«Εύθραυστη ισορροπία» – ο Αχ. Ψαλτόπουλος «ανεβάζει» Ε. Αλμπι

Ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος μεταφράζει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του Ε. Αλμπι «Εύθραυστη ισορροπία» στο «Αθήναιον».
  • ΤΗΣ ΧΑΪΔΩΣ ΣΚΑΝΔΥΛΑ, Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ενα από τα αριστουργήματα του μοντέρνου αμερικανικού θεάτρου κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη στην κεντρική σκηνή του θεάτρου «Αθήναιον». Για όσους θεωρούν τον παραπάνω χαρακτηρισμό υπερβολικό, ο σκηνοθέτης τη παράστασης «Εύθραυστη ισορροπία», Αχιλλέας Ψαλτόπουλος, υπενθυμίζει ότι ήταν το έργο το οποίο χάρισε στο συγγραφέα του, τον Εντουαρντ Αλμπι, το πρώτο του βραβείο Πούλιτζερ.

«Από την πρώτη φορά που είδα το έργο αυτό στο Εθνικό πριν από πολλά χρόνια, με άγγιξε τόσο βαθιά, που πάντα το είχα στο μυαλό μου ως μία παράσταση που ήθελα να σκηνοθετήσω. Αφενός δε μου είχε δοθεί η ευκαιρία να το κάνω μέχρι σήμερα, αφετέρου ήθελα να είμαι σίγουρος μέσα μου ότι είμαι έτοιμος να το κάνω, καθώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερα πολυσύνθετο και διαχρονικό κείμενο», εξηγεί στον «ΑτΚ» ο κ. Ψαλτόπουλος, για τον οποίο η συγκεκριμένη σκηνοθετική δουλειά είναι η εβδομηκοστή στη μακρά του θεατρική πορεία!

  • Η υπόθεση

Ολες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Οι δυστυχισμένες όμως; Αυτή η σκέψη διαπερνά το έργο ολόκληρο ως ένας συνεκτικός ιστός. Ενα παντρεμένο ζευγάρι για χρόνια, ο Τόμπιας και η Αγκνες, δέχεται την επίσκεψη της κόρης του, η οποία παίρνει διαζύγιο, αλλά και ενός φιλικού του ζευγαριού. «Φαινομενικά όλα βαίνουν καλώς στην αρχή. Με αφορμή τον ερχομό αυτών των τριών ανθρώπων, όμως, πριμοδοτούνται εντάσεις και όλα όσα παρέμεναν ανομολόγητα όλα αυτά τα χρόνια -τα μυστικά και τα ψέματα της οικογένειας- βγαίνουν στο προσκήνιο. Τελικά βλέπουμε στη σκηνή μία οικογένεια που κατασπαράσσεται, που τρώει τις ίδιες της τις σάρκες. Ο Αλμπι έχει μία σαρκαστική διάθεση και γίνεται ιδιαίτερα… καγχαστικός στο λόγο του. Μιλά για τα ζευγάρια με έναν τρόπο τόσο τολμηρό που πραγματικά γοητεύει», τονίζει, καθώς αναλύει το έργο, ο σκηνοθέτης.

Ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος, εκτός από τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία του ως Τόμπιας (ο πατέρας στην οικογένεια), έκανε και τη μετάφραση του έργου, καθώς δεν τον ικανοποιούσαν οι ήδη υπάρχουσες ελληνικές μεταφράσεις. Αλλωστε, ο λόγος του Αλμπι παραμένει μία πρόκληση ως προς τη μεταφορά του σε μία άλλη γλώσσα, καθώς βρίθει νοημάτων που ο μεταφραστής καλείται να φωτίσει και να αναδείξει. Αν και το έργο υπάρχει μεταφρασμένο στα ελληνικά ως «Ισορροπία τρόμου», ο Α. Ψαλτόπουλος προτίμησε να μείνει πιο πιστός στον αρχικό αγγλικό τίτλο «Delicate balance».

  • Δύο επίπεδα

Οπως κάθε αξιόλογο πνευματικό έργο, έτσι και η «Εύθραυστη ισορροπία» επιδέχεται περισσότερες από μία αναγνώσεις. Αν στο πρώτο επίπεδο, λοιπόν, βρίσκουμε τις αλήθειες, αλλά και την υποκρισία, την καταπίεση, τις ματαιωμένες προσδοκίες που απαντούν σε μία σύγχρονη οικογένεια, δε λείπουν και οι αναφορές στους κινδύνους που αντιμετωπίζει η δημοκρατία, τις ανθρώπινες αδυναμίες μας και τους φόβους που μας κάνουν τόσο ευάλωτους στον αυταρχισμό ή τη φενάκη μίας δημοκρατικής επίφασης.

«Εχω προσπαθήσει να μιλήσω για το ευρύτερο κοινωνικό πλέγμα, μέσα από αυτήν την αρχική οικογένεια του Τομπίας και της Αγκνες, με την οποία μας συστήνει ο Αλμπι. Αν η οικογένεια είναι ο πρωταρχικός πυρήνας της κοινωνίας και αυτός νοσεί, τότε έχουμε και μία άρρωστη κοινωνία. Ποιος είναι ο ρόλος του σύγχρονου άνδρα σήμερα; Ζούμε πράγματι σε μία ανδροκρατούμενη κοινωνία, ή έτσι μοιάζει τη στιγμή που σε βάθος είναι μητριαρχική; Μήπως οι άνδρες έχουν βολευτεί σε μία τέτοια κατάσταση προκειμένου να αποφύγουν όλες τις δύσκολες αποφάσεις; Εχουμε δημοκρατία ουσιαστικά ή φαινομενικά; Ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις; Με ποιον τρόπο κινδυνεύουμε να ολισθήσουμε σε μία κατάσταση εκτός αυτής;», υπογραμμίζει, καθώς διατυπώνει τα βαθύτερα ερωτήματα του κειμένου, ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος.

Και στο εικαστικό μέρος της παράστασης επιχειρείται να αποδοθεί αυτή η διττή διάσταση του έργου. Τα σκηνικά και η όλη σκηνοθετική γραμμή της παράστασης κινούνται σε ένα διπλό επίπεδο, ρεαλιστικό από τη μία, αλληγορικό ή μεταφυσικό από την άλλη, προσπαθώντας να διατηρηθεί μία «ευαίσθητη ισορροπία» που ούτε θα ξενίσει το θεατή, αλλά και θα του μεταφέρει κάτι παραπάνω από την απλή αφήγηση της ιστορίας. Αυτό, άλλωστε, ήταν και το πρόβλημα και η πρόκληση του εικαστικού μέρους της παράστασης, σύμφωνα με το σκηνοθέτη.

Η παραγωγή είναι του Θεάτρου «Αναζήτηση» Θεσσαλονίκης της «Θεατρικής Ερευνας» και των «Νεφελών». Τα σκηνικά επιμελήθηκαν η Δ. Μαγνήσαλη και ο Ε. Γκάλκιν, τα γραφιστικά και τα κοστούμια η Ι. Παπαδοπούλου, τα γλυπτά ο Γ. Κικώτης και η Γ. Γρηγοριάδου, τους φωτισμούς ο Ν. Παπουλίδης, τη μουσική ο Δ. Καραβασίλης, ενώ βοηθοί σκηνοθέτες είναι οι Ν. Πολοζιάνης και Σ. Σαραγιώτης. Παίζουν οι ηθοποιοί Σ. Ζάνταλη, Γ. Κιντάπογλου, Ι. Παπαδοπούλου, Β. Ρουμελιώτη, Ν. Σακελλαρίδου και Α. Ψαλτόπουλος.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: