Κάννες 2012: Οι δημιουργοί στο προσκήνιο

  • Τερζής Κ., Η ΑΥΓΗ: 22/04/2012

Κάρι Γκραντ και Γκρέις Κέλυ στο Φεστιβάλ των Καννών το 1955 για «Το κυνήγι του κλέφτη» του Άλφρεντ Χίτσκοκ

«Θυμίζει χώρα χωρίς πολιτικό χρωματισμό, χώρα που δεν ανήκει σε κανέναν. Είναι μια μικρογραφία τού πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν οι άνθρωποι μπορούσαν να επικοινωνήσουν άμεσα μεταξύ τους και μιλούσαν όλοι την ίδια γλώσσα» – τη γλώσσα των εικόνων εννοούσε ο πολυσχιδής Ζαν Κοκτώ, ο οποίος με αυτά τα λόγια είχε περιγράψει, πριν από πολλά χρόνια, το Φεστιβάλ των Καννών, όπου κατ’ επανάληψη είχε διατελέσει πρόεδρος της κριτικής επιτροπής.

Το Φεστιβάλ διοργανώθηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1939, με προεδρεύοντα τον εκ των πατέρων του κινηματογράφου, Λουί Λυμιέρ. Το γαλλικό υπουργείο Παιδείας, με την υποστήριξη των Αμερικανών και των Βρετανών, είχε αποφασίσει να διοργανώσει ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ ως αντίβαρο στη βενετσιάνικη Μόστρα, πίσω από την οποία βρισκόταν η φασιστική κυβέρνηση της Ιταλίας. Η μόνη ταινία που πρόλαβε να προβληθεί σε αυτήν την πρώτη διοργάνωση ήταν η «Παναγία των Παρισίων» του Γουίλιαμ Ντίτερλε, καθώς ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η γιορτή του κινηματογράφου έπρεπε να περιμένει τη λήξη του πολέμου – η πρώτη ολοκληρωμένη διοργάνωση του Φεστιβάλ των Καννών πραγματοποιήθηκε το 1946. Στο Φεστιβάλ του Σεπτεμβρίου του 1949 αποφασίστηκε η μεταφορά της διοργάνωσης τον Μάιο, ώστε να πάψει να «ακολουθεί» τη βενετσιάνικη Μόστρα, που προηγείτο χρονικά. Επειδή το διάστημα των επτά μηνών που απέμενε για τη διοργάνωση του 1950 δεν θεωρήθηκε επαρκές για την προετοιμασία, το πρώτο ανοιξιάτικο Φεστιβάλ των Καννών πραγματοποιήθηκε το 1951. Η απόφαση για τη χρονική μετάθεση αποδείχτηκε εξαιρετικά εύστοχη, και χρόνο με το χρόνο το Φεστιβάλ κέρδιζε σε λάμψη με την έλευση των σταρ του Χόλιγουντ, αλλά και την παρουσία του Ευρωπαίων δημιουργών.

Μέχρι το 1972, οι ταινίες που διαγωνίζονταν επιλέγονταν ως εθνικές συμμετοχές από τα διάφορα κράτη,  περίπου όπως γίνεται ακόμη με τη συμμετοχή στη Γιουροβίζιον. Μάλιστα για χρόνια υπήρχε στο τελετουργικό μέχρι και η ανάκρουση του εθνικού ύμνου της χώρας η ταινία της οποίας αποσπούσε το πρώτο βραβείο – στα 1952 ο «Οθέλλος» του Ορσον Γουέλς απέσπασε το μεγάλο βραβείο (ο Χρυσός Φοίνικας καθιερώθηκε στα 1955) και η αρχική αμηχανία για την εθνικότητα της εκ των ενόντων παραγωγής του ιδιοφυούς Αμερικανού οδήγησε τελικά στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου του… Μαρόκου! Μετά το 1972 καταργείται πλέον η «εθνική εκπροσώπηση» και η ευθύνη της επιλογής μεταφέρεται στους διοργανωτές – σύστημα που ακολούθησαν στη συνέχεια και όλα τα άλλα φεστιβάλ κινηματογράφου.

Με τους καλύτερους οιωνούς και με εντυπωσιακές συμμετοχές παρουσίασε την περασμένη Πέμπτη το φετινό διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ ο καλλιτεχνικός διευθυντής Τιερί Φρεμό, με ένα ισορροπημένο «μείγμα» καλλιτεχνικών ταινιών, αλλά και αξιόλογων αμερικανικών παραγωγών. Εχουμε και λέμε: «Cosmopolis» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ (με αφετηρία το ομότιτλο μυθιστόρημα του Ντον Ντε Λίλο), «Love» του Μίκαελ Χάνεκε με την Ιζαμπέλ Ιπέρ, τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν και την Εμανουέλ Ριβά (πρωταγωνίστρια του «Χιροσίμα, αγάπη μου»)  «Πέρα από τους λόφους» του Ρουμάνου Κριστιάν Μουντζίου (Χρυσός Φοίνικας το 2007 για το «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες»), «Στο δρόμο» του Βραζιλιάνου Βάλτερ Σάλες (μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του εμβληματικού ομότιτλου έργου του Τζακ Κέρουακ), «Σε μια άλλη χώρα» του Κινέζου Σανγκσού Χονγκ, «Reality» του Ιταλού Ματέο Γκαρόνε, «De rouille et d’ os» («Της σκουριάς και των οστών») του Γάλλου Ζακ Οντιάρ («Ο προφήτης»), «Lawless» του Αυστραλού Τζον Χίλκοουτ, με μια ιστορία που τοποθετείται στην εποχή του Κραχ στην Αμερική, «The paperboy» του Λι Ντάνιελς, με τους Ζακ Εφρον και Τζον Κιούζακ, «Like Someone in Love» του Αμπάς Κιαροστάμι, που επιστρέφει στο διαγωνιστικό μετά το «Πιστό Αντίγραφο» (αυτή τη φορά η ταινία του έχει γυριστεί στην Ιαπωνία, μετά την Ιταλία), «Στην ομίχλη» του Ουκρανού Σεργκέι Λοζνίτσα, που μας μεταφέρει στο ρωσικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, «Μετά τη μάχη», του Αιγύπτιου Γιούσρι Νασράλα, που αναφέρεται στον ξεσηκωμό των συμπατριωτών του για την ανατροπή του Μουμπάρακ, «Post Tenebras Lux», του Μεξικανού Κάρλος Ρεϊγάδας, «Κυνήγι» του Δανού Τόμας Βίντερμπεργκ, ο οποίος δεκατέσερα χρόνια μετά την «Οικογενειακή Γιορτή» επιστρέφει στο διαγωνιστικό τμήμα των Καννών, «The Angel’s Share» του Κεν Λόουτς, η «σκοτσέζικη απάντηση» στο «Άντρες με τα Όλα τους», όπως αναφέρει το τρέιλερ της ταινίας, «Δεν έχετε δει τίποτε ακόμη» του 90άχρονου αλλά πάντα δημιουργικού Αλέν Ρεναί, «Holy Motors» του Λεό Καράξ, για χρόνια εξαφανισμένου από το κινηματογραφικό προσκήνιο.

Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν τις ταινίες τους και θα είναι απόντες φέτος από την Κρουαζέτ, ο νικητής της περσινής χρονιάς Τέρενς Μάλικ (ο τίτλος της ταινίας που ολοκληρώνει δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα), ο Πωλ Τόμας Άντερσον («The Master») και ο Κορεάτης Τσαν-Γουκ Παρκ («Stoker»).

Εκτός συναγωνισμού θα προβληθούν ο τρισδιάστατος «Δράκουλας» του Ντάριο Αρζέντο (σε μεταμεσονύκτια προβολή), η νέα ταινία του Μπερτολούτσι «Εγώ και εσύ», βασισμένη στο μυθιστόρημα του Νικολό Αμανίτι, η τελευταία ταινία του Φίλιπ Κάουφμαν, που αναφέρεται στη ζωή του Χεμινγουέι. Ο Κάουφμαν είναι ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα στη φετινή διοργάνωση και θα δώσει το καθιερωμένο «μάθημα κινηματογράφου». Στο παράλληλο πρόγραμμα «Ένα κάποιο βλέμμα» θα προβληθούν, μεταξύ άλλων, οι νέες ταινίες του Πάμπλο Τραπέρο, του Μπενίσιο ντελ Τόρο, του Κότζι Γουακαμάσου και της Κατρίν Κορσινί, αλλά και του Μπράντον Κρόνενμπεργκ, γιου του σπουδαίου Καναδού σκηνοθέτη.

Το φετινό βραβείο Carrosse d’ Or του Φεστιβάλ θα απονεμηθεί στον Τούρκο σκηνοθέτη Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν, που πέρυσι εντυπωσίασε με το “Κάποτε στην Ανατολία” – μάλιστα ο Τσεϊλάν θα παραδώσει και ένα μάθημα για τα «μυστικά» του στη σκηνοθεσία.

Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του διαγωνιστικού τμήματος θα είναι φέτος ο Νάνι Μορέτι. «Το φεστιβάλ ήθελε να γιορτάσει τον 65ο χρόνο του με έναν Ευρωπαίο πρόεδρο» δήλωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής Τιερί Φρεμό. Ο Μορέτι έχει παρουσιάσει κατά τη διάρκεια της καριέρας του έξι ταινίες στο Φεστιβάλ, έχει κερδίσει έναν Χρυσό Φοίνικα το 2001 για το «Δωμάτιο του γιου μου» και έχει πάρει ένα βραβείο σκηνοθεσίας για το «Αγαπημένο μου ημερολόγιο» το 1994. Υπενθυμίζουμε ότι το Φεστιβάλ ξεκινά στις 16 Μαΐου με την τελευταία ταινία του Γουές Αντερσον «Moonrise kingdom» και κλείνει με το «Therese D.», τελευταία δημιουργία του Γάλλου Κλοντ Μιλέρ, ο οποίος πέθανε αιφνιδιαστικά πριν από λίγο καιρό στο Παρίσι.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: