Συνομιλητής της Κέιν και του Ρέιβενχιλ

  • Μνήμη Γιάννη Κοντραφούρη (1968-2007)
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010

Εγρήγορση. Κινητοποίηση. Σε μια χώρα που «βάλλεται από Μνημόνια». Σε μια χώρα που «σκοτώνει συστηματικά τους νέους της». Το αφιέρωμα στον αδικοχαμένο, το 2007, ηθοποιό, σκηνοθέτη, ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Γιάννη Κοντραφούρη στο θέατρο «Αττις» εξελίχθηκε απροσδόκητα σε μια συγκινησιακά φορτισμένη πολιτική βραδιά.

Η Σοφία Χιλ, η Ιοκάστη του Κοντραφούρη στο hommage του «Αττις»

Η Σοφία Χιλ, η Ιοκάστη του Κοντραφούρη στο hommage του «Αττις»

Η παρουσίαση του τόμου «Ιοκάστη – και άλλα κείμενα για το θέατρο» του Γ. Κοντραφούρη από τις εκδόσεις «Αγρα» αποδείχθηκε η ιδανική αφορμή για να τιμηθεί δημόσια, ανάμεσα σε ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων, ο δημιουργός που μας άφησε στα 39 μόλις χρόνια του. Και συγχρόνως να ανάψει ένας γόνιμος διάλογος για το «πού βαδίζει η χώρα».

Ο θεατρολόγος Γιώργος Σαμπατακάκης συνέκρινε ευθέως τον Γ. Κοντραφούρη με τη Σάρα Κέιν και τον Μαρκ Ρέιβενχιλ, με τους οποίους «συνομιλούσε» δραματουργικά, παρ’ όλο που δεν γνώριζε το έργο τους.

  • Καλλιτέχνες σε εγρήγορση

Ο Θ. Τερζόπουλος θυμήθηκε τότε που ο Γ. Κοντραφούρης τού μίλησε για «φωτεινά τρίγωνα, για ματωμένα τετράγωνα, για τη μνήμη, την ουσία του χρόνου, για την ξερή γη της Ιοκάστης», ακροβατώντας «σε θραύσματα σκέψεων, εικόνων και σιωπών». Για να καταλήξει ο σκηνοθέτης στο προφανές, αλλά θλιβερό συμπέρασμα: «Στη χώρα μας ζούμε την εποχή της νεκροφάνειας. Οι νεκροί δεν πεθαίνουν ποτέ. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να υποστηριχθούν οι νέοι, το μέλλον κάθε χώρας».

Ο Τάσος Δήμας, φανερά συγκινημένος, θυμήθηκε στιγμές από τη συνεργασία του με τον Γ. Κοντραφούρη στο «Στεφάνι», δίνοντας τη «σκυτάλη» στη Σοφία Φιλιππίδου που είχε παίξει στο έργο του τιμώμενου «Οταν η Μέριλιν Μονρόε μένει μόνη της».

Μετά το πέρας της παρουσίασης, ο κόσμος μετακινήθηκε πίσω από την εγκατάσταση του «Alarme», της νέας δουλειάς του Θ. Τερζόπουλου, για να παρακολουθήσει τη Σοφία Χιλ στην «Ιοκάστη» του Γ. Κοντραφούρη, την κορύφωση του αφιερώματος του «Αττις». Οταν η παράσταση τέλειωσε, κανένας δεν μετακινήθηκε από τη θέση του. Ετσι, πολύ φυσικά, «άναψε» μια πολιτική συζήτηση που θύμιζε «γιάφκα», όπως λέει ο Θ. Τερζόπουλος. «Ξεκινώντας από τη δεινή κατάσταση των νέων δημιουργών οδηγηθήκαμε και στο Μνημόνιο. Οι μικροί πυρήνες πρέπει, επιτέλους, να παίξουν σημαντικό ρόλο και οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι όσο ποτέ σε εγρήγορση».

Υπήρξε και μια ωραία είδηση. Το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας ετοιμάζει το ανέβασμα του πρώτου θεατρικού του Κοντραφούρη, «Τα παιδιά πενθούν», ενώ ο τόμος της «Αγρας» με το σύνολο των έργων του θα μεταφραστεί στα γερμανικά. Και είναι μόνο η αρχή…*

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: