Ο Κινητήρας που νικάει κάθε φόβο

  • Ενας πρωτότυπος διαγωνισμός με έπαθλο ίσο με τον κατώτατο μισθό
  • Της Σαντρας Βουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/4/2012

Για όσα φοβόμαστε, για όσα θα θέλαμε να τολμήσουμε να κάνουμε, εάν δεν αισθανόμασταν ολοένα και πιο πολύ να περιορίζουν το μέλλον μας. Για τον φόβο στις σχέσεις μας, για τον φόβο του θανάτου, για τον φόβο της κρίσης, για τον φόβο να πούμε τι πραγματικά σκεφτόμαστε. Κάτω από τις ανθισμένες νεραντζιές, έξω από το Στούντιο του Κινητήρα στην Ακρόπολη, στα «πηγαδάκια» των θεατών, τελέστηκε η πρώτη σκηνή του πρωτότυπου διαγωνισμού «Τι θα έκανες εάν δεν φοβόσουν» που οργάνωσε την περασμένη εβδομάδα η ομάδα του Κινητήρα (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα).

Το σχήμα ιδρύθηκε από την Αντιγόνη Γύρα το 1996 και τα τελευταία πέντε χρόνια η ίδια με συνεργάτες της απέκτησαν τη στέγη του: το Στούντιο Κινητήρας στην Ερεχθείου, ένα σπίτι του χορού για μαθήματα, σεμινάρια, παραστάσεις και artistic residencies. Μετά την πιο «ελαφριά» και αισιόδοξη θεματολογία του περυσινού διαγωνισμού «Τι μ’ αρέσει στην κρίση» που διοργάνωσε ο Κινητήρας, ο φετινός του «Τι θα έκανες εάν δεν φοβόσουν» μας έφερε καταμεσής της άνοιξης αντιμέτωπους με τους φόβους μας. Μόνο το βραβείο που θα απονεμηθεί στον νικητή (440 ευρώ, δηλαδή ο κατώτερος μισθός ενός νεοεισερχόμενου στην αγορά εργασίας σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο) συζητήθηκε αρχικά ως ένα αστείο που οδήγησε σε σοβαρές συζητήσεις. Αλήθεια τι θα έκανε ο καθένας από εμάς εάν δεν φοβόταν; Και τι είναι αυτό που φοβόμαστε πιο πολύ;

Λυτρωτικό

Στις οκτώ ομάδες που αναμετρήθηκαν για τα 440 ευρώ (ο νικητής δεν είχε ακόμη ανακοινωθεί όταν γραφόταν το ρεπορτάζ) οι θεατές βρήκαν ένα πεδίο για να αναμετρηθούν οι ίδιοι με τους φόβους τους, αλλά και με τη δυνατότητα να ξεφύγουν από αυτούς. Εναν χώρο ελευθερίας για να ταυτιστούν και να ερμηνεύσουν τους φόβους των καλλιτεχνών έτσι ακριβώς όπως τους ένιωσαν εκείνοι. Ηταν λυτρωτικό. Το άκουγες στα γέλια, αλλά και στη σιωπή τους, στις αντιδράσεις τους κατά τη διάρκεια της παράστασης, στα βλέμματα συνενοχής μεταξύ τους, στα σχόλια που αντάλλασσαν καθώς έφευγαν. Κάποιοι μπορούσαν να καταλάβουν απόλυτα τι σημαίνει να φοβάσαι να παίξεις (όπως στο «Παιχνίδι του φόβου»), κάποιοι πόσο δύσκολο είναι να βρεις κάποιον να σε καταλαβαίνει («Ψυχή και όλα στο τετράγωνο»), όλοι θα ήθελαν να σηκωθούν να χορέψουν ένα κομμάτι του Μικ Τζάγκερ (όπως στο «Νούφαρο») για να ξορκίσουν τους φόβους τους. Κι αν πέρυσι στο «Τι μ’ αρέσει στην κρίση» ο Πάρις Ερωτοκρίτου προλόγιζε τους περφόρμερ με λίγα λόγια και μόνο ανέκδοτα φέτος στο «Τι θα έκανες εάν δεν φοβόσουν» το μαύρο χιούμορ του μιλούσε στην καρδιά μας για όσα νιώθουμε ζώντας υπό την κυριαρχία του φόβου.

Ερασιτέχνες και επαγγελματίες δούλεψαν επί ίσοις όροις για τις περφόρμανς του «Τι θα έκανες εάν δεν φοβόσουν», αυτό ήταν ένα από τα ζητούμενα του διαγωνισμού και πολύ ενδιαφέρον στοιχείο του. Για παράδειγμα, στο πρώτο κομμάτι, την αφαιρετική «Μετα-γραφή» συνεργάστηκαν μια δημοσιογράφος με μια σκηνογράφο, στο «Παιχνίδι του φόβου» μια ηθοποιός με μια φαρμακοποιό, ενώ για το «Νούφαρο» δούλεψαν μια χορεύτρια, μια ηθοποιός και συγγραφέας και ένας μεταφραστής.

Ξεχωρίσαμε το «Ψυχή και όλα στο τετράγωνο», έντονο κομμάτι για ένα ζευγάρι που μιλάει την ίδια γλώσσα μέχρι που η λέξη φόβος να μπει στο λεξιλόγιό τους με αφορμή την επιθυμία για παιδί. Η Ηρα και ο Διονύσης παλεύουν επί σκηνής, εκείνη προσπαθεί να γεννήσει ενώ εκείνος παίζει τρομπέτα.

Χειροκροτήθηκαν όλοι αφόβιστα

«Το παιχνίδι του φόβου» άρεσε για την αμεσότητα και την απλότητά του. Δύο κοπέλες, οι φόβοι τους και μία μπάλα που τους συνδέει ξανά με την παιδική ηλικία και τη χαρά του παιχνιδιού. «Παρασπονδή», μια εικαστική περφόρμανς όπου μια γυναίκα ντυμένη με αρχαιοελληνικό χιτώνα τραγουδάει κομμάτια της Βίσση στο βίντεο που προβάλλεται, ενώ μετά έρχεται στη σκηνή για να σταθεί μέσα σ’ ένα γυάλινο δοχείο, το οποίο οι θεατές γέμισαν τελετουργικά με νερό, λάδι, γάλα και κρασί.

Πολύ γέλιο στην «Ακρόαση» για τους φόβους που έχουν οι ηθοποιοί και για το πόσο εύκολα είναι να κρίνεις τους άλλους παρά να κάνεις κάτι μόνος. Αμέσως μετά, το «Νούφαρο»: δύο γυναίκες αγκαλιασμένες σαν παγιδευμένες μέσα σε ένα νούφαρο, από το οποίο θα απεγκλωβιστούν. Εξαιρετικό το «Car Bomb», με δύο άτομα να εκφράζουν από τη μία τον φόβο για όλα (ένας άνδρας τυλιγμένος σε πλαστικό προσπαθεί να περπατήσει ενώ διαβάζει δυνατά για τους φόβους του), από την άλλη, η γυναίκα χτυπιέται κυριολεκτικά κάνοντας ακριβώς αυτό που φοβάται να κάνει, όπως το να οδηγήσει ένα ποδήλατο με μία ρόδα.

Ο Αφόβιστος Γ.Τ, τελευταίο κομμάτι της βραδιάς/διαγωνισμού «Τι θα έκανες αν δεν φοβόσουν» ήταν το απαραίτητο αβανταδόρικο και διασκεδαστικό φινάλε. «Σε μια παράσταση χωρίς φόβο», όπως την περιγράφουν οι συντελεστές της. Μουσική: Ο Μότσαρτ και τα πουλάκια. Πρωταγωνιστής: Ο Κωνσταντίνος Χειλάς, ο οποίος μοιράζει το τηλέφωνό του σε όλους. Είναι ο Αφόβιστος Γ.Τ., ο οποίος μεταξύ άλλων δεν φοβάται να φάει φασόλια πριν από το πρώτο ραντεβού, δεν φοβάται να μιλάει άσχημα στις γυναίκες, γιατί είναι ένας άνδρας με πάθος. Το φινάλε ήρθε σαν ένα αναγκαίο ξέσπασμα. Ολοι οι συντελεστές επί σκηνής για ένα θερμό χειροκρότημα. Χωρίς φόβο, έστω και για λίγο.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: