Daily Archives: 28 Ιανουαρίου, 2011

Μπέκετ δίχως λόγια…

  • Tο τέταρτο κουδούνι
    Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη
    ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011

Γλυκερία Καλαϊτζή

Τολµούν! Μια καινούργια – χωρίς όνοµα ακόµα αλλά αποφασισµένη – οµάδα που απαρτίζεται από νέους βασικά ηθοποιούς – απόφοιτοι, όλοι, των ντόπιων δραµατικών σχολών ΚΘΒΕ, «Ιασµος» και «Ανδρέας Βουτσινάς» και του Τµήµατος Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστηµίου – ετοιµάζει στην Θεσσαλονίκη, υπό την σκηνοθετική µπαγκέτα της έµπειρης και ικανής, πάντως, Γλυκερίας Καλαϊτζή (φωτογραφία) – που επιχειρεί τον πρώτο της Τσέχοφ υπογράφοντας και την απόδοση / διασκευή – τις «Τρεις αδελφές» του.

Τα σκηνικά έχει αναλάβει η Ευαγγελία Κιρκινέ – πολύ ταλαντούχο άτοµο –, τα κοστούµια η Μαρία Καραδελόγλου και τη µουσική ο Κώστας Βόµβολος. Θα παίζουν Αργυρώ Ανανιάδου (Ολγα), Ελένη Βλαχοπούλου (Μάσα), Γιώργος ∆ηµητριάδης, Κωνσταντίνα Λάλου (Ιρίνα), Γιάννης Μόχλας, Παύλος Μυρωνίδης, Χάρης Παπαδόπουλος, Μιχάλης Συριόπουλος, Ειρήνη Τσάβα.

Η παράσταση θα παιχτεί στο θέατρο «Εξω από τα Τείχη» κι η πρεµιέρα έχει προσδιοριστεί για τις 23 Μαρτίου.

Το έργο στην Ελλάδα έχει να παρουσιαστεί απ’ τη σεζόν 2007-2008, όταν το ανέβασε σε µια δική της εκδοχή η Μαριάννα Κάλµπαρη στο «Θέατρο Τέχνης» της Φρυνίχου µε τον τίτλο «Τρεις αδελφές – Περεστρόικα».

Θα µπορούσε αυτή ακριβώς η παράσταση να ’ναι η καινούργια µορφή επιθεώρησης: «Γκρης Ηλέβεν» στο Ιδρυµα Κακογιάννης, κι ο Γιώργος Νανούρης, νέος ακόµα ηθοποιός κι ακόµα νεώτερος σκηνοθέτης, που δεν έχει πάψει να ψάχνεται, ευαισθητοποιηµένος ιδιαίτερα σε θέµατα κοινωνικά όπως οι µετανάστες – το «Εδώ», η παράστασή του πάνω σε κείµενα του δικού µας Γκαζµέντ Καπλάνι, που παρουσιάστηκε τη σεζόν 2007-’08 για να υιοθετηθεί απ’ το Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2008, έγραψε – επανέρχεται µ’ ένα µπρεχτικό, «επιθετικό» θέαµα που αξίζει να δείτε. Μια παράσταση που αποτυπώνει µε διαύγεια τις δύσκολες µέρες µας στην… Γκρης του Ηλέβεν.

Οι δέκα «ασύνδετες» σκηνές του «Γκρης Ηλέβεν» και τα έξι «ασύνδετα» τραγούδια που τραγουδάει έξοχα η Ανδριάνα Μπάµπαλη, µε τον Χατζιδάκι να πλέκεται αρµονικά µε το καβαφικό «Θυµήσου σώµα», συνδέονται τελικά, µέσα απ’ τον Γιώργο Καραµίχο, τον ίδιο τον Νανούρη, την Μπάµπαλη και τα εκρηκτικής ενέργειας δεκαοκτώ παιδιά των δραµατικών σχολών – εθελοντές – είκοσι ένα άτοµα συνολικά στον αχανή χώρο του υπόγειου πάρκινγκ! – σφιχτά. Συνθέτοντας ένα ακριβέστατο παλµογράφηµα των ηµερών µας, ιλαρό και βαθιά συγκινητικό.

Τη βουβή, παντοµιµική «Πράξη χωρίς λόγια I» του Σάµουελ Μπέκετ θα παρουσιάσει, τέλος Μαρτίου µε αρχή Απριλίου, στο Αίθριο, κατά πάσα πιθανότητα, της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών ο νεαρός Μάνος Καρατζογιάννης (φωτογραφία) – µια παραγωγή του «Θεάτρου της Σιωπής» της Ασπασίας Κράλλη η οποία θα υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Σηµειώστε πως η Ασπασία Κράλλη είναι η πρώτη που ερµήνευσε στην Ελλάδα, σκηνοθετηµένη απ’ τον Αλέξη Μινωτή, τον βουβό αυτό «µονόλογο» του Μπέκετ ως «πρόλογο» στο «Τέλος του παιχνιδιού» του όταν ο Μινωτής ανέβασε το έργο στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού τη σεζόν 1976 -’77 και σε επανάληψη, δέκα χρόνια µετά, το χειµώνα 1986-’87.

Εκτοτε η «Πράξη χωρίς λόγια I» παρουσιάστηκε απ’ το ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας δυο φορές – το 1992-’93, ενταγµένη, µαζί µε το «Οχι εγώ», στο δίπτυχο Μπέκετ «∆υο µονόπρακτα για τον λόγο και το φως» σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη ∆ακτυλά, µε τον Χρήστο Αναστασόπουλο και τη φωνή της Λυδίας Κονιόρδου και το 2007-2008 επίσης ως «πρόλογος» στο «Τέλος του παιχνιδιού» που ανέβασε η Λυδία Κονιόρδου, µε ερµηνευτές και πάλι τον Χρήστο Αναστασόπουλο αλλά και την Ελενα Μαρσίδου – και το 2003-2004 απ’ την Σταυρούλα Σιάµου στο Φεστιβάλ Μπέκετ που περιλάµβανε όλα τα σύντοµα έργα του και που ’χε οργανώσει η Αννα Κοκκίνου στην «Σφενδόνη» της.

Τώρα θ’ ανεβεί σε µετάφραση (του σεναρίου των σκηνικών οδηγιών) Θανάση Νιάρχου –, µε σκηνικά και κοστούµια Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, µουσική Κορνήλιου Σελαµσή και φωτισµούς Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

Καταπληκτικό αυτό το – κόστους εβδοµήντα εκατοµµυρίων ευρώ – σχέδιο για την Πολιτιστική Ακτή Πειραιά που ανάγγειλαν προ ηµερών ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θεόδωρος Πάγκαλος – σε στιγµή νηφαλιότητας – κι ο υπουργός Πολιτισµού και Τουρισµού κ. Παύλος Γερουλάνος. Τι για νέο Αρχαιολογικό Μουσείο, τι για Εθνικό Ναυτικό Μουσείο, τι για Μουσείο Εναλίων Αρχαιοτήτων, τι για Μουσείο Μετανάστευσης, τι για θεµατικό πάρκο για την ελληνική και πειραϊκή ναυτική ιστορία, τι για πολιτιστικό κέντρο για εκθέσεις που θα προσφέρεται ως χώρος ηχογραφήσεων και κινηµατογραφήσεων µέσα σε ένα από τα µεγαλύτερα πάρκα της Αττικής, τι…, τι… διάβαζα στο σχετικό κοµµάτι της συναδέλφου Μαίρης Αδαµοπούλου. Κι «όλα τούτα είναι µερικά µόνο από τα έργα που προγραµµατίζονται να αλλάξουν το πρόσωπο του µεγαλύτερου λιµανιού της χώρας», λέει. Και, µετά, ξύπνησα.

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Και οι δυο δίδυµοι Σάφερ – Πίτερ και Αντονι – παίζονται αυτήν τη στιγµή στην Αθήνα, σας έγραφα, τις προάλλες, στο «Τέταρτο Κουδούνι»: το «Σλουθ» του Αντονι – που ύστερα απ’ αυτό δεν έκανε στο θέατρο κάποια άλλη µεγάλη επιτυχία αλλά µάλλον ως σεναριογράφος διακρίθηκε – κι η «Μαύρη κωµωδία» του Πίτερ.

Πρόκειται όµως να τριτώσει το φετινό άτυπο… αφιέρωµα του ελληνικού θεάτρου στην οικογένεια Σάφερ. ∆ιότι επίκειται – γύρω στο πρώτο δεκαπενθήµερο του Φεβρουαρίου – και το επίσης ήδη παιγµένο εδώ «Αµαντέους» του Πίτερ Σάφερ. Που θ’ ανεβεί στο «Βρετάνια» µετά το αρθουρµιλερικό «Ψηλά από τη γέφυρα» του Γρηγόρη Βαλτινού που παιζόταν εκεί και που ανηφορίζει Θεσσαλονίκη – στο «Αριστοτέλειον» από 4 Φεβρουαρίου. Σε διασκευή και σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Λιγνάδη (φωτογραφία), ο οποίος θα ερµηνεύσει και τον Σαλιέρι, µε τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη στον επώνυµο ρόλο – του Μότσαρτ.

Τσέχοφ (φωτογραφία) for ever! ∆εν είναι µόνον οι δυο «Γλάροι» που ’χαµε φέτος στην Αθήνα _ στο νεότευκτο «∆ιάχρονο» της Μαίρης Βιδάλη και των «Pequod» οι οποίοι τώρα περιοδεύουν µε την παράστασή (απόψε παίζουν Κέρκυρα). ∆εν είναι µόνον ο «Βυσσινόκηπος» που ’φερε το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας στο «Badminton». ∆εν είναι µόνον ο «Πλατόνοφ» που περιµένουµε στο Εθνικό. Εχουµε τώρα στο «104» και «Τσέχοφ – Κνίπερ: Η αλληλογραφία» της οµάδας «Πόλις». Αλλά επίκεινται και «Τρεις αδελφές» (όρα κατωτέρω…).
Προ 50ετίας

Ο θεατρικός συνεργάτης των «Νέων» γράφει τα εξής: Αρχισε χθες η «Πορεία»: Μια επαινετή κίνησις για την προβολή ελληνικών έργων, σ’ ένα νέο, µοντέρνο θέατρο, καλαίσθητα απλό. Εναρκτήριο, «Το άλλο κύµα», του πρωτοεµφανιζοµένου Ιωάννη Παπαβασιλείου. Ενα ακόµη έργο στα πρότυπα της µόδας των «Ωργισµένων νιάτων» και των «Ζαβολιάρηδων». Θέµα, οι δήθεν ανησυχίες των τεντυµπόυδων. Αρρωστηµένο, ασύνδετο, συγκεχυµένο, µε σοβαροφανείς αµπελοφιλοσοφίες. Κι ευτυχώς, έξω από την ελληνική πραγµατικότητα. Η παράστασις καλά ωργανωµένη από τον Αλέξη ∆αµιανό. Από τους ερµηνευτάς, καλύτερο το… αηδόνι! Οι περισσότεροι απ’ τους ηθοποιούς άπειροι. Ξεχώρισε η Παΐζη. Φυσικοί, ο Ζήκας και ο Πασχαλίδης. Εκφραστικό το σκηνικό του Γιώργου Βακαλό.

* 28 Ιανουα ρίου 1961. Κατά τηλεγραφικές πληροφορίες από τον Βόλο, ο θίασος Βασ. Αυλωνίτη, Γεωργίας Βασιλειάδου και Νίκου Ροζου, που άρχισε χθες τις εκεί παραστάσεις του, εσηµείωσε πρωτοφανή επιτυχία, οι δε εισπράξεις του ανήλθαν στις 23.000 δραχµές.

31 Ιανουαρίου 1961.

Απόψε ο θίασος ∆ηµήτρη Μυράτ θα εορτάση στο θέατρο «Άλφα» την 100ή παράστασι της περίφηµης κωµωδίας του Μαρσέλ Πανιόλ «Οι έµποροι της δόξας». Την πανηγυρική παράστασι θα προλογίση ο παλαίµαχος πρωταγωνιστής Μήτσος Μυράτ, (φωτογραφία) από τους πρώτους διδάξαντας του έργου.

1 Φεβρουαρίου 1961.

ΘΕΑΤΡΙΝΕΣ ΕΤΩΝ 20 ΚΑΙ ΚΑΤΙ: «Ενωµένες γλιτώσαµε από την ανεργία»

  • Της Δάφνης Κοντοδήµα
    ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
  • Ανακαλύπτουν ένα άλλο µονοπάτι στα θεατρικά κατατόπια και αποφασίζουν να το ακολουθήσουν µε δικούς τους κανόνες.

Η Εύη Δόβελου, η Ελένη Ευταξοπούλου και η Αγγέλικα Σταυροπούλου συστήνονται ως η κοριτσοπαρέα που γράφει, σκηνοθετεί και ερµηνεύει ένα «Αγόρι που κλώτσαγε» στο @Ρουφ
Eστησαν τη δική τους «επιχείρηση», αντί να κυνηγάνε τους κατάλληλους ρόλους από οντισιόν σε οντισιόν και να προσπαθούν να µπουν στο µυαλό του κάθε σκηνοθέτη, όπως λένε. Η Εύη Δόβελου, η Ελένη Ευταξοπούλου και η Αγγέλικα Σταυροπούλου δεν βάζουν αφεντικό πάνω από τα κεφάλια τους. Γράφουν, σκηνοθετούν και ερµηνεύουν οι ίδιες, παρέα µε φίλους που τους βοηθούν στασκηνικά και στην κίνηση…

Παρουσιάζουν δε την πρώτη τους δουλειά στον χώρο πολιτισµού @Ρουφ, υπό τον τίτλο «Το αγόρι που κλώτσαγε». Εναναµονήτης στιγµής που «θα µας δεικάποιος σκηνοθέτης καιθα µας προτείνει να δουλέψουµε µαζί… Eπειτα από ψυχοφθόρες οντισιόν, πήραµε την τύχη µας σταχέρια µας», όπως λένεστα «ΝΕΑ» οι τρεις κοπέλες,ηλικίας 20 και κάτι. Δευτέρα βράδυ και τακορίτσια ξεκουράζονται στο καµαρίνι, µετάτην παράσταση. Εχουνήδη µαζέψειτα αντικείµενα από τησκηνή, έχουντοποθετήσει τα σκουπίδια τους σε σακούλα και µόλις παραλάβανε το ταµείο, µαζί µ’ έναν κουµπαρά µε τα «φιλοδωρήµατα» των θεατών. Εχουν, λοιπόν, και τον οικονοµικό έλεγχο.

«Δεν είχαµε άλληεπιλογή. Γνωριµίες στον χώρο δενέχουµε, ούτε µεγάλο µπάτζετ. Αν δεν γινόµασταν οµάδα, µας περίµενε η ανεργία», σχολιάζουν.

Οι τρεις κοπέλες ήρθαν στην Αθήνα απόΘεσσαλονίκη, Κόρινθο και Καλαµάτα. Συναντήθηκαν πρόπερσιστη Δραµατική Σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά και έστησαν την οµάδα.

Στο ερώτηµα «Μετά τη Δραµατική Σχολή, τι;», είπαν να αποκτήσουν προϋπηρεσία… µόνες τους. Η παράστασή τους στο «Ρουφ», βασισµένη στο γκροτέσκο παραµύθι «Το αγόρι που κλώτσαγε γουρούνια» του Τοµ Μπέικερ, µιλάει για τη µαταιοδοξία και την ανάληψη της εξουσίας. «Μας αρέσει το σωµατικό – ερευνητικό θέατρο. Να παίζουµε µε το σώµα, να παίζουµε µε τα ταλέντα µας» λένε Είναι τυχαία η εµφάνιση όλο και περισσότερων νέων θεατρικών οµάδων τα τελευταία χρόνια; «Είναι ένας τρόπος να κάνεις αυτά που θέλεις. Εχεις τον έλεγχο, µεγαλύτερη ευθύνη αλλά µαθαίνεις. Είναι δύσκολο να υπάρξεις στον χώρο ως ηθοποιός», απαντά η Εύη Δόβελου. Το κοινό τους είναι νεανικό. Ψαγµένο το λες… Ωστόσο θυµούνται και κυρίες άνω των 40 ετών και τρίχρονα αγοράκια στους θεατές. Ακόµη και στο ξεκίνηµά τους. Σε διαγωνισµό της οµάδας Abovo τον Μάιο, στο Bob Theatre Festival – τις λεγόµενες «Scratch Nights». Το κοινό ψήφισεκαι οι Cheek Bonesήταν οι νικήτριες.

«Στη σχολή µάς έδιναν χρονικό περιθώριο έναν µήνα για να παρουσιάσουµε ένα δικό µας 10λεπτο πρότζεκτ. Να το σκηνοθετήσουµε, να το γράψουµε, να το ερµηνεύσουµε. Αυτό βοήθησε», λένε. Μεταξύ γυναικών, λένε, οι συνεργασίες είναι δύσκολες. «Τα νεύρα τσατάλια κάποιες φορές»…

INFO

«Το αγόρι που κλώτσαγε» στο @Ρουφ (Κωνσταντινουπόλεως 10 και Ανδρονίκου 18, Κεραµεικός, τηλ.
210-3837.191), Δευτέρα – Τρίτη, 21.15. Εισιτήρια: 7 (φοιτητικό) και 10 ευρώ

  • «Γιατί παίρνουν πίσω τις υποσχέσεις;»

Οι οικονοµικές δυσκολίες των νέων ηθοποιών αγγίζουν και τις Cheek Bones. «Δεν απογοητεύοµαι. Ελπίζω ότι στο µέλλον θα βγάζω τα προς το ζην από το θέατρο», λέει η µικρή της παρέας, η 22χρονη Αγγέλικα Σταυροπούλου από την Κόρινθο, η οποία είναι και φοιτήτρια του Τµήµατος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήµιο. Η Ελένη, από την άλλη µεριά, αναζητά µαθητές για παράδοση µαθηµάτων αγγλικής γλώσσας. Το µόνο δώρο που έκανε στον εαυτό της από τα χρήµατα της παράστασης πέρυσι στο «Χώρα» ήταν το iPhone 4. Η Αγγέλικα πήρε το πολυπόθητο δίπλωµα οδήγησης και η Εύη πετάχτηκε µέχρι το Κέιπ Τάουν. Πολυτέλειες; «Σήµερα πρέπει να δουλέψεις πολύ για να αποκτήσεις αυτό που θέλεις. Η οικονοµική κρίση ήταν αρρωστηµένη φαντασία κάποτε και τώρα είναι η πραγµατικότητα», λέει η Ελένη. Και η Αγγέλικα αυθόρµητα αντιτείνει: «Προτιµώ να πιστεύω ότι είναι ακόµη αρρωστηµένη φαντασία». «Αν µας έλεγαν κάποτε ότι θα σκεφτόµασταν να πάµε για ένα ποτό ή για φαγητό έξω µε την παρέα µας, δεν θα τον πιστεύαµε» (Ελένη). «Είµαστε και καλοµαθηµένοι. Οι παλαιότεροι πέρασαν κατοχή και άντεξαν» (Εύη). «Εκείνοι µας έµαθαν στην πολυτέλεια και µας γέµισαν υποσχέσεις. Γιατί µας τις παίρνουν πίσω;» (Ελένη).

Ηθικά διλήμματα στα κρατητήρια της Γκεστάπο

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
  • Πολύ μακριά από την αναπαράσταση, ένα θέατρο γεμάτο κώδικες και αλήθεια -που απορρέει εξίσου και ισότιμα τόσο από την αλήθεια του σώματος του ηθοποιού όσο και από την αλήθεια του κειμένου- είναι το θέατρο της ομάδας «Σημείο Μηδέν».

Οι Ελεάνα Γεωργούλη, Ρόζα Προδρόμου, Μιλτιάδης Φιορέντζης και Σάββας Στρούμπος, οι οποίοι σ' ένα χώρο γεμάτο πικρές μνήμες προσεγγίζουν θεατρικά και το ζήτημα των ορίων της ανθρώπινης αυτονομίας

Οι Ελεάνα Γεωργούλη, Ρόζα Προδρόμου, Μιλτιάδης Φιορέντζης και Σάββας Στρούμπος, οι οποίοι σ’ ένα χώρο γεμάτο πικρές μνήμες προσεγγίζουν θεατρικά και το ζήτημα των ορίων της ανθρώπινης αυτονομίας

Μια ομάδα που εξακολουθεί αθόρυβα και μεθοδικά να προτείνει τον δικό της δρόμο στη θεατρική τέχνη και που φέτος, φτάνοντας στον τρίτο χρόνο παρουσίας της, επανέρχεται (από Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου) στον χώρο «Ιστορικής Μνήμης» με τους «Δίκαιους» του Καμί.

Στον χώρο αυτό, τα πρώην δηλαδή κρατητήρια της Γκεστάπο με το βάρος της Ιστορίας στους τοίχους και την ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα, μας είχαν πρωτοσυστηθεί ανεβάζοντας το δραματοποιημένο από αυτούς διήγημα του Κάφκα, «Σωφρονιστική Αποικία», έργο που, σύμφωνα με τους ίδιους, «έβγαινε μέσα από τον χώρο», καθώς αναφερόταν στον βασανισμό και την καταστολή.

Η ομάδα όμως γενικότερα θεωρεί τον χώρο «ζωντανό και γεμάτο από τη μνήμη του ανθρώπινου πόνου, αλλά και την αγωνία και ελπίδα όσων κλείστηκαν εκεί για έναν κόσμο ουσιαστικά ελεύθερο». Γι’ αυτό και πάντα ήθελαν να επιστρέψουν για ακόμη μία παράσταση εκεί. Στο έργο του Καμί βρήκαν την καταλληλότερη αφορμή.

«Οι Δίκαιοι» (1949), ένα ελάχιστα παιγμένο στην Ελλάδα έργο, βασίζονται στην αληθινή ιστορία της «Οργάνωσης Μάχης», μιας ομάδας σοσιαλεπαναστατών τρομοκρατών, η οποία δολοφόνησε τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο, θείο του τσάρου, στη Μόσχα σχεδόν μέσα στα γεγονότα της πρώτης ρωσικής επανάστασης του 1905.

«Με αφορμή την αληθινή αυτή ιστορία ο Καμί διερευνά τα ηθικά αδιέξοδα, τις εσωτερικές συγκρούσεις, τα πολιτικά και ανθρώπινα κίνητρα για τη δράση της ομάδας, που σχετίζονται με το πρόταγμα της επανάστασης, την τρομοκρατία, το αναγκαίο ή μη της δολοφονίας, αλλά και με την αγάπη, την ελπίδα, την πίστη στον ίδιο τον άνθρωπο και τη ζωή» επισημαίνει ο σκηνοθέτης της ομάδας και ηθοποιός Σάββας Στρούμπος.

  • Ο εξεγερμένος και το δίκαιο

Το έργο είναι εξαιρετικά επίκαιρο, σύμφωνα με τον ίδιο. «Τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού βλέπουμε νέους που, έχοντας φτάσει στα ακραία όρια αγανάκτησης μ’ αυτό που συμβαίνει γύρω τους αλλά και μέσα τους, επιλέγουν τον δρόμο της ατομικής τρομοκρατίας. Βγαίνουν οι ίδιοι μπροστά με το όπλο ή τη βόμβα στο χέρι σε μια ύστατη προσπάθεια εξέγερσης απέναντι σε κάτι που φαίνεται να τους υπερβαίνει. Οι λόγοι, πολιτικοί ή θρησκευτικοί. Δεν έχει σημασία. Αντίστοιχο είναι και το κλίμα στους «Δίκαιους». Ο Καμί θέτει το πρόβλημα, αναρωτιέται και στοχάζεται πάνω στις πολλαπλές διαστάσεις του».

Το ίδιο όμως επιχειρεί και η παράσταση, θέτοντας ερωτήματα που αφορούν το αν δικαιούται ο εξεγερμένος να σκοτώνει, αν τεκμηριώνονται ηθικά οι πράξεις του. «Πρόκειται για το ζήτημα των ορίων της ανθρώπινης αυτονομίας», εξηγεί, «ή, αν θέλετε, κάποιες συγκεκριμένες πτυχές του».

Τελικώς απάντηση δεν δίνεται με τρόπο αφοριστικό ή ηθικολογικό. Τονίζεται όμως «ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή, πέρα από ταξικούς, θρησκευτικούς, φυλετικούς ή άλλους διαχωρισμούς. Ο σεβασμός της ζωής του άλλου, του διαφορετικού, ακόμα κι αν αυτός είναι ο «αντίπαλος», ο «εχθρός». Νομίζω ότι πρόκειται για ένα συστατικό στοιχείο μιας επανάστασης που επιθυμεί να διαμορφώσει έναν κόσμο, «με δικαιοσύνη, αλλά και αθωότητα», όπως λέει ο Καμί».

  • Δημιουργική συλλογικότητα

Ο Σάββας Στρούμπος (απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου, με σπουδές Physical Performance στο Exeter και φυσικά με μαθητεία στο θέατρο Αττις) συνηθίζει να μεταφράζει ο ίδιος τα έργα που ανεβάζει, αφού, όπως λέει, είναι ένας τρόπος να κατανοεί καλύτερα την ουσία του κάθε κειμένου. (Η μετάφραση των «Δίκαιων» θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Νεφέλη.) Οσο για την επιλογή του ρεπερτορίου; «Είναι βασικό να μπορούμε να βρούμε κάτι από μας μέσα στο έργο και να μας αλλάζει η αναμέτρηση μαζί του. Να μας προκαλεί δηλαδή να κοιτάξουμε με άλλα μάτια τόσο τον εαυτό μας όσο και τον κόσμο όπου ζούμε».

Επιθυμία τους είναι να συνεχίσουν την κοινή τους πορεία πέρα από τις όποιες δυσκολίες. Αλλωστε είναι ζωτικής σημασίας η δημιουργία ενός κλίματος συλλογικής δημιουργίας και εμπιστοσύνης μέσα στο οποίο καθένας φέρει τις δικές του παραδόσεις, μνήμες, αγωνίες, παιδεία: «Μας ενδιαφέρει ένα συλλογικό τοπίο που διαμορφώνεται από την ανάδειξη της διαφορετικότητας του καθενός» λένε.

* Παίζουν: Μαρία Αθηναίου, Ελεάνα Γεωργούλη, Ρόζα Προδρόμου, Σάββας Στρούμπος, Μιλτιάδης Φιορέντζης. Από τις 10 Φεβρουαρίου στον Χώρο Ιστορικής Μνήμης, Κοραή 4, στάση μετρό Πανεπιστήμιο, τηλ. 210-3225207. Στις 9 μ.μ. Διάρκεια: 90 λεπτά. Είσοδος 15 και 10 ευρώ . *

Πρόσκληση – πρόκληση για «Εξοδο» στο Μεταξουργείο

  • Πέντε σκηνοθέτες συνεργάζονται με πέντε συγγραφείς και στήνουν ιστορίες – καθρέφτες για… Ερινύες, διαστροφές, «μάσκες» και «Μυρμήγκια»

Στο καινούριο «Συνεργείο» οι θεατές θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλές μικρές εκπλήξεις. Αυτό που φαίνεται εξωτερικά σαν ένα ακόμη κτίριο του Μεταξουργείου, στο εσωτερικό του κρύβει λαβύρινθους, δασώδεις

Στο καινούριο «Συνεργείο» οι θεατές θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλές μικρές εκπλήξεις. Αυτό που φαίνεται εξωτερικά σαν ένα ακόμη κτίριο του Μεταξουργείου, στο εσωτερικό του κρύβει λαβύρινθους, δασώδεις διαδρόμους και περάσματα…

Πέντε επί πέντε. Πέντε σκηνοθέτες προσκαλούν πέντε σημαντικούς Νεοέλληνες συγγραφείς να ανασύρουν θησαυρούς της αρχαίας τραγωδίας και να τους αναμείξουν με εύφλεκτα υλικά του παρόντος. Αποτέλεσμα: ένα εκρηκτικό μείγμα ανθρώπινων στιγμών, πέντε ιστορίες-καθρέφτες, στις οποίες η μνήμη, ατομική και συλλογική, λειτουργεί ως καταλύτης. Αλλοι γελούν, άλλοι νευριάζουν, άλλοι συμφιλιώνονται με το είδωλό τους.

Η Γιολάντα Μαρκοπούλου, η Λίλλυ Μελεμέ, ο Δημήτρης Μπίτος, η Ελένη Μποζά και ο Αρης Τρουπάκης, έχοντας ήδη διαγράψει ο καθένας τη δική του ατομική πορεία στον θεατρικό χώρο, συσπειρώνονται κάτω από την ίδια στέγη, το «Συνεργείο». Οι Δημήτρης Γκενεράλης, Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Σάκης Σερέφας, Αλέξης Σταμάτης και Μισέλ Φάις αποδέχτηκαν την πρόσκληση- πρόκληση, μπήκαν δυναμικά στο παιχνίδι και παρακολούθησαν από κοντά τη διαδικασία των προβών, έτοιμοι ακόμα και να ανατρέψουν το ίδιο τους το υλικό, προκειμένου να συμβάλουν στη δημιουργία μίας ενιαίας παράστασης, η οποία κάνει πρεμιέρα το Σάββατο, υπό τον τίτλο «Εξοδος». Μία παράσταση που συνδέει πέντε κείμενα με κοινό παρονομαστή μία δυνατή ομάδα ηθοποιών, τους Μαρία Αιγινίτου, Ειρήνη Δράκου, Δέσποινα Κούρτη, Αννα Κουτσαφτίκη, Σπύρο Τσεκούρα και Χάρη Χαραλάμπους, οι οποίοι θα συνοδεύουν το κοινό από την είσοδό του στο «Συνεργείο» έως την «Εξοδο».

  • Εξομολογήσεις

Ο «Θάλαμος» του Αλέξη Σταμάτη μας ταξιδεύει σε μία άχρονη πραγματικότητα όπου άντρας, γυναίκα και οδηγός έρχονται αντιμέτωποι με στιγμιότυπα της ζωής τους. Το ραντεβού μίας οδοντιάτρου με έναν ασθενή κι ένας φρονιμίτης που πρέπει οπωσδήποτε να βγει γίνονται η αφορμή για αμοιβαίες εξομολογήσεις, καθώς τα φαντάσματα από το παρελθόν των δύο ηρώων στοιχειώνουν όλο και περισσότερο το οδοντιατρείο, στην «Ερινύα με τανάλια» του Σάκη Σερέφα. Μία νηπιαγωγός, που αποχαιρετά και τα τελευταία παιδιά κατά το σχόλασμα, επαναφέρει τον εαυτό της στην εφηβεία, σε γκρο-πλαν στην αυλή του σπιτιού της να καίει? «Μυρμήγκια», όπως είναι και ο τίτλος του έργου του Βαγγέλη Ραπτόπουλου. Η παιδική αυτή διαστροφή οδηγεί την αφήγησή της, με την ίδια ιεροτελεστική μανία, στην αποκάλυψη μιας μεγαλύτερης διαστροφής και του πιο παρανοϊκού εγκλήματος.

Μία περίεργη Κυριακή ένας άνθρωπος αναμοχλεύει τις σημαντικές στιγμές της ζωής του για να έρθει αντιμέτωπος με την αλήθεια του. Τι θα του συμβεί τελικά; Η απάντηση επί σκηνής στο «Κυριακή πρωί» του Δημήτρη Γκενεράλη. Το μονόπρακτο του Μισέλ Φάις, «Μετά τις τελευταίες μας λέξεις», πραγματεύεται τον τυφλό και ωμοφαγικό τσακωμό ενός μεσοαστικού ζευγαριού σ’ ένα τηλεοπτικό στούντιο. Ο χώρος της τηλεόρασης λειτουργεί σαν μία «άρρωστη» αρχαία αγορά, όπου το ιδιωτικό και το δημόσιο αλληλοϋπονομεύονται και εναλλάσσονται σαν το παιχνίδι με τις μάσκες που συμβαίνει συνεχώς επί σκηνής.

Στο «καινούργιο» «Συνεργείο» οι θεατές θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλές μικρές εκπλήξεις. Αυτό που φαίνεται εξωτερικά σαν ένα ακόμη κτίριο του Μεταξουργείου, στο εσωτερικό του κρύβει λαβύρινθους, δασώδεις διαδρόμους και περάσματα κι επιφυλάσσει στον θεατή ένα μαγικό ταξίδι, σχεδιασμένο αριστοτεχνικά από τους Αλεξάνδρα Σιάφκου και Αριστοτέλη Καρανάνο.

  • Πρότζεκτ

Στο πλαίσιο της παράστασης προγραμματίζονται συζητήσεις με τους συγγραφείς, ενώ αργότερα ο χώρος θα φιλοξενήσει το πρότζεκτ «Give Me a Sign», το καλλιτεχνικό εργαστήρι για παιδιά και νεαρούς πρόσφυγες «Station Athens», καθώς και άλλες θεατρικές και μουσικές παραστάσεις.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 27/01/2011

Αίτημα για Κρατική Σκηνή Θεάτρου Σκιών

  • Η διαχρονικότητα του Καραγκιόζη, ανεξαρτήτως της εθνικότητας του, παραμένει ο πιο επίκαιρος «κωμικοτραγικός» καθημερινός ήρωας
  • Σε μία εποχή που η οικονομική κρίση «μαστιγώνει» τις περισσότερες ελληνικές οικογένειες η αναβίωση του θεάτρου σκιών του Καραγκιόζη αποτελεί μία νέα μόδα.
Αίτημα για Κρατική Σκηνή Θεάτρου Σκιών

Οι καραγκιοζοπαίχτες ομολογούν ότι οι παιδικές σκηνές γεμίζουν και οι ενήλικοι θεατές ζητούν νέες παραστάσεις. Το γεγονός αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η διαχρονικότητα του Καραγκιόζη, που ανεξαρτήτως της εθνικότητας του, παραμένει ο πιο επίκαιρος «κωμικοτραγικός» καθημερινός ήρωας.

Κοινή προσπάθεια των σημερινών καραγκιοζοπαιχτών είναι η δημιουργία Κρατικής σκηνής Θεάτρου Σκιών, με σκοπό να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί η σπουδαία αυτή τέχνη.

Στον Ελλαδικό χώρο, ο Καραγκιόζης και το Θέατρο Σκιών, εμφανίστηκε το 1841 στο Ναύπλιο.

Ο πρώτος καραγκιοζοπαίκτης στην Ελλάδα, ήταν ο Μπάρμπα-Γιάννης Βράχαλης.

Αμέσως ο Καραγκιόζης γίνεται δεκτός και αγαπητός στην ελεύθερη Ελλάδα, και τα αυτοσχέδια θεατράκια γεμίζουν από απλό κόσμο.

Η απαλλαγή του Καραγκιόζη από τα Τούρκικα στοιχεία, θα γίνει με πολλή σοφία από τον Δημήτριο Σαρδούνη ή Μίμαρο στα 1890 στη Πάτρα.

Μεγάλος «μάστορας» και μίμος ο Μίμαρος, απαλλάσσει τον Καραγκιόζη από αισχρά λόγια, άσεμνες εκφράσεις και κινήσεις και σιγά-σιγά του δίνει τη φόρμα που έχει, μέχρι τις μέρες μας. Με τον καιρό, εξελίσσεται σε σατυρικό Θέατρο. Xρησιμοποιώντας την παλιά εξουσία (Πασά, Βεζυροπούλα, Βεζύρη, Βεληγκέκα), πρόσωπα που δεν υπήρχαν στο Τούρκικο Θέατρο Σκιών, σατιρίζει την καινούργια εξουσία.

Από τόπο σε τόπο, προσθέτονται νέοι τύποι, ανάλογα με τις ανάγκες της περιοχής, από τους οποίους οι πιο ισχυροί και αγαπητοί στο κοινό, ζούν μέχρι σήμερα.

Σε ένα Πλακιώτικο σοκάκι συναντάμε ξανά τον Καραγκιόζη, στα 1852.

Σύμφωνα με τον καραγκιοζοπαίχτη, Θανάση Σπυρόπουλο, η οικονομική κρίση βοήθησε το θέατρο Σκιών: «επιστρέφουμε στα σατυρικά θεάματα που έχει ανάγκη ο ελληνικός λαός. Στα 52 χρόνια που παίζω Καραγκιόζη, φέτος υπάρχει μια σημαντική ανταπόκριση στο ενήλικο κοινό», επισημαίνει ο κ. Σπυρόπουλος.

Ο Αθως Δανέλλης, καραγκιοζοπαίχτης, που μαθήτευσε δίπλα στον «δάσκαλο» Μάνθο Αθηναίο, μιλάει για άνθηση του Θεάτρου Σκιών: «ο κόσμος επιστρέφει στην απλότητα και στη σάτιρα. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούσαμε μεγαλύτερη ανταπόκριση του Καραγκιόζη στο παιδικό κοινό, το οποίο πειραματίζεται με την κατασκευή φιγούρας.

Το ενήλικο κοινό μας ζητάει καινούρια θέματα για παραστάσεις Καρακιόζη» λέει ο κ Δανέλλης, σχολιάζοντας το γεγονός ότι «ο Καραγκιόζης είναι πλέον Τούρκος πολίτης» και θυμίζει τον αείμνηστο Ευγένιο Σπαθάρη που πίστευε ότι :«ο Καραγκιόζης είναι η αιώνια εικόνα του Έλληνα».

Σημαντικό είναι ότι εμφανίζονται ολοένα και πιο νέοι-ηλικιακά- Καραγκιοζοπαίχτες, στο Θέατρο Σκιών.

Ο Στάθης Λαγκαδάς είναι 30 χρονών, και ασχολείται επαγγελματικά με το Θέατρο Σκιών από τα δεκαοχτώ του χρόνια.

«Ο Καραγκιόζης είναι η μεγαλύτερη μου αγάπη, προσπαθώ να μεταφέρω την αγάπη μου στα παιδιά αλλά και στους ενήλικες. Μετά την εξάπλωση του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, το ελληνικό κοινό λησμόνησε την ψυχαγωγία που προσφέρει η παράσταση του θεάτρου Σκιών», λέει ο νεαρός καραγκιοζοπαίχτης Λαγκαδάς.

Ετερος καραγκιοζοπαίχτης ο Τάσος Κώνστας μαθήτευσε δίπλα στον μάστορα Ευγένιο Σπαθάρη και Κυριάκο Δεσύλλα, χαρακτηρίζει τον Έλληνα Καραγκιόζη, ως «έναν ασυμβίβαστο ξυπόλητο πρωταγωνιστή που δεν έχει καμία σχέση με τον Τούρκο »Καραγκιόζ», ο οποίος είναι συμβιβασμένος με το παλάτι».

Για «ανώδυνη και φτηνή ψυχοθεραπεία στα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα» κάνει λόγο ο Τάσος Κώνστας και επισημαίνει: «Ο Καραγκιόζης μιλάει έξω από τα δόντια, ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει μέσα από το στόμα του, ότι δεν μπορεί να πει ο ίδιος»

Όπως στον Τούρκικο Καραγκιόζη, έτσι και στον Ελληνικό, τα γυναικεία πρόσωπα είναι λιγοστά, γιατί ο παίκτης που κάνει όλες τις φωνές, είναι άνδρας. Το ίδιο συμβαίνει και στο αρχαίο Ελληνικό Θέατρο, όπου οι ηθοποιοί ήταν άνδρες, που έκαναν και τους γυναικείους ρόλους.

Μεγάλη ομοιότητα του Καραγκιόζη υπάρχει και με τα πρόσωπα της Αρχαίας Αριστοφανικής Κωμωδίας. Ο Καραγκιόζης εμφανίζεται ως απόγονος των δούλων των Αριστοφανικών κωμωδιών. Ακόμη λόγω των σταθερών τύπων, υπάρχει μεγάλη συγγένεια και με την Κομέντια ντε λ’ άρτε.

Η Πουλτσινέλλα φαντάζει σαν ο πρώτος εξάδελφος του Καραγκιόζη οπότε δημιουργούνται τα περισσότερα έργα, από αυτά που παίζονται και σήμερα, και γεννιούνται οι μεγαλύτεροι καραγκιοζοπαίκτες.

Το θέαμα, εν τέλει βρίσκεται σήμερα σε άνοδο, χωρίς όμως τις μάντρες με τον κισσό και το αγιόκλημα, τους xώρους δηλαδή που ξεκίνησαν οι καραγκιοζοπαίκτες και έγραψαν ιστορία.

Ο Καραγκιόζης μπορεί να πολιτογραφήθηκε Τούρκος, και μάλιστα με βούλα της UΝΕSCΟ, και μαζί μ΄αυτόν και ο Χατζηαββάτης.

Υποεπιτροπή της UΝΕSCΟ, που απαρτίζεται από εκπροσώπους έξι χωρών, της Τουρκίας, της Εσθονίας, του Μεξικού, της Βόρειας Κορέας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Κένυας συνεδρίασε πριν από έναν χρόνο στο Αμπού Ντάμπι και αποδέχθηκε την εισήγηση που συνέταξε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, πως τόσο ο Καραγκιόζης όσο και ο Χατζηαβάτης είναι Τούρκοι.

Ο Ελληνας Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, μετά την πολιτογράφηση του Καραγκιόζη δήλωσε: «Οι Τούρκοι μπορεί να έχουν τον δικό τους Καραγκιόζη και εμείς τον δικό μας».

Πηγή: ΑΠΕ, 27/01/2011

«Αυλαία» λόγω κρίσης

  • Πέντε παραστάσεις κατεβαίνουν πρόωρα, ενώ τις επόμενες μέρες αναμένεται «τσουνάμι». Η κακή οικονομική κατάσταση απειλεί τις σκηνές της Αθήνας

Η ανέχεια οδηγεί τον κόσμο να γυρίζει την πλάτη του και στο θέατρο. Πέντε παραστάσεις ρίχνουν άμεσα αυλαία και ακολουθεί «τσουνάμι». Πολλά είναι τα θύματα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας και αυτή φαίνεται τώρα ότι χτυπά έντονα πλέον και τα θεατρικά μας πράγματα.

«Στοπ καρέ»

«Στοπ καρέ»

Πέρα από κάποιες παραστάσεις που πηγαίνουν πολύ καλά και που είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού -ανάμεσά τους τα «Κορίτσια με τα μαύρα» των Ρήγα – Αποστόλου, οι «Συμπέθεροι από τα Τίρανα» των Ρέππα – Παπαθανασίου, το «Η γυνή να φοβήται τον άντρα» με τους Μπέζο – Τσαλίκη αλλά και η «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», η «Γυναίκα της Πάτρας» -κι από κάποια άλλα που πάνε συμπαθητικά, τα περισσότερα είναι σε τραγική κατάσταση- ανάμεσα σ’ αυτά ο «Θεός της σφαγής», που ενδέχεται να ρίξει αυλαία άμεσα, οι «Καρέκλες καταστρώματος», το «Ημερολόγιο της Αννας Φρανκ» κ.λπ.

 «Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι»

«Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι»

Δεν είναι τυχαίο ότι πριν εκπνεύσει ο Ιανουάριος κατέβηκε το «Ψέμα στο ψέμα», που παιζόταν στο «Ηβη», με τους Ταξιάρχη Χάνο, Λαέρτη Μαλκότση -τώρα πια το συγκεκριμένο θέατρο θα φιλοξενεί το «Φωνάζει ο κλέφτης» που έως τώρα παιζόταν σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο με το «Ψέμα στο ψέμα». Κατέβηκε όμως και ο «Εραστής της λαίδης Τσάτερλι», που ‘χε ανεβεί στον «Ορφέα», με τους Κατερίνα Διδασκάλου – Ιωσήφ Πολυζωίδη.

Αυτήν την Κυριακή πρόκειται να κατεβεί το «Στοπ Καρέ», που παίζεται στο «Αλφα» με τους Τρικαλιώτη, Παρτσαλάκη, Θεωνά και Κατσούλη, ενώ την ίδια μέρα κατεβαίνει και το «Τι είδε ο υπηρέτης», που παρουσιαζόταν στο θέατρο «Χορν» εναλλάξ με το «Κόκκινο».

Η παράσταση αυτή είχε προγραμματιστεί να τελειώσει στα μέσα Φεβρουαρίου, αλλά αποφασίστηκε να συμβεί αυτό πιο άμεσα, λόγω έλλειψης κοινού. Στις 13 Φεβρουαρίου πρόκειται να πέσει η αυλαία στην«Αττική Οδό» στο «Εμπορικόν». Μπορεί το έργο που έγραψαν μα και σκηνοθέτησαν οι Μιχάλης Ρέππας – Θανάσης Παπαθανασίου να πήρε διθυραμβικές κριτικές και να πήγε πολύ καλά πέρυσι, φέτος όμως δεν είχε πολύ κόσμο κι αυτό οδήγησε στην απόφαση να κατεβεί άρον – άρον και πλέον να παίζεται στο «Εμπορικόν» μόνο η «Φουρκέτα». Κι αυτή είναι μόνο η αρχή, λένε όσοι γνωρίζουν ακριβώς το? σκηνικό, αφού σειρά παίρνουν και άλλες παραστάσεις σιγά σιγά. Η σεζόν στο ξεκίνημά της έδειχνε να πηγαίνει καλά, μα μετά τις γιορτές βρέθηκε σε έναν απόλυτο κατήφορο?

Κάποιοι λένε ότι το κοινό δεν πηγαίνει θέατρο, επειδή είναι τσιμπημένο το εισιτήριο -το υψηλότερο είναι 30 ευρώ, το πιο συνηθισμένο είναι 20 με 25 ευρώ- αλλά δεν βοηθούν ούτε τα μειωμένα εισιτήρια -των 15 ευρώ- ούτε και τα εκπτωτικά κουπόνια!

  • Μιχάλης Ρέππας

«Είναι πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα,το? σκηνικό είναι πιο βαρύ από ποτέ. Το σύνθημα ήταν »μόνο κωμωδίες» και όποιος δεν του ‘δωσε σημασία έπεσε σε σκόπελο. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα άλλο μας έργο, η καθαρόαιμη κωμωδία μας »Συμπέθεροι από τα Τίρανα» γεμίζει ακόμα και στην τρίτη χρονιά που παίζεται. Από την άλλη, σίγουρα είναι πολύ λυπηρό να κατεβαίνουν παραστάσεις, αλλά νομίζω ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να μας κάνει και καλό: να επαναπροσδιοριστούμε, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να μην υπάρχει το φαινόμενο των τόσων θεάτρων, τη στιγμή που το Λονδίνο έχει 70 θέατρα μονάχα!».

  • Αλέξανδρος Ρήγας

«Γιατί γεμίζει ο κόσμος κάθε βράδυ το «Αλίκη» και αγκαλιάζει τα «Κορίτσια με τα μαύρα»; Γιατί θέλει να γελάσει με την καρδιά του, να ξεσκάσει από την τόση μαυρίλα που τον καπελώνει καθημερινά, γιατί θέλει να υπάρχει ανάμεσα στις κωμικές σκηνές και σκληρή κριτική στους πολιτικούς που μας έφτασαν στον γκρεμό. Εχει «μπουκώσει» ο κόσμος, έχει τρομερό θυμό και όταν ακούγεται κάποιο δηκτικό σχόλιο για τον δείνα πολιτικό, ρίχνει το θέατρο από το χειροκρότημα. «Πες τα», είναι το μόνιμο μότο του? Από την άλλη, υπάρχει μια πανάκριβη παραγωγή δεκαεπτά ατόμων που δεν συνάδει με την κρίση, αλλά είναι σαν να της βγάζει τη γλώσσα και να της λέει «Εμείς θα αντέξουμε πάραυτα και θα προχωρήσουμε»».

  • «ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ»
  • Μπορεί αυτή την περίοδο πολλοί δημοφιλείς πρωταγωνιστές να σημειώνουν υψηλές θεαματικότητες στην τηλεόραση, στο θέατρο όμως το κοινό δεν φαίνεται να τους ακολουθεί… Παράδειγμα, η Κάτια Δανδουλάκη που πρωταγωνιστεί στη σαρωτική «Ζωή της άλλης» την ίδια στιγμή που ο «Θεός της σφαγής» δεν έχει την αντίστοιχη ανταπόκριση.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 27/01/2011

Το θέατρο στην οικονομική κρίση

  • Tου Αποστολου Λακασα, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27-1-2011

Πρόσφατα, ένας φίλος μού δώρισε τον τόμο του Μουσείου Μπενάκη για τον Κάρολο Κουν, την ιστορία και τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. Η σπουδαία αυτή έκδοση ξεκινά με μια φράση του Κουν: «Το θέατρο ως μορφή τέχνης δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, ν’ αγγίξουμε ο ένας τον άλλον, να νιώσουμε μαζί μια αλήθεια. Να γιατί διαλέξαμε το θέατρο ως μορφή εκδήλωσης του ψυχικού μας κόσμου». Οποιος κάνει μια βόλτα από το Εθνικό Θέατρο τούτες τις μέρες θα ακούσει από τους ταμίες ότι λίγα εισιτήρια έχουν μείνει για τις τρέχουσες παραστάσεις στο κτίριο της οδού Αγίου Κωνσταντίνου.

Υψηλές πληρότητες παρουσιάζει και η «Κυρία Κούλα» στο Θέατρο Τέχνης, της οδού Φρυνίχου, στην Πλάκα. Το ίδιο και η «Μπερνάρντα Αλμπα» στο Θέατρο Κεφαλληνίας. Το ίδιο συνέβη και στις «Πενήντα Λέξεις» στο Θέατρο Βικτώρια, σε μια «δύσκολη» αθηναϊκή γειτονιά – λίγο πιο κάτω από τον Αγιο Παντελεήμονα. Είναι ορισμένες από τις παραστάσεις για τις οποίες αυτές τις μέρες αναζήτησα μία θέση, και οι οποίες μου έδωσαν -πριν ακόμη μπω στην αίθουσα- ένα αίσθημα ευφορίας, αισιοδοξίας, καθώς διαπίστωσα ότι πολλοί είναι εκείνοι που αναζητούν το καλό θέατρο ως μια διέξοδο στην γκρίζα, φοβισμένη καθημερινότητά τους.

Θυμάμαι ένα σημαντικό ηθοποιό και δάσκαλο στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, που περίπου 20 χρόνια πριν μετέφερε σε μια ομάδα εκκολαπτόμενων ηθοποιών τα λόγια του Κουν: «Το θέατρο είναι αρωγός ψυχής. Πρέπει να ξεφεύγετε από τον εγωκεντρισμό για να ξεπετάξει ο μικρός θεός που ο καθένας κρύβει μέσα του. Χρειάζεται πίστη».

Καθώς η χώρα διανύει μια μεταβατική περίοδο νιώθω ότι, έστω και ακούσια, η επιλογή κάποιου να πληρώσει για να δει μια καλή παράσταση είναι μία άκρως πολιτική πράξη. Μία θεατρική παράσταση δεν είναι απλώς ένας τρόπος να ξεφύγει ο θεατής από τη μίζερη καθημερινότητά του, χασκογελώντας με τα ακκιζόμενα τηλεοπτικά είδωλα, που εξαργυρώνουν στο σανίδι την εφήμερη δόξα τους. Το καλό θέατρο είναι ένα μέσο ψυχαγωγίας που το αναζητά μια μειοψηφική μεν, αλλά σημαντική ομάδα ανθρώπων, η οποία θέλει να αποφύγει τη νάρκωση των ημερών – μια νάρκωση στην οποία καταφεύγουν πολλοί άλλοι για να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα.

Το στήσιμο μιας καλής παράστασης, ο συντονισμός ταλαντούχων ανθρώπων, το δημιουργικό ξόδεμά τους στις πρόβες και η έκθεσή τους επί σκηνής από τη μια, και, από την άλλη, η έξοδος από το σπίτι, η ψυχική συμμετοχή του κοινού στην παράσταση, αποτελούν σαφώς μία πολιτική πράξη. Πώς αυτό; Μα γιατί «Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας», όπως έλεγε ο Κάρολος Κουν. Και η αρρώστια της ψυχής είναι, στην ουσία, αυτό που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση.

Οι περικοπές δαπανών είναι λογιστικός τρόπος για να έχει το ταμείο χρήματα. Είναι απαραίτητος. Χρειάζεται, όμως, παράλληλα και αγωγή ψυχής για να μπορούμε να τα διαχειριστούμε λελογισμένα, για να ξέρουμε πώς θα τα ξοδέψουμε. Για να μπορούμε να πηγαίνουμε στο θέατρο…

«Beckett 3B», σκηνοθετημένος ως «σωματικό θέατρο»

  • Της Σαντρας Bουλγαρη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27-01-11

Ανάμεσα στις πολλές θεατρικές πρεμιέρες των ημερών, σαν έκπληξη καλοδεχούμενη έρχεται η πρώτη σκηνοθετική δουλειά της γνωστής χορογράφου Ερσης Πήττα, που παρουσιάζεται από την ερχόμενη Δευτέρα (31/1) και για λίγες μόνο βραδιές στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Μια παράσταση που δημιουργήθηκε έπειτα από πολλούς μήνες ομαδικής εργασίας και βασίστηκε στα «κείμενα για το τίποτα» του Μπέκετ. Θα έλεγα ότι για μας τους νεώτερους είναι συναρπαστικό να έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε έργα των «μεγάλων» που έπλασαν τον σύγχρονο χορό στην Ελλάδα. Ειδικά όταν ανακαλύπτουμε ότι σε καμιά περίπτωση δεν έχουν «κολλήσει» στα παλιά, αντιθέτως επανέρχονται με φρέσκιες ιδέες.

Βεβαίως, η Ερση Πήττα είχε ανέκαθεν μια ιδιαίτερη σχέση με το θέατρο. «Θα έλεγα ότι η σκηνοθεσία είναι μια φυσική εξέλιξη της δουλειάς μου και όχι στροφή», λέει η ίδια στην «Κ». Σε πολλές χοροθεατρικές παραστάσεις της έχει χρησιμοποιήσει κείμενα, ενώ διδάσκει εδώ και πολλά χρόνια στο Κέντρο Ερευνας και Πρακτικών Εφαρμογών Αρχαίου Δράματος, στη Σχολή Βεάκη και στο Εθνικό. «Με ενδιαφέρει κυρίως το σωματικό θέατρο και από μικρή έπαιζα ρόλους. Οταν ήμουν μόλις δέκα ετών ο Μιχάλης Κακογιάννης με επέλεξε να ερμηνεύσω τον ρόλο της Ηλέκτρας ως παιδί».

Τι είναι λοιπόν το καινούργιο που έχει ετοιμάσει; «Η παράσταση Beckett 3B βασίζεται στα κείμενα για το τίποτα που έγραψε ο Μπέκετ το 1950, όταν έκανε ψυχανάλυση με τον Bion. Επειτα από πολύμηνη ερευνητική δουλειά με έξι νέους και δυναμικούς ηθοποιούς τα κείμενα αποδομήθηκαν και θεατροποιήθηκαν» αναφέρει η Ερση Πήττα για ένα έργο όπου «κυριαρχεί ο λόγος, η κίνηση και η εικόνα». Κι αν θέλαμε να φανταστούμε μια πρώτη εικόνα του; «Ενας μεγάλος κύλινδρος. Θα μπορούσε να χωρέσει όλη την ανθρωπότητα. Μέσα έξι ηθοποιοί. Στροβιλίζονται, καταρρέουν, ανασηκώνονται σε μια επαναλαμβανόμενη κίνηση. Ενας ηθοποιός που υποδύεται τον αφηγητή σε προχωρημένη ηλικία κι ένας άλλος ντυμένος παλιάτσος που τον ακούει: «Πού θα πήγαινα αν μπορούσα να πάω; Τι θα ήμουνα αν μπορούσα να είμαι;».

Ιδρυμα Κακογιάννη (31/1, 1, 4, 5, 6/2) Πειραιώς 206, ώρα έναρξης 9 μ. μ.

Το θέατρο κινδυνεύει…

  • ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Παρασκευή 28 Γενάρη 2011
  • Με κείμενό τους προς τον υπουργό Πολιτισμού – Τουρισμού Π. Γερουλάνο, κείμενο καθόλου αντάξιο των προσδοκιών, των αναγκών και της αγωνίας τους, οι επιχορηγούμενοι θίασοι καταθέτουν τα ερωτήματά τους «για την τύχη του ελληνικού θεάτρου» και τα σχέδια της πολιτείας για τη στήριξή του.
  • Πολύ «κομψά», όχι απαιτώντας όπως έπρεπε, θέτουν τα ζητήματα επιβίωσής τους, ελπίζοντας στην «κατανόηση» του υπουργού που στην πράξη περί άλλα τυρβάζει. «Το θέατρο κινδυνεύει και μας διακατέχει μια αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι θίασοι δυσκολεύονται να επιβιώσουν, οι νεανικές και πειραματικές ομάδες δεν έχουν καμία στήριξη, τα ΔΗΠΕΘΕ δε γνωρίζουν αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν, το Θεατρικό Μουσείο κινδυνεύει να κλείσει και το μόνο που διαφαίνεται πλέον με βεβαιότητα είναι ότι σε λίγο καιρό ελεύθερο ελληνικό θέατρο θα σημαίνει μόνο παραγωγές των μεγάλων εμπορικών κολοσσών του θεάματος(…) Δεν ζητάμε τίποτα άλλο από την πολιτεία, παρά μόνο να μας γνωστοποιήσει έγκαιρα τις προθέσεις της. Πιστεύουμε πως η μέχρι τώρα προσφορά μας στο θέατρο μάς δίνει το δικαίωμα, παρά τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες, να ζητάμε να πληροφορηθούμε τις θέσεις σας για το επιχορηγούμενο θέατρο».
  • Σε άλλο σημείο σημειώνουν: «Εχουν περάσει δέκα πέντε μήνες από τότε που αναλάβατε την ευθύνη για τις τύχες του ελληνικού πολιτισμού, μέσα στον οποίο το ελληνικό θέατρο παίζει ζωτικότατο ρόλο, έχοντας δημιουργήσει σημαντικά επιτεύγματα, και ακόμα δε γνωρίζουμε τις απόψεις και τα σχέδια του υπουργείου πάνω στα θέματα που μας αφορούν και που δεν είναι μόνον η οικονομική ενίσχυση του θεάτρου, αλλά και η φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζεται από την πολιτεία η θεατρική τέχνη».
  • Είναι, πάντως, απορίας άξιον πώς οι επιχορηγούμενοι θίασοι δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί τη «στάση», τη «φιλοσοφία», τις «θέσεις» και τα «σχέδια» του ΥΠΠΟ-Τ για το θέατρο και τον πολιτισμό γενικότερα και ζητούν απάντηση, αντί να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Παρ’ όλα αυτά, η απάντηση του ΥΠΠΟ-Τ ήταν «άμεση» (χθες το μεσημέρι) σε όλα αυτά τα φιλοσοφικά ερωτήματα, με πρόσκληση των θιάσων να καταθέσουν τα δικαιολογητικά τους, ώστε τους επόμενους δυο – τρεις μήνες να εισπράξουν το υπόλοιπο 30% της περσινής περιόδου. Για την «ταμπακιέρα» (φετινή περίοδο, τύχη των επιχορηγήσεων) ούτε κουβέντα!

Επιστολή «335» προς Γερουλάνο για τις επιχορηγήσεις

Τριακόσια τριάντα πέντε ονόματα από τον χώρο του θεάτρου υπογράφουν την επιστολή που απέστειλαν χθες, προς τον υπουργό Πολιτισμού κ. Παύλο Γερουλάνο μέσα από την οποία ζητούν να πληροφορηθούν τις προθέσεις του σχετικά με το θέμα των επιχορηγήσεων. Με ημερομηνία 6 Ιανουαρίου, οπότε και συντάχθηκε, η επιστολή φέρει υπογραφές από ηθοποιούς, σκηνοθέτες, συγγραφείς, ακαδημαϊκούς, σκηνογράφους αλλά και τεχνικούς του θεατρικού χώρου, οι οποίοι εκφράζουν σε ήπιους, είναι η αλήθεια, τόνους, τη δυσαρέσκειά τους για τη σιωπή του ΥΠΠΟ απέναντι στο πρόβλημά τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιστολή αυτή κινείται εσκεμμένα σε χαμηλούς τόνους καθώς οι γράφοντες και οι υπογράφοντες δεν θέλουν να προκαλέσουν αλλά να βρουν, σ΄ αυτή την πρώτη φάση, μια λύση στα αιτήματά τους. Αλλωστε γνωρίζουν ότι «λεφτά δεν υπάρχουν», άρα δύσκολα μπορούν να «απαιτήσουν». Ωστόσο οι ίδιοι είναι που ισχυρίζονται, ότι να δεν υπάρξει άμεση αντίδραση, η επόμενη επιστολή δεν θα είναι στον ίδιο τόνο….

Συγκεκριμένα η επιστολή έχει ως εξής:

Αξιότιμε κ. Υπουργέ,

σύσσωμο το επιχορηγούμενο θέατρο, καθώς και κάθε Έλληνας πολίτης που ενδιαφέρεται για τα θεατρικά πράγματα της χώρας μας, καταθέτουμε τα αγωνιώδη ερωτήματά μας για την τύχη του ελληνικού θεάτρου και για τα σχέδια που κάνει η Πολιτεία για τη στήριξή του.

Έχουν περάσει δέκα πέντε μήνες από τότε που αναλάβατε την ευθύνη για τις τύχες του ελληνικού Πολιτισμού, μέσα στον οποίο το ελληνικό θέατρο παίζει ζωτικότατο ρόλο έχοντας δημιουργήσει σημαντικά επιτεύγματα, και ακόμα δεν γνωρίζουμε τις απόψεις σας και τα σχέδια του Υπουργείου πάνω στα θέματα που μας αφορούν και που δεν είναι μόνο η οικονομική ενίσχυση του Θεάτρου αλλά και η όλη φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζεται από την Πολιτεία η Θεατρική Τέχνη.

Μέσα σ’ αυτούς τους δέκα πέντε μήνες το μόνο που έχει γίνει προς αυτή την κατεύθυνση είναι η κατάργηση του ΕΚΕΘΕΧ, το οποίο ακόμη διατηρεί το κτίριό του και τους υπαλλήλους του, με όλα τα οικονομικά επακόλουθα, μια μερική εξόφληση από επιχορηγήσεις προηγούμενων ετών και η δημιουργία μιας επιτροπής που θα διερευνήσει τα προβλήματα του θεάτρου για να οργανώσει τη στάση της Πολιτείας.

Κάθε νέος Υπουργός Πολιτισμού, δικαίως, διορίζει μια Επιτροπή για να μελετήσει τα προβλήματα του Θεάτρου, τα συμπεράσματα της οποίας όμως μπαίνουν συνήθως στα ράφια του Υπουργείου και κατά κανόνα έρχεται κάποιος άλλος Υπουργός για να αρχίσει να διερευνά από την αρχή, με μια άλλη Επιτροπή, τα ίδια προβλήματα. Έτσι χάνεται πολύς χρόνος και η θεατρική δημιουργία λιμνάζει μέσα σ’ ένα τέλμα αβεβαιότητας. Αν θελήσετε να κάνετε μια σύγκριση με το παρελθόν θα δείτε ότι τις τελευταίες δεκαετίες το επιχορηγούμενο θέατρο βρισκόταν σε μια λαμπρή περίοδο, που κατά γενική ομολογία έπαιζε, και παίζει ακόμη, σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο ρόλο, από τα Κρατικά θέατρά μας. Σήμερα όμως προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μειώνοντας τις παραγωγές μας και ελαχιστοποιώντας όλα τα έξοδά τους – αριθμός ηθοποιών, συντελεστών και τεχνικού προσωπικού, σκηνικά, κοστούμια, μουσική, χορογραφίες, βίντεο κλπ. – και εργαζόμαστε χωμένοι μέσα στο άγχος της επιβίωσης.

Γνωρίζουμε τις οικονομικές δυσκολίες και πρώτοι, κάποιοι από εμάς, δηλώσαμε, σε συνάντησή μας με την κ. Γενική Γραμματέα του Υπουργείου πριν από δέκα μήνες, την κατανόησή μας. Αλλά το θέατρο κινδυνεύει, και μας διακατέχει μια αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι θίασοι δυσκολεύονται να επιβιώσουν, οι νεανικές και πειραματικές ομάδες δεν έχουν από πουθενά καμία στήριξη, τα ΔΗΠΕΘΕ δεν γνωρίζουν αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν, το Θεατρικό Μουσείο κινδυνεύει να κλείσει και το μόνο που διαφαίνεται πλέον με βεβαιότητα είναι ότι σε λίγο καιρό ελεύθερο ελληνικό θέατρο θα σημαίνει μόνο παραγωγές των μεγάλων εμπορικών κολοσσών του θεάματος. Από τη φύση της δουλειάς μας έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε σ’ όλη μας τη ζωή, με όλες μας τις δυνάμεις, κυρίως κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά οι αντοχές μας εξαντλούνται.

Με την επιστολή μας αυτή δεν ζητάμε τίποτα άλλο από την Πολιτεία παρά μόνο να μας γνωστοποιήσει έγκαιρα τις προθέσεις της. Πιστεύουμε πως η μέχρι τώρα προσφορά μας στο θέατρο μας δίνει το δικαίωμα, παρά τις επικρατούσες οικονομικές συνθήκες, να ζητάμε να πληροφορηθούμε τις θέσεις σας για το επιχορηγούμενο θέατρο.

Αθήνα, 6 Ιανουαρίου 2011