Παιχνίδια θεών και ανθρώπων

Το «Ψηλά απ’ τη γέφυρα» είναι μια ιστορία για το πως το πάθος μεταμορφώνει τους ανθρώπους

«Σε εποχές εκπτώσεων, φτήνιας και κρίσης ο κόσμος πάντα κατέφευγε στο θέατρο. Η ανθρώπινη κυτταρική μνήμη ξέρει ότι μπορεί να σωθεί μόνο καταφεύγοντας στις αξίες -όπως αυτές που αποκαλύπτει ο Μίλερ στο έργο του- και όχι στη σάχλα. Και για την κρίση που βιώνουμε ο καθένας μας είναι υπεύθυνος στο βαθμό που του αναλογεί -άλλος όσο το κουταλάκι του εσπρέσο και άλλος όσο η κουτάλα από τα καζάνια του στρατού ή όσο του εκσκαφέα». Την άποψη αυτήν εξέφρασε ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί το «Ψηλά απ’ τη γέφυρα» του Αρθουρ Μίλερ, που ανεβαίνει από σήμερα, στις 21.15, στο θέατρο «Αριστοτέλειον» (Εθν. Αμύνης 2, τηλ.: 2310/262.051).

Ο Γ. Βαλτινός υποδύεται έναν Ιταλό μετανάστη στην Αμερική του ’50, εργαζόμενο, τον οποίο βασανίζει ένα ανομολόγητο ερωτικό πάθος για τη νεαρή ανιψιά της γυναίκας του, που τον ωθεί σε ακραίες συμπεριφορές, με κορυφαία την προδοσία των ίδιων των συγγενών του. Δίχως κόλπα και τεχνάσματα στη σκηνοθεσία, όπως αποκαλύπτει, επιχειρεί να προσεγγίσει «ένα από τα καλύτερα έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, ένα πρότυπο θεατρικής γραφής»: «Ο μόνος σωστός δρόμος ήταν να ακολουθώ το συγγραφέα. Δε σηκώνει πονηριές και εξυπνάδες. Αυτό που έκανα ήταν να βγάλω τα πολλαπλά επίπεδα. Το ένα είναι το πάθος, το παιχνίδι των θεών απέναντι στον άνθρωπο, που έρχεται ως αρρώστια και μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Το δεύτερο ο κοινωνικός περίγυρος που επηρεάζει τις συμπεριφορές. Οσον αφορά το επίκαιρο θέμα των μεταναστών, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι άνθρωποι και να μην τους αντιμετωπίζουμε ούτε ως ζώα ούτε ως ψήφους».

  • Παρελθόν και παρόν

Ο Πέτρος Φυσσούν -που τέσσερα χρόνια μετά επανέρχεται στη συγκεκριμένη θεατρική ιστορία, αυτήν τη φορά από το ρόλο του δικηγόρου- εξηγεί: «Ο ρόλος μου είναι ένα έξυπνο θεατρικό τέχνασμα, ο συνδεκτικός κρίκος του παρελθόντος με το παρόν. Είμαι παρών και συζητώ με το κοινό στο τώρα για όλα αυτά που έγιναν πριν και τα οποία ξετυλίγονται πάνω στη σκηνή. Λειτουργώ ως ένας αφηγητής που συνδέει τα γεγονότα με τρόπο σχεδόν κινηματογραφικό».

Για την Κερασία Σαμαρά το έργο «μιλάει για πράγματα που σε βασανίζουν, αλλά και που μπορούν να σε στείλουν στα ουράνια. Πράγματα ακραία, όπως μπορεί να αποβούν ο έρωτας και η αγάπη», ενώ για τον Νίκο Πουρσανίδη «αποκαλύπτει πως οι ήρωες καθοδηγούνται από το πάθος. Είναι μια ευκαιρία να δούμε τι μας συγκινεί -που δεν είναι ο φόβος- και παράλληλα μια ευκαιρία να θυμηθούμε ποιοι πραγματικά είμαστε». Παίζουν ακόμη οι Βίκυ Παπαδοπούλου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Νικόλας Μιχάκος και Μιχάλης Σάκκουλης. Η μετάφραση είναι του Ερρίκου Μπελιέ, τα σκηνικά – κοστούμια του Γιώργου Πάτσα, οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα και η σύνθεση ήχων του Δημήτρη Ιατρόπουλου.

  • ΓΙΩΤΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ, Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ
Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: