Η Αριάν Μνουσκίν και το «Θέατρο του Ηλιου» ξανά στην Αθήνα…

  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2010
    • Tο τέταρτο κουδούνι

Ποιον γιατρό, καλέ; Τον κύριο Ντοµινίκ (ΣτροςΚαν); Γιατρό µε το στανιό; Επειδή αυτοαπεκλήθη «γιατρός»; Ε, όχι! Εχω µεγαλύτερη εµπιστοσύνη στον κύριο Μάκη. Αποφάσισα άλλωστε να µη συνεργάζοµαι µε τις δυνάµεις κατοχής… Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Η Αριάν Μνουσκίν (φωτογραφία) και το «Θέατρο του Ηλιου» της που ’χει γράψει ιστορία επανέρχονται για τρίτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών το προσεχές καλοκαίρι – αρκεί όλα να πάνε καλά µε τον προϋπολογισµό του για τον οποίο, παρά τις διαβεβαιώσεις, πολύ άγχεται ο πρόεδρός του Γιώργος Λούκος… Με το καινούργιο τους θέαµα – παίζεται ακόµα στο Παρίσι απ’ τον Σεπτέµβριο, µε εξαιρετική επιτυχία – «Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας (Αυγές)» που θα µπορούσε να µεταφραστεί και ως «Οι ναυαγοί της απεγνωσµένης προσπάθειας (Αυγές)». Μια παράσταση εµπνευσµένη από ένα ιδιαίτερο µυθιστόρηµα του Ιουλίου Βερν, που η πρώτη του εκδοχή γράφτηκε γύρω στο 1891 µε τον τίτλο «Στην Μαγγελανία» – η εκδοχή αυτή τυπώθηκε µόλις το 1999 – για να εκδοθεί το 1905, µετά το θάνατο του συγγραφέα, επεξεργασµένη απ’ το γιο του, τον Μισέλ, και µε τον τίτλο «Οι ναυαγοί του Ιωνάθαν».

Το µυθιστόρηµα – το κείµενο της παράστασης υπογράφει η εδώ και πολλά χρόνια µόνιµη συνεργάτιδα της οµάδας Ελέν Σιξού – διαδραµατίζεται σ’ ένα νησί κοντά στο ακρωτήριο Χορν όπου συναντώνται οι επιζήσαντες απ’ το ναυάγιο του πλοίου «Ιωνάθαν» το οποίο µετέφερε γύρω στα χίλια άτοµα. Ο άνθρωπος που τους έσωσε, ο Καού – Τζερ, ένας αναρχικός που µοιάζει, όµως, να ενεργεί αντίθετα προς τις ιδέες του, αναδεικνύεται, µέσα απ’ τις δύσκολες καταστάσεις, σε ηγέτη της οµάδας των ναυαγών.

Το «Θέατρο του Ηλιου», αν και υπάρχει απ’ το 1964 – σαράντα έξι χρόνια! –, κρατώντας, µολονότι λειτουργεί ως κολεκτίβα, µε τρόπο αξιοµνηµόνευτο τη συνοχή και την αποτελεσµατικότητά του, πρωτοεµφανίστηκε στην Ελλάδα – στο Κλειστό Ολυµπιακό Γυµναστήριο του Φαλήρου – µόλις το 2006, χάρη στο Φεστιβάλ Αθηνών – του Γιώργου Λούκου… –, θριαµβεύοντας µε το υπέροχο, µεγάλο του θέαµα «Το τελευταίο καραβανσαράι (Οδύσσειες)».

Και επανήλθε το επόµενο καλοκαίρι µε άλλη µια έξοχη – πιο «προσωπική» – παράσταση της Αριάν Μνουσκίν, τους «Εφήµερους», ενθουσιάζοντας και πάλι το κοινό.

Εκπόρθησε και την Κοµεντί Φρανσέζ. Η Λίλο Μπάουρ. Η ελβετίδα αλλά πολιτογραφηµένη βρετανή και µε διεθνή καριέρα ηθοποιός – απ’ τα βασικά στελέχη του «Τεάτρ ντε Κοµπλισιτέ», µε δουλειές κοντά σε σκηνοθέτες όπως ο Πίτερ Μπρουκ –, χορογράφος αλλά και σκηνοθέτρια.

 

Γνώριµή µας µε την τελευταία ιδιότητά της εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα µέσω «Μικρής Πόρτας», Ξένιας Καλογεροπούλου και Θωµά Μοσχόπουλου – «Ο ελαφοβασιλιάς», «Ο Ροβινσώνας και ο Κρούσος» (γλυκύτατη παράσταση), «Grimm και Grimm» – και «Θεάτρου του Νότου», «Αµόρε» και Γιάννη Χουβαρδά – «Χειµωνιάτικο παραµύθι» (έξοχη δουλειά) – αλλά και από σεµινάρια που ’χει κάνει, η Λίλο Μπάουρ (φωτογραφία) µαθαίνω πως ανέβασε για τον ιστορικό γαλλικό θίασο στην αίθουσα του «Βιέ Κολοµπιέ» τα «Παντρολογήµατα» του Νικολάι Γκόγκολ. Με κριτικές εξαιρετικές στην «Μοντ» και στην «Φιγκαρό» και µε τόση επιτυχία που το θέατρο πρόσθεσε παραστάσεις.

Τι καλά που θα ’τανε να τη βλέπαµε κι εδώ την παράσταση αυτή!

Οταν η Λυρική Σκηνή δίνει δωρεάν παράσταση για τους άνεργους, τι ακριβώς εννοεί; Τους άνεργους που δηµιουργήθηκαν απ’ τις δεκάδες «µη ανανεώσεις συµβάσεων» που ’χει κάνει τους τελευταίους µήνες; Τι το ’θελε; Στο σπίτι του κρεµασµένου δε µιλάνε για σκοινί…

Εγραφα στο περασµένο «Τέταρτο Κουδούνι» για τους τρεις τσεχωφικούς «Γλάρους» που µετράει – προς το παρόν; – η φετινή σεζόν. ∆υο στην Αθήνα, ένας στην Καβάλα.

Πάντως το ρεκόρ της σεζόν 2002 – 2003, οπότε είχε βρέξει πάλι «Γλάρους», δεν ξεπερνιέται εύκολα: στην Αθήνα στο θέατρο «Οδού Κεφαλληνίας» απ’ την Μπέττυ Αρβανίτη σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη και στο «Θέατρο του Νέου Κόσµου» απ’ τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, στην Θεσσαλονίκη στην Πειραµατική Σκηνή της «Τέχνης» απ’ τον Νίκο Χατζηπαπά αλλά κι απ’ το «Θέατρο Τέχνης» της Μόσχας και στην Λάρισα απ’ το ∆ΗΠΕΘΕ της πόλης – το «Θεσσαλικό» – µε σκηνοθέτη τον Νίκο Χαραλάµπους. Πέντε συνολικά!

Την «ΙΣµήνη» του Γιάννη Ρίτσου θα ερµηνεύσει την άνοιξη, σε σκηνοθεσία, δραµατουργική επεξεργασία και διαµόρφωση σκηνικού χώρου Ασπας Τοµπούλη, η Κάτια Γέρου – µόλις κυκλοφόρησε απ’ τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο το βιβλίο της «Αλλάζοντας τους παλµούς της καρδιάς. Συζητήσεις για το θέατρο µε την Ιόλη Ανδρεάδη», ενώ τώρα και έως 23 Ιανουαρίου ερµηνεύει Μπλανς Ντιµπουά στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τενεσί Ουίλιαµς στο ∆ΗΠΕΘΕ Πάτρας, σε σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη, παράσταση που, µετά την Πάτρα, το Αγρίνιο και την Θεσσαλονίκη, θα δούµε τον Μάρτιο και στην Αθήνα, στο «Ιλίσια Ντενίση».

Ο µονόλογος του Ρίτσου µε την Κάτια Γέρου (φωτογραφία) θα παρουσιαστεί στο «Studio Κινητήρας» µε κοστούµια Κλερ Μπρέισγουελ, ηχητική µπάντα ∆ηµήτρη Ιατρόπουλου και φωτισµούς Ηλία Κωνσταντακόπουλου. Θα συµµετέχει ο Ηλιος Σαγίς.

Η «ΙΣµήνη» πρωτοπαρουσιάστηκε στη σκηνή τη σεζόν 1977 – ’78 απ’ την Θάλεια Καλλιγά σε σκηνοθεσία Νίκου Ραφτόπουλου – στο θέατρο «Κάβα».

Εκτοτε παίχτηκε απ’ την Ρένη Πιττακή σε σκηνοθεσία Στέφανου Κοτσίκου µε το ∆ΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων το καλοκαίρι του 1991, την Βάνα Πεφάνη σε σκηνοθεσία Γιάννη Ρήγα το 1992, την Ασπασία Παπαθανασίου µε το ∆ΗΠΕΘΕ Καλαµάτας και σκηνοθέτη τον Γιάννη Τσιώλη το 2002, την Κίττυ Αρσένη στους ∆ελφούς το 2004 και την Μίρκα Παπακωνσταντίνου σε σκηνoθεσία Νίκου Καραγέωργου και µε τον τίτλο «Εις µήνιν…» τo 2004.

Το «Τέταρτο Κουδούνι» απουσίασε δυο βδοµάδες – λόγω απεργίας και λόγω πρόωρης έκδοσης του σαββατιάτικου φύλλου. Λόγω χρήσης υπολοίπου αδείας θα απουσιάσει και τις δυο επόµενες Πέµπτες. Ραντεβού στις 20 Ιανουαρίου. Καλή χρονιά!

  • Προ 50ετίας

Απόψε στο «Κεντρικό» δεν θα δοθούν παραστάσεις διότι ο ∆ηµήτρης Χορν θεωρεί απαράδεκτο να εργάζωνται τα θέατρα την παραµονή των Χριστουγέννων.

24 ∆εκεµβρίου 1960.

Ο κόσµος του θεάτρου θρηνεί έναν διαλεχτό κωµικό, τον Απόστολο Αβδή, που πέθανε στις 4 το πρωί του Σαββάτου στο Ιπποκράτειο Νοσοκοµείο. Η κηδεία του έγινε χθες στις 10.30 το πρωί στο Νεκροταφείο της Αναστάσεως Πειραιώς, όπου και ετάφη στον οικογενειακό του τάφο.

26 ∆εκεµβρίου 1960.

Οι θεατρικοί κύκλοι έµειναν κατάπληκτοι από την πληροφορία που εδηµοσιεύθη σε χθεσινή πρωινή κυβερνητική εφηµερίδα, σύµφωνα µε την οποίαν πρόεδρος του ∆ιοικητικού Συµβουλίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος διορίζεται ο Γιώργος Θεοτοκάς και Γενικός ∆ιευθυντής ο Σωκράτης Καραντινός (φωτογραφία). Και οι δύο, ως γνωστόν, είναι µόνιµοι κάτοικοι Αθηνών και δεν είναι Μακεδόνες. Κακή εντύπωσι επροξένησε επίσης η πληροφορία ότι στο ∆ιοικητικό Συµβούλιο της νέας Κρατικής Σκηνής διορίζεται και ο επί θυγατρί γαµβρός του υπουργού Προεδρίας κ. Κ. Τσάτσου, καθηγητής κ. Συµεωνίδης.

* 26 ∆εκεµβρίου 1960

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: