Το θερμό χειροκρότημα του κοινού που παραβρέθηκε στη χθεσινή πρεμιέρα του Θερμοκήπιου ανάγκασε τους ηθοποιούς να υποκλιθούν τρεις φορές μπροστά του. Τόσο θερμό όσο και ο Ιούλιος, μήνας που δεν προσφέρεται για να κλειστείς σε έναν χώρο σαν το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, πόσο μάλλον να παρακολουθήσεις ένα έργο που διαδραματίζεται ανήμερα Χριστούγεννα…

Αναρωτιόμουν πόσο μέτρησε το ίδιο το έργο και οι πολύ καλοί ηθοποιοί που το ερμηνεύουν και πόσο η απουσία του Λευτέρη Βογιατζή από αυτό για την προσέλευση τόσων ανθρώπων που γέμισαν την πλατεία αλλά και τα εφεδρικά σκαμνάκια που τοποθετήθηκαν.

Κι όμως, τίποτε δεν θύμιζε μνημόσυνο σε τούτη τη σύναξη, ούτε η παράσταση ούτε το «περικείμενό» της. Μόνη υπόμνηση ένα βίντεο που προβαλλόταν στο φουαγιέ, με μια συνέντευξη του Λευτέρη Βογιατζή, και το πρόγραμμα που δεν άλλαξε, θυμίζοντας σε όλους την παράσταση εκείνη που δεν πρόλαβε να ανέβει, που διακόπηκε βίαια από τον θάνατο του σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή της…

Κατά τη διάρκεια της παράστασης, όσο η κατασκευή που χρησιμεύει για γραφείο του Ρουτ ανεβοκατέβαινε, δεν μπορούσα να μη σκέφτομαι ότι εκεί πάνω, στις 8 Μαΐου ήταν τοποθετημένο το φέρετρο αυτού που, αν το θαύμα είχε διαρκέσει, θα ερμήνευε τον ρόλο… Όμως τα θαύματα κρατάνε λίγο, το έχουμε μάθει καλά αυτό. Μάλλον δεν πρέπει να ήμουν ο μόνος που το σκεφτόμουν αυτό, όμως όσοι συμμερίζονταν τέτοιες σκέψεις τις κράτησαν για τον εαυτό τους. Και αφέθηκαν στη μαγεία της σκηνικής πράξης, στη ροή ενός εκπληκτικά φρέσκου κειμένου, γελώντας χωρίς ντροπές με το μαύρο χιούμορ του Πίντερ, απολαμβάνοντας τον άθλο μιας ομάδας ηθοποιών που κλήθηκε να φέρει σε πέρας την παράσταση μέσα σε δύσκολες συνθήκες.

Όλοι, πιστεύω, πρόσεξαν πόσο ο Γιώργος Γάλλος είχε «φορέσει» τον Λευτέρη Βογιατζή – στιγμές-στιγμές, αν έκλεινες τα μάτια, ξεγελιόσουν πως ακούς τη φωνή του… Όμως δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς κι αυτό δεν μειώνει στο παραμικρό την επιτυχία του. Του ίδιου και του Δημήτρη Ήμελλου (Γκιμπς), της Μαρίας Σκουλά (μις Κατς), του Αργύρη Πανταζάρα (Λας), του Χάρη Φραγκούλη (Λαμ), του Βασίλη Κουκαλάνι και του Γιάννη Νταλιάνη (Λομπ). Ήταν ένα στοίχημα που το κέρδισαν όλοι από κοινού…