Πουλιά μουσκεμένα, ποτέ νικημένα

  • Μια θερινή καταιγίδα ματαίωσε μία από τις δύο τελευταίες παραστάσεις των φετινών Επιδαυρίων
  • Αποστολή: Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης
  • ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 13 Αυγούστου 2012
Η «ιερά» θυμέλη στην ορχήστρα του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου βυθίστηκε, ώς τον αστράγαλο, το βράδυ του Σαββάτου, στα νερά της μπόρας που απέκλεισε ακόμη και δρόμους στα γειτονικά χωριά, γράφοντας το τέλος στα φετινά Επιδαύρια. Με τους μουσκεμένους «Ορνιθες» κατά Γιάννη Κακλέα και ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης.
Δεν μούσκεψε όμως και το όνειρο – ή ουτοπία; – για μια κοινωνία δίχως σκάνδαλα, λαμόγια, ανισότητες εις βάρος των πιο ανίσχυρων, δίχως φαγάνες δημόσιους λειτουργούς και εκπροσώπους των θείων, δίχως απανθρωπιά, όπως την έπλασε 2.398 χρόνια πριν ο παππούλης Αριστοφάνης και αναστήθηκε έστω για λίγο, ξανά, ενώπιον των κοντά 3.500 θεατών της επιδαύριας πρεμιέρας την Παρασκευή. Από την εναρκτήρια φράση «Θέλω να βγω από δω… να γίνω χρυσή σκόνη» μακριά από «μια πόλη σάπια που σε πνίγει» μέχρι την καταληκτική για «μια πόλη όπου οι άνθρωποι μπορούν να ζουν ευτυχισμένοι» επειδή «θα έρθει καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα», η υπόσχεση της ιδεώδους Πόλης των Πουλιών, της Νεφελοκοκκυγίας, που έστησε στα σύννεφα, ανάμεσα σε θεούς κι ανθρώπους, ο Αριστοφάνης, έγινε διαχρονικό όχημα σε έναν κόσμο σημερινό, εξίσου σάπιο και απάνθρωπο.
Με φόντο έναν τεράστιο τοίχο από λευκά τούβλα – που χτίζουν τα πουλιά για το ιδεατό ουράνιο βασίλειό τους – και γκρεμίδια (Μανώλης Παντελιδάκης) και έναν κόσμο με φτερωτούς κατοίκους. Κάποτε με αστραφτερούς μεταλλικούς άρπαγες, κάποτε τυλιγμένους στην αραχνοΰφαντη (σεξουαλική) πρόκληση όπως η Αηδόνα – Σοφία Μιχαήλ, που απείχε παρασάγγας από τη σαγηνευτική Αηδόνα της Ρένης Πιττακή στους θρυλικούς κατά Κουν «Ορνιθες».
Από τους οποίους ο σκηνοθέτης άντλησε την εμβληματική μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, την οποία έριξε στον ίδιο στίβο με τα συλλήβδην ευρήματα της παράστασής του, άλλοτε κοινότοπα, άλλοτε πρωτότυπα, με μια «λίγο απ’ όλα» διάθεση. Οσοι θεατές περίμεναν να ακούσουν ατόφια τη μουσική και τα τραγούδια του Χατζιδάκι δεν έφυγαν πλήρεις: όσα κομμάτια χρησιμοποιήθηκαν υποχρεώθηκαν στην αντίστιξη προς τις ντανς μουσικές επίμονης επανάληψης, με φόντο χορευτικές οσφυοκαμψίες και φουτουριστικές ανελέητες πόλεις στις επίμονες επίσης προβολές στον τοίχο των Πουλιών.
Κεντρικός φορέας του ονείρου και πρωταγωνιστής (και στις καρδιές του κοινού) ήταν ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος – Πεισθέταιρος, που με σπάνια σκηνική γενναιοδωρία έδωσε χώρο στον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, ώστε ο ρόλος του ως Ευελπίδη – μικρότερος στην αριστοφανική αφετηρία – να μεγεθυνθεί σε σχεδόν συμπρωταγωνιστικό με μονόλογο – συναρμογή φράσεων για την «είσοδο» των Πουλιών στον κόσμο μας («κάνουμε την πάπια», «τσιμπολογάμε», «τρώμε σαν πουλάκια», «μένουμε στο Περιστέρι ή στον Κορυδαλλό» κ.ο.κ.). Και με σειρά από απονενοημένες παροιμίες, όπως «Η Φαφούτα τρώει φρούτα και για μας ούτε γιαρμάς». Ολα με σατιρική δύναμη και ανταπόκριση στο κοινό, που ανταπέδωσε με γενναιόδωρο χειροκρότημα και στον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο. Τον ήρωα που πείθει τα Πουλιά να χτίσουν την ιδεατή κοινωνία τους κόντρα σε «μια χώρα που τη μισώ γιατί μου έφαγε τα σπλάγχνα».
Ετσι πήραν και τον χώρο και το χειροκρότημα που τους αναλογούσαν και οι υπόλοιποι ηθοποιοί: ο Αρχιτέκτονας – Εργολάβος Δημοσίων Εργων – Δημόσιος Λειτουργός που λαδώνεται – Γιώργος Χρυσοστόμου, ο Ποιητής και Τροχίλος και Τριβαλλός – Προκόπης Αγαθοκλέους, η Ιρις – Αγορίτσα Οικονόμου, ο Ανθρωπος-Πουλί και Ποσειδώνας – Βαγγέλης Χατζηνικολάου, ο Ιερέας και Ηρακλής Σωκράτης Πατσίκας…

Και μπορεί η κατά Αριστοφάνη υποβλητική αφήγηση για τη γέννηση του κόσμου να ξεκινούσε από την απλότητα του… χάους και του μαύρου ερέβους, ο σκηνοθέτης όμως προτίμησε το ακριβώς αντίθετο. Εμπλουτίζοντας τους εν λόγω «Ορνιθες» με υπηρέτες α λα Στάθη Ψάλτη, υπαλλήλους-στρατιωτάκια με μαύρα κοστούμια και πλατινέ περούκες, κοθόρνους, γκόσπελ και αλληλούια, γλυπτικά συμπλέγματα του Λαοκόοντος (για την εμφάνιση θεών και ημιθέων), ψυχεδέλεια των 70s σε προβολές, ραπ και ηλεκτρικές κιθάρες, γενικώς «Της Πουλάδας το κάγκελο» κατά την απόδοση από τον Γιάννη Κακλέα.

  • ΕΥΡΗΜΑΤΑ

Φτερωτές σκιές
Πεισθέταιρος και Ευελπίδης απέκτησαν φτερά Ορνίθων στην παράσταση, χάρη σε ένα εύρημα που χειροκροτήθηκε: ακολουθούνταν διαρκώς από δύο χορευτές (Ιβάν Σβιτάιλο από τη Γιάλτα και Αλέν Ροντρίγκεζ Ριβέρο από την Κούβα), ως φτερωτές σκιές τους, χορογραφημένες από τον Κυριάκο Κοσμίδη. Στα – πληθωρικά – ευρήματα ήρθε να προστεθεί και η παρουσία στον Χορό των Ορνίθων παιδιών, λευκών και μαύρων, τα οποία μαθαίνουν να πετούν με… φορετά ζεύγη φτερών.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: