Μια «αγία» με τολμηρό λόγο

  • Το άκρως ερωτικό διήγημα του Ρίτσου ανεβαίνει στη σκηνή με ένα καθοριστικό σκηνοθετικό εύρημα από τη Μαριάννα Κάλμπαρη
Μια «αγία» με τολμηρό λόγο

Μια «κοινότατη ιστορία» γίνεται μοναδική, στον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το «αιώνιο» ζήτημα του σαρκικού πάθους που ενώνει δύο ανθρώπους, τους οποίους χωρίζει το ταξικό μίσος. Η παράσταση «Ανώνυμη αγία ή Μια κοινότατη ιστορία», παρουσιάζει για πρώτη φορά στη σκηνή ένα άκρως ερωτικό διήγημα του Γιάννη Ρίτσου από το «Εικονοστάσιο Ανώνυμων Αγίων» τόμος 8: «Λιγοστεύουν οι ερωτήσεις», γραμμένο σε γλώσσα ποιητική αλλά και εξαιρετικά τολμηρή, σχεδόν σοκαριστική μέσα στην ωμότητά της. Το ότι η Μαριάννα Κάλμπαρη (διασκευή – σκηνοθεσία) «ερωτεύτηκε» το κείμενο φαίνεται από τον τρόπο που το ανέβασε στη σκηνή του «Υπογείου» του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν».

Διατήρησε τη γλώσσα, δεν προσέθεσε, μόνο «βοήθησε» δραματουργικά κάποιες σκηνές σε επίπεδο δράσης κυρίως και όχι λόγου, ενώ οργάνωσε με διαφορετικό τρόπο τη δομή βάζοντας ένα από τα πρόσωπα να ανακαλεί την ιστορία μέσα από ένα ταξίδι μνήμης (καθοριστικό εύρημα) σαν σε όνειρο, ένα όνειρο σκοτεινό που γίνεται εφιάλτης, οδηγώντας σε ένα απρόσμενο τέλος.

Το πρόσωπο-κλειδί είναι η Τριανταφυλλιά, την οποία υποδύεται η Σοφία Σεϊρλή. Η ηθοποιός «πάτησε» σε λεπτομέρειες δίνοντας όλη την παλέτα συναισθημάτων αγάπης, αφοσίωσης, τρυφερότητας, αδυναμίας μπροστά στο αναπόφευκτο, με τρόπο φυσικό, δίχως υπερβολές. Είναι αυτή που έχει μεγαλώσει σαν μητέρα την Ευδοκία και θυσίασε όλη της τη ζωή, προκειμένου να της παρασταθεί και τώρα τη βλέπει να οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.

Η Βίκυ Βολιώτη, η «αγία» Ευδοκία με τα φουστάνια, τις κορδέλες στα μαλλιά και το πιάνο αποδίδει πειστικότατα την καλλιεργημένη, πλούσια, μεγαλοαστή που ερωτεύεται τον Μανωλιό, έναν άξεστο, θρασύ μα όμορφο χωριάτη, όπως τον έπλασε ο Κρις Ραντάνοφ, τον οποίο μισεί γι’ αυτό που είναι. Σ’ αυτήν ακριβώς την ομορφιά το σώμα της αδυνατεί ν’ αντισταθεί. Κι ας υποφέρει η ψυχή της. Κι έτσι υπομένει τα πάντα από εκείνον, προκειμένου να μην τον χάσει. Αυτή η απόλυτη εξουσία πάνω στην Ευδοκία, μεθάει τον Μανωλιό. Και τον κάνει να θέλει να τσακίσει την υπερηφάνειά της, την περιφρόνηση που βλέπει στα μάτια της. Να αποδείξει σε όλους πως αυτός, ο «δούλος» μπορεί να γίνει ο πιο ισχυρός, ο πιο σκληρός «αφέντης». Στην ερωτική ιστορία υπάρχει και τρίτο πρόσωπο, η υπηρέτρια (Θάλεια Γρίβα).

  • Σαφήνεια

Η σχέση των δύο ηρώων αποτυπώνεται με σαφήνεια στη σκηνή, μέσα στο, με αναφορές «εκκλησιαστικής» ιερότητας, σκηνικό (σκηνικά – κοστούμια Κωνσταντίνος Ζαμάνης). [Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 10/01/2011]

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: