Σε γκαρσονιέρες και υπόγεια

  • Την ώρα του απολογισμού, η ζυγαριά κλείνει θετικά για τον «πειραματισμό» στο θέατρο.

Χάρη σε αυτόν εξερευνήθηκαν άγνωστες περιοχές, κατακτήθηκαν νέες δυνατότητες. Ωστόσο μέχρι και σήμερα ο όρος αποτελεί ταμπού και συχνά αποφεύγεται. Αλλωστε για ποιον πειραματισμό μιλάμε σήμερα, όταν όλα πια φαίνεται να έχουν ειπωθεί και να έχουν εξαντληθεί πολύ πριν από το τέλος του προηγούμενου αιώνα; Αυτά, βέβαια, για τους ειδικούς. Το ευρύ κοινό, που γεμίζει κάθε βράδυ την πληθωρική αθηναϊκή σκηνή, εξακολουθεί να εκπλήσσεται από μια παράσταση σε μπαρ, ακόμη και με το θέατρο δρόμου. Από οποιαδήποτε δηλαδή συνθήκη καταργεί την παραδεδομένη σύμβαση σκηνής – πλατείας και το τέταρτο τείχος.

Πολλές οι τεχνικές: ποτά και εδέσματα, γκρουπ θέραπι και σκηνοθετημένες «τρομοκρατικές» επιθέσεις. Θεατές στη σκηνή και ηθοποιοί που εισβάλλουν από το ακροατήριο. Θεατές ως συνδημιουργοί ακόμα και του φινάλε. Αρκούν όμως όλα αυτά; Σύμφωνοι, σε αναπάντεχους θεατρικά χώρους -από τρένα, εγκαταλειμμένα κτίρια έως και τουαλέτες- έχουμε ζήσει μερικές από τις ευτυχέστερες θεατρικές εμπειρίες. Δεν είναι, όμως, ο κανόνας.

– Σε μια γκαρσονιέρα στην Κυψέλη θαυμάσαμε το θάρρος των ηθοποιών και τη λύση που έδωσαν στο δυσβάστακτο πρόβλημα της στέγης. Από εκεί και πέρα, όμως, βρεθήκαμε σαν σε αμήχανη επίσκεψη να ρίχνουμε τον -κατά βούληση- οβολόν μας και να αποχωρούμε μουδιασμένοι με το άχαρο αποτέλεσμα.

– Στο υπόγειο γνωστού πολυχώρου ένα σημείωμα μας προειδοποιούσε για μια παράσταση εμπνευσμένη από εφιάλτη και θέμα της τον φόβο. Κατεβαίνοντας στο μισοσκόταδο μοναδικός μας φόβος ήταν να μην γκρεμοτσακιστούμε, ενώ τα ηχογραφημένα κλάματα που ακούγονταν μάλλον μας εκνεύρισαν. Ο πεσμένος στο πάτωμα και λουσμένος στο αίμα ηθοποιός στο μέσο της παράστασης ζωντάνευε για να βολέψει τους μέχρι εκείνη τη στιγμή όρθιους θεατές σε καρεκλάκια. Ως το τέλος της παράστασης είχαμε υποστεί μια εκτυφλωτική λάμπα στα μάτια, φωτογράφιση με πολαρόιντ, ακούσιο λούσιμο με κόκκινες μπογιές. Ενα σωρό τεχνάσματα που κλήθηκαν να υποστηρίξουν ένα ανύπαρκτο περιεχόμενο.

Η περιδιάβαση στα υπόγεια της τέχνης όπως και να ‘χει συνεχίζεται. Εστω κι αν στο φινάλε μας δεν μας περιμένει πάντοτε το λυτρωτικό συναίσθημα της κάθαρσης αλλά το βάρος της έλλειψης τέχνης και πνευματικότητας.

  • ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: