιτισμό, ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 να καλύψει ένα κενό και να δώσει αυτοπεποίθηση στην ελληνική περιφέρεια. Σήμερα, σχεδόν τριάντα χρόνια από την ίδρυσή τους, τα θέατρα αιμορραγούν. Ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος άφησε να εννοηθεί αορίστως ότι «το μέλλον των ΔΗΠΕΘΕ θα συνδυαστεί με την τελική μορφή του “Καλλικράτη”, όμως δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα». Οι καλλιτεχνικοί διευθυντές τους στέκονται αμήχανοι. Τα θέατρα θα συρρικνωθούν, θα ενισχυθούν; Κανείς δεν φαίνεται να ξέρει τι θα συμβεί και το κλίμα είναι διάχυτο, με επιφυλάξεις, εικασίες, αγωνία για την έκβαση. Ετσι κι αλλιώς, στις 30 Ιουνίου λήγουν οι προγραμματικές συμβάσεις των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων, αλλά το ΥΠΠΟ τους έχει δώσει μια παράταση έξι μηνών μέχρι να διευθετηθεί το θέμα. Ο «χάρτης» των ΔΗΠΕΘΕ αποκαλύπτει μια κατάσταση θολή, προβληματική. Επισήμως και τα δεκαέξι θέατρα παρουσιάζουν τα δύο έργα συν ένα παιδικό κάθε χρόνο, που είναι και η υποχρέωσή τους. Αλλά μέχρι εκεί. Πλην μερικών φωτεινών εξαιρέσεων, τα περισσότερα βυθίστηκαν σταδιακά στην παρακμή, λειτουργώντας ως εμπορικοί θίασοι που παρουσίαζαν το καλοκαίρι παραστάσεις αμφιβόλου ποιότητος. Λίγα εστίασαν στην ουσιαστική δουλειά του χειμώνα, εμπλουτίζοντας την καλλιτεχνική ζωή της τοπικής κοινωνίας. Τα οικονομικά προβλήματα δεν βοήθησαν, καθώς οι καθυστερήσεις της χρηματοδότησης από το ΥΠΠΟ ολοένα και χειροτέρευαν.

  • Το σήμερα

Ερευνώντας το πρόγραμμα της τωρινής περιόδου και μιλώντας με τους υπευθύνους, έχεις την αίσθηση κάποιων αποσπασματικών αναλαμπών. Τι έχει μείνει σήμερα από το φιλόδοξο σχέδιο των Περιφερειακών Θεάτρων; Βλέπεις προσπάθειες, σημαντικές αλλά σκόρπιες. Η εξαιρετική δουλειά του Βασίλη Νικολαΐδη στο Αγρίνιο εδώ και δύο χρόνια και του Θοδωρή Γκόνη στην ίδια πόλη και στις Σέρρες. Η πρόσφατη ανάθεση του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας στον νεαρό συνθέτη Θοδωρή Αμπαζή, η διοργάνωση του φετινού 2ου Διεθνούς Φεστιβάλ Αφήγησης από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, η επιθυμία να ενισχυθεί μεταξύ άλλων και το χοροθέατρο στην Πάτρα (υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιάννη Βόγλη, «Μέρες Χοροθεάτρου» /ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας). Οι πολυπληθείς δραστηριότητες του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, μοναδικού θεάτρου που δεν χρωστάει χρήματα, αφού έχει την τύχη να ενισχύεται από ιδιώτες χορηγούς. Η συνέχιση ενός θεατρικού φεστιβάλ (για σολίστες και πρωταγωνιστές) από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, οι συμπαραγωγές των θεάτρων Βόλου και Β. Αιγαίου με θέατρα της Αθήνας, η επιστροφή του Κώστα Τσιάνου στο ιστορικό «Θεσσαλικό Θέατρο». Προσπάθειες που δυστυχώς δεν φτάνουν για να αλλάξουν τη γενικότερη εικόνα της παρακμής. Ούτε και μπορούν να μειώσουν την ένταση του ερωτήματος για το ποια θα είναι και εάν μπορεί να υπάρξει τελικά μια νέα σελίδα στην ιστορία των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων.

  • Γιάννης Καραχισαρίδης*
  • Το «κλειδί» είναι οι συνενώσεις

«Οποιος ισχυρίζεται ότι τα ΔΗΠΕΘΕ πρέπει να κλείσουν, δεν έχει κατανοήσει το νόημα της αποκέντρωσης, ούτε έχει αξιολογήσει την τριαντάχρονη προσφορά τους. Είναι όμως απαραίτητη μια άμεση και ριζική μεταρρύθμιση. Ο στόχος της μεταρρύθμισης πιστεύω ότι πρέπει να είναι διττός: αύξηση της αποδοτικότητας και ταυτόχρονα μείωση της κεντρικής επιχορήγησης. Αυτό μοιάζει οξύμωρο, αλλά είναι και εφικτό και η μόνη διέξοδος. Η επιδότηση του ΥΠΠΟ μπορεί να μειωθεί κατά 30% δίνοντας κίνητρα αληθινής ανάπτυξης. Η λύση είναι οι συνενώσεις. Χωρίς να κλείσει κανένα ΔΗΠΕΘΕ -υπάρχει λεπτομερώς επεξεργασμένο σχέδιο- να συνενωθούν σε έξι ανώνυμες εταιρείες. Σ’ αυτές θα περιλαμβάνονται και τα δέκα έξι ΔΗΠΕΘΕ. Κανένας εργαζόμενος δεν θα απολυθεί, μόνο οι καλλιτεχνικοί διευθυντές θα μειωθούν. Αν η κάθε μία από τις έξι Α. Ε. επιχορηγηθεί με 370.000 ευρώ τον χρόνο, θα μπορεί να μεγαλουργήσει. Αυτό είναι το κλειδί κατά τη γνώμη μου. Ολα τα άλλα θέματα ή προβλήματα έπονται και επιλύονται εύκολα».

* Ο κ. Γ. Καραχισαρίδης είναι καλλιτεχνικός διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.

  • Θοδωρής Γκόνης*
  • Είναι μεγάλη η ευθύνη μας

«Τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα έχουν κακοπάθει. Σε αυτό φυσικά φταίει και το ΥΠΠΟ, το οποίο δεν ήταν συνεπές, λειτούργησε άναρθρα, άναρχα, ενώ στην ουσία ποτέ δεν έφταναν χρήματα στα χέρια μας. Τα δεκαέξι θέατρα εργάζονταν τελείως διαφορετικά μεταξύ τους και πλην κάποιων εξαιρέσεων οι τοπικές κοινότητες μπλέκονταν στα πράγματα ως κοινωνικοί παράγοντες ποδοσφαιρικών ομάδων. Βεβαίως, έχουμε κι εμείς την ευθύνη μας όταν τόσα ΔΗΠΕΘΕ έκαναν δήθεν συμπαραγωγές παραχωρώντας τη δουλειά τους σ’ έναν εμπορικό θίασο κάθε καλοκαίρι, όμως υπήρξαν και αρκετές σοβαρές περιπτώσεις που έκαναν το ουσιαστικό εκπολιτιστικό και εκπαιδευτικό έργο που ορίζει η προγραμματική μας σύμβαση με το ΥΠΠΟ. Δεν υπάρχει ηθοποιός σημαντικός στην Ελλάδα που να μην έχει περάσει από τα ΔΗΠΕΘΕ και αυτό το κόμπλεξ καταγωγής, κάποιοι που ντρέπονται να το πουν, μ’ ενοχλεί πολύ. Αυτό που εύχομαι για την περίοδο αναμονής και για το μέλλον είναι να δουλέψουμε όλοι καλύτερα, να σεβαστούμε τι λέει η σύμβαση, να κάνουμε συζητήσεις, ζυμώσεις, να δοθούν ουσιαστικά κονδύλια και ο καθένας να βρίσκεται εκεί όπου πρέπει. Σε μια περίοδο που ο λαϊκισμός δίνει και παίρνει (ακούω πολύ συχνά την έκφραση “εδώ δεν έχουμε δρόμους και θα κοιτάξουμε τα θέατρα;”) πιστεύω ότι τώρα χρειάζεται πιο πολύ το θέατρο και ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς πρέπει να σταθεί στα πόδια του. Εμείς από την πλευρά μας, οι καλλιτεχνικοί διευθυντές, έχουμε ευθύνες να τονώσουμε το “θιασικό πνεύμα” και να συνεργαστούμε μεταξύ μας. Είναι μεγάλη η ευθύνη μας».

* Ο κ. Θ. Γκόνης είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών.

  • Πάνος Σκουρολιάκος*
  • Είναι κρίμα που βρίσκονται σε αυτήν τη σημερινή κατάντια

«Από την ίδρυσή τους τα ΔΗΠΕΘΕ ως θέατρα οργανωμένα διοικητικά και καλλιτεχνικά συμπαρέσυραν και άλλους φορείς της έδρας τους σε δημιουργικές ατραπούς. Πολύ σωστά ο ιδρυτικός νόμος προέβλεπε πως την ευθύνη τους θα είχε ο οικείος δήμαρχος, δηλαδή η τοπική κοινωνία. Στερούσε έτσι τη δυνατότητα στον εκάστοτε υπουργό Πολιτισμού να τα αντιμετωπίσει με κομματικά κριτήρια. Να όμως που πάμπολλοι δήμαρχοι τα αντιμετώπισαν μικροπαραταξιακά. Προέβλεψε στη θέση τού διευθυντή καταξιωμένους ανθρώπους της συντεχνίας. Και βρέθηκαν πολλοί που τίμησαν τη θέση τους με σπουδαίο έργο. Βρέθηκαν και άλλοι όμως που κοίταξαν να καλύψουν στα Δημοτικά Θέατρα ό,τι κατά τη γνώμη τους τους είχε στερήσει το Θέατρο μέχρι τότε. Με την άνεση του δημαρχοκεντρικού συστήματος γέμισαν αυτά τα θέατρα με προσωπικό που δεν χρειαζόταν. Αλλά κάπου θα έπρεπε να βολέψει η δημοτική αρχή τους ημέτερους. Υπήρχαν μέλη του Δ.Σ. των θεάτρων με σεβασμό στους δημιουργούς και μεράκι να βοηθήσουν. Υπήρχαν και άλλοι που με τις παρεμβάσεις τους τους έκαναν τη ζωή δύσκολη, γιατί αισθανόταν η οδοντίατρος ας πούμε δημοτική σύμβουλος κάτι ανάμεσα σε Μπερνάρτ Ντορτ και Κώστα Γεωργουσόπουλο. Το οικονομικό, τέλος, ήταν και αυτό αποφασιστικό για τη σημερινή κατάντια. Με το ογδόντα τοις εκατό του προϋπολογισμού να καλύπτει τους μισθούς του μονίμου διοικητικού και τεχνικού προσωπικού, πώς να καλύψεις με το υπόλοιπο είκοσι τοις εκατό (δηλαδή κάπου 60.000 ευρώ) μισθούς ηθοποιών, αμοιβές συντελεστών, υλικά σκηνικών και κοστουμιών, αποζημιώσεις «εκτός έδρας», ΙΚΑ και τόσα άλλα για τέσσερις τουλάχιστον παραγωγές. Πώς είναι δυνατόν η επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού να παραμένει σε επίπεδα 1980; Φταίμε πολλοί λοιπόν. Φταίμε εμείς οι δημιουργοί που δεν τα υπερασπίσαμε, φταίνε κάποιοι κοκορόμυαλοι τοπικοί παντογνώστες, φταίει και η πολιτεία που τα διέγραψε αρκετά νωρίς και που άφησε σε πολλές περιπτώσεις να κάνουν κουμάντο αδαείς και ανάξιοι. Τη βόλευε ίσως… Είναι πολλοί όμως που έδωσαν την ψυχή και τον μόχθο τους για να υπηρετήσουν τον θεσμό. Και είναι κρίμα, που παρ’ όλους τους κόπους τους, τα ΔΗΠΕΘΕ βρίσκονται σε αυτή την κρίσιμη καμπή της πορείας τους».

* Ο κ. Π. Σκουρολιάκος είναι πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης.

ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ ΘΕΑΤΡΑ: Ποιος αλήθεια νοιάζεται;


«Βρικόλακες» από το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου

Κρίση, κρίση, κρίση… Σε όλα τα επίπεδα. Παντού. Οπου κι αν γυρίσεις, με όποιον κι αν μιλήσεις για μια κρίση θα σου πει. Η κρίση βέβαια στα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα (ΔΗΠΕΘΕ) κρατάει πολλά χρόνια. Αλλά ποιος νοιάζεται; Οι υπουργοί Πολιτισμού τα τελευταία χρόνια αλλάζουν σαν τα πουκάμισα. Ωσπου να ενημερωθεί ο ένας, έρχεται ο άλλος και το παραμύθι συνεχίζεται.

Ετσι και ο νέος υπουργός Πολιτισμού – Τουρισμού, Παύλος Γερουλάνος, δύο μήνες και κάτι μέρες μετά την ανάληψη καθηκόντων του και ακόμη ενημερώνεται! Για όλα τα θέματα που ζητούν λύση η απάντηση είναι ότι ενημερώνεται ο υπουργός. Στο μεταξύ, τα ΔΗΠΕΘΕ δεν έχουν πάρει ακόμη ούτε την προτελευταία δόση που έπρεπε να την πάρουν γύρω στο Μάη. Πότε θα πάρουν την τελευταία δόση της περσινής θεατρικής περιόδου; «Αγνωσται αι βουλαί» του ΥΠΠΟ και του υπουργού αλλά …και του ΕΚΕΘΕΧ, που δεν ακούγεται καθόλου τελευταία. Από την άλλη δε πηγή χρηματοδότησης, που είναι οι δήμοι, κι εκεί τα πράγματα είναι δύσκολα. Και οι δήμοι δεν έχουν λεφτά. Πού πήγαν αυτά τα λεφτά; Πώς θα επιβιώσουν τα ΔΗΠΕΘΕ; Ποιος αλήθεια νοιάζεται;

Ανεξαρτήτως, βέβαια, των όποιων προβλημάτων, που μας υποχρεώνουν τα τελευταία χρόνια να μιλάμε για κρίση, ο θεσμός των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων διέγραψε έναν κύκλο θετικό και αποδοτικό. Ολοι θεωρούν απαραίτητο τον επανακαθορισμό του θεσμού επάνω σε νέες βάσεις, οι οποίες θα ακολουθούν τόσο τις καλλιτεχνικές όσο και τις ευρύτερες κοινωνικές εξελίξεις, σε καμιά περίπτωση όμως αυτό δεν μπορεί να σημαίνει κατάργηση κάποιων θεάτρων όπως συζητήθηκε αρκετές φορές, χωρίς να έχει λήξει τελείως το θέμα.

«Περίοδος χάριτος»!

«Ο επιθεωρητής έρχεται» από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης
Πάει καιρός που ο πρώην υπουργός Πολιτισμού, Μιχάλης Λιάπης, μπροστά στο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν τα ΔΗΠΕΘΕ και είχε να κάνει με τη μη καταβολή της επιχορήγησης από την πλευρά του ΥΠΠΟ, είχε χαρακτηρίσει το 2008 μεταβατικό χρόνο, καθώς σύμφωνα με τα σχέδια θα γινόταν επαναδιαπραγμάτευση των επιχορηγήσεων από το νεοσυσταθέν τότε Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού (ΕΚΕΘΕΧ), με βάση τις υπάρχουσες πιστώσεις. «Στο τέλος του 2008, όμως» – είχε πει χαρακτηριστικά – «τραβάμε μία γραμμή! Από τώρα το ΕΚΕΘΕΧ θα συνεργαστεί με τα ΔΗΠΕΘΕ, ώστε να διαμορφωθεί νέο πλαίσιο συνεργασίας, με ισχύ από 1/1/09, με βάση το ποια πληρούν τις προϋποθέσεις. Ελεγχος, με προϋπολογισμό – απολογισμό, αξιολόγηση. Χρειάζεται επανεξέταση και προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Γιατί άλλα Περιφερειακά Θέατρα απέδωσαν πολλά, άλλα ελάχιστα».

Παρουσία του ίδιου υπουργού λίγο πριν την αντικατάστασή του, από τον νυν αρχηγό της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά, αρχές του περσινού φθινοπώρου ο πρόεδρος του Κέντρου, Γ. Δραγώνας, είχε πει: «Τους δίνουμε δύο χρόνια χάριτος. Θα παίρνουν ένα ποσοστό χρημάτων και το υπόλοιπο θα μπαίνει σε λογαριασμό από όπου τα πιο «κινητικά» ΔΗΠΕΘΕ θα παίρνουν τα υπόλοιπα ως μπόνους».

Ετσι, λοιπόν, διάγοντας περίοδο «χάριτος» τα ΔΗΠΕΘΕ κλήθηκαν να υπογράψουν μια προγραμματική σύμβαση για ενάμιση χρόνο. Από την 1/1/2009 μέχρι τις 30/6/2010, καθώς αυτή είχε προ πολλού λήξει. Ωστόσο, σημειώθηκε εμπλοκή στην υπογραφή της «Προγραμματικής Συμφωνίας». Το ΔΣ του ΕΚΕΘΕΧ σε ανακοίνωσή του αναφέρει: «Μολονότι αρκετά ΔΗΠΕΘΕ είχαν ήδη υπογράψει τη σχετική συμφωνία, η ΚΕΔΚΕ ενημέρωσε το ΕΚΕΘΕΧ για διαφωνίες που είχε επί ορισμένων σημείων. Ο πρόεδρος του ΕΚΕΘΕΧ Γ. Δραγώνας συναντήθηκε με τον δήμαρχο Λάρισας και αντιπρόεδρο της ΚΕΔΚΕ Κωνσταντίνο Τζανακούλη και συμφωνήθηκε να ορίσουν έναν εκπρόσωπό τους, ώστε να αναζητηθεί κοινά αποδεκτή λύση. Από πλευράς ΕΚΕΘΕΧ τη διαπραγμάτευση θα διενεργήσει το μέλος του ΔΣ, καθηγητής του ΑΠΘ, Απόστολος Βέττας».

«Το αγόρι με τη βαλίτσα» από την παιδική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης
Τα βασικά σημεία της συνταχθείσας προγραμματικής σύμβασης ήταν οι υποχρεώσεις του ΕΚΕΘΕΧ, η καταβολή της επιχορήγησης, οι υποχρεώσεις του δήμου, τα όργανα διοίκησης και λειτουργίας των ΔΗΠΕΘΕ και οι υποχρεώσεις τους. Σε ό,τι αφορά στην επιχορήγηση παραμένει ασφαλώς στα ίδια επίπεδα, 200.000 ευρώ για το 2009 και 100.000 ευρώ για το πρώτο εξάμηνο του 2010, «εφόσον και από την πλευρά του δήμου επιχορηγηθεί αποδεδειγμένα το ΔΗΠΕΘΕ τουλάχιστον με ίσο ποσό»… «Αλλως και εφόσον η επιχορήγηση εκ μέρους του δήμου είναι μικρότερη, η επιχορήγηση του ΕΚΕΘΕΧ θα ανέλθει σε ποσό ίσο προς την επιχορήγηση του δήμου». Στο άρθρο 4, όμως, σε μια παράγραφο έμπαινε το ζήτημα έκτακτης επιχορήγησης για την οποία καθοριστικά κριτήρια θα αποτελούν …«η προσωπικότητα και το έργο του καλλιτεχνικού διευθυντή, ο συνδυασμός ποικίλων κριτηρίων ποιοτικών και ποσοτικών… καθώς και η αξιολόγηση του γενικού επιπέδου της καλλιτεχνικής, οργανωτικής και διοικητικής ηγεσίας των ΔΗΠΕΘΕ»!

Καθυστέρηση …στην καθυστέρηση

Βέβαια, στη σύμβαση τίθεται χρονοδιάγραμμα καταβολής της επιχορήγησης, άσχετα αν ποτέ δεν τηρείται. Πρώτη καταβολή το Φλεβάρη, δεύτερη το Μάη, τρίτη τον Αύγουστο και η τελευταία το Νοέμβρη. Το ΕΚΕΘΕΧ, βέβαια, γίνεται αυστηρό με το δήμο υποχρεώνοντάς τον τουλάχιστον μέχρι το τέλος της θεατρικής σεζόν να έχει καταβάλει την επιχορήγηση, διαφορετικά «το ΕΚΕΘΕΧ αποκτά δικαίωμα καταγγελίας της σύμβασης». Δε βάζει παρόμοιο όρο για το Κέντρο ή το ΥΠΠΟ, φυσικά. Αυτό έχει το δικαίωμα να τα δίνει όποτε θέλει, κι ας ορίζει – δήθεν – τους μήνες καταβολής της επιχορήγησης.

Κι έτσι τα ΔΗΠΕΘΕ βρίσκονται και πάλι στη δυσάρεστη θέση της αναμονής της κρατικής επιχορήγησης, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να παράξουν έργο, που σημαίνει οικονομικές υποχρεώσεις απέναντι στο καλλιτεχνικό και διοικητικό προσωπικό, απέναντι στους προμηθευτές, απέναντι στο ΙΚΑ, κλπ.

Η προσπάθεια, από το 1983 και μετά, να αποκτήσει η περιφέρεια την πολιτιστική της φυσιογνωμία, ώστε οι δήμοι και οι κοινότητες να μη δέχονται παθητικά τα πολιτιστικά αγαθά του κέντρου, αλλά και η προσπάθεια να δοθεί η ευκαιρία στους νέους της περιφέρειας να εκφράσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, να τονωθεί η πολιτιστική ζωή που ήταν υποβαθμισμένη και γενικότερα να δοθούν ευκαιρίες και δυνατότητες για γενικότερη πολιτιστική άνθηση, ευοδώθηκε, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, με τη λειτουργία των ΔΗΠΕΘΕ, που σήμερα αριθμούν τα δεκαέξι. Τα ΔΗΠΕΘΕ, άλλο περισσότερο και άλλο λιγότερο, προσφέρουν αξιόλογο έργο στην επαρχία και δίνουν μια σοβαρή πολιτιστική ανάσα στην ύπαιθρο.

Ομως, τα ΔΗΠΕΘΕ αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν ποικίλα εμπόδια, που είναι κυρίως τα οικονομικά προβλήματα του δήμου που δεν επιτρέπουν την έγκαιρη κατάθεση της επιχορήγησης, και οι καθυστερήσεις της επιχορήγησης και από την πλευρά του ΥΠΠΟ. Πώς λοιπόν να συνεχίσουν; Μπορούν τα πάντα να στηρίζονται στον ηρωισμό των εργαζομένων σ’ αυτά;

Καλά τα ταξιδάκια, κύριε υπουργέ, σε Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη, αλλά τα θέματα του υπουργείου σας τρέχουν… και στη μικρή Ελλάδα περιμένουν. Πόσο ακόμη;

  • Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, Κυριακή 13 Δεκέμβρη 2009

Καλά τα ταξιδάκια, κύριε υπουργέ, σε Ουάσιγκτον και Νέα Υόρκη, αλλά τα θέματα του υπουργείου σας τρέχουν… και στη μικρή Ελλάδα περιμένουν. Πόσο ακόμη;

Τα ΔΗΠΕΘΕ δημιουργούν

«Ο επιθεωρητής έρχεται» του Τζον Πρίσλεϊ, ανεβαίνει από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, στα Χανιά, στην αίθουσα του Βενιζελείου Ωδείου. Η μετάφραση είναι της Ζωής Ρηγοπούλου, η σκηνοθεσία του Μανούσου Μανουσάκη, τα σκηνικά – κοστούμια της Βάλιας Μαργαρίτη, η μουσική του Μανώλη Μανουσάκη, οι φωτισμοί του Παντελή Πετράκη. Παίζουν: Αλέξης Σταυράκης, Αγάπη Μανουρά, Δημήτρης Αγοράς, Δημήτρης Τσιλιφώνης, Βλάσης Πασιούδης, Στέλα Ερμή, Σοφία Χαλαζιά.

  • Οι «Βρυκόλακες» του Ερρίκου Ιψεν είναι η εναρκτήρια παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου, που ανεβαίνει σε μετάφραση – σκηνοθεσία του Νικηφόρου Νανέρη, στο Θέατρο της Παλιάς Ηλεκτρικής. Την κοινωνική υποκρισία, τους «βρυκόλακες» που κληρονομούνται από τους αυστηρούς θεσμούς, που επιβάλλουν αταίριαστες με την ανθρώπινη ψυχή συμπεριφορές, τους συμβιβασμούς και την ασφυκτική πίεση που ασκούν στον άνθρωπο οι κοινωνικοί κανόνες, πραγματεύεται το έργο μέσα από το δράμα της οικογένειας των Αλβινγκ. Το έργο θα παίζεται στο Βόλο μέχρι τις 13/12 (κάθε Παρασκευή, Σάββατο 9 μ.μ. και Κυριακή 8 μ.μ.). Θα πραγματοποιηθούν 15 ακόμη παραστάσεις στην Αθήνα, στο «Altera Pars». Σκηνικά – κοστούμια : Γιώργος Ζιάκας. Φωτισμοί: Κώστας Τατάκος. Μουσική επιμέλεια Νικηφόρου Νανέρη. Ακούγονται μέρη από το «Adagio» για έγχορδα και τη σουίτα «Μήδεια» του Σάμιουελ Μπάρμπερ (1910-1981). Παίζουν: Μίνα Χειμώνα, Βασίλης Ευταξόπουλος, Κωνσταντίνος Φάμης, Γιώργος Χαλεπλής, Νιόβη Κωστοπούλου.
  • Στη Β΄ Σκηνή (230 θέσεις) δίνει την πρεμιέρα της η Παιδική Σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης με το έργο του Μάικ Κένι «Το αγόρι με τη βαλίτσα» σε μετάφραση Ξένιας Καλογεροπούλου. Ο Κένι μιλά στα παιδιά για παιδιά. Πλάθει μια ιστορία γεμάτη συγκίνηση και ανθρωπιά, με εντονότατα στοιχεία χιούμορ. Το έργο μπορεί να θεωρηθεί «δραματικό», αλλά, όπως οι ήρωές του απορούν, χαμογελούν, καταλαβαίνουν, γκρινιάζουν, γελάνε και πάνε το ταξίδι τους παρακάτω με την παιδική τους αισιοδοξία, έτσι το βλέπουν κι οι μικροί θεατές του, με κριτική ικανότητα, χαρά και αισιοδοξία. Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου. Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης. Σκηνικά – κοστούμια: Αγγελίνα Παρασκευαΐδη. Χορογραφία: Ελενα Γεροδήμου. Παίζουν: Κανδυλιώτη Χριστιάνα, Κουκουλά Σοφία, Κουκουτσίδη Βίκυ, Μάισσα Κάρολος, Μήτσας Νίκος, Μητσοπούλου Εύη, Μιχαηλίδης Θανάσης, Σαπουντζόγλου Γιώργος.