Παράξενος Δράκος

  • Πέντε πρόσωπα διηγούνται μια παράξενη πολύπτυχη ιστορία, με επίκεντρο το ασιατικό εστιατόριο «Ο Χρυσός Δράκος», κάπου στην κεντρική Ευρώπη.

Σε μια υπόγεια κουζίνα, όπου κάνει ζέστη, με φόντο τον καταιγισμό εξωτικών παραγγελιών και με γρήγορες εναλλαγές εικόνων, ξετυλίγονται μπροστά στους θεατές στιγμές από τη ζωή δεκαεπτά ανθρώπων μιας σύγχρονης πολυεθνικής κοινωνίας, που ζουν και εργάζονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Στο κέντρο της ιστορίας, ένας νεαρός Κινέζος που υποφέρει από πονόδοντο και η μικρή αδελφή του που, χωρίς να το γνωρίζει, ζει φυλακισμένη μερικά μέτρα μακριά του. Δύο παράνομοι μετανάστες οι οποίοι αγωνίζονται για την επιβίωσή τους και στο τέλος χάνουν.

Στο καινούργιο έργο του πιο γνωστού και πολυπαιγμένου σύγχρονου Γερμανού συγγραφέα Ρόλαντ Σίμελπφενιχ, που παρουσιάζεται στη «Νέα Σκηνή-Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου, πέντε ηθοποιοί αφηγούνται, σχολιάζουν και υποδύονται διαφορετικούς χαρακτήρες, συνθέτοντας με χιούμορ και απλότητα ένα ψηφιδωτό από ζωές που τέμνονται. Οι σαράντα οκτώ σύντομες σκηνές μιλούν για το πεπρωμένο, τον χρόνο, τον έρωτα, τη μοναξιά, την απληστία, την ωμότητα, την ξενοφοβία, τη μετανάστευση.
Ενα από τα βασικά θέματα του έργου, η εκμετάλλευση των αδυνάτων -οικονομική και σεξουαλική- στην εποχή της παγκοσμιοποίησης συνδέεται εδώ με τους μετανάστες ως θέσει αδύναμους. Παράλληλες ιστορίες, διαλυμένες σχέσεις, διαψεύσεις και αποτυχίες οδηγούν σε σπασμωδικές ενέργειες και πράξεις βίας. Ανάμεσα στις παράλληλες αφηγήσεις παρεμβάλλεται ένας μύθος, η αλληγορία του Τζίτζικα και του Μέρμηγκα που συνδέεται με τα ρεαλιστικά στοιχεία του έργου. Ο συγγραφέας θέλοντας να αποφύγει το (αμιγώς) κοινωνικό δράμα, το διανθίζει με στοιχεία παραμυθιού, σουρεαλισμού, γκροτέσκο, τραγωδίας. 

  • Σκηνοθεσία

Στο γκροτέσκο στέκεται και η σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου στο πρώτο μέρος της παράστασης, για να μας οδηγήσει σιγά σιγά σε ένα τραγικό αιματοβαμμένο φινάλε. Κι από ‘κει που ένα δόντι εκσφενδονίζεται από το στόμα του Κινέζου υπαλλήλου του ταχυφαγείου, το οποίο όλοι παρακολουθούν σε σλόου μόσιον να «πετάει» και να πέφτει στο γουόκ κι ύστερα, όταν το βρίσκουν, να ξεγλιστράει πάλι, να καταλήγει στη σούπα που θα σερβιριστεί σε μία αεροσυνοδό, έχουμε στο τέλος έναν νεκρό Κινέζο μέσα σε «λίμνες» αίματος, το κουφάρι του οποίου οι υπόλοιποι ρίχνουν στο ποτάμι για να «ταξιδέψει» και να φτάσει στην οικογένειά του.

Επιλέγοντας η σκηνοθέτρια την οδό της «ανοιχτής πρόβας», οι ηθοποιοί διηγούνται φανερά την ιστορία του έργου στο κοινό, ενώ, χτυπώντας (οι ίδιοι) ένα κουδούνι, οι σκηνές αλλάζουν με κινηματογραφική ταχύτητα. Από την αρχή παρόντες, τους βλέπουμε να πραγματοποιούν τις παύσεις του κειμένου απευθυνόμενοι στην πλατεία, να προετοιμάζονται για τον ήρωα που θα υποδυθούν βγάζοντας τη λευκή τους ποδιά και το καπέλο του υπαλλήλου του ταχυφαγείου και να παίρνουν από τα κρεμασμένα σε τσιγκέλια (ετερόκλητα) αντικείμενα του σκηνικού (Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα- Ράνια Υφαντίδου), το αντίστοιχο για τη «μεταμόρφωσή» τους.
Στο αφηγηματικό πείραμα του συγγραφέα (οι γυναίκες καλούνται να υποδυθούν τους αντρικούς ρόλους, οι άντρες αντίστοιχα τους γυναικείους, οι νέοι παίζουν τους μεγαλύτερους σε ηλικία και το αντίθετο), ένας τρόπος αποστασιοποίησης και αποφυγής του ρεαλισμού, οι πέντε ηθοποιοί της παράστασης ανταποκρίθηκαν σπουδαία, αποτελώντας και το μεγάλο ατού της. Ετσι η εξαιρετική Εύη Σαουλίδου είναι ο Κινέζος υπάλληλος με τον πονόδοντο αλλά και ο άντρας με το ριγέ πουκάμισο.
Η Φιλαρέτη Κομνηνού ένα έξοχο μυρμήγκι αλλά και μια 19χρονη εγγονή κι ένας παντοπώλης. Ο Νίκος Χατζόπουλος πειστικότατος ως μια «σεξουαλική» αεροσυνοδός, ο Δημήτρης Παπανικολάου υπέροχος ως άπιστη σύζυγος και ο Νικόλας Αγγελής μια σερβιτόρα, ένας ηλικιωμένος παππούς με μπαστούνι αλλά και το τζιτζίκι της παραβολής -η νεαρή Ασιάτισσα την οποία κρατά ο παντοπώλης σαν παλλακίδα και στο τέλος ένας από τους μνηστήρες της γειτονιάς τη συνθλίβει. 

  • «Πατάρι»

Πάνω σε ένα πολύ ωραία φωτισμένο, διαφορετικά για κάθε σκηνή (Σάκης Μπιρμπίλης), άδειο «πατάρι» εξελίσσεται η δράση του «Χρυσού Δράκου», υπό τη μουσική του Σταύρου Γασπαράτου.

Αντιγόνη Καράλη, Εθνοσ, 01/11/2010

  • Η Κατερίνα Ευαγγελάτου επέλεξε την οδό της «ανοιχτής πρόβας», ενώ οι σκηνές αλλάζουν με κινηματογραφική ταχύτητα
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: