Ολοι για τον «Κανέναν»

  • Της Χάρης Ποντίδα, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2011
  • Ασφυκτικά γεµάτο, το θέατρο «Σηµείο» στην Καλλιθέα έζησε µια από τις πιο ενδιαφέρουσες βραδιές του. Θεατές όρθιοι, καθισµένοι στο πάτωµα, στριµωγµένοι σε λίγα εκατοστά χώρου, παρακολούθησαν για πάνω από ένα δίωρο την… ιεροτελεστία του «Κανενός»

Ενα διαµελισµένο σώµα µέσα σε ένα απορριµµατοφόρο. Ενας άνθρωπος που είχε την τύχη σκουπιδιού. Η είδηση για το ανατριχιαστικό δυστύχηµα (τον Οκτώβριο) θα πέρναγε – όπως συνήθως – στον κάδο της δικής µας ανακύκλωσης, αν το γεγονός δεν γινόταν αφορµή να το σχολιάσουν άνθρωποι του θεάτρου, λογοτέχνες, ποιητές, δοκιµιογράφοι, ο καθένας µε τον δικό του τρόπο.

Το θέατρο «Σηµείο» και ο Νίκος Διαµαντής είχαν την ιδέα νααπευθύνουν την πρόσκληση και ο ίδιος µαζί µε τους συνεργάτες του να συντονίσουν την προσπάθεια και να δώσουν στα κείµενα αυτά (γύρω στα 25 ) την µορφή παράστασης.

«Ο Κανένας» σαν ένα σχόλιο ανθρωπιάς, σαν δήλωση αλληλεγγύης, σαν ένα είδος αντίστασης στην πολτοποίηση της ανθρωπιάς µας.

Αυτό που σου έκανε κατ’ αρχήν εντύπωση ήταν η προσέλευση του κόσµου. Νεαροί και νεαρές, 45άρηδες αλλά και ηλικιωµένοι. Κόσµος που θα έβλεπες συνήθως σε µια ταινία σινεφίλ. Στριµωγµένοι, υποµονετικοί, απόλυτα παρόντες (το καταλάβαινες από τα παλαµάκια), προσηλωµένοι στη σκηνή. Το δεύτερο που σου έκανε εντύπωση ήταν η ζωντάνια και η ποικιλία των κειµένων (που σηµειωτέον είχαν γραφτεί ειδικά γι’ αυτή την εκδήλωση).

«Ο Κανένας» στο µικροσκόπιο της κοινωνικής, πολιτικής, συναισθηµατικής, φαντασιακής µας πλευράς. Πώς µπορεί να σχολιαστεί το γεγονός αν δεν αγγίξει κανείς (και ξύσει) τους λόγους που οδήγησαν σ’ αυτή τη φρίκη;

Τα σχόλια (δηµοσιογραφικά και κοινωνιολογικά) και τα ποιητικά κείµενα είχαν τη λειτουργία συνδετικών κειµένων ανάµεσα στους µονολόγους και τα θεατρικά και τα µετέφεραν στο κοινό εν είδει Χορού η Ελένη Αρβανίτη, η Ελένη Ζαραφίδου και η Ειρήνη Μαργαρίτη, πουµπαινόβγαιναν στη σκηνή σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Οσο για τα µικρά θεατρικά που τα ερµήνευαν ηθοποιοί;

Πώς αισθάνεται ένας απόκληρος που περιφέρεται χωρίς δουλειά, φίλους, στέγη, οικογένεια στα παγκάκια της Αθήνας; Πώς την αισθάνεται τη µοναξιά του, πώς βλέπει τον κόσµο γύρω του; «O σουγιάς» του Παναγιώτη Μέντη διείσδυσε στην ψυχή ενός θυµωµένου απόκληρου που εκδηλώνει την απελπισία του, αλλά και την ελπίδα του – γιατί αυτή πεθαίνει τελευταία… Η κατάληξη ενός «ανθρώπου σκουπιδιού», η φρίκη εκείνων που προκαλούν (έστω καιάθελά τους) τον θάνατότου και παράλληλα η δηµοσιοϋπαλληλίστικη και εντελώς αποπροσανατολισµένη νοοτροπία της εξουσίας, που το µόνο που τη νοιάζει είναι να µην µπλέξει στα κανάλια και στις εφηµερίδες ο δήµαρχος της περιοχής. Αυτό ήταν το «Under» του Νίκου Παναγιωτόπουλου που µας έκανε και γελάσαµε, αλλά µε εκείνο το πικρό γέλιο που αναγνωρίζει στους φανταστικούς διαλόγους των δυο υπαλλήλων του δήµου τη δική µας – φαιδρή – πραγµατικότητα.

Κείµενα και θεατρικά που εξέφραζαν την ευαισθησία και τηµατιά µιας γκάµας ηλικιών λογοτεχνικής γραφής: Καταξιωµένοι ποιητές και συγγραφείς (Κώστας Μουρσελάς, Γιάννης Κοντός, Θανάσης Νιάρχος, Βασίλης Βασιλικός, Μαρία Λαϊνά, Ρέα Γαλανάκη, Κωστής Γκιµοσούλης κ.ά.) αλλά και νεώτεροι συγγραφείς, όπως ο Νίκος Βλαντής, η Λίλα Κονοµάρα, ή ακόµακαι πρωτοεµφανιζόµενα ονόµατα, όπως του νεαρού Στέλιου Χατζηαδαµίδη που έγραψε και έπαιξε ο ίδιος το«Γυρίζει τρελά» και,όπως φάνηκε από τιςσυζητήσεις που έγιναν εκ των υστέρων, µάλλον ήταν το όνοµα που έκλεψε την παράσταση. Το ίδιο συνέβη και µε τον Στέλιο Μάινα που απέδωσε (σχεδόν έπαιξε) ένα µεγάλο και δύσκολο ποιητικό κείµενο της Μαρίας Λαϊνά («Εδώ») κι έβλεπες µπροστά σου, µε τον πιο χειροπιαστό τρόπο, τι σηµαίνει η λέξη «ηθοποιός».

«Ο άνθρωπος σκουπίδι», «Ο Κανένας» ήταν η αφορµή για να µιλήσουν κάποιοι που έχουν να µας πουν. Οχι εκείνα που βλέπουµε στις ειδήσεις. Οχι. Εκείνα µας περισσεύουν. Τείνουµε να τα σκεπάσουµε παρασυρµένοι απο την ταχύτητα µιας καθηµερινότητας που χάνει σιγά – σιγά την ανθρωπιά της. Το «Γράµµα στον γιο που δεν έζησα» που έγραψε ο Νίκος Βατόπουλος και ήταν κι αυτό µια υπενθύµιση πως ό,τι και να γίνει στη ζωή µας, όποια κατάληξη κι αν έχει κανείς, είναι πάντα το παιδί µιας µάνας που ανησυχεί αν πεινάει, αν κρυώνει. Ανθρωποι σκουπίδια δεν υπάρχουν, άνθρωποι γεννιούνταιόλοι, όλοι από µια µητέρα…

  • «Εδώ µέσα είναι σκοτεινά»

Η βραδιά έκλεισε µε το κείµενο του Θανάση Νιάρχου, χωρίς τίτλο – δεν χρειαζόταν γιατί µίλαγε σε πρώτο πρόσωπο ο άνθρωπος που δεν θα γνωρίσουµε ποτέ. «Εχουν αρχίσει να φαίνονται µακριά κάτι φώτα. Τι ευτυχία, αν ήταν κανείς µέσα στα φώτα, θα κινδύνευε να τον πάρουν είδηση οι άλλοι και να τον διώξουν. Ενώ εδώ µέσα είναι σκοτεινά, κανείς δεν πρόκειται να σε καταλάβει. Θα ήταν το χέρι του Θεού που µε πήρε από τον κάδο των σκουπιδιών και µε τοποθέτησε απαλά εδώ µέσα για να µην καταλάβω τίποτα…».

Τα ονόµατα που συµµετείχαν – όλοι συµµετείχαν αφιλοκερδώς και τα περισσότερα κείµενα ήταν νέα – ήταν οι: Βασίλης Κατσικονούρης, Ενη Κούκουλου, Κωστής Γκιµοσούλης, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Ρέα Γαλανάκη, Βασίλης Βασιλικός, Λίλα Κονοµάρα, Γιάννης Κοντός, Παναγιώτης Μέντης, Γιάννης Χρυσούλης, ∆ιονύσης Βυθούλκας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, Γιώργος Μανιώτης, Νικος Βλαντής, Στέλιος Χατζηαδαµίδης, Κατερίνα Σχινά, Γιωργος Μαρκόπουλος, Κωστής Μουρσελάς, Ηλίας Κανέλλης, Νίκος Βατόπουλος, Μαρία Λαϊνά, Θανάσης Νιάρχος.

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: