Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2011

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στο http://dromenalagadinos.blogspot.com/

Ανανέωση!!! Έτσι για… αλλαγή!

Επιστρέφουμε στο φιλόξενο blogspot.com

Η νέα διεύθυνση είναι και στον τίτλο:

http://dromenalagadinos.blogspot.com/

Κάθε άλλο!

Θα είναι ένα πλούσιο αρχείο για τα θεατρικά δρώμενα.

Κι όπως θα έχετε διαπιστώσει έχουν αρχειοθετηθεί δημοσιεύματα των εφημερίδων: συνεντεύξεις, κριτικές, σχόλια, ειδήσεις, φωτογραφίες… αλλά και δικά μας σχόλια.

Είναι μια μοναδική θεατρική πηγή.

Λάμπρος Πορφύρας: Το Θέατρο

Δεν ξέρω πώς να σου το ειπώ. Mα ο δρόμος, χθες το βράδυ,
μες στην σταχτιά τη συννεφιά σα θέατρο είχε γίνει,
μόλις φαινόνταν η σκηνή στ’ ανάριο το σκοτάδι
και σα σκιές φαινόντανε μακριά μου οι θεατρίνοι.

Tα σπίτια πέρα κι οι αυλές και τα κλωνάρια αντάμα
έλεγες κι ήταν σκηνικά παλιά και ξεβαμμένα,
κι εκείνοι εβγαίναν κ’ έπαιζαν τ’ αλλόκοτό τους δράμα,
κι άκουγες βόγγους κι άκουγες και γέλια ευτυχισμένα.

Eγώ δεν ξέρω. Eβγαίνανε κι εσμίγαν κι επαγαίναν
κι ήτανε μια παράσταση και θλιβερή κι ωραία,
Kι έβγαινε -Θε μου!- κι η νυχτιά, καθώς επαρασταίναν,
έβγαινε -Θε μου!- κι έριχνε τη μαύρη της αυλαία.

(από το Mια Xώρα πάντα Σιωπηλή, Eρμής 1999)

Επαναστατική δράση κατά Μίλερ

ΓΥΡΩ στο 1800 τρεις νέοι γάλλοι πολίτες καταφθάνουν στην Τζαμάικα με την αποστολή να οργανώσουν τις εξεγέρσεις των σκλάβων.

Στόχος τους είναι να εγκαθιδρύσουν ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης στο πρότυπο της Γαλλικής Επανάστασης. Ωστόσο, η αναρρίχηση του Ναπολέοντα στον γαλλικό θρόνο φέρνει απρόσμενη ανατροπή στην αποστολή…

Το έργο του Χάινερ Μίλερ «Η αποστολή. Ανάμνηση από μιαν επανάσταση» παρουσιάζει την Πέμπτη (μέχρι και τις 19 Μαρτίου), στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, η ομάδα Προτζέκτορ, σε μετάφραση από τα γερμανικά της Ελένης Βαροπούλου, σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, σκηνογραφία-κοστούμια των Βασίλη Νούλα και Σοφίας Σιμάκη.

Πρόκειται για ένα βαθιά ποιητικό κείμενο, για την πίστη, τη φιλία, τον έρωτα, την προδοσία, την ιδεολογία και την εξουσία, που φέρει τα χαρακτηριστικά των όψιμων έργων του Μίλερ. Η δομή του είναι ένα κολάζ ετερόκλητων υλικών που προκύπτουν από κείμενα που αφορούν το μοντέλο και την ηθική της επαναστατικής δράσης: «Η απόφαση» του Μπρεχτ, «Ο θάνατος του Δαντόν» του Μπίχνερ, «Οι μαύροι» του Ζαν Ζενέ. Το έργο, με αποσπασματική αφήγηση -γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο-, διαπλέκει το ιστορικό παρελθόν με τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλάζοντας συνεχώς ύφος.

Το μεταμοντέρνο έργο του Μίλερ γράφτηκε και δημοσιεύθηκε πρώτη φορά το 1979 στην Ανατολική Γερμανία. Ο ίδιος μαζί με την γυναίκα του σκηνοθέτησε το πρώτο του ανέβασμα το 1980 στο «Θέατρο im 3. Stock» κι αργότερα το 1982 στο θέατρο «Μπόχουμ» στη Δυτική Γερμανία. Το κείμενο συχνά ερμηνεύεται, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του Μίλερ, ως κριτικό σχόλιο στον τότε υπαρκτό σοσιαλισμό. Ο ίδιος, παρ’ όλο που έζησε στην Ανατολική Γερμανία, δεν έπαυε να διαχωρίζει τη θέση του από το καθεστώς Χόνεκερ. Με την «Αποστολή» ο Μίλερ, αν και φαινομενικά μιλάει για τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, στην ουσία ανατέμνει και αποδομεί την ίδια την ιδέα και την πράξη της επανάστασης.

Αντλώντας υλικό από την προσωπική βιογραφία και τη συλλογική εμπειρία, ο σκηνοθέτης Ανέστης Αζάς με έναν θίασο νέων ηθοποιών (Αντριάνα Αλεξίου, Σύρμω Κεκέ, Στάθης Κόκκορης, Κώστας Κουτσολέλος, Νατάσα Μαρματάκη) επιχειρεί, στην πρώτη αυτή παράσταση του έργου στην Ελλάδα, να διερευνήσει μέσα από το κείμενο του Μίλερ την έννοια της επανάστασης σήμερα, σε μια διαρκώς μεταλλασσόμενη ελληνική κοινωνία.

ΕΦΗ ΜΑΡΙΝΟΥ, Επτά, Κυριακή 27 Φεβρουαρίου 2011

Η Θεσσαλονίκη ανθίσταται με… Τέχνη στην κρίση

Η άνοιξη έχει έρθει στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Σε μια εποχή κρίσης που έχει χτυπήσει και το θέατρο, το ΚΘΒΕ κάνει πως… δεν καταλαβαίνει. Με τα εισιτήρια να πλησιάζουν τις εκατό χιλιάδες σε αριθμό σε διάστημα οκτώ εβδομάδων από τις πρεμιέρες, χτίζει καινούργια θέατρα για να στεγάσει τα όνειρά του.

Οι Θεσσαλονικείς μοιάζουν να συσπειρώνονται γύρω από την Τέχνη, κόντρα στους καιρούς, παρά το γεγονός ότι και στη συμπρωτεύουσα τα σημάδια της κρίσης είναι έντονα. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού, μιλάει στην «Espresso της Κυριακής» για όσα συμβαίνουν πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα. Ξεκινώντας φυσικά από την είδηση…

«Φτιάξαμε ένα καινούργιο θέατρο εκατόν είκοσι θέσεων στο φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Θα το εγκαινιάσουμε στις 11 Μαρτίου με το έργο των Αλέκου Σακελλάριου – Χρήστου Γιαννακόπουλου “Υπάρχει και φιλότιμο”. Το θέατρο αυτό δημιουργήθηκε για να ανεβάζουν παραστάσεις οι ηθοποιοί και για να φιλοξενεί έργα από μετακλήσεις μικρών θεάτρων, κυρίως από τη Βόρειο Ελλάδα αλλά και από τα Βαλκάνια» διευκρινίζει.

Πού οφείλεται κατά τη γνώμη του η επιτυχία; «Το ρεπερτόριο συνάντησε το κοινό. Αυτό θεωρώ εγώ ότι συνέβη. Σε ένα θέατρο δημοσίου συμφέροντος, όπως είναι το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το όραμα του διευθυντή πρέπει να συγχρωτίζεται με τα αιτήματα, τις προσδοκίες και τα βάσανα των ανθρώπων. Η Θεσσαλονίκη στην πιο δύσκολη στιγμή της αγκάλιασε το θέατρό της. Σε μια εποχή κρίσης το κοινό επαναπροσδιορίζει τις εξόδους του και επιλέγει ποιοτικά. Συσπειρώνεται γύρω από την Τέχνη. Μέχρι σήμερα έχουν παρακολουθήσει τις παραστάσεις μας ενενήντα πέντε χιλιάδες θεατές».

Το ΚΘΒΕ φιλοξενεί τις παραστάσεις των έργων «Λωξάντρα» της Μαρίας Ιορδανίδου με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη και ο «Κύριος Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάτι» του Μπέρτολτ Μπρεχτ με τον Κώστα Καζάκο. Ετοιμάζονται δε τα έργα «Ιστορίες για αρκούδες» του Αντον Τσέχοφ, «Υπάρχει και φιλότιμο» των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου, «Το ημέρωμα της στρίγκλας» του Σαίξπηρ και «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη με τη Νόρα Κατσέλη.

Παράλληλα, ετοιμάζεται ένα κλιμάκιο που θα περιοδεύει στη παραμεθόριο παίζοντας τις «Ιστορίες για αρκούδες», με πρώτο σταθμό τη Μελίτη της Φλώρινας.

Ποιος είναι ο ρόλος ενός κρατικού θεάτρου; «Πρέπει να είναι εκπαιδευτικό, ψυχαγωγικό και παρηγορητικό για τους θεατές. Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος που ζω και εργάζομαι στη Θεσσαλονίκη κάτω από ανθρώπινες συνθήκες. Βέβαια, και εδώ υπάρχει κρίση και δυσκολίες, αλλά χαίρομαι γιατί αυτή η πόλη απορροφά όλες τις προτάσεις που κάνω με μεγάλη αγάπη. Και αυτή είναι η ανταμοιβή μου».

  • «Μου λείπει η Αθήνα, αλλά…»

Με καταγωγή από την Κρήτη και επιτυχημένη πορεία στην Αθήνα στο ελεύθερο θέατρο αλλά και το Εθνικό, ο Σωτήρης Χατζάκης ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη με όνειρα. Ο στόχος του; «Ηρθα για να εργαστώ σκληρά και αυτό κάνω. Μπαίνω με την πρωινή καθαρίστρια και φεύγω με την τελευταία βραδινή. Αγαπώ τον μέσο άνθρωπο, τον νιώθω και τον σέβομαι. Του απευθύνομαι με αγάπη και αυτός το καταλαβαίνει. Υπάρχει μια μυστική, ωραία σχέση με τους Θεσσαλονικείς» εξομολογείται και συμπληρώνει: «Στη Θεσσαλονίκη ο κοινωνικός ιστός παραμένει ακόμη πυκνός, δεν έχει διαρραγεί. Γι’ αυτό και βλέπεις ότι το κοινό δείχνει έναν σεβασμό στις εξόδους του. Φοράει τα καλά του για να πάει στο θέατρο. Σε τιμά».

Και η Αθήνα; «Για την επόμενη τριετία θα είμαι εδώ εκ του θεσμού. Φυσικά και μου λείπει η Αθήνα. Μου λείπουν οι άνθρωποι, τα κτίρια, ο αδελφός μου και πέντε φίλοι αγαπημένοι. Μου λείπουν πάρα πολύ. Οταν βρίσκω χρόνο, κατεβαίνω και τους βλέπω».

  • ΧΡΥΣΑ ΔΟΤΣΙΟΥ, Espresso, 27.2.2011

«Δεν πληρώνω» από την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα της Αναβύσσου «Αργώ»

Ήταν τέλος του καλοκαιριού, πριν ένα χρόνο. Η Μάρθα και ο Οδυσσέας, γείτονες, τα σπίτια τους είναι απέναντι από το δικό μου, μου ζήτησαν να τους βοηθήσω να ανεβάσουν μια παράσταση. Είχαν ασχοληθεί ξανά με το θέατρο, ήταν μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου Σαρωνίδας «Ορφέας», του οποίου ιδρυτής και δάσκαλος είναι ο σκηνοθέτης Πώλ Σκλάβος.

Για μένα ήταν η πρώτη φορά που θα δούλευα με ερασιτέχνες. Τους πρότεινα το έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω». Το είχα δει μόλις, με πρωταγωνιστές τον Πάνο Σκουρολιάκο και τη Μαριάννα Τουμασάτου. Αρχίσαμε να δουλεύουμε, είχαν τη χαρά, τον αυθορμητισμό και την αφοσίωση ενός μικρού παιδιού.

Η παράσταση άρεσε πολύ. Το έργο είχε μεγάλη απήχηση, γιατί ο Ντάριο Φο γράφει για τον λαό και τα προβλήματά του. Ο λόγος του είναι απλός, άμεσος και οι χαρακτήρες των ρόλων επίσης.

Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί ταυτίζονται με τους ρόλους τους και οι θεατές, που είναι οι γείτονες, οι φίλοι και γενικά οι συντοπίτες, δέχονται την παράσταση και τα μηνύματα του έργου με ενθουσιασμό. Κοινό και ερασιτέχνες ηθοποιοί έχουν ένα δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Βλέπουν τον φίλο τους, τον δάσκαλο του παιδιού τους, τον μηχανικό του αυτοκινήτου τους, πολλές φορές τον πατέρα τους, να παίζει κι αυτό έχει ένα αποτέλεσμα θεατρικού διαλόγου, που εμείς οι επαγγελματίες ηθοποιοί ίσως δεν μπορούμε να τον έχουμε.

Όλος αυτός ο κόσμος χειροκροτούσε και ρωτούσε αν είχαμε προσθέσει λόγια και σκηνές που αφορούσαν τα δικά μας σημερινά προβλήματα. Παίξανε δύο παραστάσεις στην Ανάβυσσο και μία στα Καλύβια.

Εκτός από τη Μάρθα Αγγελοπούλου και τον Οδυσσέα Μανουσαρίδη, έπαιξαν η Μαρία Τζιβίλογλου, ο Νίκος Τσανάκας, ο Στράτος Γιαννουλάκης, ο Μάνος Μοχιανάκης, και ο Φώτης Κολυβάς. Κοστούμια η Κέλυ Σταματοπούλου, ηχητικά ο Σταμάτης Σέλας και όλα τα άλλα σκηνικά- κατασκευές, επιμέλεια έγιναν από τη θεατρική ομάδα «ΑΡΓΩ». Περάσαμε ωραίες, αλλά και δύσκολες στιγμές. Το αποτέλεσμα μας γέμισε χαρά. Σκεφτόμαστε να συνεχίσουμε.

  • ΙΛΙΑΔΑ ΛΑΜΠΡΙΔΟΥ, Η ΑΥΓΗ: 27/02/2011

Το «Δεν πληρώνω» από το Θεσσαλικό Θέατρο

Το έργο του Ντάριο Φο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω…» υπήρξε το εναρκτήριο έργο της καλλιτεχνικής περιόδου 2008-2009 για το Θεσσαλικό Θέατρο – ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας. Όπως σημειώνει η σκηνοθέτις της παράστασης εκείνης Ελένη Μποζά, «με βάση το υλικό του Ντάριο Φο, προσπαθήσαμε να στήσουμε μια παράσταση στην οποία, παράλληλα με το καυστικό χιούμορ και τη σάτιρα του συγγραφέα, χρησιμοποιήσαμε και στοιχεία από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, η οποία ελάχιστα διαφέρει από την κοινωνία που ο Ντάριο Φο περιγράφει στο έργο του.

Αντιπαραβάλλοντας κομμάτια που αντλούν από τη σύγχρονη πραγματικότητα και κομμάτια από το κείμενο του Ντάριο Φο και μέσα από τους κώδικες της φάρσας και της επιθεώρησης, στόχος μας είναι να γελάσουμε με τις καθημερινές μας τραγωδίες, αλλά ταυτόχρονα να προβληματιστούμε για θέματα που μας αφορούν όλους».

Η διασκευή του έργου του Φο για την παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας βασίστηκε σε αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών Ελένης Μποζά και Μυρτώς Σταμπούλου (η οποία επιμελήθηκε επίσης τα σκηνικά και τα κοστούμια). Τους ρόλους ερμήνευσαν οι ηθοποιοί: Κωστής Καλλιβρετάκης, Ζωή Μωραΐτη, Πόπη Πελτεκοπούλου, Χάρης Φλέουρας και Δήμητρα Φράτζιου. Το κείμενο της παράστασης αυτής κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιγόκερως του Γιάννη Σολδάτου.

Ο μαστόρικος λόγος του Φο μαγεύει τους θεατές

  • Του Πάνου ΣΚΟΥΡΟΛΙΑΚΟΥ
  • Η ΑΥΓΗ: 27/02/2011

Εκείνο το θεατρικό έργο του Ντάριο Φο που είχε ανεβάσει με επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του ογδόντα το θεατρικό ζευγάρι Ληναίος – Φωτίου γύρναγε και ξαναγύρναγε στο μυαλό μου τα τελευταία χρόνια. Δεν χρειαζόταν να είσαι βέβαια μάντης ούτε σοβαρός οικονομικός αναλυτής για να καταλάβεις πού πάει κοινωνικά το πράγμα.

Βρισκόμαστε στο 2008 και τα πρώτα «ντου» στα σούπερ μάρκετ δεν άφηναν περιθώρια για αμφιβολίες. Η κοινωνία έδειχνε τον δρόμο στην τέχνη. Και εμείς πήγαμε πίσω, στο έργο ενός σπουδαίου της συντεχνίας μας, που έγραψε και παράστησε στην Ιταλία του εβδομήντα τέσσερα αυτά που η δική του κοινωνία του επέβαλε ή, αν θέλετε, τον ενέπνευσε.

Ο Ντάριο Φο δεν εισέπραξε μόνο μια μεγάλη επιτυχία με το «Non si Paga, Non si Paga» αλλά και δίκες, κυνηγητά και η σύντροφός του στη ζωή και τη σκηνή Φράνκα Ράμε… πολύ περισσότερα!

Παρουσιάσαμε την παράσταση στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης» τον χειμώνα του 2008-2009 κάνοντας πρεμιέρα λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Οι παραστάσεις συνεχίσθηκαν, εν μέσω διαδηλώσεων, μολότοφ και κυνηγητών που έφταναν μέχρι την οδό Κυψέλης. Νωρίτερα είχαμε παρουσιάσει το έργο στην Κοζάνη, μιας και το τοπικό ΔΗΠΕΘΕ ήταν συμπαραγωγός. Το καλοκαίρι, περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Ο μαστόρικος θεατρικός λόγος του Ντάριο Φο μάγεψε παντού τους θεατές. Γιατί είναι ένας λόγος που έρχεται από μακριά. Από τους θεατρίνους της commedia del arte. Από τους ηθοποιούς που αντλούσαν από τους κοινωνικούς αγώνες και τα κινήματα. Που έπαιζαν σε απεργίες, διαδηλώσεις, που πάσχιζαν με την τέχνη τους να συνομιλήσουν με το κοινό τους για αυτά που πραγματικά είχε ανάγκη.

Εδώ το θέατρο δεν προσπαθεί να κάνει τον θεατή να «ξεχάσει» μέσω μιας σαχλής φαρσοκωμωδίας με σεξιστικά καμώματα ή λεκτικές και άλλες χοντράδες. Ούτε πηγαίνοντας στην άλλη μεριά παρουσιάζει «μεταμοντέρνες» δήθεν εκδοχές κλασικών συγγραφέων ξεκοιλιάζοντάς τους κυριολεκτικά επειδή δεν έχει τίποτε άλλο να προτείνει ως θεατρική ανάγνωση, βοηθούμενο από ένα σύστημα απαίδευτων «αποψιούχων» πολλών ΜΜΕ.

Ο θεατρικός λόγος του Ντάριο Φο, το κείμενο και η κίνηση, θέτουν τη δυνατή, γοητευτική και γόνιμη θεατρικότητά τους στις ανάγκες του σήμερα και των σημερινών ανθρώπων. Η κατάσταση στη χώρα μας, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται μετά από το έργο του Φο.

Το «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» έγινε η καθημερινότητα του Έλληνα, όχι από καπρίτσιο. Όχι από «τζαμπατζιλίκι», κύριε υπουργέ, που δεκαετίες τώρα, με την ψήφο των ψηφοφόρων σας βεβαίως, «Εσείς Πληρώνεστε, Εσείς Πληρώνεστε» από το δημόσιο ταμείο. Στο «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» οδήγησαν τους πολίτες όλοι εκείνοι στους οποίους εμπιστευθήκαμε την τύχη μας.

Εκεί έξω αρνούνται να πληρώσουν άνθρωποι που δεν είδαν ποτέ το θεατρικό έργο. Κάποιοι που αγνοούν ακόμα και την ύπαρξη του Νομπελίστα Ντάριο Φο. Είναι όμως άνθρωποι που βιώνουν στο πετσί τους τα αποτελέσματα μιας ολέθριας πολιτικής που οργανώθηκε χρόνια τώρα και που θέλει να καθορίσει τα πράγματα για τα επόμενα πολλά πολλά χρόνια. Εκτός… Εκτός εάν… Ας μην περιμένουμε λοιπόν να μας πει και πάλι ο Ντάριο Φο τι να κάνουμε. Ας κάνουμε και κάτι μόνοι μας… Το «Δεν Πληρώνω Δεν Πληρώνω» ας είναι μόνο η αρχή.

Η κοινωνία με τους αγώνες της ενέπνευσε τον Φο. Αυτός της έκανε δώρο το έργο του και τώρα η κοινωνία επιστρέφει με καινούργιο υλικό για έργα, παραστάσεις και αγώνες. Αυτός ο κόσμος ο μικρός και μέγας μία σκηνή είναι, όπου το πραγματικό με το φανταστικό ταυτίζονται εν τέλει…

Να μην κλείσει το «Αμφι-Θέατρο» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου

View Current Signatures –   Sign the Petition


Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος
κ. Γεώργιο Παπανδρέου

Κοινοποίηση: Υπουργό Πολιτισμού
κ. Παύλο Γερουλάνο

Αθήνα, 23 Φεβρουαρίου 2011

Εξοχότατε Κύριε Πρωθυπουργέ,

Το διδακτικό επιστημονικό προσωπικό του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών πληροφορήθηκε με έκπληξη και ανησυχία ότι το «Αμφι‑Θέατρο» του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου, μία από τις σημαντικότερες θεατρικές σκηνές της Ελλάδας, αναστέλλει τη λειτουργία του επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις δυσβάσταχτες οικονομικές υποχρεώσεις.

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος, με τις πολλαπλές ιδιότητες, του σκηνοθέτη και του πανεπιστημιακού, του καλλιτέχνη και του ερευνητή, έχει μελετήσει και σκηνοθετήσει, με τρόπο συστηματικό, πρωτοποριακό και ευφάνταστο, έργα της παγκόσμιας κλασικής και νεότερης δραματουργίας, άγνωστα κείμενα της νεοελληνικής δραματουργίας και λογοτεχνίας, ενώ σε συνεργασία με άλλους σημαντικούς συντελεστές (ηθοποιούς, σκηνογράφους, ενδυματολόγους, συνθέτες κ.ά.) έχει προτείνει κατ’ επανάληψιν τη δική του πρωτότυπη και συγκροτημένη πρόταση για την ερμηνεία του αρχαίου δράματος ανοίγοντας νέους δρόμους για τους επόμενους ερευνητές και πρακτικούς του θεάτρου.

Ελάχιστη απόδειξη των παραπάνω, το γεγονός ότι το «Αμφι‑Θέατρο» κατά το διάστημα της λειτουργίας του έχει συμβάλει δυναμικά και αποτελεσματικά στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού, εκπροσωπώντας τη χώρα μας σε τριάντα Φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο με παραστάσεις αρχαίου δράματος και κρητο‑επτανησιακών έργων.

Στη γενικότερη συγκυρία της περιρρέουσας κρίσης, η απώλεια ενός κορυφαίου πνευματικού‑καλλιτεχνικού φορέα, ευρύτατα αναγνωρισμένου κύρους (αφού παρέχει αδιάλειπτη θεατρική και πολιτισμική παιδεία επί 36 έτη), ισοδυναμεί με πλήγμα στον πολιτισμό και τους δημιουργούς που υπηρετούν με αποδεδειγμένο σεβασμό και όραμα το θέατρο, την ιστορία του και την παράδοσή του.

Προς όφελος του ελληνικού θεάτρου, ζητούμε από την Πολιτεία και το αρμόδιο Υπουργείο να υποστηρίξει ενεργά το «Αμφι‑Θέατρο» ώστε να συνεχίσει να επιτελεί το ζωτικό παιδευτικό έργο του.

Με εκτίμηση,

Εκ μέρους των μελών ΔΕΠ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του
Πανεπιστημίου Αθηνών

Νάσος Βαγενάς,
Καθηγητής, Πρόεδρος του Τμήματος

Μέλη ΔΕΠ του Τμήματος
Βάλτερ Πούχνερ, Καθηγητής, Αναπληρωτής Πρόεδρος του Τμήματος
Πλάτων Μαυρομούστακος, Καθηγητής
Χρυσόθεμις Σταματοπούλου‑Βασιλάκου, Καθηγήτρια
Άννα Ταμπάκη, Καθηγήτρια
Ιωσήφ Βιβιλάκης, Αναπληρωτής Καθηγητής
Κυριακή Πετράκου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια
Μηνάς Ι. Αλεξιάδης, Επίκουρος Καθηγητής
Κωνστάντζα Γεωργακάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια
Αικατερίνη Διαμαντάκου-Αγάθου, Επίκουρη Καθηγήτρια
Άννα Καρακατσούλη, Επίκουρη Καθηγήτρια
Γιώργος Πεφάνης, Επίκουρος Καθηγητής
Εύα Στεφανή, Επίκουρη Καθηγήτρια
Μάνος Στεφανίδης, Επίκουρος Καθηγητής
Ευανθία Στιβανάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια
Γωγώ Βαρζελιώτη, Λέκτορας
Ξένια Γεωργοπούλου, Λέκτορας
Γρηγόρης Ιωαννίδης, Λέκτορας
Σοφία Φελοπούλου, Λέκτορας

Sincerely,

The Undersigned

 

View Current Signatures

Η επανάσταση μετά τον Θερμιδώρ

Μία ακόμη παραβολή για την επανάσταση και την αντεπανάσταση, ένα κείμενο στο βάθος του οποίου υπάρχει η κριτική ματιά του συγγραφέα Χάινερ Μύλλερ απέναντι στο ανατολικογερμανικό σοσιαλιστικό καθεστώς, όπως και στα περισσότερα της τελευταίας δημιουργικής του περιόδου, αποτελεί Η αποστολή, που παρουσιάζεται από την ομάδα Projector, σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, από τις 3 έως και τις 19/3 στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.

Το έργο, που φέρει τον υπότιτλο Ανάμνηση από μιαν επανάσταση, τοποθετείται στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν η Γαλλική Επανάσταση διατηρούσε ακόμη την ανατρεπτική της ορμή και την ακτινοβολία της σε όλο τον κόσμο, ακόμη και εκτός Ευρώπης. Τρεις νέοι Γάλλοι πολίτες φθάνουν στην Τζαμάικα προκειμένου να υποκινήσουν και να οργανώσουν την εξέγερση των σκλάβων. Η αποστολή τους είναι να εγκαθιδρύσουν ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης, βασισμένο στα επαναστατικά πρότυπα. Όμως, τους τρεις νέους επαναστάτες θα προλάβει η ανάρρηση του Ναπολέοντα στον αυτοκρατορικό θρόνο… Τα απελευθερωτικά τους σχέδια θα ανατραπούν.

Το κείμενο της Αποστολής, γραμμένο το 1979, έχει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το όψιμο έργο του Μύλλερ: ένα κολάζ ετερόκλητων «υλικών», που δομείται σε μια αποσπασματική αφήγηση, ποικιλία ύφους, διαπλοκή του ιστορικού παρελθόντος με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Μολονότι, φαινομενικά, στο επίκεντρό του τοποθετείται ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, στην ουσία θα πρέπει να αναγνωστεί ως ένα κριτικό σχόλιο για την αποτυχία των επαναστάσεων, τη μετατροπή του απελευθερωτικού προτάγματος σε ένα ανελεύθερο (σοσιαλιστικό) καθεστώς. Μέσα από το ποιητικό σύμπαν του Μύλλερ όμως αποδομούνται οι ίδιες οι ιδέες που κληροδότησε στον σύγχρονο κόσμο η Γαλλική Επανάσταση, κάτι που του προσδίδει έναν επίκαιρο χαρακτήρα και για τις διαρκώς μεταλλασσόμενες κοινωνίες του σήμερα.

Η Αποστολή παρουσιάζεται σε μετάφραση Ελένης Βαροπούλου, σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά (που πρόσφατα παρουσίασε στο Bios τη Μοναξιά των κάμπων με βαμβάκι του Κολτές). Τους ρόλους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Αντριάνα Αλεξίου, Σύρμω Κεκέ, Στάθης Κόκκορης, Κώστας Κουτσολέλος και Νατάσα Μαρματάκη, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκαν οι Βασίλης Νούλας και Σοφία Σιμάκη.

Σημειώνεται ότι μετά την παράσταση της Πέμπτης 10/3 οι συντελεστές της, μαζί με τον διευθυντή της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Βίκτωρα Αρδίττη, θα συζητήσουν με το κοινό για το έργο του Μύλλερ.

Έγκλημα και τιμωρία, σήμερα

Στο ζήτημα της βίας, δίκαιης ή άδικης, δικαιολογημένης ή αδικαιολόγητης, ζήτημα κεντρικό για τις σύγχρονες κοινωνίες, επικεντρώνεται ο Σουηδός συγγραφέας Ματίας Άντερσον, ξαναπιάνοντας τα ερωτήματα που απασχόλησαν τον Ντοστογιέφσκι πριν περίπου 150 χρόνια στο Έγκλημα και τιμωρία.

Στο έργο του, που έχει τον τίτλο Έγκλημα, τιμωρία, λεφτά, δολοφονία συνταξιούχου και παρουσιάζεται από αυτή τη Δευτέρα στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ, τον κεντρικό ήρωα αποτελεί ακριβώς ένας νεαρός επίδοξος συγγραφέας, που επιχειρεί να ολοκληρώσει το δικό του έργο, και μάλιστα εν των γεννάσθαι, ενώπιον ακροατηρίου, εμπνεόμενος από το αριστούργημα του Ρώσου κλασικού. Όμως, όπως συμβαίνει στη λογοτεχνία, οι ήρωές του, που στη δική του προσέγγιση δεν είναι παρά στερεοτυπικοί κοινωνικοί χαρακτήρες, αυτονομούνται και ζωντανεύουν, δίνοντας με χιούμορ τη δική τους αληθινή εκδοχή. Με τον ευρηματικό αυτό τρόπο, ο Άντερσον θέτει ξανά το ερώτημα αν το έγκλημα σε βάρος ενός ανθρώπου για το καλό του συνόλου αποτελεί δικαιολογημένη βία, σχολιάζοντας έτσι, συχνά με χιούμορ, ένα δίλημμα εγγεγραμμένο στις σημερινές κοινωνικές συνθήκες.

Το έργο που παρουσιάζει η ομάδα Νάμα σκηνοθετεί η Ελένη Σκότη. Τα σκηνικά σχεδίασε ο Γιώργος Χατζηνικολάου. Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Γιάννης Λεάκος, Χρυσή Βιδαλάκη, Κατερίνα Κλειτσιώτη και Σοφία Κορώνη.