Το θέατρο είναι το καλύτερο φάρμακο

  • ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΚΑΙ ΙΔΡΥΜΑΤΑ
  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011

Τέτοιες γιορτινές μέρες πολιτικοί και θρησκευτικοί άρχοντες συνηθίζουν να επισκέπτονται νοσοκομεία και ιδρύματα, με την «απαραίτητη» πάντα συνοδεία τηλεοπτικών μέσων. Επίσης, τελευταία, όλο και με μεγαλύτερη συχνότητα και άνεση θεατρικά σχήματα εγκαταλείπουν την ασφάλεια της σκηνής προς αναζήτηση νέων συγκινήσεων και εμπνεύσεων, δίνοντας έτσι και μια λύση στο οικονομικό τους αδιέξοδο, ακόμη και χάριν εντυπωσιασμού.

Σε δωμάτια ασθενών και διαδρόμους νοσοκομείων -ακόμη και μπροστά σε ένα παιδί- απαλλαγμένοι από το άγχος μιας καλής κριτικής, οι ηθοποιοί δίνουν και παίρνουν αγάπη

Σε δωμάτια ασθενών και διαδρόμους νοσοκομείων -ακόμη και μπροστά σε ένα παιδί- απαλλαγμένοι από το άγχος μιας καλής κριτικής, οι ηθοποιοί δίνουν και παίρνουν αγάπη

Τα κίνητρα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, που εδώ και χρόνια λειτουργεί καθημερινά και σχεδόν αθόρυβα τη δική του «κινητή μονάδα» θεάτρου για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα, πόρρω απέχουν από τα παραπάνω.

Για φέτος, βαδίζοντας στην ένατη χρονιά του θεσμού και έχοντας ήδη ξεπεράσει τις 1.400 δωρεάν παραστάσεις, η Μαρία Παπαγιάννη ανέλαβε να γράψει ένα νέο έργο, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες και τους χώρους όπου δίνονται αυτές οι παραστάσεις. «Το αίνιγμα του Τρουλ», σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη, μπορεί να παρουσιάζεται καθημερινά στους πιο απροσδόκητους -θεατρικά- χώρους, σε δωμάτια ασθενών και διαδρόμους νοσοκομείων, για μικρές ομάδες παιδιών -ακόμη και μόνο για ένα μικρό θεατή. Κάθε Κυριακή, όμως, παίζεται και στο ίδιο το Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε μια προσπάθεια αυτοχρηματοδότησης της όλης δράσης -στις 5 μ.μ. με είσοδο 10 ευρώ.

  • Η αξία της συνύπαρξης

Η «κινητή μονάδα» δίνει 150 με 180 παραστάσεις το χρόνο -όλες δωρεάν. Με τον καιρό, απλώθηκαν και πέρα από νοσοκομεία και ιδρύματα, σε χώρους όπου βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών, όπως φυλακές, προσφυγικούς καταυλισμούς και ειδικά σχολεία.

«Αυτή η δράση μάς υπενθυμίζει συνέχεια τον κοινωνικό ρόλο του θεάτρου. Κάτι που πολλές φορές, μέσα από τις φιλοδοξίες μας, ξεχνάμε», λέει ο Παντελής Δεντάκης. Πέρα από την αξιοσημείωτη θητεία του στο χώρο του παιδικού θεάτρου, είχε αναλάβει τη σκηνοθεσία της δράσης και τις δύο περασμένες σεζόν.

Στο «Αίνιγμα του Τρουλ», δύο παιδιά ξεκινούν ένα μεγάλο ταξίδι για να βρουν αγαπημένους τους φίλους, που έχουν χαθεί. Στο σκοτεινό δάσος θα έρθουν αντιμέτωποι με το φοβερό ξωτικό Τρουλ και θα πρέπει να λύσουν ένα σκοτεινό αίνιγμα. Το έργο, σύμφωνα με το σκηνοθέτη του, μιλά για δύο βασικά πράγματα: την αξία της συνύπαρξης, ότι δηλαδή όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα απ’ όσα ένας ένας, και της επιμονής και προσήλωσης στο στόχο μας.

Οσο για τη διαδικασία σκηνοθετικής προσέγγισης του έργου; Δεν διαφέρει σε τίποτα από μια οποιαδήποτε άλλη παράσταση κι ας απευθύνεται σε παιδιά. Αλλωστε, όπως λέει ο Παντελής Δεντάκης, «τα παιδιά καταλαβαίνουν ή ορθότερα νιώθουν πολύ περισσότερα πράγματα από όσα νομίζουμε». Ούτε και η θεματολογία γίνεται πιο ευαίσθητη λόγω της ιδαιτερότητας του κοινού. «Μπορεί να κάνεις και κακό αν τονίσεις κάτι πιο ευαίσθητο», επισημαίνει.

  • Τα παιδιά ξεχνιούνται για λίγο

Το θέατρο, όμως, σίγουρα μπορεί να λειτουργήσει ως φάρμακο και συγκεκριμένα ως αναλγητικό. «Μπαίνουμε σε ένα νοσοκομείο, όπου έστω κι αν είναι «Παίδων» η ατμόσφαιρα είναι βαριά, και για 40 λεπτά είναι σαν να βγάζεις τα παιδιά σε έναν άλλο χώρο, σε μια άλλη κατάσταση. Σαν να ξεχνιούνται ώς ένα βαθμό, όσο είναι δυνατό. Είναι, δηλαδή, σαν να δωρίζεις κάτι απλόχερα και να φεύγεις εισπράττοντας πολλά από τα χαμόγελα των παιδιών. Δεν υπάρχει, βέβαια, αυτό το «Μπράβο, είσαι καλός ηθοποιός. Θα σου γράψω αυτή την κριτική»».

Ολη αυτή η εμπειρία τον έχει κάνει πιο ώριμο. «Πραγματικά αναρωτιέμαι για τη θέση που παίρνω απέναντι στα πράγματα και είμαι πολύ σκεπτικός. Η τέχνη δεν μπορεί να δώσει λύσεις, αλλά σίγουρα μπορεί να μιλήσει για πράγματα. Και, δυστυχώς, τελευταία δεν το κάνει. Δεν μιλάμε οι άνθρωποι του θεάτρου για την πραγματικότητα ούτε γι’ αυτά που συμβαίνουν. Λειτουργούμε σε ένα επίπεδο εντελώς «μεταξύ μας»», λέει. Από τα τέλη Ιανουαρίου θα τον δούμε ως ηθοποιό στο «Θερμοκήπιο» του Πίντερ σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή.

**Παίζουν: Ντίνη Ρέντη, Κατερίνα Μαούτσου, Μάνος Στεφανάκης. Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Χανιωτάκη, Νίκος Δεντάκης. *

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: