Λοβοτομή επί σκηνής

  • ΟΙ ROOTLESSROOT ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ
  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2011

Είχαμε την τύχη -έτσι τη χαρακτηρίζουμε, χωρίς δόση υπερβολής- να παρακολουθήσουμε πρόβα της ομάδας RootlessRoot και να ξεκλέψουμε πρώτοι εικόνες από το νέο έργο τους «Eyes in the colors of the rain», που κάνει πρεμιέρα την Παρασκευή στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.

Η Λίντα Καπετανέα και ο Γιόζεφ Φρούτσεκ, σύντροφοι στη ζωή και στη σκηνή και , στο «Eyes in the Colors of the Rain»

Η Λίντα Καπετανέα και ο Γιόζεφ Φρούτσεκ, σύντροφοι στη ζωή και στη σκηνή και , στο «Eyes in the Colors of the Rain»

Εστω κι αν έλειπαν οι φωτισμοί και τα οπτικά εφέ, που μαζί με την κίνηση συγκροτούν το σύμπαν της παράστασης, έστω κι αν ορισμένα από τα τρικ έπρεπε να τα συμπληρώσει η φαντασία, αφού και στον απογυμνωμένο χώρο ενός μικρού στούντιο η εμπειρία παραμένει πολύτιμη. Οχι μόνο επειδή μπροστά σου κινούνται τα σώματα δύο υπέροχων χορευτών -της ελληνικής ομορφιάς Λίντας Καπετανέα και του πανύψηλου ξανθού Γιόζεφ Φρούτσεκ, συντρόφων σε σκηνή και ζωή- αλλά πολύ περισσότερο γι’ αυτό που κοινωνούν.

Τα υψηλά νοήματα της τέχνης τους δεν αποκλείουν κανέναν. Στα υπαρξιακά αδιέξοδα των ηρώων τους διακρίνουμε τα δικά μας. Στην κρίση της μικρής τους κοινωνίας -αποτελούμενης από τους δυο τους και τον ηθοποιό Γιώργο Φριντζήλα- αναγνωρίζουμε «οικεία κακά».

Ισως αυτό να είναι το μυστικό της μεγάλης επιτυχίας που γνωρίζει η ομάδα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Συμμετέχουν στα σημαντικότερα φεστιβάλ παρουσιάζοντας δύο παραγωγές τους, ενώ και οι θέσεις στα μάστερ-κλας όπου διδάσκουν γίνονται ανάρπαστες.

Σαν την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων νιώθαμε καθώς μας ξεναγούσαν στα μυστικά τρικ που επινόησαν για τη νέα τους παράσταση (τα σκηνικά συνυπογράφει πάντα η ομάδα). Πρώτα απ’ όλα κάτι περίεργα μπαλόνια, που έχουν μέσα τους μια γκρι χρυσόσκονη και σπάνε. Αυτά ευθύνονται για το θεαματικό φινάλε. Επειτα ένα στρώμα, που αρχικά μοιάζει με απλό κρεβάτι και φέρει επικάλυψη γύψου, με αποτέλεσμα κάθε φορά που πέφτει πάνω του το σώμα της Λίντας Καπετανέα να ακούγονται ήχοι σπασμένων γυαλιών και να πετάγονται στον αέρα θραύσματα.

Εξίσου δυνατή και η τελευταία σκηνή του πρώτου μέρους. Ο Γιόζεφ παραγεμίζει το κεφάλι του Γιώργου με παραφίνη. Του αφαιρεί κομμάτια, σαν να αφαιρεί τον εγκέφαλό του, σαν να του κάνει λοβοτομή. «Θέλαμε να βρούμε έναν σωματικό τρόπο για να εκφράσουμε έννοιες όπως καθοδήγηση, πλύση εγκεφάλου, τρόποι σύγχρονης υποδούλωσης», εξηγεί τη σκηνή ο Φρούτσεκ. «Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε γι’ αυτές τις έννοιες μέσω της δραματουργίας, αλλά τότε το αποτέλεσμα θα ήταν φλατ».

Αλλη μια ενδιαφέρουσα σκηνή ήταν ο μονόλογος του Γιώργου Φριντζήλα, ως άλλου Ιωάννη της Αποκάλυψης. Μιλά για αγάπη, συγχώρεση και πίστη, ενώ την ίδια στιγμή αυτοϋπονομεύει τα λεγόμενά του κάνοντας τη γνωστή χειρονομία με το μεσαίο δάχτυλο. «Η πρόθεση αυτού του ανθρώπου είναι καλή», μας επισημαίνει ο Φριντζήλας, που πρώτη φορά συμμετέχει σε χοροθεατρική δουλειά έπειτα από τη «Νύχτα του Τράγου» το 2002 σε σκηνοθεσία Σ. Χατζάκη. Εκεί γνώρισε την Καπετανέα.

«Θέλαμε να μιλήσουμε για το διαχωρισμό μυαλού και σώματος ο οποίος είναι τόσο έντονος σήμερα», επισημαίνει ο Φρούτσεκ. «Το σώμα του αντιδρά, μαρτυρώντας πως δεν πιστεύει τα λεγόμενά του. Βρισκόμαστε σε κρίση επειδή νομίζουμε πως μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα: τη φύση μας, τη γέννηση των παιδιών μας, το πεπρωμένο μας, ώς και το θάνατο. Ομως το σώμα αρνείται. Λέει «όχι άλλο πια». Μπορεί να γεμίζεις πληροφορίες μέσω της τηλεόρασης και να έχεις την ψευδαίσθηση πως μπορείς να τις αφομοιώσεις. Το σώμα όμως δεν έχει απεριόριστες δυνατότητες. Μπορείς να βλέπεις τα πάντα, αλλά όχι να τα βιώνεις», καταλήγει. «Οι εικόνες αυτές ενδεχομένως να μην είναι αναγνώσιμες στον καθένα», παραδέχεται. «Θέλουμε ο θεατής να προβληματιστεί και έτσι δεν τα δίνουμε όλα στο πιάτο, ούτε ακολουθούμε μια βατή δραματουργία».

Δεν επιλέγουν προφανώς τον εύκολο δρόμο στην έρευνά τους. Παρ’ όλο που συχνά αναγκάζονται να ψαλιδίσουν ιδέες για χάρη της ευελιξίας, δεν παραπονιούνται ποτέ. «Εχουμε δεχτεί πως αυτός είναι ο τρόπος και προσπαθούμε να αλλάξουμε τα πράγματα μέσω της δουλειάς μας. Ηδη η Στέγη -στην οποία είμαστε ευγνώμονες- είναι συμπαραγωγός του έργου. Λίγα χρόνια πριν, αυτό ήταν απίθανο να συμβεί στην Ελλάδα. Ισως κάτι να αλλάζει», λένε και προτάσσουν το παράδειγμα των Βέλγων.

«Η επιδότηση των 26 χιλιάδων ευρώ, που είναι η ανώτερη στην Ελλάδα για μια ομάδα χορού, είναι το μίνιμουμ στην Ευρώπη. Θα πρέπει να καταλάβουμε στην Ελλάδα πως τα χρήματα που δίνονται για τον πολιτισμό και την παιδεία δεν είναι «πεταμένα», αλλά επένδυση. Οι Βρυξέλλες το κατάλαβαν νωρίς και μέσα σε είκοσι χρόνια κατάφεραν να γίνουν ένα τεράστιο κέντρο τεχνών και χορού με αξιοσημείωτη κίνηση για σπουδαστές και καλλιτέχνες. Ο πλούτος σε μια χώρα δεν έρχεται μόνο πουλώντας το αεροδρόμιο ή χτίζοντας πολλά σουπερμάρκετ», καταλήγει ο Φρούτσεκ.

*11-13 και 16-20 Φεβρουαρίου. Λεωφόρος Συγγρού 107-109 τηλ. 210-9005800. Είσοδος 22 ευρώ, φοιτ. 12.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: