Μπέκετ δίχως λόγια…

  • Tο τέταρτο κουδούνι
    Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη
    ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011

Γλυκερία Καλαϊτζή

Τολµούν! Μια καινούργια – χωρίς όνοµα ακόµα αλλά αποφασισµένη – οµάδα που απαρτίζεται από νέους βασικά ηθοποιούς – απόφοιτοι, όλοι, των ντόπιων δραµατικών σχολών ΚΘΒΕ, «Ιασµος» και «Ανδρέας Βουτσινάς» και του Τµήµατος Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου – ετοιµάζει στην Θεσσαλονίκη, υπό την σκηνοθετική µπαγκέτα της έµπειρης και ικανής, πάντως, Γλυκερίας Καλαϊτζή (φωτογραφία) – που επιχειρεί τον πρώτο της Τσέχοφ υπογράφοντας και την απόδοση / διασκευή – τις «Τρεις αδελφές» του.

Τα σκηνικά έχει αναλάβει η Ευαγγελία Κιρκινέ – πολύ ταλαντούχο άτοµο –, τα κοστούµια η Μαρία Καραδελόγλου και τη µουσική ο Κώστας Βόµβολος. Θα παίζουν Αργυρώ Ανανιάδου (Ολγα), Ελένη Βλαχοπούλου (Μάσα), Γιώργος ∆ηµητριάδης, Κωνσταντίνα Λάλου (Ιρίνα), Γιάννης Μόχλας, Παύλος Μυρωνίδης, Χάρης Παπαδόπουλος, Μιχάλης Συριόπουλος, Ειρήνη Τσάβα.

Η παράσταση θα παιχτεί στο θέατρο «Εξω από τα Τείχη» κι η πρεµιέρα έχει προσδιοριστεί για τις 23 Μαρτίου.

Το έργο στην Ελλάδα έχει να παρουσιαστεί απ’ τη σεζόν 2007-2008, όταν το ανέβασε σε µια δική της εκδοχή η Μαριάννα Κάλµπαρη στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου µε τον τίτλο «Τρεις αδελφές – Περεστρόικα».

Θα µπορούσε αυτή ακριβώς η παράσταση να ’ναι η καινούργια µορφή επιθεώρησης: «Γκρης Ηλέβεν» στο Ιδρυµα Κακογιάννης, κι ο Γιώργος Νανούρης, νέος ακόµα ηθοποιός κι ακόµα νεώτερος σκηνοθέτης, που δεν έχει πάψει να ψάχνεται, ευαισθητοποιηµένος ιδιαίτερα σε θέµατα κοινωνικά όπως οι µετανάστες – το «Εδώ», η παράστασή του πάνω σε κείµενα του δικού µας Γκαζµέντ Καπλάνι, που παρουσιάστηκε τη σεζόν 2007-’08 για να υιοθετηθεί απ’ το Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2008, έγραψε – επανέρχεται µ’ ένα µπρεχτικό, «επιθετικό» θέαµα που αξίζει να δείτε. Μια παράσταση που αποτυπώνει µε διαύγεια τις δύσκολες µέρες µας στην… Γκρης του Ηλέβεν.

Οι δέκα «ασύνδετες» σκηνές του «Γκρης Ηλέβεν» και τα έξι «ασύνδετα» τραγούδια που τραγουδάει έξοχα η Ανδριάνα Μπάµπαλη, µε τον Χατζιδάκι να πλέκεται αρµονικά µε το καβαφικό «Θυµήσου σώµα», συνδέονται τελικά, µέσα απ’ τον Γιώργο Καραµίχο, τον ίδιο τον Νανούρη, την Μπάµπαλη και τα εκρηκτικής ενέργειας δεκαοκτώ παιδιά των δραµατικών σχολών – εθελοντές – είκοσι ένα άτοµα συνολικά στον αχανή χώρο του υπόγειου πάρκινγκ! – σφιχτά. Συνθέτοντας ένα ακριβέστατο παλµογράφηµα των ηµερών µας, ιλαρό και βαθιά συγκινητικό.

Τη βουβή, παντοµιµική «Πράξη χωρίς λόγια I» του Σάµουελ Μπέκετ θα παρουσιάσει, τέλος Μαρτίου µε αρχή Απριλίου, στο Αίθριο, κατά πάσα πιθανότητα, της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ο νεαρός Μάνος Καρατζογιάννης (φωτογραφία) – µια παραγωγή του «Θεάτρου της Σιωπής» της Ασπασίας Κράλλη η οποία θα υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Σηµειώστε πως η Ασπασία Κράλλη είναι η πρώτη που ερµήνευσε στην Ελλάδα, σκηνοθετηµένη απ’ τον Αλέξη Μινωτή, τον βουβό αυτό «µονόλογο» του Μπέκετ ως «πρόλογο» στο «Τέλος του παιχνιδιού» του όταν ο Μινωτής ανέβασε το έργο στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού τη σεζόν 1976 -’77 και σε επανάληψη, δέκα χρόνια µετά, το χειµώνα 1986-’87.

Εκτοτε η «Πράξη χωρίς λόγια I» παρουσιάστηκε απ’ το ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας δυο φορές – το 1992-’93, ενταγµένη, µαζί µε το «Οχι εγώ», στο δίπτυχο Μπέκετ «∆υο µονόπρακτα για τον λόγο και το φως» σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη ∆ακτυλά, µε τον Χρήστο Αναστασόπουλο και τη φωνή της Λυδίας Κονιόρδου και το 2007-2008 επίσης ως «πρόλογος» στο «Τέλος του παιχνιδιού» που ανέβασε η Λυδία Κονιόρδου, µε ερµηνευτές και πάλι τον Χρήστο Αναστασόπουλο αλλά και την Ελενα Μαρσίδου – και το 2003-2004 απ’ την Σταυρούλα Σιάµου στο Φεστιβάλ Μπέκετ που περιλάµβανε όλα τα σύντοµα έργα του και που ’χε οργανώσει η Αννα Κοκκίνου στην «Σφενδόνη» της.

Τώρα θ’ ανεβεί σε µετάφραση (του σεναρίου των σκηνικών οδηγιών) Θανάση Νιάρχου –, µε σκηνικά και κοστούµια Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, µουσική Κορνήλιου Σελαµσή και φωτισµούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

Καταπληκτικό αυτό το – κόστους εβδοµήντα εκατοµµυρίων ευρώ – σχέδιο για την Πολιτιστική Ακτή Πειραιά που ανάγγειλαν προ ηµερών ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θεόδωρος Πάγκαλος – σε στιγµή νηφαλιότητας – κι ο υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού κ. Παύλος Γερουλάνος. Τι για νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, τι για Εθνικό Ναυτικό Μουσείο, τι για Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων, τι για Μουσείο Μετανάστευσης, τι για θεµατικό πάρκο για την ελληνική και πειραϊκή ναυτική ιστορία, τι για πολιτιστικό κέντρο για εκθέσεις που θα προσφέρεται ως χώρος ηχογραφήσεων και κινηµατογραφήσεων µέσα σε ένα από τα µεγαλύτερα πάρκα της Αττικής, τι…, τι… διάβαζα στο σχετικό κοµµάτι της συναδέλφου Μαίρης Αδαµοπούλου. Κι «όλα τούτα είναι µερικά µόνο από τα έργα που προγραµµατίζονται να αλλάξουν το πρόσωπο του µεγαλύτερου λιµανιού της χώρας», λέει. Και, µετά, ξύπνησα.

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Και οι δυο δίδυµοι Σάφερ – Πίτερ και Αντονι – παίζονται αυτήν τη στιγµή στην Αθήνα, σας έγραφα, τις προάλλες, στο «Τέταρτο Κουδούνι»: το «Σλουθ» του Αντονι – που ύστερα απ’ αυτό δεν έκανε στο θέατρο κάποια άλλη µεγάλη επιτυχία αλλά µάλλον ως σεναριογράφος διακρίθηκε – κι η «Μαύρη κωµωδία» του Πίτερ.

Πρόκειται όµως να τριτώσει το φετινό άτυπο… αφιέρωµα του ελληνικού θεάτρου στην οικογένεια Σάφερ. ∆ιότι επίκειται – γύρω στο πρώτο δεκαπενθήµερο του Φεβρουαρίου – και το επίσης ήδη παιγµένο εδώ «Αµαντέους» του Πίτερ Σάφερ. Που θ’ ανεβεί στο «Βρετάνια» µετά το αρθουρµιλερικό «Ψηλά από τη γέφυρα» του Γρηγόρη Βαλτινού που παιζόταν εκεί και που ανηφορίζει Θεσσαλονίκη – στο «Αριστοτέλειον» από 4 Φεβρουαρίου. Σε διασκευή και σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Λιγνάδη (φωτογραφία), ο οποίος θα ερµηνεύσει και τον Σαλιέρι, µε τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη στον επώνυµο ρόλο – του Μότσαρτ.

Τσέχοφ (φωτογραφία) for ever! ∆εν είναι µόνον οι δυο «Γλάροι» που ’χαµε φέτος στην Αθήνα _ στο νεότευκτο «∆ιάχρονο» της Μαίρης Βιδάλη και των «Pequod» οι οποίοι τώρα περιοδεύουν µε την παράστασή (απόψε παίζουν Κέρκυρα). ∆εν είναι µόνον ο «Βυσσινόκηπος» που ’φερε το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας στο «Badminton». ∆εν είναι µόνον ο «Πλατόνοφ» που περιµένουµε στο Εθνικό. Εχουµε τώρα στο «104» και «Τσέχοφ – Κνίπερ: Η αλληλογραφία» της οµάδας «Πόλις». Αλλά επίκεινται και «Τρεις αδελφές» (όρα κατωτέρω…).
Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Αρχισε χθες η «Πορεία»: Μια επαινετή κίνησις για την προβολή ελληνικών έργων, σ’ ένα νέο, µοντέρνο θέατρο, καλαίσθητα απλό. Εναρκτήριο, «Το άλλο κύµα», του πρωτοεµφανιζοµένου Ιωάννη Παπαβασιλείου. Ενα ακόµη έργο στα πρότυπα της µόδας των «Ωργισµένων νιάτων» και των «Ζαβολιάρηδων». Θέµα, οι δήθεν ανησυχίες των τεντυµπόυδων. Αρρωστηµένο, ασύνδετο, συγκεχυµένο, µε σοβαροφανείς αµπελοφιλοσοφίες. Κι ευτυχώς, έξω από την ελληνική πραγµατικότητα. Η παράστασις καλά ωργανωµένη από τον Αλέξη ∆αµιανό. Από τους ερµηνευτάς, καλύτερο το… αηδόνι! Οι περισσότεροι απ’ τους ηθοποιούς άπειροι. Ξεχώρισε η Παΐζη. Φυσικοί, ο Ζήκας και ο Πασχαλίδης. Εκφραστικό το σκηνικό του Γιώργου Βακαλό.

* 28 Ιανουα ρίου 1961. Κατά τηλεγραφικές πληροφορίες από τον Βόλο, ο θίασος Βασ. Αυλωνίτη, Γεωργίας Βασιλειάδου και Νίκου Ροζου, που άρχισε χθες τις εκεί παραστάσεις του, εσηµείωσε πρωτοφανή επιτυχία, οι δε εισπράξεις του ανήλθαν στις 23.000 δραχµές.

31 Ιανουαρίου 1961.

Απόψε ο θίασος ∆ηµήτρη Μυράτ θα εορτάση στο θέατρο «Άλφα» την 100ή παράστασι της περίφηµης κωµωδίας του Μαρσέλ Πανιόλ «Οι έµποροι της δόξας». Την πανηγυρική παράστασι θα προλογίση ο παλαίµαχος πρωταγωνιστής Μήτσος Μυράτ, (φωτογραφία) από τους πρώτους διδάξαντας του έργου.

1 Φεβρουαρίου 1961.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: