Τι απέγινε η «Νόρα»

  • Μια νέα παράσταση ακολουθεί τα βήματα της ηρωίδας του Ιψεν
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Επτά, Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε η Νόρα εκείνο το βράδυ που βρόντηξε την πόρτα του «Κουκλόσπιτού» της εγκαταλείποντας σύζυγο, παιδιά και κοινωνικές προκαταλήψεις για να βγει ολομόναχη έξω, στο παγωμένο πουθενά.

Τι απέγινε εκείνη η πρώιμη αγωνίστρια του Ιψεν, πώς κατέληξε η επανάστασή της; Μια παράσταση την ανακαλύπτει κι ακολουθεί τα βήματά της στην ερημιά της σημερινής «απελευθερωμένης» και «δημοκρατικής» Δύσης. Το ανατρεπτικό έργο του Ιψεν, «Νόρα» ανεβαίνει την Παρασκευή στο θέατρο «Τόπος Αλλού» με μια καινούρια ματιά και τίτλο «Η Νόρα… μετά».

Συναντούμε τη Νόρα (Μαρλέν Σαίτη) όπως την επινόησαν στο κείμενο αυτής της ιδιαίτερης παράστασης ο σουηδός ποιητής Ερικ Λάρσον (με διατριβή πάνω στη «Νόρα») και ο σκηνοθέτης Νίκος Καμτσής, κάπου σε μια μεγαλούπολη, σ’ ένα ερείπιο σκηνικού-σπιτιού, παραλογισμένη έτσι όπως το λογικό ενός ανθρώπου που καίγεται και θρυμματίζεται όταν επωμίζεται την ευθύνη του απονενοημένου, της επανάστασης ενάντια στο παλιό, το υπόδουλο στη σύμβαση και την υποκρισία.

Δίπλα της κινούνται όλα τα πρόσωπα του έργου, συμπρωταγωνιστές στη νεύρωσή της, οι ίδιοι ρόλοι μέσα στον εφιάλτη της, αφού το έργο ξαναπαίζεται: Νίκος Αλεξίου (Χέλμερ), Γιώργος Κροντήρης (Κρόγκσταντ), Πολύκαρπος Πολυκάρπου (Ρανκ), Γεωργία Μαυρογιώργη (Λίντε).

Τα κοστούμια (Μίκα Πανάγου), το σκηνικό (Βασίλι Ροκομάνοφ-Νίκος Καμτσής), οι φωτισμοί, δημιουργούνται μπροστά στα μάτια των θεατών. Τα ρούχα μεταφέρουν συναισθήματα από τον ψυχικό κόσμο των ηρώων: ρομαντικά στοιχεία εποχής στο κοστούμι της Νόρας, αλλά με κυρίαρχο το κουρέλι της ήττας της μέσα στο χρόνο.

Οταν το 1879 ο Ιψεν δημιουργούσε τη Νόρα, έβλεπε την επανάσταση και την απελευθέρωση που ερχόταν στην κοινωνία, στη θέση της γυναίκας, στην επιστήμη. Το έργο του προκάλεσε διεθνή σάλο, θεατρικό και κοινωνικό. Αλλά το «Κουκλόσπιτο» της παράστασης του Ν. Καμτσή παραπέμπει κριτικά στον σημερινό κόσμο, στο οικοδόμημα που προέκυψε απ’ όλες τις επαναστάσεις, δικαιωμένες και αδικαίωτες, σχολιάζοντας πεσιμιστικά τη ριζοσπαστική πράξη της Νόρας. Αντιμετωπίζει την ηρωίδα ως την ίδια την επανάσταση, ως οικουμενικό ον που περιδιαβαίνει τους αιώνες, σαν τον «Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ, με λόγο, σάρκα και οστά, αλλά αποτυγχάνει.

«Ο σημερινός άνθρωπος βιώνοντας συνεχείς και διαδοχικές επαναστατικές αποτυχίες, προδοσίες, κοινωνικές και υπαρξιακές απογοητεύσεις, δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει τη Νόρα με τη ρομαντική διάθεση άλλων καιρών, ούτε με την παιδαριώδη αισιοδοξία του σοσιαλιστικού ρεαλισμού «θα νικήσουμε»», λέει ο σκηνοθέτης. «Το γεγονός της διεφθαρμένης εξουσίας, όπως διαιωνίζεται μέσα στο χρόνο, περνώντας από γενιά σε γενιά, από χώρα σε χώρα, λειτουργεί ως πυρήνας προβληματισμού στο θέατρο. Τα γεγονότα της εξέγερσης των νέων δεν μας άφησαν ασυγκίνητους… Σε μια εποχή έκπτωσης, οποιαδήποτε μορφή επανάστασης δυσκολεύεται να στοχεύσει στο κέντρο. Η αλλοτρίωση μας έχει διαποτίσει όλους».*

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: