Οι Φλαμανδοί διαβάζουν τραγωδία

Πολύ φιλόδοξο έμοιαζε αρχικά το εγχείρημα του φλαμανδικού σχήματος ηθοποιών με το περίεργο όνομα tg STAN, να παρουσιάσει τις δύο «Αντιγόνες» του Κοκτό (1922) και του Ανούιγ (1944) σε μία ενιαία παράσταση.

Και μάλιστα με τους δικούς του όρους που προτάσσουν την ερμηνευτική δεινότητα των ηθοποιών και αποτάσσονται την έννοια οποιασδήποτε ψευδαίσθησης. Δυόμισι ώρες συνεχούς αφήγησης και μάλιστα με ένα γνωστότατο σε εμάς μύθο; Ισως να μας έπεφταν βαριές. Η ομάδα όμως, που ερχόταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, είχε τις καλύτερες συστάσεις και το όραμα για ένα θέατρο ενάντια στην τυραννία του σκηνοθέτη ακουγόταν τόσο αγνό που δημιουργούσε προσδοκίες. Εξ ου και τα εισιτήρια των τριών ημερών (στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών) έγιναν ανάρπαστα.

Η αίσθηση που αποκομίζαμε εισερχόμενοι στην αίθουσα ήταν πως πετυχαίναμε τον θίασο σε μία από τις πρώτες φάσεις των προβών, σε αυτήν της ανάγνωσης. Καθώς βρίσκονταν ντυμένοι με απλά καθημερινά ρούχα γύρω από ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι. Κι όμως, η παράστασή τους συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια ζωής.

Το τραπέζι χρησίμευσε ως σκηνή στο πρώτο μέρος που διήρκεσε είκοσι λεπτά και όπου παρουσίασαν την άκαμπτη εκδοχή του Κοκτό, μια απλή μεταγραφή δηλαδή του σοφόκλειου μύθου κοντά στην τραγωδία. Η εκδοχή του Ανούιγ ακολούθησε με μεγαλύτερη δόση εσωτερικότητας, κλείνοντας διαρκώς το μάτι στον μύθο και κάνοντας ξεκάθαρη τη μετάβαση στο δράμα και στην εποχή μετά την ψυχολογία.

Αυτό που τελικά θαυμάσαμε περισσότερο όλων ήταν η απλότητα μιας ανεπιτήδευτης και καλοδουλεμένης γνήσιας κατάθεσης. «Είχα σιχαθεί την Αντιγόνη από τους ελληνικούς θιάσους», ψιθύριζε στην παρέα της λίγο πριν αρχίσει η συζήτηση με τους συντελεστές, που ακολούθησε μετά το τέλος, μια κυρία πίσω μας.

Και ένα από τα πρώτα πράγματα που φρόντισαν να ανιχνεύσουν οι ευφυείς ηθοποιοί ήταν η διάθεσή μας ως γνήσιων απογόνων όλης αυτής της κληρονομιάς. Η απάντηση ήρθε και πάλι από το κοινό, αντικατοπτρίζοντας τη γενικότερη αίσθηση: «Πέρα από Ελληνες ή Δυτικοί, είμαστε άνθρωποι. Και σήμερα συναντηθήκαμε απλά και ανθρώπινα για να θυμηθούμε μια ιστορία που είναι σίγουρο πως θα απασχολεί και για τα επόμενα χίλια χρόνια». Τόσο απλά.

  • ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011
Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: