Από την γκιλοτίνα στο Μνημόνιο

«Ζούμε στη φάση της μεγάλης Τρομοκρατίας», υποστηρίζει ο Ροβεσπιέρος της παράστασης Βασίλης Ανδρέου, ο ήρωας που οποιονδήποτε «εναντιώνεται στα κεκτημένα της Επανάστασης» τον οδηγεί με συνοπτικές διαδικασίες και δίκες-παρωδία στην γκιλοτίνα.

Εκεί που θα στείλει και τον μέχρι χθες σύντροφό του Δαντόν, αφού από ένα σημείο και μετά παίρνει τις αποστάσεις του απ’ το αβυσσαλέο αιματοκύλισμα.

«Το έργο κάνει πολύ καθαρά διάλογο με το σήμερα», προσθέτει με έμφαση ο ηθοποιός. «Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν την περίοδο της γαλλικής Τρομοκρατίας έχουν ομοιότητες με τα πρόσφατα ή σύγχρονα απολυταρχικά καθεστώτα, που επιβάλλουν κολεκτίβες, κοινές φόρμες, νοοτροπίες, ακόμη και Μνημόνια. Είναι ένα έργο πολύ κοντά σε αυτό που περνάμε όλοι σήμερα, πολεμώντας για τα δικαιώματα που μας στερούν».

Δεν είναι σίγουρος για το αν «πρέπει να πάρουμε πέτρες και να στείλουμε κόσμο στις γκιλοτίνες», όμως η παράσταση, πατώντας στέρεα στο κείμενο του Μπίχνερ, «κλείνει διαρκώς το μάτι στο σήμερα», αποκαλύπτει ο Ροβεσπιέρος της. «Επειδή η ανθρωπιστική τάση του Ροβεσπιέρου και του Δαντόν από τη θέση εξουσίας στρεβλώνεται, βλέπουμε πώς η πράξη διαφέρει από τη θεωρία. Οι άνθρωποι και μετά την πτώση της μοναρχίας δεν μπορούν να αγοράσουν ψωμί, πεινάνε, εκπορνεύονται και αλληλοσκοτώνονται».

Το πορτρέτο του Ροβεσπιέρου στον Μπίχνερ είναι «του ακραίου ανθρωπιστή», σχολιάζει ο Β. Ανδρέου. Ξεκίνησε ως δικηγοράκος. «Εχουμε, δηλαδή, μεγάλη αντιστοιχία με γνωστούς πολιτικούς που ξεκίνησαν με ιδεώδη ανθρωπιστικά, και στην πορεία, όπως ο Ροβεσπιέρος, πέρασαν τον πήχυ. Στο όνομα των δικαιωμάτων του λαού ο Ροβεσπιέρος έπνιξε τελικά το λαό. Είναι ρομπότ της εξουσίας και παλεύει. Θυμίζει τον Στάλιν. Ας αφήσουμε όμως ελεύθερο το θεατή να κάνει τους συσχετισμούς με ηγέτες Ευρωπαίους, Ρώσους, Αμερικανούς. Πιστεύω, θα βρει πολλούς!»

Πώς μπήκε στο σαρκίο του δύσκολου ρόλου ενός «έργου της ανθρωπότητας», που είναι «αδύνατο να παίξεις το επικό στοιχείο του»; «Ξεκινώντας απλά, λιτά. Δεν ήταν βρικόλακας ο Ροβεσπιέρος. Δεν ήθελε να πίνει αίμα. Οφείλω όμως να κατανοήσω και το παρελθόν του».

Ο Ανδρέου είναι σίγουρος ότι θα υπάρξουν θεατές που θα πουν «Ροβεσπιέρε, καλά τα λες. Σωστά πράττεις». «Εγώ πιστεύω στην Επανάσταση», δηλώνει. «Δεν ξέρω αν θα συμβεί σήμερα. Στο έργο βλέπουμε ότι ήταν αγνή η Επανάσταση. Το θέμα είναι πώς τη διαχειριζόμαστε: ροβεσπιερικά ή δαντονικά; Το ερώτημα ανήκει στην ανθρωπότητα και μένει και στην παράσταση ανοικτό». Ελευθεροτυπία, Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: