Η υπόθεση Πολκ και ο δράκος του Σέχ Σου

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ο Στ.Μαυρόπουλος εξηγεί ότι η παράσταση διερευνά την ανθρώπινη πλευρά

ΤΗΣ ΓΙΩΤΑΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πόσο εύκολα μπορεί κανείς να βρεθεί τυλιγμένος σε μια κόλλα χαρτί; Να αφανιστεί από την εξουσία και να καταπατηθούν νόμιμα δικαιώματα και ελευθερίες του; Και τότε πώς πολεμά την αδικία, το ψέμα, το διασυρμό; Οι απαντήσεις δυστυχώς έρχονται αρκετές φορές από την ίδια τη ζωή, δυο επεισόδια της οποίας -η υπόθεση του Γρηγόρη Στακτόπουλου (υπόθεση Πολκ 1948) και του Αριστείδη Παγκρατίδη (ο «δράκος του Σέιχ Σου», 1968)- ανεβαίνουν στο σανίδι εν είδει «θεατρικού ντοκιμαντέρ». Πρόκειται για μια σπονδυλωτή παράσταση υπό τον τίτλο «Σε μια κόλλα χαρτί», που ανεβάζει η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» από τις 22 Ιανουαρίου, στο θέατρο «Αμαλία» (Αμαλίας 71, τηλ. 2310821483).

Μιλώντας στον «ΑτΚ» ο Στάθης Μαυρόπουλος, που υπογράφει τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία του ενός μέρους της παράστασης, της υπόθεσης Πολκ, εξηγεί πώς προέκυψε η ιδέα: «Ολα ξεκίνησαν από την πρωτοβουλία της «Παράλλαξης» για το διήμερο η «Θεσσαλονίκη Αλλιώς», όταν μας ζητήθηκε με την Ελένη Δημοπούλου -που σκηνοθετεί το μέρος με την υπόθεση Αριστείδη Παγκρατίδη- να παρουσιάσουμε κάτι εκπροσωπώντας την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης». Και παρουσιάσαμε αρχικά την υπόθεση Παγκρατίδη και στη συνέχεια θέλοντας να το κάνουμε παράσταση σκεφτήκαμε και την υπόθεση Πολκ. Ωστόσο, πρέπει να ομολογήσω ότι μια δική μου περιπέτεια με το νόμο -από ένα λάθος και μια συνωνυμία πέρασα ένα τριήμερο στο κρατητήριο- με ώθησε να θέλω να σχοληθώ με ακριβώς αυτήν τη θεματική. Την έννοια του δικαίου, την παγίδα του νόμου, την πλευρά της όποιας εξουσίας που αποφασίζει ότι εσένα θα ενοχοποιήσει ή όχι. Πώς κατασκευάζονται οι κατηγορίες. Και εντέλει την ιδέα αυτή, πώς δυο άνθρωποι μπορούν να τυλιχτούν σε μια κόλλα χαρτί. Ο πρώτος έζησε έναν καφκικό εφιάλτη και πέρασε πολλά χρόνια στη φυλακή και ο δεύτερος εκτελέστηκε».

  • Η ανθρώπινη πλευρά

Ο ίδιος συμπληρώνει: «Πρόκειται για δυο πολύκροτες υποθέσεις που ακόμη συζητιούνται. Είναι δυο παρόμοια θέματα ιδωμένα από διαφορετικές ματιές. Ως προς τα κείμενα σεβάστηκα την ιστορία και δεν υπάρχει μυθοπλασία. Για την υπόθεση Παγκρατίδη χρησιμοποίησα σχεδόν αποκλειστικά αυτούσιες μαρτυρίες μέσα από εφημερίδες της εποχής και ό,τι λέγεται στην παράσταση, έχει ειπωθεί. Αντίστοιχα και στην περίπτωση Πολκ όλα είναι αληθινά – μέσα από αφηγήσεις του ίδιου του Γρηγόρη Στακτόπουλου, από το βιβλίο του, από συνεντεύξεις του, κείμενα εποχής. Οσον αφορά τη σκηνοθετική προσέγγιση της υπόθεσης Πολκ, θα έλεγα ότι έχει μια κινηματογραφική δομή μέσα σε μια καφκική ατμόσφαιρα που διακρίνει και όλη εκείνη την εποχή στη Θεσσαλονίκη – τέλος Εμφυλίου με μαζεμένους πράκτορες, Αμερικάνους, Εγγλέζους. Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από τα μάτια της μητέρας του, ενώ εμφανίζονται και άλλα ζωτικά πρόσωπα της ιστορίας, καθώς και το φάντασμα του Πολκ. Επί της ουσίας αυτό που μας ενδιέφερε είναι να φωτίσουμε την ανθρώπινη πλευρά. Ενας άνθρωπος βρέθηκε ξαφνικά από εκεί που περίμενε στη στάση το λεωφορείο φυλακισμένος. Δε μας ενδιέφερε ποιος έκανε τι, ποιος κατασκεύασε τις κατηγορίες και για ποιους λόγους».

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης είναι του Ρίτσαρντ Αντονι, η μουσική επιμέλεια του Κώστα Βόμβολου, ενώ παίζουν οι Σταύρος Ευκολίδης, Μένη Κυριακόγλου, Στάθης Μαυρόπουλος, Μάριος Μεβουλιώτης, Δημήτρης Ναζίρης, Μαριέττα Σπηλιοπούλου και Μαρίτα Τσαλκιτζόγλου.

  • Ιστορίες – στοιχειά

Η Ελένη Δημοπούλου, που υπογράφει τη σκηνοθεσία στην υπόθεση Παγκρατίδη, εξηγεί με τη σειρά της ότι η παράσταση αυτή αποτελεί ένα πείραμα: «Τόσο η υπόθεση Παγκρατίδη όσο και η υπόθεση Πολκ είναι δυο σκοτεινές ιστορίες μιας φωτεινής πόλης. Ιστορίες που, αν θέλετε, είχαν στοιχειώσει την πόλη όλα αυτά τα χρόνια, αποτελώντας το αντικείμενο συζητήσεων. Ο τίτλος ακριβώς της παράστασης παραπέμπει στην κατασκευή άδικων, όπως αποδείχτηκε, κατηγοριών, που στην περίπτωση του ενός του στοίχισαν χρόνια ελευθερίας και του άλλου την ίδια του τη ζωή. Το ζητούμενο της παράστασης δεν είναι πώς θα αποδοθούν οι ήρωες, αλλά να αναρωτηθούμε όλοι εμείς γι’ αυτά τα θέματα και όχι να μπλέξουμε σε ατέλειωτες θεωρίες για το ποιος και γιατί πήρε τις όποιες αποφάσεις. Να καταλάβουν οι θεατές πώς είναι να σε τυλίγουν άδικα σε μια κόλλα χαρτί και να μην μπορείς να βρεις το δίκιο σου. Εστιάζουμε στην ανθρώπινη πλευρά δυο θυμάτων που χωρίς τη θέλησή τους μπλέχτηκαν στα γρανάζια της εξουσίας».

Και προσθέτει για τη σκηνοθετική της προσέγγιση: «Τελικά οι αληθινές ιστορίες είναι πάντα πιο σοκαριστικές από οποιαδήποτε μυθοπλαστική. Το γεγονός ότι ξέρουμε ότι κάποια πράγματα συνέβησαν στ’ αλήθεια και όχι απλά στη φαντασία κάποιου συγγραφέα έχει άλλη δύναμη. Το γεγονός ότι ακούσαμε τη φωνή του, στην τηλόραση, διαβάσαμε αυτά που πραγματικά είπε. Στην προκειμένη περίπτωση θα έλεγα ότι έχουμε να κάνουμε με μια εικαστική σύνθεση, ένα θεατρικό ντοκιμαντέρ που αφηγείται συμπυκνωμένα μια ιστορία, την οποία κανονικά θα χρειαζόταν βάθος χρόνου για να την ξετυλίξουμε. Και βέβαια το στοίχημα είναι πώς η τέχνη θα καταφέρει να αναμετρηθεί με την αλήθεια των γεγονότων».

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: