Οδυνηρά και ηχηρά

Η οδυνηρή έκπληξη που αποτέλεσε η είδηση ότι «το Αµφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου θα αναστείλει τη λειτουργία του λόγω αξεπέραστων οικονοµικών προβληµάτων» πιστεύω ότι δηµιουργεί όχι µόνο ένα τεράστιο ηθικό πρόβληµα, αλλά το δέος ενός καλλιτεχνικού, πνευµατικού και πολιτισµικού αφανισµού.

Στο θεατρόφιλο και µη κοινό πλανάται πλέον ένα τεράστιο ερωτηµατικό: Πού οδεύει αυτός ο τόπος και ποιος ορίζει να παραγνωρίζονται µετρηµένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού οι µεγάλες προσωπικότητες της τέχνης;

∆υστυχώς, η Πολιτεία η οποία ασχολείται µόνο µε τα δυσεπίλυτα οικονοµικά ζητήµατα ουδόλως καταγίνεται µε τα ζωτικά προβλήµατα εκείνων που έχουν ως αποστολή την καλλιτεχνι κή ανύψωση της στάθµης του ελληνικού λαού.

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος πιστεύω πως είναι ο τελευταίος σηµαντικός θεατράνθρωπος και δάσκαλος της µεγάλης σειράς των Ροντήρη, Μινωτή, Κουν, Σολοµού, Μουζενίδη, Βολανάκη κ.ά., οι οποίοι γαλούχησαν µε το δηµιουργικό τους έργο το ελληνικό κοινό.

Το «Αµφι-Θέατρο» (φυλλοµετρώντας το πρόγραµµά του) διαπιστώνουµε ότι στα 36 χρόνια της συνεχούς του λειτουργίας έχει παρουσιάσει 61 έργα του διεθνούς κλασικού, σύγχρονου και ελληνικού ρεπερτορίου, ενώ δίδαξε 24 τραγωδίες και 10 κωµωδίες στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στο εξωτερικό και σε διεθνή φεστιβάλ.

Με θλίψη διαπιστώνουµε πως κάθε κυβερνητική αρχή που έρχεται στα πράγµατα δείχνει τέτοια εγκληµατική αδιαφορία για ό,τι θεωρείται «σοβαρή» µουσική, θέατρο, εκπαίδευση, πολιτισµός, γι’ αυτό φτάσαµε στο σηµείο όπως διαπίστωνε ο Χρήστος Γιανναράς να αναρωτιόµαστε: «Στο γιατί ο Παρθενώνας είναι σπουδαιότερο έργο Τέχνης από τον Πύργο του Αϊφελ, ούτε ένας στους χίλιους Ελλαδίτες δεν έχει απάντηση!» Οταν προ δύο ετών έκλεισε ένας ναός τέχνης, το θέατρο «Αµόρε», κανείς δεν διαµαρτυρήθηκε και ο µέσος Ελλαδίτης ικανοποιήθηκε γιατί στη θέση του εγκαινιάσθηκε ένα ακόµη σούπερ µάρκετ.

Ας ρωτήσουµε τον κύριο διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών µε ποια κριτήρια φρονεί ότι πρέπει να αποκλείονται εκείνοι που άλωσαν – κατάθεση ψυχής και πνεύµατος – την ορχήστρα της Επιδαύρου, «δίκην δικαστού», οργανισµούς όπως τον Κυπριακό ΘΟΚ, το Θέατρο Τέχνης ή το Αµφι-Θέατρο;

Εχουµε δυστυχώς παραστεί µάρτυρες πολλών καλλιτεχνικών «ασχηµιών» στο Θέατρο του Πολυκλείτου, που τα τελευταία χρόνια θέλουν να επιβάλλουν τις απόψεις τού ενός.

Ας θυµηθούµε όµως τι έλεγε ο Αλέξης Μινωτής το 1987: «Είναι άφρονες όλοι εκείνοι που ηθεληµένα ή από άγνοια και αυτοθαυµασµό γίνονται επικίνδυνοι για την καλλιτεχνική αξία και λειτουργία της γνήσιας θεατρικής τέχνης σε αυτόν τον ιερό χώρο».

Αραγε υπάρχει απάντηση; Αλίµονο!

Σας ευχαριστώ, Κωστής Γαϊτάνος, καθηγητής πιάνου, µουσικολόγος, διευθυντής Ωδείου «Μουσικοί Ορίζοντες»

  • Κριτήρια, αγαπητέ Κωστή; Το γκρουπ Η Γενιά του Χάους έχει απάντηση σ’ αυτό: «Οι ενοχές δεν είναι κριτήριο, είναι δηλητήριο / Ακριβά ελαφρυντικά, γυάλινα συγχωροχάρτια / Αλλοθι ο εφησυχασµός, κατεστηµένος φασισµός / Ματαιοδοξία, κορεσµός, αδιέξοδο, πολιτισµός…». Βοήθειά µας.

TA NEA: Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: