Ο έρως χρόνια δεν κοιτά

  • Tο τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη
  • ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Ισχυρίζεται πως είναι η τελευταία φορά που θα παίξει στο θέατρο – πως θα ασχοληθεί πια µόνο µε τη σκηνοθεσία και τη διδασκαλία. ∆εν ξέρω αν θα το τηρήσει η Μάγια Λυµπεροπούλου.

Στη σκηνή, πάντως, του Εθνικού, στην «Τριλογία του παραθερισµού» του Γκολντόνι, σκηνοθετηµένη απ’ τον Νίκο Μαστοράκη (φωτογραφία), δίνει ρέστα. Ως – µιας κάποιας, προχωρηµένης ηλικίας – Σαµπρίνα µε ερωτικά ιδιαίτερα… φιλονεϊκή στάση ζωής βάζει κάτω – στα εβδοµήντα της που έκλεισε το καλοκαίρι και που ευθαρσώς τα δηλώνει σε αντίθεση µε οµοτέχνους της που αποσιωπούν, αποκρύπτουν, συσκοτίζουν ή παραπλανούν για την ηλικία τους… – όλες τις νέες συµπαίκτριές της µε µια δεξιοτεχνία κι ένα χιούµορ σπάνια. ∆ιότι η Μάγια Λυµπεροπούλου δεν είναι µόνο ηθοποιός δραµατική ή και της τραγωδίας σπουδαία. Ξέρει να κάνει και κωµωδία. Ως βιρτουόζα του είδους. Απολαυστική! «∆εν υπάρχει» που λένε.

Παράλληλα όµως, τις µέρες αυτές, θαύµασα και πάλι το µυαλό και την πέννα της – πολυτάλαντη. Στον έ-ξο-χο τόµο «Κάρολος Κουν» του Μορφωτικού Ιδρύµατος Εθνικής Τραπέζης, που ’χει επιµεληθεί µε µεγάλη προσοχή, µε ιδιαίτερο µεράκι και µε θαυµαστά αποτελέσµατα η θεατρολόγος ∆ηώ Καγγελάρη και που παρουσίασα στα «ΝΕΑ» στις 14 Φεβρουαρίου, επέτειο του θανάτου του Κουν, περιλαµβάνεται ένα εκτεταµένο κείµενο της Μάγιας Λυµπεροπούλου µε τίτλο «Πρόβες και υποκριτική: Το άλλο ήθος» για τη µέθοδο Κουν µνηµειώδες – το σηµαντικότερο που ’χει βγει από µαθητή του. Περιεκτικό αλλά και άµεσο – καθόλου «θεωρητικό» και δύσκαµπτο. Ποτέ δε διάβασα και δεν κατάλαβα τόσα για το τι ακριβώς έκανε ο ∆άσκαλος Κουν. Ενα απόσπασµα δηµοσιεύτηκε ήδη στα «ΝΕΑ», αλλά θα άξιζε να το διαβάσετε ολόκληρο.

Τελικά δεν το κατάλαβα… Ο Σπύρος Ευαγγελάτος (φωτογραφία) αναστέλλει όντως τη λειτουργία του «Αµφι-Θεάτρου» του; Ή την αναστέλλει µόνον εφόσον δεν του δώσει το υπουργείο Πολιτισµού λεφτά και ακίνητο για να στεγαστεί και το Ελληνικό Φεστιβάλ την Επίδαυρο το καλοκαίρι; Για τον «Φιλοκτήτη». Που πρότεινε µε µουσική Μίκη Θεοδωράκης του οποίου θα εορταζόταν, λέει, η επέτειος των πενήντα χρόνων απ’ την πρώτη µουσική που συνέθεσε για αρχαία τραγωδία (κάθε χρόνο και µία – τουλάχιστον – επέτειο γιορτάζει τα τελευταία χρόνια ο Μίκης)
– άρα «πόρτα στον Μίκη από την Επίδαυρο» όπως πρώτη έθεσε το θέµα η «Espresso».

Εδώ κι αν µπερδεύτηκα… Η νεανική παράσταση «No Body Else», µετά το κουτσοµπολο µπλαµπλά που ξεκίνησε από τηλεοπτικό µεσηµεριανάδικο για επί σκηνής σεξ Ιησού και Μαρίας (Μαγδαληνής) – αντληµένο απ’ τον Ζοζέ Σαραµάγκου – που υποτίθεται πως παρουσίαζε, κουτσοµπολοµπλαµπλά που το πήραν τα ανεγκέφαλα χριστιανόφρονα και εθνικόφρονα blogs και το ’καναν παντιέρα, και «έπειτα από τις σοβαρές απειλές “κατά ζωής” που διατυπώθηκαν», όπως µας ανακοίνωσαν οι συντελεστές και το Ιδρυµα Κακογιάννης όπου παιζόταν, «αναβλήθηκε επ’ αόριστον».

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, όµως, οι παραστάσεις ανακοινώνεται ότι ξαναρχίζουν – θα ξανάρχιζαν την περασµένη ∆ευτέρα. Και σκέφτοµαι εγώ: δηλαδή οι συντελεστές που τόσο εύκολα φοβήθηκαν, το ίδιο εύκολα ξεφοβήθηκαν; Τους ξεφόβισε όλη αυτή η δηµοσιότητα που πήρε η παράσταση;

Και ξαφνικά, την ∆ευτέρα, δυο ώρες πριν αρχίσει η παράσταση, άλλο mail που µας ειδοποιεί ότι ξανααναβάλλονται οι παραστάσεις. Μυστήρια πράµατα…

Να τος πετιέται απο ξαρχής κι αντριεύει και θεριεύει….

Ο αποκλειστικός σε παραστάσεις τις οποίες σκηνοθετεί ή ανεβάζει στο θέατρό του ο Κώστας Καζάκος µεταφραστής κ. Οδυσσέας Νικάκης. Ο οποίος είναι τόσο σεµνός, όπως παλαιότερα έχει λεχθεί, ώστε να µην εµφανίζεται ποτέ και ποτέ να µη δίνει φωτογραφία ή βιογραφικό του σε πρόγραµµα. Να τος, λοιπόν, στην Θεσσαλονίκη, στο ΚΘΒΕ, στο µπρεχτικό «Ο κύριος Πούντιλα κι ο δούλος του ο Μάτι».

Και πολύγλωσσος ο κ. Οδυσσέας Νικάκης. Τον οποίο δεν ξέρω αν τον έχει ποτέ συναντήσει κανείς εκτός απ’ τον Κώστα Καζάκο (φωτογραφία) – ένα παιδί – φάντασµα δηλαδή…. Εχει µεταφράσει – πάντα αποκλειστικά για τον Κώστα Καζάκο – και Αρθουρ Μίλερ («Θάνατο του εµποράκου»), και Μπέκετ («Περιµένοντας τον Γκοντό»), και Λακλό («Επικίνδυνες σχέσεις» τις οποίες και έχει διασκευάσει για το θέατρο), και Σαίξπηρ («Οθέλο) έως και Αισχύλο («Προµηθέα δεσµώτη»). Και τώρα Μπρεχτ. Γκάµα τεράστια! Σκανδαλώδης!

Οταν, βέβαια, πρόκειται για παραστάσεις ιδιωτικών θιάσων, ας πάει και το παλιάµπελο… ∆ικαίωµά τους είναι να κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά όταν πρόκειται για παραστάσεις κρατικών θεάτρων, µήπως χρειάζεται µεγαλύτερη προσοχή µε τα παιδιά – φαντάσµατα; Μήπως η σκανδαλώδης γκάµα µετεξελιχθεί σε σκάνδαλο; Λέω, µήπως… Ο Ντέρεκ Τζακόµπι (φωτογραφία) είναι ο Ληρ στον λονδρέζικο «Βασιλιά Ληρ» που περιµένω πώς και πώς την µεθαυριανή προβολή του στο Μέγαρο Μουσικής. Να θυµίσω πως τον σπουδαίο 73χρονο ηθοποιό έχουµε δει στην Ελλάδα τρεις φορές – και τις τρεις σε ρόλους σαιξπηρικούς και σε σκηνοθεσία Τόµπι Ρόµπερτσον, µε το «Θέατρο Πρόσπεκτ» και στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών: στο Ηρώδειο, το 1973, Σερ Εϊντριου στην «∆ωδέκατη νύχτα» και στον επώνυµο ρόλο στον «Περικλή» – είχα µείνει, θυµάµαι, γοητευµένος – και Αµλετ το 1979 στον Λυκαβηττό.

  • Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Πρέπει να του αναγνωρισθή! Ο Κώστας Μουσούρης καθιέρωσε, στην ανήσυχη εποχή µας, ένα θέατρο… εφησυχαστικού ρεπερτορίου: Ανασύρει, ξεσκονίζει και ξανασερβίρει ευκολοχώνευτα, ευχάριστα εργάκια. «Καρδούλες», «Κουρελάκια», «Σπουργιτάκια» – ρηχές αισθηµατολογίες, µελοδραµατάκια, χωρίς προβληµατισµούς και προεκτάσεις. Κι όταν δεν βρίσκη άλλα, ξαναπαίζει τα ίδια, µε νέες πρωταγωνίστριες:

Η περίπτωσις ακριβώς του «Φτωχού σαν σπουργιτάκι». Τίποτε το ιδιαίτερο και σαν παράστασις. Ούτε ξεχώρισε κανείς απ’ τους ηθοποιούς.

∆ιαπίστωσις: ∆εν αρκεί πλέον η «φροντισµένη παράστασις». Χρειάζεται και έργο! Και για την Ιστορία: Το έργο, µε τίτλο «300 λέξεις στο λεπτό», παιζόταν ως χθες από την Βίλµα Κύρου στον Πειραιά.

Απείρως θεατρικώτερη η µετάφρασις του Βασίλη Αργυρόπουλου και πολύ καλύτερη η παράστασις.

* 2 Μαρτίου 1961.

Απόψε ο ∆ηµήτρης Χορν παρουσιάζει στο «Κεντρικό» την νέα κωµωδία των Αλ. Σακελλάριου και Χρ. Γιαννακόπουλου «Αλλοίµονο στους νέους». Το έργο ανεβάζεται µε σκηνοθεσία ∆. Χορν  και σκηνογραφίες Μάριου Αγγελόπουλου. Εκτός από τον εκλεκτό πρωταγωνιστή και θιασάρχη λαµβάνουν µέρος οι Μάρω Κοντού, Σµάρω Στεφανίδου, Σούλα Αθανασιάδου, Βούλα Χαριλάου, Σπύρος Μουσούρης, Μηνάς Χρηστίδης, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νάσος Κεδράκας και άλλοι.

25 Φεβρουαρίου 1961.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: