Monthly Archives: Αύγουστος 2012

Πρώτος απολογισμός για το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου. Τις φετινές παραστάσεις παρακολούθησαν 132.000 θεατές

Πρώτος απολογισμός για το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου

Από φινάλε παράστασης στο μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ ΑΘηνών και Επιδαύρου, 27/7/2012 [ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ/ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ]
Μικρότερο σε διάρκεια (8/6-11/8), με λιγότερες εκδηλώσεις (57) και πιο περιορισμένο χωροταξικά ήταν το Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου 2012 στο πλαίσιο ενός καλοκαιριού γενικότερα δύσκολου, το οποίο σφραγίστηκε από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα με την πρώτη αποτίμηση η οποία δόθηκε στην δημοσιότητα, τις εφετινές παραστάσεις παρακολούθησαν 132.000 θεατές. Η επισκεψιμότητα στην Πειραιώς 260 ήταν αυξημένη σε σχέση με πέρισυ, σε αντίθεση με τον αριθμό των θεατών που παρακολούθησαν τις παραστάσεις στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο. (Στο σημείο αυτό, βέβαια, οφείλει κανείς να υπογραμμίσει ότι η Πειραιώς 260 είναι πολύ μικρότερης χωρητικότητας σε σχέση με τους εμβληματικούς χώρους). Συνέχεια

Ο Τζέρι Λιούις σκηνοθετεί μιούζικαλ

Ο βασιλιάς της κωμωδίας ανεβάζει τον «Δάσκαλο για κλάματα», σε θεατρική διασκευή
The New York Times

Jerry Lewis, photographed at the Tennessee Performing Arts Center in Nashville. Portrait by Marco Grob.

Πριν προλάβει κανείς να τον τοποθετήσει σε βάθρο, ο Τζέρι Λιούις είχε ήδη ανεβεί σε μια ψηλή πολυθρόνα σκηνοθέτη, στο άνετο καμαρίνι του στο Tennessee Performing Arts Center του Νάσβιλ. Ωστόσο, κοιτάζοντάς μας από το ύψος του, επέμεινε ότι δεν βρισκόταν εδώ για να ειδωλοποιηθεί, ούτε από τους θαυμαστές του ούτε, βέβαια, από τον θίασο τον οποίο σκηνοθετεί –ναι, σκηνοθετεί– σε μια θεατρική διασκευή σε μιούζικαλ του φιλμ «Δάσκαλος για κλάματα». Συνέχεια

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ και η Ελλάδα

Ο Κουν, ο Χατζιδάκις, η Παξινού και τα βέτο της χήρας του κορυφαίου θεατρικού δημιουργού
  • Του Σπυρου Παγιατακη, Η Καθημερινή, 19/8/2012

Το παρακάτω δεν είναι κριτική. Είναι παραγγελιά. Ο φίλος –και συνάδελφος– από την Πάτρα Μανώλης Πράτσικας με ώθησε: «Εσύ που ξέρεις από Μπρεχτ, που έκανες και στο θέατρό του, γιατί δεν γράφεις καμιά φορά για την “αποστασιοποίηση”, την “αποξένωση” και τα τέτοια που υποστήριζε ο αναμορφωτής του θεάτρου…». Ηταν όντως πραγματικός αναμορφωτής, «ένας κάθε εκατό χρόνια», όπως τον χαρακτήρισε κι ο κριτικός Κένεθ Τάιναν. Ασε που αυτή την εβδομάδα του Αυγούστου είναι και η 68η επέτειος του θανάτου του. Ας αρχίσω, λοιπόν, από την –τελευταία– νόμιμη  γυναίκα του, την ηθοποιό Ελένε Βάιγκελ. Τη γνώρισα όταν φοιτητής στο –Δυτικό τότε– Βερολίνο βρισκόμουν περισσότερες ώρες στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ –στο Ανατολικό– που διήυθυνε η Βάιγκελ, παρά στο πανεπιστήμιό μου. Συνέχεια

Οι περιπέτειες του «Περικλή»

Το Εθνικό Θέατρο, που περιοδεύει και με το έργο του Σαίξπηρ «Περικλής», μια χειμερινή του επιτυχία, θα δώσει το Σάββατο παράσταση στο Αρχαίο Ωδείο Πάτρας. Θέμα του «παραμυθικού» έργου είναι οι περιπέτειες του Περικλή, που εγκαταλείπει το βασίλειό του για να αποφύγει την οργή του βασιλιά Αντιόχου, χάνει τη γυναίκα και την κόρη του και ξανασμίγει μαζί τους αναπάντεχα. Ενα έργο που «ταξιδεύει» σε όλη τη Μεσόγειο και διασχίζει μαγικά το χρόνο. Μια συλλογική αφήγηση, με συνεχείς μεταμορφώσεις και εναλλαγές, σε μια γυμνή αλλά «θαυματουργή» σκηνή, συνθέτουν την παράσταση που βασίζεται στην ερμηνεία εξαιρετικών ηθοποιών. Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης, σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς, κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη, φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος, μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου. Παίζουν (αλφαβητικά): Κώστας Βασαρδάνης, Γιάννης Βογιατζής, Γιώργος Γλάστρας, Στεφανία Γουλιώτη, Γιώργος Κοτανίδης, Χρήστος Λούλης, Μανώλης Μαυροματάκης, Βασίλης Παπαγεωργίου, Δημήτρης Πιατάς, Μαρία Σκουλά, Λυδία Φωτοπούλου, Μηνάς Χατζησάββας.

«Να ζει κανείς ή να μην ζει»

Το έργο «Να ζει κανείς ή να μην ζει» του Nick Whitby, η ξεκαρδιστική κωμωδία που γνωρίσαμε στον κινηματογράφο από τον Μελ Μπρουκς και διασκεύασαν και σκηνοθέτησαν τον περασμένο χειμώνα ο Θανάσης Παπαθανασίου και ο Μιχάλης Ρέππας, παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη, στο «Θέατρο Δάσους» (21-22/8). Σκηνικά: Αντώνης Δαγκλίδης. Κοστούμια: Εβελυν Σιούπη. Στίχοι – Μουσική: Αφροδίτη Μάνου. Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Μια διάσημη ηθοποιός (Κάτια Δανδουλάκη) απατά τον άντρα της (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) με έναν πολύ νεότερό της (Γιάννης Τσιμιτσέλης). Μια ερωτική φάρσα στήνεται στα παρασκήνια ενός θιάσου του μουσικού θεάτρου. Τα πράγματα σκουραίνουν επικίνδυνα όταν στα γρανάζια της φάρσας πιάνονται ένας Γερμανός στρατηγός (Τάσος Κωστής) μαζί με την αυστηρή γραμματέα του (Σοφία Μουτίδου) και τον ηλίθιο υπασπιστή του (Σπύρος Μεριανός), μια διπλή κατάσκοπος (Χριστίνα Τσάφου) και ο μακιγιέρ της πρωταγωνίστριας (Πρόδρομος Τοσουνίδης).

ΑΝΝΑ ΒΑΓΕΝΑ «Θα σου πω μια ιστορία» για τον ρατσισμό, τη βία, τον έρωτα…

Η Αννα Βαγενά έχει θητεία και γνώση στο αφηγηματικό θέατρο. Την εμπειρία της αυτή μετέφερε, μέσω ενός σεμιναρίου, στους μαθητές της. Το τελικό αποτέλεσμα έγινε παράσταση, με τίτλο «Θα σου πω μια ιστορία», η οποία θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Μεταξουργείο», από τις 24 Σεπτεμβρίου, σε διδασκαλία-σκηνοθεσία δική της.

Η παράσταση «Θα σου πω μια ιστορία» θα κάνει πρεμιέρα στο «Μεταξουργείο», στις 24 Σεπτεμβρίου

Η παράσταση «Θα σου πω μια ιστορία» θα κάνει πρεμιέρα στο «Μεταξουργείο», στις 24 Σεπτεμβρίου

Η Αννα Βαγενά έχει θητεία και γνώση στο αφηγηματικό θέατρο. Την εμπειρία της αυτή μετέφερε, μέσω ενός σεμιναρίου, στους μαθητές της. Το τελικό αποτέλεσμα έγινε παράσταση, με τίτλο «Θα σου πω μια ιστορία», η οποία θα παρουσιαστεί στο θέατρο «Μεταξουργείο», από τις 24 Σεπτεμβρίου, σε διδασκαλία-σκηνοθεσία δική της. «Οταν ξεκίνησα το σεμινάριο αφηγηματικού θεάτρου, με προβλημάτισε λίγο πώς τα κείμενα του Σωτήρη Δημητρίου και του Γιώργη Παπάζογλου θα ανταποκρίνονταν στις εικόνες της νέας γενιάς. Προς έκπληξή μου λοιπόν, τα παιδιά αντιμετώπισαν διηγήματα που είναι απόσταγμα μιας άλλης εποχής, άλλων βιωμάτων, με φοβερή αγνότητα και αλήθεια. Μου έκανε εντύπωση που τους άγγιξαν τόσο», σημειώνει η Αννα Βαγενά. Συνέχεια

Το μαγικό «Τσίρκο του Ηλιου»

«Alegria» τιτλοφορείται η φημισμένη, παιγμένη σε 300 πόλεις 40 χωρών και των 5 ηπείρων, σε περισσότερους από 10 εκατομμύρια θεατές, θεαματική υπερπαραγωγή, του πολυμελούς «Cirque du Soleil» («Τσίρκο του ήλιου») που θα παρουσιαστεί για λίγες μόνον ημέρες (3-9 του Σεπτέμβρη) στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ, στο ΟΑΚΑ. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική, ποσοτικά και ποιοτικά, παράσταση (διάρκεια δυόμιση ώρες με το διάλειμμα), στην οποία μετέχουν 55 καλλιτέχνες (χορευτές, μουσικοί, τραγουδιστές, κλόουν, ακροβάτες, ζογκλέρ), από 15 χώρες. Μια δημιουργία με στοιχεία μπαρόκ, οπερατικό ύφος, εντυπωσιακό σκηνικό, 400, περίπου, χειροποίητες, πλουμιστές στολές και εκατοντάδες ενδυματολογικά αξεσουάρ (μάσκες, καπέλα, στολίδια κοστουμιών, ειδικά παπούτσια) για την κατασκευή των οποίων εργάστηκαν 300 τεχνίτες, επί εκατοντάδες ώρες. Συνέχεια

Μια ωδή στην αφοσίωση

Η τραγική ιστορία του Ενόχ Αρντεν, μια ωδή στην αφοσίωση και την ανιδιοτελή αγάπη, ξαναζωντανεύει μέσα από την ερμηνεία του Αγγελου Αντωνόπουλου, (22/8), στο θέατρο «Απόλλων» της Σύρου, στο πλαίσιο του 8ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Κυκλάδων.

Το έργο του Ρίχαρντ Στράους, γραμμένο πάνω στο αφηγηματικό ποίημα του Aλφρεντ Τένισον, τοποθετείται σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό, με μακριές σειρές σπασμένων βράχων, όπου οι ζωές τριών ανθρώπων, του Ενόχ, της Αννας και του Φίλιππου, περιπλέκονται, ταλανίζονται κι ανατρέπονται, σε μια ατέρμονη και άνιση πάλη με τη μοίρα τους, την οποία δέχονται με αξιοπρέπεια, αφού δεν μπόρεσαν να της ξεφύγουν… Είναι η πρώτη φορά που ο Αγγελος Αντωνόπουλος εμφανίζεται στο ιστορικό θέατρο «Απόλλων» και, μάλιστα, δοκιμάζοντας ένα νέο για τον ίδιο είδος, ένα μελόδραμα για αφηγητή και πιάνο, με τη συνοδεία της πιανίστας Αϊ Μοτοχάσι. Σκηνοθετική επιμέλεια Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Επί σκηνής είναι και ο ηθοποιός Νίκος Νίκας. Είσοδος: 10, 20, 25 ευρώ.

«Οπερα χωρίς μουσική» για τα όρια του έρωτα

ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

  • Μονόλογος με δύο ηθοποιούς που απογυμνώνει τις ανθρώπινες σχέσεις είναι το «Insenso» του Δ. Δημητριάδη, εμπνευσμένο από τον Βισκόντι

Δύο γυναίκες ηθοποιοί σαν «σιαμαίες» βιώνουν και εκφράζουν κοινά συναισθήματα. Συμμετέχουν και οι δύο στον ρόλο της βασικής/μοναδικής ηρωίδας, στο «Insenso» του Δημήτρη Δημητριάδη

Δύο γυναίκες ηθοποιοί σαν «σιαμαίες» βιώνουν και εκφράζουν κοινά συναισθήματα. Συμμετέχουν και οι δύο στον ρόλο της βασικής/μοναδικής ηρωίδας, στο «Insenso» του Δημήτρη Δημητριάδη 
Κείμενο που διεισδυτικά απογυμνώνει τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις, το «Insenso» του Δημήτρη Δημητριάδη ανεβαίνει στο «Black Box» του «Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης», από 17 έως 26 Σεπτεμβρίου, σε σκηνοθεσία Eμμανουήλ Κουτσουρέλη. Πρόκειται για έναν αριστουργηματικό μονόλογο, εμπνευσμένο από τη γνωστή ταινία του Λουκίνο Βισκόντι «Senso» (1954), τον οποίο ο συγγραφέας του χαρακτηρίζει ως «μια όπερα χωρίς μουσική». Με αφορμή την ηρωίδα του Βισκόντι, Λίβια Σερπιέρι, ο Δημητριάδης δημιουργεί ένα νέο έργο με θέμα τη συνέχεια του προσωπικού δράματος της ηρωίδας και κατ’ επέκταση την αγωνία του ανθρώπου απέναντι στον έρωτα, την προδοσία και το ανέφικτο της ένωσης. Συνέχεια

ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ… Οι Ορνιθες θύμισαν κόμικς

  • 4.000 θεατές είδαν το έργο του Αριστοφάνη να «συναντά» τον Τιμ Μπάρτον και την επιστημονική φαντασία. Ακυρώθηκε λόγω βροχής η παράσταση του Σαββάτου

Εικόνες μιας μεγαλούπολης, ενός βιομηχανικού κόσμου «έδεσαν» με την ποίηση του Καρυωτάκη στις «Ορνιθες» του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης που «έκλεισαν» τα φετινά Επιδαύρια

Εικόνες μιας μεγαλούπολης, ενός βιομηχανικού κόσμου «έδεσαν» με την ποίηση του Καρυωτάκη στις «Ορνιθες» του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης που «έκλεισαν» τα φετινά Επιδαύρια

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος/Θα την αλλάξουμε τη ζωή!…». Οι στίχοι της Κατερίνας Γώγου από το ποίημα «Θα ‘ρθει καιρός» έγραψαν το φινάλε των αριστοφανικών «Ορνίθων», την Παρασκευή το βράδυ στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης. Με αυτή την παράσταση, που χειροκρότησαν περίπου 4.000 θεατές στο κοίλον, οι οποίοι αψήφησαν τη βροχή που είχε πέσει νωρίτερα, ολοκληρώθηκαν τα φετινά Επιδαύρια. Το Σάββατο, λόγω της ισχυρής βροχόπτωσης στην περιοχή, έως και μισή ώρα πριν από την έναρξη, η παράσταση ματαιώθηκε. Είκοσι πόντοι νερού είχαν καλύψει την ορχήστρα και, παρά τις προσπάθειες των ανθρώπων του φεστιβάλ (αλλά και της Πυροσβεστικής), ήταν αδύνατον να «στεγνώσει» το θέατρο. Ετσι τα «πουλιά» ανανέωσαν το ραντεβού τους με το κοινό, στις 27 και 28 Αυγούστου, στο Ηρώδειο. Συνέχεια