Daily Archives: 13 Ιανουαρίου, 2011

Αναστηλώνουν 3.000 θέσεις του θεάτρου

  • Μέχρι το τέλος του 2011 αναμένεται να έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες συντήρησης του κάτω κοίλου. Τότε θα συζητηθεί και το θέμα χρήσης του
Με την αναστήλωση - συντήρηση του αρχαίου θεάτρου και με τα έργα που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ η αρχαία Μεσσήνη θα φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο μέσα στην επόμενη πενταετία
Με την αναστήλωση – συντήρηση του αρχαίου θεάτρου και με τα έργα που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ η αρχαία Μεσσήνη θα φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο μέσα στην επόμενη πενταετία

Το αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα. Χωρούσε περίπου 12.000 θεατές και είχε ένα εντυπωσιακό σκηνικό οικοδόμημα, μάλλον τριώροφο, όπως λέει ο Πέτρος Θέμελης, καθώς και κινητή σκηνή της οποίας σώζονται οι αύλακες.
Από τον 4ο αιώνα μ.Χ. και μετά, που εγκαταλείφθηκε, υπήρξε θύμα διαρπαγής υλικού. Αλλά και οι καιρικές συνθήκες, όπως και κάποια άλλα προβλήματα, είχαν συντελέσει στο να είναι κακή η κατάστασή του.

Ο κ. Θέμελης και οι συνεργάτες του στην επιστημονική επιτροπή Αρχαίας Μεσσήνης έκαναν και μελέτες και έργα αναστηλώσεων και συντηρήσεων.

Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο εξέτασε προχθές μια μελέτη για το κάτω κοίλον, από το οποίο ανακαλύφθηκε το μεγαλύτερο μέρος του υλικού. Βέβαια, στην πρώτη μορφή του οικοδομήματος, κατά την ελληνιστική περίοδο, κάποια ειδώλια ήταν από μαλακό ψαμμιτικό υλικό και χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα τώρα. Οταν οι εργασίες θα έχουν ολοκληρωθεί, θα έχουν αναταχθεί περί τις 3.000 θέσεις σε 24 σειρές. Τότε, λέει ο κ. Θέμελης, θα συζητηθεί και το θέμα χρήσης του ή μη. Θα γίνουν επίσης ειδικές φυτεύσεις με γκαζόν.

Μέριμνα θα εξακολουθήσει να λαμβάνεται και για την ομαλή ροή των υδάτων της βροχής με κατεύθυνσή τους στον αρχαίο αγωγό. Εχουν προηγηθεί μεγάλες παρεμβάσεις για να αποτραπεί η διέλευσή τους από το κοίλον και η μετατροπή της ορχήστρας σε λίμνη.

Το αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης είναι εμβληματικό μνημείο του χώρου. Στη ρωμαϊκή περίοδο απέκτησε λαμπρή μορφή με θρόνους και αγάλματα και χρησιμοποιήθηκε για μάχες με θηρία (διασώζονται οι τρύπες από τα κοντάρια, που χρησιμοποιούνταν για να μην κινδυνεύουν οι θεατές).

Τα χρήματα για το κοίλον θα προέλθουν από το Ιδρυμα Νιάρχου, το οποίο έχει χρηματοδοτήσει και άλλα έργα στην Αρχαία Μεσσήνη. Το έργο μπορεί να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος της χρονιάς με ελάχιστο νέο υλικό. Με αυτό και με τα έργα που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ, η Μεσσήνη θα φτάσει σε ένα πολύ καλό επίπεδο μέσα στην επόμενη πενταετία, σύμφωνα με τον κ. Θέμελη. Το ΚΑΣ γνωμοδότησε και υπέρ της έγκρισης εισιτηρίου πέντε ευρώ (τρία το μειωμένο) για τον χώρο και το μουσείο.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ , ΕΘΝΟΣ, 13/01/2011

Ανεβάζει «Μήδεια» με Αμαλία Μουτούση – Χρήστο Λούλη

Δέκα χρόνια μετά τις εντυπωσιακές «Τρωάδες» του, ο Αντώνης Αντύπας ετοιμάζεται να «κατέβει» και πάλι στην Επίδαυρο με έργο του Ευριπίδη. Θα ανεβάσει τη «Μήδεια» με την Αμαλία Μουτούση στον ομώνυμο ρόλο και τον Χρήστο Λούλη σ’ αυτόν του Ιάσονα.

Η Αμαλία Μουτούση θα υποδυθεί τη «Μήδεια»

Η Αμαλία Μουτούση θα υποδυθεί τη «Μήδεια»

Ο σκηνοθέτης είχε κι άλλες φορές κάνει προτάσεις για να «χτυπήσει» στην Επίδαυρο μέσα σ’ αυτά τα δέκα χρόνια, μα το «πράσινο φως» δεν ερχόταν και τώρα που αυτό συμβαίνει με τη «Μήδεια», δεν βλέπει την ώρα να ξεκινήσει την προετοιμασία της παράστασης.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Μουτούση είχε στο παρελθόν υποδυθεί την ευριπίδεια ηρωίδα σε μια πειραματική «ανάγνωση» που είχε κάνει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στην τότε… έδρα τους, το Στούντιο Ιλίσια. Το ότι θα αναμετρηθεί ξανά με τη Μήδεια σε ένα άλλου είδους ανέβασμα, που θα τη φέρει πίσω στην Επίδαυρο, τη γοητεύει μα και την ιντριγκάρει – όπως το ίδιο γοητεύεται και ο Λούλης, που αναλαμβάνει τον ρόλο του Ιάσονα στο πλευρό της.

Σε περασμένο… τεύχος αποκαλύψαμε δύο απ’ τις παραγωγές που θα αγκαλιάσει το αργολικό θέατρο το καλοκαίρι -«Μίμοι» του Σταμάτη Φασουλή και «Ηρακλής Μαινόμενος» του Μαρμαρινού- και τώρα προσθέτουμε άλλη μία, που δεν είναι άλλη από τη «Μήδεια» του Αντύπα…

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 13/01/2011

«Στήνουμε ένα άγριο παιχνίδι εξευτελισμού»

  • Ο Γιώργος Κιμούλης μιλάει για το έργο του Στρίντμπεργκ που σκηνοθετεί στο «Αλμα»
Η μάχη των δύο φύλων, των κοινωνικών τάξεων, των θρησκειών και πάνω απ' όλα ο μη σεβασμός στη διαφορετικότητα «πρωταγωνιστούν» στη «Δεσποινίδα Τζούλια», που ανεβαίνει τα Δευτερότριτα στο «Αλμα» σε σκη
Η μάχη των δύο φύλων, των κοινωνικών τάξεων, των θρησκειών και πάνω απ’ όλα ο μη σεβασμός στη διαφορετικότητα «πρωταγωνιστούν» στη «Δεσποινίδα Τζούλια», που ανεβαίνει τα Δευτερότριτα στο «Αλμα» σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη

Πόσο διαφορετικοί μπορούν να είναι οι άνθρωποι; Πώς μπορούν να σεβαστούν αυτή τη διαφορετικότητα; Ο Στρίντμπεργκ βασίστηκε σε μια αληθινή ιστορία και δημιούργησε τη «Δεσποινίδα Τζούλια», το πρώτο θεατρικό δείγμα του σύγχρονου θεατρικού ποιητικού ρεαλισμού. «Ενα έργο γεμάτο αποκαλύψεις και εξομολογήσεις που πηγάζουν από την ψευδαίσθηση μιας ενότητας, η οποία αντιμετωπίζει τον έρωτα σαν μία αέναη ειρηνική διαδικασία και όχι σαν μία διαρκή σύγκρουση, που δεν συνιστά διάσπαση, αλλά σύνθεση», όπως σημειώνει ο Γιώργος Κιμούλης που το σκηνοθετεί, από τη Δευτέρα, στην παράσταση που παρουσιάζεται Δευτερότριτα στο θέατρο «Αλμα».

«Στήνουμε ένα άγριο παιχνίδι εξευτελισμού»

Μία ζεστή νύχτα στα τέλη του Ιούλη, τρία πρόσωπα, εγκλωβισμένα στον χώρο μιας κουζίνας, προσπαθούν βάσει του εθίμου να «δουν το μέλλον τους». «Η σύγκρουση μεταξύ τους φανερώνει τη μάχη των δύο φύλων, τη μάχη των κοινωνικών τάξεων, τη μάχη των θρησκειών και πάνω απ’ όλα τον μη σεβασμό στη διαφορετικότητα, κι έτσι εμπλέκονται σ’ ένα άγριο παιχνίδι παραπλάνησης και εξευτελισμού», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη.

Τρεις νέοι αμφιταλαντευόμενοι άνθρωποι, παγιδευμένοι στην έπαρση του σύγχρονου πολιτισμού, αγωνίζονται να βρουν διέξοδο προς ένα ούτως ή άλλως αβέβαιο μέλλον, στηριζόμενοι στη βίαιη εξομοίωση των ανθρώπων, ενώ έξω η φύση, λάτρης της ανομοιότητας, οργιάζει έτοιμη να εκδικηθεί όποιον δεν σέβεται τη διαφορά κάθε φυσικού οργανισμού.

Η «Δεσποινίς Τζούλια», δείγμα της δεύτερης, της νατουραλιστικής περιόδου του συγγραφέα, αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά έργα του ίδιου, αλλά και του παγκόσμιου ρεπερτορίου γενικότερα. Ο μεγάλος Σουηδός συγγραφέας έζησε σε μια εποχή όπου οι ταξικοί και φυλετικοί ρόλοι γινόντουσαν πιο ρευστοί. Το έργο παρουσιάζει τις συγκρούσεις μιας κοινωνίας που παλεύει με την αλλαγή και συγκεκριμένα μια διπλή σύγκρουση: ανάμεσα στα δύο φύλα κι ανάμεσα σε δύο κοινωνικές τάξεις.

Η Τζούλια και ο Ζαν αντιπροσωπεύουν τόσο το προαιώνιο εχθρικό σύμπλεγμα του θηλυκού με το αρσενικό όσο και τις αντίμαχες παρατάξεις: μία αριστοκρατία που ξεπέφτει και μία λαϊκή τάξη που επέρχεται αδίστακτη. Πρωταγωνιστούν: Σταυρούλα Μάκρα, Στάθης Παναγιωτίδης και Βάσω Τσεκούρα.

  • ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ
    Η «Δεσποινίς Τζούλια» λογοκρίθηκε στην εποχή της: είναι το πρώτο θεατρικό που διαχωρίζει το σεξ από την αγάπη. Η απεικόνιση της δύναμης της σεξουαλικής επιθυμίας από τον Στρίντμπεργκ ενέπνευσε πολλούς θεατρικούς συγγραφείς, κυρίως τον Ουίλιαμς.
  • Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 13/01/2011

Σάββατο στον Αγ. Παντελεήμονα: Θέατρο Όλου του Κόσμου… για τα παιδιά

Στο αντιρατσιστικό συλλαλητήριο του Σαββάτου στον Αγ. Παντελεήμονα συμμετέχει το Θέατρο του Νέου Κόσμου με μια παράσταση για τα παιδιά…

Σε Θέατρο Όλου του (παιδό)Κοσμου θα μετατραπεί το Σάββατο, κατά τη διάρκεια του  αντιρατσιστικού συλλαλητηρίου στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, το Θέατρο του Νέου Κόσμου, καθώς με την κινητή του μονάδα θεάτρου, την ίδια που επισκέπτεται νοσοκομεία, ιδρύματα και άλλους ευαίσθητους χώρους όπου παιδιά έχουν μεγάλη ανάγκη από ψυχαγωγία, θα συμμετέχει στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του συλλαλητηρίου.

Έτσι, οι ηθοποιοί και οι υπεύθυνοι του θεάτρου καλούν τους γονείς να φέρουν τα παιδιά τους στην πλατεία, να ανακατευτούν με τα παιδιά των μεταναστών, και όλο αυτό το πολύχρωμο κοινό να παρακολουθήσει την παιδική παράσταση Το αίνιγμα του Τρουλ, της Μαρίας Παπαγιάννη, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη και μουσική Θάνου Μικρούτσικου, με τους ηθοποιούς Ντίνη Ρέντη, Κατερίνα Μαούτσου και Μάνο Στεφανάκη.

Γιατί το θέατρο είναι ένας κόσμος που ενώνει, ένας κόσμος που μπορεί να «εξημερώσει» τη βία που κατατρώει τους ανθρώπους από τα μέσα, ένας κόσμος που ανήκει σε όλο τον κόσμο, και πρώτα απ’ όλα στα παιδιά. Όπως και η πλατεία Αγίου Παντελεήμονος…

Μαθητεία στο Κακό: «Ο καλός μαθητής» του Στ. Κινγκ στο Επί Κολωνώ

Ένα γνωστό από την κινηματογραφική του εκδοχή μυθιστόρημα του Stephen King, τον Καλό μαθητή (Apt Pupil, που στη χώρα μας παίχτηκε με τον τίτλο Μαθήματα φόβου), μεταγράφει στη γλώσσα του θεάτρου ο σκηνοθέτης Ζαφείρης Χαϊτίδης, μια παράσταση που στη σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ.

Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ (όπως άλλωστε και τα περισσότερα έργα του μάστορα του είδους Στ. Κινγκ), βασικοί ήρωες του οποίου είναι ένας καταζητούμενος Ναζί που κρύβεται με άλλο όνομα στην Καλιφόρνια και ένας νεαρός μαθητής, ο οποίος τον αναγνωρίζει και στη συνέχεια τον εκβιάζει, όχι όμως για να του αποσπάσει οποιαδήποτε οφέλη αλλά για να μαθητεύσει κοντά του στο Κακό: μαθητεία που ο συγγραφέας χτίζει σταδιακά οδηγώντας τον ήρωά του από την πλαστογράφηση των βαθμών του στο σχολείο στη δολοφονία αστέγων. Όμως αυτή η διαδικασία δεν είναι ποτέ μονόδρομη. Το Κακό αφυπνίζεται παράλληλα και στον ίδιο τον «δάσκαλο», οδηγώντας τη γεμάτη ένταση αυτή σχέση στη σύγκρουση…

Στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Ζαφείρης Χαϊτίδης παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Μελέτης Γεωργιάδης, Nathan Thomas, Δημήτρης Καρανίκας και Νίκος Παντελίδης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται ο Ηλίας Λόης και τη μουσική ο Χρήστος Τριανταφύλλου.

Θέατρο που σταµατάει τον χρόνο

  • Της Χάρης Ποντίδα, TA NEA: Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011
  • Πίντερ, Μπέκετ, Ιψεν, Μάµετ, Ο’Νιλ, Αλµπι περνούν µέσα από το πολυτελές λεύκωµα για τα 20 χρόνια ζωής του Απλού Θεάτρου και για τον δηµιουργό του Αντώνη Αντύπα, µαζί µε πρόσωπα, πράγµατα, µουσικές, κριτικές

«Νιώθω ότι είµαστε προνοµιούχοι εµείς που ασχολούµαστε µε το θέατρο. Κάπου µπορούµε να σταµατήσουµε τον χρόνο και αυτό είναι ένα άλλοθι ωραίο. Βλεπόµαστε στα µάτια, αγαπιόµαστε, τσακωνόµαστε, µε το άλλοθι να παίξουµε τον ρόλο. Είναι µια σχέση που φτιάχνεται, που είναι και δεν είναι και χρησιµοποιείται για το έργο σου, αλλά και για τις προσωπικές σου θέσεις».

Προνοµιούχος σίγουρα ο Αντώνης Αντύπας, έχει µπόλικο υλικό να αντλήσει από την επαγγελµατική του διαδροµή, όχι µόνο για ένα λεύκωµα, όπως αυτό που έχουµε στα χέρια µας (1990-2010/ 20 Χρόνια Καλλιτεχνικός Οργανισµός Φάσµα – Απλό Θέατρο) αλλά για πολλά.

Ανθρωπος χαµηλών τόνων – «αθόρυβο» τον χαρακτηρίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στον πρόλογο του λευκώµατος _ έκανε το Απλό Θέατρο σηµείο αναφοράς για το θεατρόφιλο κοινό δουλεύοντας συστηµατικά εδώ και 20 χρόνια, µέσα από τις δυο σκηνές του.

Τα 20αυτά δηµιουργικά χρόνια τουθεάτρου (ΚαλλιτεχνικόςΟργανισµός Φάσµα – Απλό Θέατρο) αποτυπώνει σε ένα πολυτελές λεύκωµα η Μικρή Αρκτος, ζωντανεύοντάς τα µε φωτογραφίες, σκηνικά κοστούµια, σκίτσα, αποσπάσµατα κριτικών αλλά και κείµενα γραµµένα ειδικά για την έκδοση (Κώστας Γεωργουσόπουλος, ∆ηµήτρης Μαρωνίτης, Ελένη Βαροπούλου και Χαρά Μπακονικόλα).

Εκτός από την πλήρη εργογραφία του Απλού Θεάτρου, εµπεριέχεται και ένα σπάνιο ηχητικό ντοκουµέντο (2 CD) ολόκληρο το έργο «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε» του Χέρµαν Μπροχ, µε την Αλέκα Παΐζη (που είχε παιχτεί µε µεγάλη επιτυχία επί δύο χρόνια).

«Ο Αντύπας είναι ένας άνθρωπος µοναχικός, εσωστρεφής που από νεαρός αφοσιώθηκε να καλλιεργεί σιωπηλός τον κήπο του, µε τα οπωροφόρα, τα µυριστικά, και τα αειθαλή του πνεύµατος», γράφει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος προλογίζοντας την έκδοση. «∆ιαβάζει, ενηµερώνεται, ταξιδεύει και συνεχώς εκπλήττεται γόνιµα και εν συνεχεία µυείται στο καινούργιο και εµβαθύνει στο κλασσικό µε σέβας, όχι χωρίς αντιρρήσεις αλλά ποτέ µε προαποφασισµένα δογµατικά καλλιτεχνικά και αισθητικά φάλαρα, δηλαδή παρωπίδες». «Πώς δουλεύετε µε τους ηθοποιούς;», τον ρωτούν σε µια από τις συνεντεύξεις που δηµοσιεύονται στο λεύκωµα. «Το ευαίσθητο σηµείο µου είναι η επιλογή τους. Θέλω να πιστεύω ότι έχω µια οξυδέρκεια και µπορώ να διακρίνω σε έναν ηθοποιό, έστω κι αν εκείνος δεν το ξέρει, αυτό που φέρει και που µπορώ να το συνδυάσω µε τα στοιχεία του ρόλου», απαντάει, αποκαλύπτοντας ένα από τα… µυστικά της επιτυχίας του Απλού Θεάτρου. Μέσα από ένα ρεπερτόριο αγγλόφωνου θεάτρου (κυρίως), ανέβασε µέσα σ’ αυτήν την 20ετία 38 έργα, από τα οποία τα 24 παρουσιάζονταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ενώ επτά συγγραφείς µάς πρωτοσυστήθηκαν µέσω του Απλού Θεάτρου.

INFO

  • «1990-2010, 20 Χρόνια Καλλιτεχνικός Οργανισµός Φάσµα – Απλό Θέατρο», εκδ. Μικρή Αρκτος, τιµή: 40 ευρώ

  • Ελένη Καραΐνδρου, «Μουσική για το θέατρο». Βιβλίο-λεύκωµα µε τρία CD, εκδ. Μικρή Αρκτος, τιµή: 30 ευρώ

  • «Πάντα µαζί κι ελεύθεροι»

«Ξαναβλέπετε τις παραστάσεις σας;», ρωτούν τον Αντώνη Αντύπα. «Κάθε βράδυ», απαντάει. «Συχνά οι ηθοποιοί χωρίς να έχουν κακή πρόθεση, οδηγούνται προς τις δικές τους ευκολίες, οπότε εκεί φιλικά τους επαναφέρεις…». Εχει πάντα πλάι του την Ελένη Καραΐνδρου. «∆εν ξέρω αν θα συνέδεα τη ζωή µου µε άλλον άνθρωπο», λέει. «Είµαστε συνέχεια µαζί και συνάµα ελεύθεροι. Μιλάµε κοινή γλώσσα και συµµετέχουµε ο ένας στη δουλειά του άλλου. Συζώ µε τη µουσική, όπως εκείνη µε το θέατρο». Η Ελένη Καραΐνδρου έχει επενδύσει µουσικά τις παραστάσεις του Απλού Θεάτρου. Σε µια έκδοση – ντοκουµέντο κυκλοφορούν σε 3 CD οι πρωτότυπες ηχογραφήσεις της για 22 θεατρικές παραστάσεις (1986-2010) και συνοδεύονται από ένα καλαίσθητο βιβλίο µε φωτογραφίες από τις παραστάσεις αυτές. «Κάτι σαν τη φωνή του Λευκώµατος», λέει ο Αντώνης Αντύπας. Σαν µια διαφορετική ερµηνεία της τέχνης του λόγου που έτσι κι αλλιώς έχει τη δική του µουσική.