Τενεσί Γουίλιαμς στο θέατρο «Χορν»

  • Το τέταρτο κουδούνι

Ευρωοµόλογα, ευρωοµόλογα… Μωρέ, σαν (ε)βρωµόλογα µου ακούγονται. Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…

Το – σηµαντικότερο, ίσως – έργο του Τενεσί Γουίλιαµς, ο ποιητικότατος «Γυάλινος κόσµος», θα παρουσιαστεί τον επόµενο χειµώνα απ’ την «Ελληνική Θεαµάτων» στο θέατρο «∆ηµήτρης Χορν» µε την Ναταλία Τσαλίκη (φωτογραφία) στο ρόλο της Αµάντα Γουίνκφιλντ και σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου.

Το γραµµένο για τέσσερα πρόσωπα έργο, που αφετηρία του ήταν το διήγηµα (1943) του Γουίλιαµς «Γυάλινο πορτρέτο κοριτσιού» το οποίο ο ίδιος µετασχηµάτισε σε σενάριο και τελικά το δούλεψε ως θεατρικό το 1944 για να κάνει την πρεµιέρα του τον ∆εκέµβριο της ίδιας χρονιάς στο Σικάγο και τον Μάρτιο του 1945 στην Νέα Υόρκη µε τεράστια επιτυχία – η πρώτη του Γουίλιαµς – η οποία τον εκτίναξε στο διεθνές στερέωµα, είναι το πιο, εµφανώς τουλάχιστον, αυτοβιογραφικό έργο του: ο ονειροπαρµένος Τοµ του «Γυάλινου κόσµου», που εργάζεται σε µια αποθήκη αλλά ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας και που όλο και σε κάποιον κινηµατογράφο βρίσκει καταφύγιο για να κάνει όνειρα, είναι ο ίδιος ο Γουίλιαµς κι η Αµάντα, η καταπιεστική µάνα του Τοµ, και η χωλή, υπερευαίσθητη αδελφή του Λόρα δεν είναι παρά η µάνα κι η αδελφή του συγγραφέα – η Εντουίνα και η Ρόουζ. Τον «Γυάλινο κόσµο» παρουσίασε πρώτος στην Ελλάδα τη σεζόν 1946/1947 µε το «Θέατρο Τέχνης» στο τότε θέατρο «Αλίκης» – νυν «Μουσούρη» – ο Κάρολος Κουν που µε το έργο αυτό πρωτογνώρισε στο ελληνικό κοινό και τον Τενεσί Γουίλιαµς. Ο οποίος έµελλε να γίνει ο αγαπηµένος του – και του «Θεάτρου Τέχνης – συγγραφέας, καθώς έως το 1964 παρουσίασε – όλα σε πρώτο ελληνικό ανέβασµα – δεκατέσσερα (!) κανονικής διάρκειας ή µονόπρακτα έργα του προσφέροντας στο κοινό την πιο σφαιρική ίσως ενηµέρωση που έκανε ποτέ ελληνικός θίασος για ξένο συγγραφέα.

Αµάντα στην πρώτη εκείνη παράσταση ήταν η Μαρία Γιαννακοπούλου, Λόρα (Λάουρα στην τότε µετάφραση) η Ελλη Λαµπέτη, Τζιµ ο Λυκούργος Καλλέργης ενώ το ρόλο του Τοµ κρατούσε ο ίδιος ο Κουν.

Εκτοτε ανέβηκε πολλές φορές στην ελληνική σκηνή. Η πιο πρόσφατη ελληνόφωνη επαγγελµατική παράσταση του έργου είναι της ΕΘΑΛ (Εταιρεία Θεατρικής Ανάπτυξης Λεµεσού), στην Λεµεσό της Κύπρου το 2008 – 2009 σε σκηνοθεσία Εύη Γαβριηλίδη και η πιο πρόσφατη ελλαδίτικη, της Πειραµατικής Σκηνής της «Τέχνης» στο θέατρο «Αµαλία» της Θεσσαλονίκης µε σκηνοθέτη τον Νίκο Χουρµουζιάδη – ανέβηκε τη σεζόν 2007/2008 και επαναλήφθηκε την µεθεπόµενη 2009/2010 – πέρσι δηλαδή. Στην Αθήνα το έργο έχει να παιχτεί απ’ τη σεζόν 2005/2006 όταν το παρουσίασε η Αννα Βαγενά στο «Μεταξουργείο» της σε σκηνοθεσία του Σέρβου Νέµποϊσα Μπράντιτς.

Στην παράσταση του «Χορν» τα σκηνικά και τα κοστούµια έχει αναλάβει ο Γιώργος Πάτσας, τη µουσική ο Σταύρος Γασπαράτος και τους φωτισµούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Η διανοµή θα συµπληρωθεί σύντοµα.

Σηµειώστε πως η Κατερίνα Ευαγγελάτου (φωτογραφία) σκηνοθέτησε φέτος στην Νέα Σκηνή του Εθνικού το έργο του Ρόλαντ Σίµελπφένιχ «Ο Χρυσός ∆ράκος» ενώ ετοιµάζει στο «Θησείον» – την επόµενη Πέµπτη η πρεµιέρα – την κωµωδία του Μάικ Μπάρτλετ «Cock».

Ο Νίκος Μαστοράκης έχει αποδείξει επανειληµµένα πως ξέρει να οδηγήσει σωστά τους ηθοποιούς του όταν τους εµπιστεύεται και όταν τον εµπιστεύονται. Στην Μαρίνα Ασλάνογλου βρήκε αγρό γόνιµο προφανώς. Και η ερµηνεία της νέας αυτής γυναίκας στον σκηνοθετηµένο απ’ τον Νίκο Μαστοράκη, απαιτητικότατο, αντληµένο απ’ τη ζωή, σκληρό µονόλογο των Ρέινολντς και Μπουφίνι «Τζόρνταν» (κεντρική φωτογραφία) είναι απ’ τις στιγµές της φετινής θεατρικής σεζόν που δεν πρέπει να χάσετε.

Η Μαρίνα Ασλάνογλου βγαίνει απ’ τον εαυτό της και βιώνει στη σκηνή του «Αµιράλ» µε τρόπο αξιοθαύµαστο το ρόλο αυτού του δυστυχισµένου πλάσµατος του αγγλικού περιθωρίου – ένα παιδί που η ζωή, ο κοινωνικός περίγυρος, οι άνθρωποι που το αγγίζουν – όλοι και όλα – το σπρώχνουν να γίνει µια τσούλα η οποία καταλήγει Μήδεια. Καθηλωτική! Το ένιωσα να συµβαίνει – κοµµένες ανάσες! – σ’ όλους τους λίγους θεατές της βραδιάς που είδα την παράσταση, οι οποίοι είµαι σίγουρος πως σύντοµα θα γίνουν – εάν δεν έχουν ήδη γίνει – πολλοί. Πάρα πολλοί. Οπως αξίζει στην παράσταση αυτή και στην ερµηνεία αυτή.

Ο Ντάριο Φο (φωτογραφία) επανήλθε φέτος – χρονιά που αναζητούνται απ’ τους θιάσους µας ασφαλείς λύσεις – στην ελληνική σκηνή. Τρεις κωµωδίες του – γνωστές µας, πάντως – δίνουν το «παρών»: ο Στέφανος Ληναίος κι η Ελλη Φωτίου που γιορτάζουν φέτος τα σαράντα χρόνια του «Σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου» τους στο «Αλφα» παρουσιάζουν και πάλι, ανανεωµένη, την παλαιά των ηµερών επιτυχία τους «∆εν πληρώνω, δεν πληρώνω» – µια κωµωδία που ’χει καταστεί και πάλι εντελώς επίκαιρη…–, ο Σπύρος Παπαδόπουλος έχει ανεβάσει στο «Αλεξανδράκης» της Κυψέλης τον «Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού» κι ο Νίκος ∆αφνής στην Πειραµατική Σκηνή τού «Κάτω απ’ τη Γέφυρα» θεάτρου του το «Ανοιχτό ζευγάρι» του Ντάριο Φο.

Καλή χρονιά να ’χουµε – που λέει ο λόγος… – µια και σήµερα είναι που σας ξαναβρίσκω µε τον καινούργιο χρόνο. Ολους όσοι µου ευχήθηκαν για τα Χριστούγεννα και το Νέον Ετος ευχαριστώ θερµά. Και αντεύχοµαι. Ακόµα και σ’ αυτούς τους – πάρα πολλούς – αγνώστους µου – µερικούς ούτε που τους έχω ξανακούσει… – των γραφείων δηµοσίων σχέσεων. Που ελπίζω κάποτε να µάθω ποιοι είναι…

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… «Είναι ασήµαντο το ποσό…» άκουσα να δηλώνει τις προάλλες ο – πρώην πια – πρόεδρος του Παναθηναϊκού Νικόλας Πατέρας (φωτογραφία) για τις τρακόσιες πενήντα χιλιάδες ευρώ που ζήτησε πίσω ένας µεγαλοµέτοχος ονόµατι Παύλος Γιαννακόπουλος απ’ την ΠΑΕ. Και το ’λεγε µε µια άνεση! Μα, µε µια άνεση! Μου γύρισε το µάτι ανάποδα. Η οικονοµική κρίση δεν έχει αγγίξει, φαίνεται, τις ΠΑΕ… (Ή, µήπως, ήταν τρακόσιες χιλιάδες τα ευρώ; Και το ποσό ακόµα πιο «ασήµαντο»;). Ολος ο κόσµος, µια σκηνή…

  • Προ 50ετίας

 

Εκυκλοφόρησε χθες το υπ’ αριθµόν 10 τεύχος της «Εφηµερίδος της Κυβερνήσεως», στο οποίον δηµοσιεύεται η Πράξις του Υπουργικού Συµβουλίου δια της οποίας ιδρύεται Κρατικόν Θέατρον Βορείου Ελλάδος, µε έδραν την Θεσσαλονίκην. ∆ια της εν λόγω πράξεως συνιστάται από υπουργείον Βορείου Ελλάδος Επιτροπή Οργανώσεως Θεάτρου Βορείου Ελλάδος για την προαγωγή της θεατρικής τέχνης στην περιοχή αυτή. Ο σκοπός θα επιτευχθή δια της διδασκαλίας έργων κυρίως ελληνικού αλλά και ξένου δραµατολογίου, δια της οργανώσεως θεατρικών περιοδειών στις κυριώτερες πόλεις, µε παραστάσεις αρχαίου δράµατος και µε οργάνωσιν λαϊκών θεατρικών παραστάσεων.

20 Ιανουαρίου 1961.

Την ερχοµένη Πέµπτη 2 Φεβρουαρίου θα ανεβασθή στο «Βασιλικό» το έργο του Φρείντριχ Ντύρρενµατ «Η επίσκεψις της γηραιάς κυρίας» µε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και µε την Κατίνα Παξινού στον κεντρικό ρόλο. Το έργο είναι εξαιρετικά πολυπρόσωπο και λαµβάνει µέρος ολόκληρος σχεδόν ο θίασος του Εθνικού.

26 Ιανουαρίου 1960.

Κατά πληροφορίες από το Άργος, µεγάλη επιτυχία εσηµείωσαν χθες εκεί οι δύο εµφανίσεις του υπό την Σοφίαν Βέµπο (φωτογραφία) συγκροτήµατος «Το πούλµαν της χαράς». Ο θίασος θα παραµείνει και σήµερα στο Άργος, αύριο δε θα εµφανισθή στο Ναύπλιο.

26 Ιανουαρίου 1960.

  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2011
Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: