Daily Archives: 9 Δεκεμβρίου, 2010

∆είπνο µε τον Στάλιν

Η κωµωδία «∆είπνο µε τον σύντροφο Στάλιν» του Ιον Ντρούτσε παρουσιάζεται στο Θέατρο Τέσσερις Εποχές (Κυψέλης 15, τηλ. 210-8812.289) στις 19.00. Σκηνοθετεί και παίζει ο Γιάννης Μόρτζος. Μαζί του εµφανίζονται στη σκηνή οι Αννα Λιοναράκη, Πέτρος Ξεκούκης.

* Σ’ ένα µοτέλ στη µέση της ερήµου, ένας καου-µπόης και η γυναίκα της ζωής του µπλέκονται σε µια ιστορία έρωτα, µίσους, πάθους και απόγνωσης. Το έργο του Σαµ Σέπαρντ «Fool for love» ανεβαίνει στο Θέατρο Κάππα (Κυψέλης 2, τηλ. 210-8831.068) στις 18.30. Σκηνοθετεί η Αθανασία Καραγιαννοπούλου. Παίζουν οι Αλκης Κούρκουλος, Χριστίνα Αλεξανιάν, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Τάσος Γιαννόπουλος.

* Η παράσταση «Αίµα κακό», από το βιβλίο «Μια επο-χή στην Κόλαση» του Ρεµπό, παρουσιάζεται στο Θέατρο Σφενδόνη (Μακρή 4, Μακρυγιάννη, τηλ. 210-9246.692). Σκηνοθετεί και ερµηνεύει ο Αρης Ρέτσος.

* Τέσσερις µοναχικές γυναίκες προσπαθούν να φτιά-ξουν τη ζωή τους πριν καταλήξουν στο ψυχιατρείο, στην παράσταση του έργου «Creve coeur» του Τενεσί Ουίλιαµς που ανεβαίνει στο Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής (Αγίου Ορους 16 και Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός, τηλ. 210-3425.637) στις 21.15. Σκηνοθετεί ο Γιώργος Βούρος. Παίζουν οι Μαρία Σκούπα, Πηνελόπη Σταυροπούλου, Ντοµένικα Ρέγκου, Ελένη Σταυράκη.

* Ενα δρώµενο, µε τη συµµετοχή κούκλων, ανθρώπων και µουσικής και µε τίτλο «Καταλόγια» (∆οκιµή πάνω σε τρεις παραλογές µε κοινό θέµα τη θυσία) παρουσιάζεται στο «Βρυσάκι» (Βρυσακίου 17, Πλάκα) στις 21.30. Πληροφορίες στο τηλ. 6972.547.075. Η σύλληψη και η σκηνοθεσία είναι του Θοδωρή Οικονοµίδη.

INFO

Η κωµωδία «∆είπνο µε τον σύντροφο Στάλιν» του Ιον Ντρούτσε παρουσιάζεται στις 19.00 στο Θέατρο Τέσσερις Εποχές (Κυψέλης 15, τηλ. 210-8812.289)

Η Σίλβια Πλαθ στο Γκάζι

  • Το τέταρτο κουδούνι
  • Του Γιώργου ∆.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2010

«Σίλβια και Τεντ» είναι ο προσωρινός τίτλος της παράστασης που σχεδιάζει η Ασπα Τοµπούλη (φωτογραφία) για τον Μάρτιο στο καινούργιο θέατρο «Ολβιο», στο Γκάζι. Η ποιήτρια Σίλβια Πλαθ κι ο σύντροφός της στη ζωή και στην τέχνη, σύζυγός της και πατέρας των δυο παιδιών της, επίσης ποιητής, Τεντ Χιουζ είναι τα δυο πρόσωπα της σύνθεσης που ετοίµασε η ίδια µε στόχο µια διαδραστική περφόρµανς η οποία θα στηρίζεται πάνω σε κείµενα και των δυο ποιητών, σε βίντεο και µουσική.

Η Σίλβια Πλαθ κι ο Τεντ Χιουζ, τους οποίους θα ερµηνεύσουν δυο πολύ καλοί ηθοποιοί, η Μαρία Ζορµπά κι ο Γιάννης Στάνκογλου, δυο απ’ τα µυθικά πρόσωπα του 20ού αιώνα, ποιητές βαθιά αφοσιωµένοι στην τέχνη τους, άνθρωποι που έζησαν ένα θυελλώδες πάθος, παντρεύτηκαν, έκαναν δυο παιδιά και χώρισαν ύστερα από µια πολύ δύσκολη προσωπική σχέση, «ξανασυναντιούνται» στην παράσταση µετά την αυτοκτονία της καταθλιπτικής Πλαθ – στα τριάντα της, το 1963 – µέσα απ’ την ποιητική τους δηµιουργία. Μετά το θάνατό της, µέσα από ποιήµατά του, ο Χιουζ αρχίζει ένα διάλογο µε την Πλαθ ως πρόσωπο και µε την Πλαθ ως ποιήτρια ανατρέχοντας σε συγκεκριµένα γεγονότα της σχέσης τους και προσπαθώντας να εξηγήσει την τραγική κατάληξή της, τις ενοχές – ακόµα του επιρρίπτονται ευθύνες για την αυτοκτονία της Πλαθ – και τον πόνο που του προκάλεσε. (Ας σηµειωθεί πως κι ο γιος τους Νίκολας Χιουζ που η µητέρα του άφησε µωρό, µε κληρονοµικότητα στην κατάθλιψη, αυτοκτόνησε το 2009).

Σαράντα εφτά χρόνια µετά την τραγική αυτοκτονία της Πλαθ και δώδεκα µετά τον θάνατο (1998) του Χιουζ, η ποίηση και οι προσωπικότητές τους, ασυµβίβαστες, δηµιουργικές και αντιφατικές, εξακολουθούν προφανώς να γοητεύουν, να µαγνητίζουν και να απασχολούν.

Ο σκηνικός χώρος και τα κοστούµια της παράστασης θα ’ναι της Κλερ Μπρέισγουελ και η σύνθεση ήχων του ∆ηµήτρη Ιατρόπουλου.

Χαρακτηριστικό είναι πως η Ασπα Τοµπούλη άρχισε την καριέρα της ως σκηνοθέτρια τη σεζόν 1993-1994 – η παράσταση παίχτηκε και την επόµενη – στον Εξώστη του τότε «Εµπρός» µε το έργο «Γράµµατα στο σπίτι µου» της Ρόουζ Γκόλντενµπεργκ, που ακριβώς στην αλληλογραφία της Σίλβια Πλαθ µε την µητέρα της Ορέλια στηρίζεται.

Θα τριτώσει! «Γλάρος» του Αντόν Τσέχωφ – σ’ επανάληψη – απ’ τους «Pequod» σε σκηνοθεσία ∆ηµήτρη Ξανθόπουλου, «Γλάρος» µε σκηνοθέτη τον Γιάννη Μόρτζο και στο καινούργιο «∆ιάχρονο Θέατρο» της Μαίρης Βιδάλη, στην Αθήνα – σας τα ’γραφα.

Και τώρα διαβάζω πως «Γλάρο» ετοιµάζει για µέσα Ιανουαρίου και το ∆ΗΠΕΘΕ Καβάλας στο εκεί θέατρο «Αντιγόνη Βαλάκου». Σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του Θοδωρή Αµπαζή (φωτογραφία )

µε Αρκάντινα την ∆ανάη Σαριδάκη, Τρεπλιόφ τον Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, Μαρία Σαββίδου, Κωνσταντίνο Καλλιβρετάκη, ∆έσποινα Παπάζογλου κι άλλους.

Και – πού ξέρετε; – η σεζόν ακόµα στην αρχή της είναι… Το ήλπιζα. Και το περίµενα.

Αφότου είδα – κι άκουσα… –, εκεί στο υπόγειο του Ιδρύµατος «Μιχάλης Κακογιάννης», στο πλαίσιο του 1ου – κι όχι 10ου όπως γράφτηκε στο «Τέταρτο Κουδούνι», στις 11 Νοεµβρίου… – Low Budjet Festival που οργανώνει η καλή πολιτιστική ιστοσελίδα www. tosπrto.

gr του Λάκη Λαζόπουλου και της Αννας Βλαβιανού, το κεφάλαιο «Από το φίφτυ φίφτυ στον έρωτα», του έξοχου «∆ιπλού βιβλίου» του ∆ηµήτρη Χατζή, καθόλου «θεατροποιηµένο», απ’ τους «Pequod», ήτοι τον ∆ηµήτρη Ξανθόπουλο και την Αγγελική Παπαθεµελή, αυτοσκηνοθετηµένους – µια εξαίρετη δουλειά. Ηλπιζα πως αυτή η δουλειά θα ’χει συνέχεια. Και µαθαίνω, ενθουσιασµένος, πως θα ’χει. Τα παιδιά συζητούν να δουλέψουν πάνω σ’ ολόκληρο «Το διπλό βιβλίο».

Η ώρα της ∆ικαίωσης και της Επανόδου του ∆ηµήτρη Χατζή κάτι µου λέει πως φτάνει. Μήπως το Φεστιβάλ Αθηνών, που τείνει ευήκοον ους σε κάτι τέτοια, θα πρέπει να σκεφτεί ένα δίπτυχο Χατζή; Με «Το διπλό βιβλίο» των «Pequod» και «Το φονικό της Ιζαµπέλας Μόλναρ» που η ∆έσποινα Γκάτζιου µε το «Πρόχειρο Θέατρό» της – άλλοι σκεπτόµενοι νέοι του θεάτρου µας αυτοί – επίσης ετοιµάζει;

Την χαριτωµένη – κι αρκε τά τολµηρή… – κωµωδία (1970) των Αµερικανών Ρον Κλαρκ – Σαµ Μπόµπρικ «Norman, is that you?» – ένα ζευγάρι µεσήλικων Εβραίων µε προβλήµατα στη σχέση τους ανακαλύπτουν πως ο γιος τους είναι οµοφυλόφιλος και πως διατηρεί µάλιστα σχέση µ’ έναν άλλο άντρα, ιδέα µε την οποία, τελικά, µετά την αποτυχηµένη προσπάθειά του πατέρα να φέρει το γιο στον «ορθό» δρόµο µε τη µεσολάβηση µιας πόρνης, συµφιλιώνονται – ανέβασε χτες, σε µετάφρασή του και µε τον τίτλο «Τρελή συγκατοίκηση», ο – καλός ηθοποιός – Φώτης Σπύρος (φωτογραφία) – κρατώντας και το ρόλο του Μπεν Τσάµπερς, του πατέρα – στο φρέσκο – µόλις περσινό – και κοµψότατο, απ’ ό,τι µου λένε, «Μικρό Θέατρο» της Λάρισας που δηµιούργησε ο ∆ηµήτρης Καράτζιος. Μαζί του, ∆ηµήτρης Βογιατζής, ∆ηµήτρης Μαχαίρας, Μάχη Μακρίδου, Μαρκέλα Παπαρίζου.

Το έργο, που το 1976 έγινε και ταινία απ’ τον Τζορτζ Σλάτερ µε την εβραϊκή οικογένεια να µετατρέπεται σε αφροαµερικανική, πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1983 απ’ το θίασο Κώστα Ρηγόπουλου – Κάκιας Αναλυτή στο «Αθηνά» µε τον τίτλο «Η δικιά µας» σε σκηνοθεσία Πέτρου Λεωκράτη – µεγάλη επιτυχία έκανε τότε στην παράσταση ο Γιώργος Κωνσταντής. Το 2000 – 2001 το ανέβασε στο θέατρο «Μέλι» µε τον τίτλο «Κόκκινο βελούδο, στεγνό καθάρισµα» ο Γιώργος Θεοδοσιάδης ενώ το 2007 – 2008 το παρουσίασε στο θέατρο «Γκλόρια» και µε τον τίτλο «Σ’ αγαπώ µε τα ροζ» – κάθε φορά και µ’ άλλον τίτλο ανεβαίνει! – η Μαρία Αλιφέρη σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Λιακόπουλου.

Αναρωτιέµαι: αν αυτός που βλέπετε (φωτογραφία) δεν είναι ο Λάκης Λαζόπουλος, µακιγιαρισµένος για τις ανάγκες κάποιου ρόλου, τότε ποιος είναι; Ελάτε, όµως, που είναι ο Αϊνστάιν! Απίστευτο αλλά αληθινό. Η φωτογραφία είναι απ’ το εξώφυλλο του βιβλίου του Walter Isaacson «Αϊνστάιν. Η ζωή του και το σύµπαν» που ’χουν κυκλοφορήσει οι Εκδόσεις «Μοντέρνοι Καιροί». Μήπως πρέπει ο Λαζόπουλος να βρει ανάλογο έργο, να τον υποδυθεί, τελικά, τον Αϊνστάιν;
Προ 50ετίας

Απόψε στις 8.30 το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει το έργο του Ευγενίου Ο’ Νηλ «Τα εκατοµµύρια του Μάρκο Πόλο» κατά µετάφρασι Ι. Βαλαωρίτου, σκηνοθεσίαν Αλ. Σολοµού και µε σκηνογραφίες και κοστούµια Γ. Βακαλό. Λαµβάνουν µέρος οι Θάνος Κωτσόπουλος, Αντιγόνη Βαλάκου, Λυκ. Καλλέργης. Παντ. Ζερβός, Τάκης Γαλανός, Άρης Βλαχόπουλος και άλλοι.

15 ∆εκεµβρίου 1960.

Ο θεατρικός συνεργάτης των «ΝΕΩΝ» γράφει τα εξής: Για τα εκατόχρονα του Τσέχωφ, το Θέατρο Τέχνης ανέβασε χθες «Θείο Βάνια». Απλή ευκαιρία. Γιατί, ο Κάρολος Κουν πιστεύει στον Τσέχωφ. Το οµολογεί εγγράφως: Ο,τι καλύτερο µπορώ να δώσω είναι Τσέχωφ. Κι έχει δίκηο. Μόνο που, αυτή τη φορά, δεν πέτυχε απολύτως. Ηχθεσινή παράστασις ήταν πεσµένη. Είχε κάτι φτιαχτό. ∆εν είχε γνήσιο ύφος. Ούτε σύγκρισις µε τον «Θείο Βάνια», που ανέβασε ο ίδιος το 53 στο Εθνικό.

Φταίει, ίσως, το σηµερινό υλικό του: Τον εζηµίωσε, πρωτίστως, η παλαιά «µις» Αλεξάνδρα Λαδικού. ∆εν τον βοήθησε ο ∆ηµήτρης Παπαµιχαήλ. Ανησυχαστικά τυποποιηµένη η Καπελλαρή. Ούτε κι ο ίδιος στις καλές του. Ελπιδοφόρα, η εµφάνισις της Έφης Ροδίτη.

* 9 ∆εκεµβρίου 1960.

Τσίρκο και χορός πήγαν στον «Παράδεισο»

  • Η ΟΜΑΔΑ «ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ» ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ Μ. ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ
  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2010

«Να μπορείς να αφήνεσαι στη ροή των πραγμάτων και την πορεία της ζωής. Αυτό είναι τελικά ο Παράδεισος». Η διαπίστωση έρχεται διά στόματος Χριστίνας Σουγιουλτζή, μιας εκ των χορογράφων της ομάδας «και όμως κινείται».

«Δανειζόμαστε πολλά στοιχεία από το τσίρκο, μια πολύ πιο εξωστρεφή τέχνη σε σχέση με το σύγχρονο χορό», εξηγεί η Χρ. Σουγιουλτζή

«Δανειζόμαστε πολλά στοιχεία από το τσίρκο, μια πολύ πιο εξωστρεφή τέχνη σε σχέση με το σύγχρονο χορό», εξηγεί η Χρ. Σουγιουλτζή

Το σχεδόν φιλοσοφικό συμπέρασμα της νεαρής δημιουργού δεν διατυπώνεται σε μια άσχετη χρονική στιγμή, αλλά με αφορμή την παρουσίαση της νέας δουλειάς «Il Paradiso» (από σήμερα έως την Κυριακή στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). Εχοντας ήδη καταπιαστεί με την Κόλαση («Inferno», 2006) και μετά με το Καθαρτήριο («Purgatorio», 2009), ήρθε η σειρά για το πιο ευχάριστο μέρος της δαντικής τριλογίας.

Η τυπική εικόνα που έχει επικρατήσει στο δυτικό κόσμο σχετικά με τον Παράδεισο δεν απουσιάζει ως εκδοχή από την παράσταση. Το ειδυλλιακό καταπράσινο λιβάδι με τα τρεχούμενα νερά, τα δέντρα, τα μήλα και το φίδι βρίσκονται εκεί. Οχι για πολύ. Η εικόνα γρήγορα ανατρέπεται, με την είσοδο ενός περφόρμερ που διαβάζει αποσπάσματα από τη «Θεία Κωμωδία». Από εκεί και πέρα επικρατεί η δαντική εκδοχή, σύμφωνα με την οποία ο Παράδεισος αποτελείται από εννέα ομόκεντρες σφαίρες-ουρανούς, που περιστρέφονται γύρω από την ακίνητη Γη. Και κάθε ανθρώπινη ψυχή κατοικεί στη σφαίρα που της αναλογεί.

Ο χορός αλλά και η ακροβασία -τα δύο δομικά και καλοδουλεμένα «υλικά» της ομάδας, η οποία φέρνουν αντίστοιχα η Χριστίνα Σουγιουλτζή και ο Καμίλο Μπεντανκόρ, τα δύο βασικά μέλη της-, η ζωντανή ηλεκτρονική μουσική (Κλέων Αντωνίου) αλλά και ο λόγος επιστρατεύονται για να αφηγηθούν με χιούμορ και ευαισθησία τη σχέση μας με τον Παράδεισο. Μια σχέση που όπως λένε «αρνούμαστε να αποδεχτούμε».

  • Διαρκής στροβιλισμός

Στην παράσταση, εννέα σώματα, τα οποία αρχικά ισορροπούν, οδηγούνται σε ένα διαρκή στροβιλισμό, ο οποίος τα ενώνει σε ένα κοινό σύμπαν και φέρνει τα πρόσωπα, τις δράσεις και τις σχέσεις τους σε μια διάταξη συνήχησης. Το αποτέλεσμα; «Μια εύθραυστη και δυναμική αταραξία, γεννημένη από ασταμάτητη ταραχή».

Αλλωστε στο κινητικό λεξιλόγιο της ομάδας που ίδρυσαν η Σουγιουλτζή και ο Μπεντανκόρ, όταν συναντήθηκαν το 2003 στον «Κρατήρα», έχουν εδώ και χρόνια αφομοιωθεί καθαρά χορευτικά και ακροβατικά ζητούμενα. «Ο χορός εμπεριέχει την τελετουργία και την έκσταση του χορευτή. Από την άλλη, το τσίρκο είναι μια πολύ πιο εξωστρεφής τέχνη. Ζητούμενό της είναι να δημιουργεί ένα ελκυστικό αποτέλεσμα, να αφορά και να συγκινεί το θεατή, πράγματα που δεν απασχολούν ιδιαίτερα το σύγχρονο χορό σήμερα», μας εξηγεί η Χριστίνα Σουγιουλτζή τον τρόπο δουλειάς τους. Πλάι στα χορευτικά και κινησιολογικά ζητήματα ήρθε να προστεθεί ακόμη ένα. Η δραματουργική ανάλυση της Μαρίας-Λουίζας Παπαδοπούλου, η οποία στη διάρκεια των προβών «υπήρξε η φωνή που μας επανέφερε διαρκώς τα ζητήματα του Δάντη, εμμένοντας στην αλήθεια και την ουσία του μεσαιωνικού αριστουργήματος».

  • Η παιδική γλύκα του Δάντη

«Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησα να διαβάζω τη «Θεία Κωμωδία» είχα ήδη συμφωνήσει να καταπιαστούμε με αυτήν. Ισως, αν ήξερα τι έμελλε να αντιμετωπίσω, να μην το αποφάσιζα», μας εξομολογείται η Σουγιουλτζή. «Τελικά μου φαίνεται πολύ συγκινητικό όλο αυτό. Κρύβει πίσω του μια παιδική σχεδόν γλύκα, το ότι ένας άνθρωπος το 14ο αιώνα σκέφτηκε ένα ολόκληρο σύστημα για τον κόσμο, ώστε να τα τακτοποιήσει όλα στο μυαλό του και να νιώσει καλά», καταλήγει.

Η ομάδα σχεδιάζει για το μέλλον μια συνολική παράσταση, η οποία θα περιλαμβάνει ολόκληρη την τριλογία. «Είναι στιγμές που μας πιάνει πανικός», λέει η Χριστίνα Σουγιουλτζή σε σχέση με τις δυσκολίες που έχει να αντιμετωπίσει ένας χορογράφος σήμερα. «Από την άλλη, όμως, είναι πολύ απλή η δουλειά μας. Δεν υπάρχει τρόπος να μην γίνεται -ακόμα και μέσα στην κρίση».

info: Ερμηνεύουν: Γιώργος Αμέντας, Παυλίνα Ανδριοπούλου, Καμίλο Μπεντανκόρ, Βασίλης Δημάς, Χριστόφορος Μακατσώρης, Χρυσάνθη Μπαδέκα, Μαρία-Λουίζα Παπαδοπούλου, Χριστίνα Σουγιουλτζή.

9 – 12 Δεκεμβρίου, 9.30 μ.μ. Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, τηλ. 210-3418550). Είσοδος 12 και 18 ευρώ . *

Ποίηση και αστικό θέατρο στο παλαιό νοσοκομείο «Ελπίς»

  • Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Μια νέα παραγωγή στην ανασκαφή φαντασμάτων πολιτισμού στη σύγχρονη πόλη ξεκινάει από σήμερα η ομάδα «Οχι παίζουμε». Στους χώρους του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, στην οδό Ακαδημίας 50, ξεδιπλώνει την ιστορία του πρώτου Δημοτικού Νοσοκομείου, του «Ελπίς», που για χρόνια εκεί ακριβώς είχε τη βάση του. Μια θεατρικοποιημένη ξενάγηση στην ιστορία του νοσοκομείου, που έβαλε εκεί τον θεμέλιο λίθο του το 1836 και έμεινε ώς το 1971 γιατρεύοντας σώματα και ψυχές. Από τους ανθρώπους του είναι εμπνευσμένη και η ιστορία που θα δούμε για δέκα μόνο παραστάσεις, μαζί με τα γεγονότα που σφράγισαν το «Ελπίς», αλλά με την απαραίτητη μυθοπλασία.

  • Μαθουσάλας

Ο Χρήστος Κανελλόπουλος και ο Γιώργος Σαχίνης συνέθεσαν τον μύθο όπως είχαν κάνει και στην παράσταση για τον Λαπαθιώτη. Ο ήρωάς τους εδώ μοιάζει μαθουσάλας. Ζει εδώ και 170 χρόνια, κουβαλάει κάτι από την επανάσταση του 1821, το Νοσοκομείο «Ελπίς» όπου νοσηλεύθηκε, πίστεψε, πάλεψε για το όραμά του καταφέρνοντας να γίνει και διοικητής του. «Είναι ο τραυματίας τσολιάς που γίνεται διευθυντής του πρώτου Δημοτικού Νοσοκομείου και ύστερα δήμαρχος της πόλης», λέει στην «Κ» ο Γ. Σαχίνης που έκανε και τη σκηνοθεσία με τη χορογράφο Ειρήνη Αλεξίου.

Κι αν τα πράγματα μπλέκονται κάπως, μην ξεχνάτε πως πρόκειται για μυθοπλασία, αλλά και με πολλά αληθινά στοιχεία από τα πολύτιμα αρχεία του νοσοκομείου, με τη βοήθεια του Β. Γκρίνη. Οπως μας θυμίζει άλλωστε ο σκηνοθέτης, επί δημαρχίας του Σπύρου Μερκούρη επεκτάθηκε το «Ελπίς», ενώ ο ίδιος «υπήρξε από τους λαμπρότερους διοικητές του». Στα 60 λεπτά που διαρκεί η παράσταση οι θεατές θα ξεκινούν όρθιοι από τον διάδρομο και θα συνεχίζουν ακολουθώντας τη δράση στην αίθουσα του διοικητικού συμβουλίου και σε εκείνη όπου τελούνται οι πολιτικοί γάμοι. Θα ακουστούν κάποια αποσπάσματα και από τον «Λάμπρο» του Διονυσίου Σολωμού που ανέβηκε το καλοκαίρι στον Πύργο Βαζαίου στη Νάξο.

Λάμπρος είναι και το όνομα του νέου πρωταγωνιστή. Πατέρας δύο παιδιών, τραυματίας πολέμου, γίνεται δήμαρχος εγκαταλείποντας στην πορεία την οικογένειά του για χάρη του νοσοκομείου, του κοινωνικού έργου και της προσωπικής του δόξας. Ο γιος του, που είναι πότης ποιητής σε writer’s block, μας ξεναγεί στην ιστορία, κάνοντας παράλληλα «ανασκαφή» στα ιστορικά αρχεία της εποχής. Αν δεν γνωρίζετε τι ακριβώς κάνει αυτή η ομάδα στην πόλη, συστήνονται: «Συνδέουμε ποιητές με κτίρια». Οσοι έχουν δει τη δουλειά τους μιλούν για ευρηματικές δράσεις στην πόλη και μια άλλη οπτική σε αυτό που αναζητούμε όλοι από το θέατρο;

Στην περίπτωση της ομάδας «Οχι παίζουμε», τα κτίρια γίνονται η αφορμή για την ιστορία που μας διηγούνται. Φωτίζονται με έναν τρόπο διαφορετικό που δεν είχαμε προσέξει στην καθημερινότητά μας και συνδέονται με προσωπικότητες και γεγονότα. Στην περίπτωση του Γ. Σαχίνη, όλες αυτές οι παραστάσεις-ανασκαφές, άλλοτε στον Λαπαθιώτη, τον Χρηστομάνο, τον Ροδοκανάκη, τον Βιζυηνό και στον Σολωμό, είναι ένα τρόπος «να βρω τι σημαίνει το παρελθόν και η συλλογική μνήμη». Η τιμή του εισιτηρίου είναι 10 ευρώ. «Για να υπάρχει ένας αμοιβαίος σεβασμός».

«Μπλε μπανάνα», στο Void Dance Bar στο Γκάζι

Πληθαίνουν τα μπαρ που διαθέτουν το χώρο τους για θεατρικές παραστάσεις, βοηθούσης και της οικονομικής κρίσης (αλλά και της πληθώρας νέων ηθοποιών που κάθε χρόνο βγαίνουν από τις δραματικές σχολές…). Ένας τέτοιος χώρος, το Void Dance Bar στο Γκάζι, καλείται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη να… υποδυθεί την »Μπλε Μπανάνα», ένα καυτό στριπτιζάδικο! Εκεί συνυπάρχουν μία ανερχόμενη πορνοστάρ, μία δημόσια υπάλληλος που της κόψαν τα επιδόματα, μία Ρωσίδα που δεν είναι Ρωσίδα αλλά Ελληνίδα, αφού γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα, καθώς και το αφεντικό του μαγαζιού, μέχρι που ένας φόνος θα θέσει το ερώτημα «ποιος κάνει πραγματικά κουμάντο μέσα σ’ αυτό το μαγαζί;» Η απάντηση θα έρθει με καταιγιστικούς ρυθμούς και πολύ γέλιο, σε μια παράσταση όπου, όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης της Κωνσταντίνος Δανίκας, «ένας διαφορετικός κόσμος μας καλοσωρίζει και μας καλεί να αντιμετωπίσουμε με χιούμορ την τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης». Στην Μπλε Μπανάνα, που έγραψαν οι Δημήτρης Ευλαμπίδης και Απολλωνία Τσαντά, εκτός από τον σκηνοθέτη παίρνουν μέρος οι Πέτρος Γιασεμής, Μαριάννα Λουκάκη, Μαριάνθη Μπάλλια, Πετρούλα Χρήστου.

Freak Show: Δείχνοντας τον ανθρώπινο πόνο

Ε. Ζαχοπούλου, Γ. Ζιάβρας και Μ. Γερογιάννη στο «Freak Show»

Έχετε σκεφτεί ότι, τηρουμένων των αναλογιών, τα σύγχρονα «ριάλιτι» που κατακλύζουν τους τηλεοπτικούς μας δέκτες -και όλα τα συναφή παραφερνάλια- έχουν μεγάλη συγγένεια με τα ανθρωποβόρα θεάματα που παρουσιάζονταν στις ρωμαϊκές αρένες; Μπορεί να μην τρέχει το αίμα κρουνηδόν στο «σπίτι του μπιγκ μπράδερ», αλλά μια αρκετά μεγάλη μερίδα της κοινωνίας φαίνεται πως βρίσκει αρκετά διασκεδαστικό θέαμα τον ανθρώπινο πόνο -ή την ανθρώπινη αθλιότητα…

Με αυτές τις σκέψεις κατά νου, η θεατρική ομάδα Tandem παρουσιάζει κάθε Τετάρτη, στο χώρο του Gazarte, «ένα μοναδικό, ανεπανάληπτο, μαγευτικό, φαντασμαγορικό, γεμάτο εκπλήξεις και δώρα, σόου. Ένας μεγάλος διαγωνισμός. Μία μεγάλη πρεμιέρα. Τρεις παίκτριες. Τρεις ιστορίες πόνου. Ένα χρηματικό έπαθλο». Πρόκειται για μια αυτοσχεδιαστική παρωδία ενός σόου όπου τρεις ανυποψίαστες γυναίκες διεκδικούν τον τίτλο της Μις Πόνος, με τον τίτλο -τι άλλο;- Freak Show

Η ομάδα Τandem αποτελεί, τρόπον τινά, γέννημα θρέμμα των γεγονότων του Δεκεμβρίου του 2008, καθώς τότε δημιουργήθηκε, προκειμένου να επεξεργαστεί σκηνικά το θέμα του έρωτα κατά τη διάρκεια της ταραγμένης εκείνης περιόδου, που οδήγησε στην παράσταση Ερωτικά Δεκεμβριανά ’08. Στην τωρινή δουλειά της ομάδας, που προέκυψε αυτοσχεδιαστικά μέσα από τις πρόβες και σκηνοθετεί η Μαργαρίτα Γερογιάννη μαζί με την Ελένη Ζαχοπούλου, παίρνουν μέρος οι Δημήτρης Αντωνίου, Ειρήνη Γεωργαλάκη, Χριστίνα Δαλαμάγκα, Γιάννης Διακάκης, Ζέτη Φίτσιου. Η μουσική επιμέλεια είναι του Γιώργου Ζιάβρα, ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελήθηκε η Χριστίνα Σωτηροπούλου.

Άγνωστος Τ. Ουίλιαμς στο «Βαφείο»

Ένα μονόπρακτο της τελευταίας περιόδου της ζωής του Τένεσι Ουίλιαμς, το A Lovely Sunday for Creve Coeur, έργο του 1976, το οποίο έκανε πρεμιέρα στη Ν. Υόρκη τρία χρόνια αργότερα, δουλεμένο ξανά από το συγγραφέα του, παρουσιάζεται από σήμερα στη σκηνή του θεάτρου «Βαφείο – Λάκης Καραλής». Ο Ουίλιαμς χαρακτήριζε το Creve Coeur «μαύρη κωμωδία» και σε αυτήν πρωταγωνίστριες είναι τέσσερις μοναχικές γυναίκες. Η μία απ’ αυτές, η Δωροθέα (Μαρία Σκούπα), που θυμίζει έντονα την Μπλανς του Λεωφορείου ο Πόθος, ζει με τη φαντασία της έναν παράφορο έρωτα, που σύντομα θα διαψευστεί οικτρά. Παράλληλα όμως θα διαψευστεί και η φιλία της με την Έλενα (Ντομένικα Ρέγκου), τη μέλλουσα συγκάτοικό της. Το σκηνικό, που τοποθετείται στο Σεν Λιούις της δεκαετίας του 1930, συμπληρώνουν η μονίμως πενθούσα δις Γκλουκ (Ελένη Σταυράκη), καθώς και η καλόκαρδη Μπόντυ (Πηνελόπη Σταυροπούλου). Η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Βούρου.

Η κυρία Χάισμιθ επί σκηνής

Δ. Γιώτης, Στ. Κρητικός, Β. Μαραγκάκη ερμηνεύουν το αριστούργημα της Π. Χάισμιθ

Αποτελεί ίσως το γνωστότερο και δημοφιλέστερο μυθιστόρημα της Πατρίτσια Χάισμιθ, Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ, το πρώτο μιας σειράς με ήρωα τον αινιγματικό και γοητευτικό Τομ Ρίπλεϊ, μια προσωπικότητα που υπερβαίνει τη χαμηλή του αυτοεκτίμηση και την προβληματική ζωή που διάγει χρησιμοποιώντας το μοναδικό του ταλέντο: να αλλάζει ταυτότητες… Όμως για να γίνει αυτό θα μεσολαβήσει ένας φόνος, ανθρώπου που θαυμάζει για τη λάμψη και την έντονη προσωπικότητά του, η καταστροφή του αντικειμένου του πόθου του…

Η εικόνα του Τομ Ρίπλεϊ έχει, βέβαια, ταυτιστεί (ίσως για πάντα…) με το νεανικό πρόσωπο του Αλαίν Ντελόν στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου της Χάισμιθ από τον Ρενέ Κλεμάν (Γυμνοί στον ήλιο, 1960), γοήτευσε όμως και τη θεατρική συγγραφέα και σκηνοθέτη Phyllis Nagy, η οποία διασκεύασε το μυθιστόρημα προκειμένου να το παρουσιάσει στο θέατρο το 1998, στο λονδρέζικο Palace Watford.

Εκκινώντας από αυτή τη διασκευή, η ομάδα Namaste παρουσίασε (και κάθε Δευτέρα και Τρίτη), στο Θέατρο Προσκήνιο, τον Ταλαντούχο κ. Ρίπλεϊ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Διαμαντόπουλου. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Δημήτρης Γιώτης, Βίκυ Μαραγκάκη, Στέλιος Κρητικός, Περικλής Μοσχολιδάκης, Μάκης Αρβανιτάκης, Δήμητρα Ζέρβα, Μαρία Εγγλεζάκη και Στέφανος Κακαβούλης.

«Αυλαία» για τον Γιώργο Λεμπέση

Ξημερώματα έφυγε από τη ζωή ο θεατρικός επιχειρηματίας Γιώργος Λεμπέσης, ο άνθρωπος που ταύτισε το όνομά του και τη ζωή του ολόκληρη με το θεάτρο και τους ηθοποιούς, που τους αγάπησε και τον αγάπησαν πολύ. Σε ηλικία ογδόντα χρόνων και μετά από πολλά προβλήματα υγείας, πέθανε στο νοσοκομείο Φλέμινγκ, όπου νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό, έχοντας στο πλάι του, την αγαπημένη του σύζυγο Νινέττα, τα παιδιά του, την Νταίζη και τον Παναγιώτη αλλά και τη θεατρική του οικογένεια.

Ποιος δεν θυμάται τον Γιώργο Λεμπέση, καθισμένο στο γεμάτο βιβλία γραφειάκι του, στο Λαμπέτη, να διαβάζει θεατρικά έργα, να ονειρεύεται παραστάσεις, να στήνει θιάσους και να μην το βάζει ποτέ κάτω: Η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Τζένη Καρέζη, ο Νίκος Κούρκουλος και ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Δημήτρης Χορν και η Ελλη Λαμπέτη, ο Λάκης Λαζόπουλος και η «Ελεύθερη Σκηνή», αλλά και ο Ζυλ Ντασέν, ο Κακογιάννης, η Νόνικα, η Κάτια, ο Γρηγόρης Βαλτινός και η Πέμυ Ζούνη….. Η πρόζα και η επιθεώρηση, η κωμωδία και η κομεντί, όπως και όλα τα είδη του θεάτρου, αποτελούσαν την καθημερινότητά του.

Γεννημένος στις 22 Απριλίου του 1930 στα Βουνάρια, ένα χωριό κοντά στην Κορώνη, ο Γιώργος Λεμπέσης, ξεκίνησε από τα μπουλούκια οργώνοντας την επαρχία και μετά, ερχόμενος στην Αθήνα, έπιασε το νήμα του θεάτρου, ξεκινώντας από το Κεντρικόν. Ολες οι αναμνήσεις από αυτή τη μακρά πορεία μέσα στο θέατρο την κατέγραψε με τον δικό του τρόπο, πριν από τρία χρόνια σττο βιβλίο με τις αναμνήσεις του και τον τίτλο «Από απόσταση αναπνοής» (εκδόσεις Λιβάνη). Ανάμεσα στις σελίδες του ζωντανεύει το ελληνικό θέατρο από το 1975 ως τις μέρες μας, σχεδόν, μέσα από τις παραγωγές που έκανε, ξεκινώντας από τα θέατρα Αττικόν, Μινώα, Κάππα, με την «Ελεύθερη Σκηνή» και το «Ελεύθερο Θέατρο», τα θέατρα «Αλίκη», «Πορεία», «Αθήναιον», «Λαμπέτη» και «Βεάκη».

Η κηδεία του Γιώργου Λεμπέση θα γίνει την Παρασκευή, στις 14.00, από το Α΄Νεκροταφείο Αθηνών. Η οικογένειά του, αντί στεφάνων, επιθυμεί να κατατεθούν χρήματα στη «Φλόγα».

«Η Αγγλίδα ερωμένη» στο «Σημείο»

«Αυτή είναι μια ιστορία αγάπης. Είναι η Χιροσίμα της αγάπης. Η συντριβή, η απώλεια, η έξαρση, το πένθος…». Ετσι μιλάει ο Νίκος Διαμαντής για το έργο «Η Αγγλίδα ερωμένη» της Μαργκερίτ Ντιράς που ανεβάζει για δεύτερη συνεχή χρονιά στο «Σημείο». Ενας σκηνοθέτης με ευαισθησία, καλλιέργεια και ουσιαστική αγάπη για το θέατρο, ο οποίος ξεχωρίζει κάθε φορά για τα έργα που επιλέγει αλλά και για τον τρόπο που τα σκηνοθετεί.

Παράσταση «δωματίου», όπως όλες του εξάλλου, όπου οι θεατές αισθάνονται σαν να ζουν στον κόσμο των πρωταγωνιστών της, είναι η «Αγγλίδα ερωμένη» («L’ amante anglaise»). Ο τίτλος της στα γαλλικά ένα παιχνίδι παρήχησης που δημιουργείται από τη συγγραφέα, ανάμεσα στην πραγματική σημασία του που είναι η Αγγλίδα ερωμένη και την παρήχηση που είναι η αγγλική μέντα, το φυτό έρωτας.

  • Το ανεξιχνίαστο

«Πρόκειται για ένα έργο που ανιχνεύει τη γυναικεία προσωπικότητα, τη μοναξιά, τη συνήθεια και το ανεξιχνίαστο της ανθρώπινης φύσης. Βαθιά ρομαντικό, ερωτικό, ανθρώπινο» αναφέρει ο Νίκος Διαμαντής, ο οποίος παίζει στην παράσταση μαζί με την Ιωάννα Μακρή και τον Γεράσιμο Δεστούνη.

Η Μαργκερίτ Ντιράς εμπνεύστηκε το έργο από ένα πραγματικό γεγονός που συγκλόνισε τη Γαλλία. Στις 8 Απριλίου 1949 ανακάλυψαν σ’ ένα βαγόνι εμπορικής αμαξοστοιχίας, ένα κομμάτι από ανθρώπινο σώμα. Κατά τις επόμενες ημέρες, στη Γαλλία αλλά και αλλού συνέχισαν να βρίσκουν κι άλλα κομμάτια του ίδιου σώματος. Χάρη στις διασταυρώσεις των σιδηροδρομικών τροχιών η έρευνα οδήγησε στην αποκάλυψη του δράστη. Μια γυναίκα, η Κλερ Αμελί Λαν, παντρεμένη, που ομολόγησε ότι δολοφόνησε την ξαδέλφη της Μαρί Τερέζ Μπουσκέ, κωφάλαλη. Παρά την προφανή καλή της θέληση σε όλη τη διάρκεια της δίκης, η Κλερ Λαν δεν κατάφερε ποτέ να δώσει εξήγηση στο έγκλημα αυτό. «Η Ντιράς προσπαθεί να «διαβάσει» ένα πρόσωπο που δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τη ζωή. Μια γυναίκα που έζησε, καθισμένη σε ένα κήπο επί είκοσι πέντε χρόνια, μόνη της, βυθισμένη στη σιωπή και στις σκέψεις της που τελικά την οδήγησαν στην οριακή πράξη» λέει ο Νίκος Διαμαντής για ό,τι τον γοήτευσε και τον συνεπήρε να ασχοληθεί θεατρικά με την «Αγγλίδα ερωμένη», γιατί: «Η ευαισθησία των ανθρώπων είναι το μέτρο της δύναμής τους. Και της αντοχής τους».

  • «Σημείο», Χαρ. Τρικούπη 10, Καλλιθέα, τηλ. 210 9229579

Της Σαντρας Bουλγαρη, Η Καθημερινή, 08/12/2010