Daily Archives: 10 Ιανουαρίου, 2011

«Σπάνε ταμεία»

  • «Ταμεία σπάνε» στο θέατρο «Βασιλάκου» η Νένα Μεντή με την «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου» της αλλά και η Ελένη Κοκκίδου με τη συνταρακτική «Γυναίκα της Πάτρας» της. Οι δύο εξαιρετικοί μονόλογοι, που απέσπασαν βραβεία και θερμές κριτικές, παίζονται εναλλάξ και, απ’ ό,τι μαθαίνω, είναι «σολντ άουτ» για αρκετές ημέρες, για να μη σας πω και εβδομάδες… Εκδίκηση του καλού λέγεται αυτό…
«Σπάνε ταμεία»

Η μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία που γνωρίζει το «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα» στο θέατρο «Κιβωτός» έπεισε τον Γιάννη Μπέζο και την Ελληνική Θεαμάτων να δώσουν τα χέρια για να πάρει… πράσινο φως και για του χρόνου. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού σε τόσο δύσκολους καιρούς σπάνια πετυχαίνει κανείς να γεμίζει ένα μεγάλο θέατρο όπως κάνουν ο Μπέζος με τη Ναταλία Τσαλίκη στη σκηνή της οδού Πειραιώς. Το κοινό έχει ανάγκη από μια τρυφερή και νοσταλγική παράσταση που προσφέρει γέλιο και συγκίνηση, κι αυτό εξηγεί τις τεράστιες ουρές στα ταμεία του «Κιβωτός».

Παραμένω στον Γιάννη Μπέζο για να σας ενημερώσω ότι δεν θα κάνει θεατρικό «χτύπημα» το καλοκαίρι, μια και οργανώνει με προσοχή την επόμενη τηλεοπτική δουλειά του, που θα δούμε στο Μega σε σκηνοθεσία Ανδρέα Μορφονιού και με την Αννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους παρτενέρ του. Τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν Μάιο και θέλει να είναι αφοσιωμένος σ’ αυτά, μια και επιθυμεί σε κάθε νέο τηλεοπτικό του βήμα να… ανεβάζει τον πήχη, προσέχοντας και την πιο μικρή λεπτομέρεια.

Ξεκίνησε χθες ο… μαραθώνιος της Λυδίας Κονιόρδου, ο οποίος τη θέλει να κάνει πρόβες για την «Τρισεύγενη» του Παλαμά ως σκηνοθέτιδα -χθες το πρωί έγινε η πρώτη πρόβα- και να πρωταγωνιστεί στην «Κυρία Κούλα» που με επιτυχία φιλοξενείται στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου. Από τον Παλαμά στον Κουμανταρέα χωρίς ανάσα, δηλαδή…

Αξίζει να αναφέρουμε ότι έχει και άλλο… τρέξιμο η Κονιόρδου. Ούσα νέο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΡΤ, έχει την ευθύνη μαζί με τη Λένα Διβάνη και τον Λουκά Πανουργιά του «Πρότζεκτ Γιουροβίζιον», της προετοιμασίας δηλαδή της ελληνικής αποστολής για την εμφάνισή της στο Ντίσελντορφ!

Μέχρι τα μέσα Μαρτίου θα παίζεται στο θέατρο «Ανεσις» το πολιτικό θρίλερ «Ο θάνατος και η κόρη» του Ντόρφαν, για να παρουσιαστεί μετά και σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και την Κύπρο. Τη σκηνοθεσία της παράστασης, που… σπάει τα ταμεία, έκανε ο Χρήστος Καρχαδάκης και αρέσουν σε αυτήν οι Κατερίνα Λέχου, Αλέξανδρος Σταύρου και Μάνος Ζαχαράκος.

Βασίλης Μπουζιώτης, ΕΘΝΟΣ, 10/01/2011

Παίζουν Μπρεχτ στο σαλόνι σας

Το «Οικείο Θέατρο» είναι μία ιδέα του Μίλτου Δημουλή, που έχει ως στόχο να «ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτει σήμερα η έλλειψη χώρων ελεύθερης θεατρικής έκφρασης». Το «Οικείο Θέατρο» είναι μία ιδέα του Μίλτου Δημουλή, που έχει ως στόχο να «ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτει σήμερα η έλλειψη χώρων ελεύθερης θεατρικής έκφρασης».

Θέατρο στο… σπίτι; Λίγο μετά το μεσημεριανό, το απόγευμα με τον καφέ ή πριν, ας πούμε, το δείπνο; Αντί να κάνετε ζάπινγκ ή να δείτε DVD, το νεοσύστατο «Οικείο Θέατρο» προτείνει: δείτε θέατρο. Στο σπίτι. Στον χώρο σας. Τι είναι όμως το «Οικείο Θέατρο»; 

Μια ομάδα πέντε ηθοποιών (Μίλτος Δημουλής, Τάσος Σωτηράκης, Ανδρομάχη Δαυλού, Παρασκευή Κατσάνη, Δάφνη Ασημακοπούλου), οι οποίοι παρουσιάζουν την παράστασή τους στο σπίτι, στην αυλή, στο σχολείο, στη δουλειά -αντί αμοιβής- όπου τους προσκαλέσετε.

Η πρώτη παραγωγή του «Οικείου Θεάτρου», με τίτλο «Θύτες ή Θύματα και κάτι γκρι» συστήνεται στο αθηναϊκό κοινό με δύο παραστάσεις στο καφέ του βιβλιοπωλείου «Ιανός», στις 19 και 26 Ιανουαρίου. Αποτελεί μία σύνθεση κειμένων εμπνευσμένη από τον Μίλτο Δημουλή, με αναφορά στον Ζαν Πολ Σαρτρ, στον Τάσο Λειβαδίτη, στον Μπέρτολτ Μπρεχτ και στην «Ελληνική Νομαρχία Ανωνύμου του Eλληνος».

«Αντί να πηγαίνουν οι θεατές στο Θέατρο, γιατί να μην πηγαίνει το Θέατρο στους θεατές;». Με αυτό το ερώτημα ως αφετηρία ξεκίνησε το «Οικείο Θέατρο», μία ιδέα του Μίλτου Δημουλή, που έχει ως στόχο να «ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτει σήμερα η έλλειψη χώρων ελεύθερης θεατρικής έκφρασης.

Το κυρίως πρόβλημα είναι η επιβολή του κέρδους και της επιχειρηματικότητας πάνω από την Τέχνη, που δεν αφήνει χώρο για νέους ανθρώπους και νέες προσπάθειες. Οι θεατρώνες τείνουν να λησμονούν απόψεις όπως αυτή του Κάρολου Κουν, που έλεγε «ένας θεατής, μία καρέκλα και ένας ηθοποιός κάνουν Θέατρο»» εξηγεί ο εμπνευστής της ομάδας.

Επώνυμοι θεατές
«Στόχος είναι να «απελευθερωθούμε από τη στενωπό». Το «Οικείο Θέατρο» είναι μια συλλογική έκφραση που αναζητά επώνυμους θεατές. Δεν στηρίζεται σε φωτεινές μαρκίζες, σε προβολείς και σε σκηνικά, αλλά στα χαρακτηριστικά και στις δυνατότητες έκφρασης τόσο των ανθρώπων που το απαρτίζουν, όσο και εκείνων που το φιλοξενούν, κάνοντας κάθε παράσταση μοναδική» προσθέτει.

Η ιδέα του θεάματος που πηγαίνει στους θεατές αντί να έρχονται οι θεατές στον χώρο του δεν είναι καινούργια. Υπάρχει ήδη από την Αναγέννηση – τέτοιου είδους «επισκέψεις» σε άρχοντες και μαικήνες της εποχής έκαναν οι θίασοι του Σαίξπηρ και αργότερα του Μολιέρου. Κατά τα μέσα του 20ού αιώνα το «φαινόμενο» εμφανίστηκε και στην Ευρώπη (χωρίς ωστόσο να φτάσει ποτέ σ’ εμάς).

  • Που και πότε
    «Θύτες ή Θύματα και κάτι γκρι», στο καφέ του βιβλιοπωλείου «Ιανός», στις 19 και 26 Ιανουαρίου 2011.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ

Μια «αγία» με τολμηρό λόγο

  • Το άκρως ερωτικό διήγημα του Ρίτσου ανεβαίνει στη σκηνή με ένα καθοριστικό σκηνοθετικό εύρημα από τη Μαριάννα Κάλμπαρη
Μια «αγία» με τολμηρό λόγο

Μια «κοινότατη ιστορία» γίνεται μοναδική, στον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το «αιώνιο» ζήτημα του σαρκικού πάθους που ενώνει δύο ανθρώπους, τους οποίους χωρίζει το ταξικό μίσος. Η παράσταση «Ανώνυμη αγία ή Μια κοινότατη ιστορία», παρουσιάζει για πρώτη φορά στη σκηνή ένα άκρως ερωτικό διήγημα του Γιάννη Ρίτσου από το «Εικονοστάσιο Ανώνυμων Αγίων» τόμος 8: «Λιγοστεύουν οι ερωτήσεις», γραμμένο σε γλώσσα ποιητική αλλά και εξαιρετικά τολμηρή, σχεδόν σοκαριστική μέσα στην ωμότητά της. Το ότι η Μαριάννα Κάλμπαρη (διασκευή – σκηνοθεσία) «ερωτεύτηκε» το κείμενο φαίνεται από τον τρόπο που το ανέβασε στη σκηνή του «Υπογείου» του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν».

Διατήρησε τη γλώσσα, δεν προσέθεσε, μόνο «βοήθησε» δραματουργικά κάποιες σκηνές σε επίπεδο δράσης κυρίως και όχι λόγου, ενώ οργάνωσε με διαφορετικό τρόπο τη δομή βάζοντας ένα από τα πρόσωπα να ανακαλεί την ιστορία μέσα από ένα ταξίδι μνήμης (καθοριστικό εύρημα) σαν σε όνειρο, ένα όνειρο σκοτεινό που γίνεται εφιάλτης, οδηγώντας σε ένα απρόσμενο τέλος.

Το πρόσωπο-κλειδί είναι η Τριανταφυλλιά, την οποία υποδύεται η Σοφία Σεϊρλή. Η ηθοποιός «πάτησε» σε λεπτομέρειες δίνοντας όλη την παλέτα συναισθημάτων αγάπης, αφοσίωσης, τρυφερότητας, αδυναμίας μπροστά στο αναπόφευκτο, με τρόπο φυσικό, δίχως υπερβολές. Είναι αυτή που έχει μεγαλώσει σαν μητέρα την Ευδοκία και θυσίασε όλη της τη ζωή, προκειμένου να της παρασταθεί και τώρα τη βλέπει να οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.

Η Βίκυ Βολιώτη, η «αγία» Ευδοκία με τα φουστάνια, τις κορδέλες στα μαλλιά και το πιάνο αποδίδει πειστικότατα την καλλιεργημένη, πλούσια, μεγαλοαστή που ερωτεύεται τον Μανωλιό, έναν άξεστο, θρασύ μα όμορφο χωριάτη, όπως τον έπλασε ο Κρις Ραντάνοφ, τον οποίο μισεί γι’ αυτό που είναι. Σ’ αυτήν ακριβώς την ομορφιά το σώμα της αδυνατεί ν’ αντισταθεί. Κι ας υποφέρει η ψυχή της. Κι έτσι υπομένει τα πάντα από εκείνον, προκειμένου να μην τον χάσει. Αυτή η απόλυτη εξουσία πάνω στην Ευδοκία, μεθάει τον Μανωλιό. Και τον κάνει να θέλει να τσακίσει την υπερηφάνειά της, την περιφρόνηση που βλέπει στα μάτια της. Να αποδείξει σε όλους πως αυτός, ο «δούλος» μπορεί να γίνει ο πιο ισχυρός, ο πιο σκληρός «αφέντης». Στην ερωτική ιστορία υπάρχει και τρίτο πρόσωπο, η υπηρέτρια (Θάλεια Γρίβα).

  • Σαφήνεια

Η σχέση των δύο ηρώων αποτυπώνεται με σαφήνεια στη σκηνή, μέσα στο, με αναφορές «εκκλησιαστικής» ιερότητας, σκηνικό (σκηνικά – κοστούμια Κωνσταντίνος Ζαμάνης). [Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 10/01/2011]

«Θάνατος του Δαντόν» στη Στέγη Γραμμάτων – Τεχνών

Τους μηχανισμούς της της εξουσίας διερευνά η σκηνοθετική προσέγγιση του Στάθη Λιβαθινού στην παράσταση «Ο θάνατος του Δαντόν» του Γκέοργκ Μπίχνερ, που ανεβαίνει στην κεντρική σκηνή της «Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών» του Ιδρύματος Ωνάση (20-23 και 26-30 Ιανουαρίου 2011 και στις 2-6, 9-12 και 16-18 Φεβρουαρίου 2011).

«Ο θάνατος του Δαντόν» είναι το πρώτο θεατρικό έργο του Γκέοργκ Μπίχνερ, το οποίο έγραψε το 1835 σε ηλικία 21 ετών. Oμως το έργο ανέβηκε στη σκηνή 67 χρόνια αργότερα, το 1902.

Το έργο καθιέρωσε η παράσταση του Μαξ Ράινχαρντ το 1916, που με καθυστέρηση δεκαετιών του έδωσε τη θέση που του αρμόζει ως ένα από τα κλασικά έργα της ευρωπαϊκής δραματουργίας.

Eκτοτε, ορισμένοι από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του 20ού αιώνα, από τον Τζόρτζιο Στρέλερ, τον Ζαν Βιλάρ και τον Eρβιν Πισκάτορ έως τον Κλάους – Μίκαελ Γκρίμπερ και τον Κριστόφ Μαρτάλερ δοκίμασαν να αναμετρηθούν μαζί του. Στην εξέλιξη της παράστασης –που διαδραματίζεται στα χρόνια της «τρομοκρατίας», από το 1790 και μετά– ο ομώνυμος ηρωας του έργου, μία από τις κύριες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης, έχει κουραστεί από τις αδιάκοπες εκτελέσεις και την ανούσια πλέον αιματοχυσία. Ερχεται σε σύγκρουση με τον πρώην σύντροφό του και συνεπαναστάτη, τον πανίσχυρο Ροβεσπιέρο, ο οποίος αρχίζει να δρομολογεί την καταστροφή του. Παρ’Α όλο που ο Δαντόν θα μπορούσε να δραπετεύσει και να σωθεί, αφήνει τα γεγονότα με προφανή αδιαφορία να ακολουθήσουν τη ροή τους. Συλλαμβάνεται, δικάζεται και τελικά αποκεφαλίζεται.

Στην Ελλάδα «Ο θάνατος του Δαντόν» ήταν ένα από τα πρώτα έργα που ανέβασε ο Φώτος Πολίτης στο νεοσύστατο «Εθνικό Θέατρο», το 1933.

Η μετάφραση είναι του Γιώργου Δεπάστα που τιμήθηκε με το Eλληνογερμανικό Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης (2004). Ο Στάθης Λιβαθινός υπογράφει επίσης και τη σκηνοθεσία. Τα σκηνικά – κοστούμια είναι της Ελένης Μανωλοπούλου. Χορογραφία – κινησιολογία της Ζωής Χατζηαντωνίου. Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί: Βασίλης Ανδρέου, Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Μελέτης Ηλίας, Στέλιος Ιακωβίδης, Νίκος Καρδώνης, Μιχάλης Μουλακάκης, Δημήτρης Μπίτος, Δημήτρης Μυλωνάς, Μαρία Ναυπλιώτου, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Ευθύμης Παππάς, Χρήστος Σουγάρης και Γιωργής Τσαμπουράκης.