Ο μαστόρικος λόγος του Φο μαγεύει τους θεατές

  • Του Πάνου ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ
  • Η ΑΥΓΗ: 27/02/2011

Εκείνο το θεατρικό έργο του Ντάριο Φο που είχε ανεβάσει με επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα το θεατρικό ζευγάρι Ληναίος – Φωτίου γύρναγε και ξαναγύρναγε στο μυαλό μου τα τελευταία χρόνια. Δεν χρειαζόταν να είσαι βέβαια μάντης ούτε σοβαρός οικονομικός αναλυτής για να καταλάβεις πού πάει κοινωνικά το πράγμα.

Βρισκόμαστε στο 2008 και τα πρώτα «ντου» στα σούπερ μάρκετ δεν άφηναν περιθώρια για αμφιβολίες. Η κοινωνία έδειχνε τον δρόμο στην τέχνη. Και εμείς πήγαμε πίσω, στο έργο ενός σπουδαίου της συντεχνίας μας, που έγραψε και παράστησε στην Ιταλία του εβδομήντα τέσσερα αυτά που η δική του κοινωνία του επέβαλε ή, αν θέλετε, τον ενέπνευσε.

Ο Ντάριο Φο δεν εισέπραξε μόνο μια μεγάλη επιτυχία με το «Non si Paga, Non si Paga» αλλά και δίκες, κυνηγητά και η σύντροφός του στη ζωή και τη σκηνή Φράνκα Ράμε… πολύ περισσότερα!

Παρουσιάσαμε την παράσταση στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης» τον χειμώνα του 2008-2009 κάνοντας πρεμιέρα λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Οι παραστάσεις συνεχίσθηκαν, εν μέσω διαδηλώσεων, μολότοφ και κυνηγητών που έφταναν μέχρι την οδό Κυψέλης. Νωρίτερα είχαμε παρουσιάσει το έργο στην Κοζάνη, μιας και το τοπικό ΔΗΠΕΘΕ ήταν συμπαραγωγός. Το καλοκαίρι, περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Ο μαστόρικος θεατρικός λόγος του Ντάριο Φο μάγεψε παντού τους θεατές. Γιατί είναι ένας λόγος που έρχεται από μακριά. Από τους θεατρίνους της commedia del arte. Από τους ηθοποιούς που αντλούσαν από τους κοινωνικούς αγώνες και τα κινήματα. Που έπαιζαν σε απεργίες, διαδηλώσεις, που πάσχιζαν με την τέχνη τους να συνομιλήσουν με το κοινό τους για αυτά που πραγματικά είχε ανάγκη.

Εδώ το θέατρο δεν προσπαθεί να κάνει τον θεατή να «ξεχάσει» μέσω μιας σαχλής φαρσοκωμωδίας με σεξιστικά καμώματα ή λεκτικές και άλλες χοντράδες. Ούτε πηγαίνοντας στην άλλη μεριά παρουσιάζει «μεταμοντέρνες» δήθεν εκδοχές κλασικών συγγραφέων ξεκοιλιάζοντάς τους κυριολεκτικά επειδή δεν έχει τίποτε άλλο να προτείνει ως θεατρική ανάγνωση, βοηθούμενο από ένα σύστημα απαίδευτων «αποψιούχων» πολλών ΜΜΕ.

Ο θεατρικός λόγος του Ντάριο Φο, το κείμενο και η κίνηση, θέτουν τη δυνατή, γοητευτική και γόνιμη θεατρικότητά τους στις ανάγκες του σήμερα και των σημερινών ανθρώπων. Η κατάσταση στη χώρα μας, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται μετά από το έργο του Φο.

Το «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» έγινε η καθημερινότητα του Έλληνα, όχι από καπρίτσιο. Όχι από «τζαμπατζιλίκι», κύριε υπουργέ, που δεκαετίες τώρα, με την ψήφο των ψηφοφόρων σας βεβαίως, «Εσείς Πληρώνεστε, Εσείς Πληρώνεστε» από το δημόσιο ταμείο. Στο «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» οδήγησαν τους πολίτες όλοι εκείνοι στους οποίους εμπιστευθήκαμε την τύχη μας.

Εκεί έξω αρνούνται να πληρώσουν άνθρωποι που δεν είδαν ποτέ το θεατρικό έργο. Κάποιοι που αγνοούν ακόμα και την ύπαρξη του Νομπελίστα Ντάριο Φο. Είναι όμως άνθρωποι που βιώνουν στο πετσί τους τα αποτελέσματα μιας ολέθριας πολιτικής που οργανώθηκε χρόνια τώρα και που θέλει να καθορίσει τα πράγματα για τα επόμενα πολλά πολλά χρόνια. Εκτός… Εκτός εάν… Ας μην περιμένουμε λοιπόν να μας πει και πάλι ο Ντάριο Φο τι να κάνουμε. Ας κάνουμε και κάτι μόνοι μας… Το «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» ας είναι μόνο η αρχή.

Η κοινωνία με τους αγώνες της ενέπνευσε τον Φο. Αυτός της έκανε δώρο το έργο του και τώρα η κοινωνία επιστρέφει με καινούργιο υλικό για έργα, παραστάσεις και αγώνες. Αυτός ο κόσμος ο μικρός και μέγας μία σκηνή είναι, όπου το πραγματικό με το φανταστικό ταυτίζονται εν τέλει…

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: