Νεφέλες επίκαιρες όσο ποτέ

  • Σε ήχο ελληνικό
  • ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ: ΝΕΦΕΛΕΣ – ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΥΠΡΟΥ
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ Ε. ΠΑΠΑΔΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

Δίσκος με τα τραγούδια που έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης για το έργο του Αριστοφάνη «Νεφέλες» σε μετάφραση του Κ. Χ. Μύρη, όπως παρουσιάστηκε στα Επιδαύρια από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (ΘΟΚ).

Αν ο Σταμάτης Κραουνάκης ζούσε στην αρχαία εποχή θα ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, συνάδελφος του Αριστοφάνη, δηλαδή θεατρικός συγγραφέας – μουσικός, καθώς, όπως είναι γνωστό, οι αρχαίοι θεατρικοί συγγραφείς ήταν ταυτόχρονα και μουσικοί, αφού ο ποιητικός λόγος ήταν μελοποιημένος. Οχι μόνο από αυτή μα κι από άλλες (και μη θεατρικές) εργασίες του, ο Κραουνάκης δείχνει ένα ταλέντο που «άπτεται» των πραγμάτων του θεάτρου. Στο παρόν όμως έργο, τα δημιουργήματά του, όχι μόνο άπτονται, αλλά φαίνεται πως… εναγκαλίζονται κιόλας με το πνεύμα της αριστοφανικής κωμωδίας.

Δεν γνωρίζω αν στην παράσταση φάνηκαν (είχαν δηλαδή κάποιο καλλιτεχνικό κόστος) ή όχι οι περιπέτειες που προηγήθηκαν (π.χ. παραίτηση του σκηνοθέτη Νίκου Μαστοράκη, συλλογική σκηνοθεσία υπό τον διευθυντή του ΘΟΚ Βαρνάβα Κυριαζή). Από την ακρόαση, πάντως, του δίσκου φαίνεται ότι από τον μουσικοσυνθέτη δεν έλειψαν το κέφι, ο ενθουσιασμός και η επαφή με το δίπτερο εκείνο έντομο που ονομάζεται, αρχαϊστί μεν, οίστρος, νεοελληνιστί δε αλογόμυγα, που ερεθίζει τους δημιουργούς και τους βοηθά να κάνουν πράγματα και θαύματα. Δεν έλειψαν, επίσης, και οι καλοί συνεργάτες. Τόσο οι σολίστεςυρής (Στρεψιάδης), Σταύρος Λούρας (Σωκράτης), Στέλλα Φυρογένη (κορυφαία), Αννίτα Σαντοριναίου (Δίκαιος Λόγος) όσο και ο χορός ζωντανεύουν θαυμάσια το δροσερό, γλυκόπικρο και παιχνιδιάρικο αυτής της μουσικής.

Ο,τι κι αν ήταν η παράσταση, το θεατρικό «δαιμόνιο» του Κραουνάκη ασφαλώς θα τη βοήθησε (όπως βέβαια όφειλε) να σταθεί στο ύψος της. Ιδιαιτέρως ο χορός (στον δίσκο τουλάχιστον) βρίσκεται σε ένα επίπεδο σπάνιο, κατά τη γνώμη μου. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως θα μπορούσε να χρησιμέψει και ως σημείο αναφοράς. Είναι ένα επίτευγμα, τόσο για την τεχνική όσο και για τον λόγο, το μέλος, και την εκφραστική του δύναμη. Παραδειγματικά αναφέρω ότι: για την πρώτη Παράβαση, για τη «Σελήνη», για «Το Τραγούδι του Δίκαιου Λόγου», για τη δεύτερη Παράβαση, καθώς και για άλλα, ο συνθέτης μπορεί, δικαίως πιστεύω, να αισθάνεται υπερήφανος.

Οπως ο ίδιος λέει σε συνέντευξή του («Ελευθεροτυπία» 27/6/2009) για τη δουλειά του: «Τα χορικά είναι φωνητική μουσική φτιαγμένη για 14 γυναίκες. Ο αυλός, η ηλεκτρική άρπα και τα κρουστά τη συνοδεύουν με αρκετή αναρχία. Δεν είναι μια κλασική ορχηστρική υποστήριξη, έχει τρέλα. Το έργο είναι εξάλλου σκοτεινό και επικίνδυνο. Υπάρχουν σημεία άκρας λυρικότητας και σημεία αγριότητας. Σήμερα μας αφορά ίσως περισσότερο από ποτέ. Αν η νομιμοποίηση του παράνομου ως νόμιμου μέσω διαστρεβλώσεων δεν είναι ό,τι ζούμε, τότε τι είναι; Ζούμε την ώρα που αγοράζεται η γνώση από την τάξη που ανεβαίνει οικονομικά ώστε να νομιμοποιεί την παρανομία της. Με την ίδια σκληρότητα αυτή η τάξη οδηγεί και τα παιδιά της σε ανάλογη διαπαιδαγώγηση».

Πράγματι, έχουμε εδώ δώδεκα πολιτικά τραγούδια τόσο επίκαιρα όσο και το 423 π.Χ. που γράφτηκε το έργο, για να εκθέσει τις αρνητικές συνέπειες των σοφιστικών κινήσεων, την υπονόμευση ηθών και κανόνων, την ηθική και πολιτική κρίση της κοινωνίας, το… νόμιμο και το ηθικό που κάτι μας θυμίζει.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: