Βραδιές υψηλής θεατρικής τέχνης στην Επίδαυρο

  • Δύο παραστάσεις που προσέφεραν γαλήνη, απόλαυση, παιδεία

Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 7/8/2012

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ. Το περίμεναν πολλοί αυτό το διήμερο -που τελικά έγινε τριήμερο- στην Επίδαυρο. Και είχαν δίκιο να το περιμένουν, αφού, όπως αποδείχθηκε, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν υψηλού επιπέδου ερμηνείες και δύο θεατρικές παραστάσεις που προσέφεραν γαλήνη, απόλαυση, συγκίνηση, παιδεία.

Ξυπόλυτη στη σκηνή

Το βράδυ της Παρασκευής, το θεατράκι της Μικρής Επιδαύρου γέμισε από νωρίς. Η Φιόνα Σο κινούνταν ανάμεσα στις κερκίδες, χαιρετούσε τους γνωστούς της, τους καλωσόριζε. Μετά κάθησε στην πρώτη σειρά θέσεων του θεάτρου και περίμενε να σβήσουν τα φώτα, έχοντας δίπλα της τον νεαρό χορευτή Ντάνιελ Χέι-Γκόρντον. Ολα ήταν έτοιμα για την «Μπαλάντα του γέρου ναυτικού» του Σάμιουελ Κόλεριτζ, σε σκηνοθεσία Φιλίντα Λόιντ.

Στη σκηνή ένας τσίγκινος κουβάς, ένα ξύλινο καραβάκι με σκισμένα πανιά, ένα μπαούλο, ένα ξύλινο ραβδί, ένα ξύλινο βάθρο, ένα χοντρό σκοινί. Λευκά πανιά, σαν καραβόπανα, κάλυπταν την πίσω πλευρά της ορχήστρας. Και ξαφνικά, μόλις έσβησαν τα φώτα, οι δύο καλλιτέχνες πετάχτηκαν από τη θέση τους -η Φιόνα Σο ξυπόλυτη, με λευκό πουκάμισο και ψαράδικο παντελόνι- και με τη βοήθεια αυτών των απλών σκηνικών αντικειμένων, με βασικές συμπρωταγωνίστριες τις σκιές των σωμάτων τους πάνω στα πανιά, άρχισαν να ζωντανεύουν με τα σώματά τους το ποίημα του Σάμιουελ Κόλεριτζ. Για περίπου μία ώρα, η σπουδαία ηθοποιός εικονοποίησε με τη φωνή της και το σώμα της το κλασικό αυτό ποίημα του Ρομαντισμού, ενώ ο Ντάνιελ Χέι-Γκόρντον, με μοναδική πλαστικότητα, μας έκανε να «δούμε» κύματα, κυνηγητά, τρικυμίες, πουλιά… Το θερμό χειροκρότημα, στο τέλος, ήταν το κλείσιμο μιας βραδιάς υψηλής θεατρικής τέχνης.

Χιούμορ και συγκίνηση

Το Σάββατο 4/8, η κίνηση είχε αρχίσει από νωρίς στην περιοχή της Επιδαύρου. Η Παλαιά Επίδαυρος θύμιζε κέντρο της Αθήνας σε ώρα αιχμής. Από νωρίς το απόγευμα το πάρκινγκ του αρχαίου θεάτρου άρχισε να γεμίζει. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του «Αμφιτρύωνα» του Μολιέρου (η δεύτερη φετινή παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου) και όλοι περίμεναν με ανυπομονησία την τρίτη παρουσία στην Επίδαυρο του Λευτέρη Βογιατζή. Στο κοίλον του θεάτρου είχε στηθεί ένα γαϊτανάκι. Ηταν το βασικό σκηνικό της παράστασης, μαζί με μια διάφανη αυλαία, που έκρυβε τα σπαράγματα του αρχαίου θεάτρου και γινόταν ένας δεύτερος χώρος δράσης για την παράσταση. Θα παρακολουθούσαμε τις περιπέτειες του Αμφιτρύωνα (Γιώργος Γάλλος) και της Αλκμήνης (Αμαλία Μουτούση) που ο Δίας (Νίκος Κουρής) και ο Ερμής (Χρήστος Λούλης πάνω σε ξυλοπόδαρα) βάλθηκαν να ταλαιπωρήσουν. Ο Δίας πήρε τη μορφή του Αμφιτρύωνα και ξεγέλασε την αθώα Αλκμήνη και ο Ερμής πήρε τη μορφή του Σωσία, του υπηρέτη του Αμφιτρύωνα (Δημήτρης Ημελλος, ερμήνευσε άψογα τον πιο απαιτητικό ρόλο), ενώ η Στεφανία Γουλιώτη, σ’ ένα ευφυέστατο εύρημα, κρατούσε το κείμενο της παράστασης και «διόρθωνε» τους ηθοποιούς. Θα παρακολουθούσαμε μια κωμωδία μεταμορφώσεων σε πρώτο επίπεδο, μια ιστορία των πολλαπλών εαυτών, των δίπολων, των διαφορετικών «εγώ», των παιχνιδιών της εξουσίας.

Για δύο ώρες, οι θεατές (10.000 και τα δύο βράδια) παρακολούθησαν τα μπερδέματα -το γαϊτανάκι συμβόλιζε μοναδικά αυτό το ανακάτεμα-, γέλασαν, απόλαυσαν την ακρίβεια και τις εξαιρετικές όσο και δύσκολες ερμηνείες όλων των ηθοποιών της παράστασης, τη μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού, τα κοστούμια του Αγγελου Μέντη, τη δουλεμένη παράσταση που για ακόμη μία φορά μάς χάρισε ο Λευτέρης Βογιατζής. Και ευφράνθηκαν απεριόριστα με την ομοιοκατάληκτη μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη, που κατάφερε με μαεστρία και γνώση να μεταφέρει το χιούμορ, τις συγκρούσεις, τις ψυχικές μεταπτώσεις και να αναδείξει τον πλούτο της γλώσσας.

Δύο ώρες μετά, οι παρεξηγήσεις είχαν λυθεί, τα φώτα έσβησαν και πριν προλάβει ο Χρήστος Λούλης να βγάλει τα ξυλοπόδαρά του και να βγει ο θίασος στη σκηνή, ο κόσμος άρχισε να χειροκροτεί με πάθος. Το χειροκρότημα έγινε αποθέωση όταν οι ηθοποιοί έφεραν στη σκηνή τον σκηνοθέτη της παράστασης, τον Λευτέρη Βογιατζή. Ορθιοι, οι θεατές χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό, θέρμη και ευγνωμοσύνη έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο θέατρο. Ο Λευτέρης Βογιατζής, πολύ συγκινημένος, ευχαρίστησε με το χέρι στην καρδιά. Ηταν μια στιγμή που θα θυμούνται πάντα όσοι βρέθηκαν το περασμένο Σάββατο στο θέατρο της Επιδαύρου.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: