Daily Archives: 15 Οκτωβρίου, 2010

«Για πάντα» του Roland Schimmelpfennig, μια μαύρη κωμωδία σε περιοδεία…

α) Σάββατο 16 & Κυριακή 17 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη Θέατρο Άνετον στα πλαίσια των 45ων Δημητρίων Θέατρο Άνετον -Παρασκευοπούλου 42 & Κωνσταντινουπόλεως

Ομαδικές κρατήσεις: 8 ευρώ, Φοιτητικό: 10 ευρώ, Κανονικό: 15 ευρώ

Ώρα έναρξης: 21.00

β) Από 22 Οκτωβρίου μέχρι 5 Δεκεμβρίου κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στο Μικρό Θέατρο

Μικρό Θέατρο -Αντωνίου Κάμαρα 3 & Τσιμισκή 139 (έναντι ΧΑΝΘ) Θεσσαλονίκη

Ομαδικές κρατήσεις: 8 ευρώ, Φοιτητικό: 10 ευρώ, Κανονικό: 15 ευρώ

Τηλ. 2310232799

Ώρα έναρξης: 21.00

γ) Από 10 Δεκεμβρίου και για περιορισμένες παραστάσεις στο Θέατρο Παραμυθίας στην Αθήνα

Θέατρο Παραμυθίας – Παραμυθίας 27, Κεραμεικός, Τηλ.2103457904

  • Τιμές εισιτηρίων και ώρα έναρξης θα ανακοινωθούν σύντομα

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

  • Μετάφραση – Αθηνά Παραπονιάρη
  • Σκηνοθεσία – Εύη Δημητροπούλου
  • Σκηνικά -Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα-Ράνια Υφαντίδου
  • Κοστούμια – Νεφέλη Μυρτίδου
  • Μουσική Επιμέλεια – Κοσμάς Εφραιμίδης
  • Κινησιολογία – Ιωάννα Μήτσικα
  • Σχεδιασμός φωτισμού – Αλεξανδροπούλου Ελίζα/Αλουτζανίδου Δήμητρα
  • Βοηθός σκηνοθέτη- Κατερίνα Ανδριανάκη

ΔΙΑΝΟΜΗ

  • Φράνκ – Βαγγέλης Ζλατίντσης
  • Κλαούντια- Ελισάβετ Σταυρίδου
  • Ρόμι – Εύα ΝέδουΤίνα – Λίζα Νεοχωρίτη
  • Άντυ – Αλέξανδρος Ζαφειριάδης
  • Καλλιτεχνική Διεύθυνση – Εύη Δημητροπούλου
  • Καλλιτεχνική Σύμβουλος – Ελεονώρα Αϊβαζίδου
  • Οργάνωση Παραγωγής- Ελισάβετ Σταυρίδου
  • Δημόσιες Σχέσεις- Δήμητρα Γρηγορέα
  • Υπεύθυνη Χορηγειών Βορείου Ελλαδος- Μαρία Παπαδημητρίου
  • Επιμέλεια Προγράμματος- Νεφέλη Μπαλτατζή
  • Σχεδιασμός Εντύπων – Παναγιώτης Βράντζας
  • Βιντεοσκόπηση/Τρέιλερ – Παναγιώτης Βράντζας
  • Φωτογραφίες – Λευτέρης Τεκτονίδης
  • Χειρισμός Κονσόλας- Κατερίνα Αμανατίδου

Το Μικρό Θέατρο συνεχίζοντας την πορεία του στο σύγχρονο δραματολόγιο παρουσιάζει το έργο του Roland Schimmelpfinng Για Πάντα. Η παράσταση προσεγγίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, μέσα από τον έρωτα και το γάμο. Ένα περιβάλλον μετακόμισης. Εδώ οι άνθρωποι είναι σαν σε σταθμό αλλαγής, εδώ μπορείς να χάσεις αντικείμενα ή να βρεθείς με άλλα. Ο Φράνκ βρίσκεται ξαφνικά απέναντι στον πρώτο του έρωτα και όλα μοιάζουν με φάρσα· ένα ωρολογιακό σύστημα από σκιές που εκρήγνυνται, και παρασύρουν.

Ο κόσμος είναι αυτός της κωμωδίας, η τραγωδία όμως είναι των ανθρώπων που δε φαντάστηκαν το κόστος που έχει το ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Παλιές υποσχέσεις διεκδικούν τη ζωή τους τώρα. Ο χώρος είναι ένας τόπος, ήδη παρελθόν, όπου τα φαντάσματα παίρνουν ζωή.

Ο Φρανκ και η Κλαούντια πακετάρουν τα πράγματα του σπιτιού τους· πρόκειται να μετακομίσουν, κάπου μακριά. Ξαφνικά χτυπά το κουδούνι και εμφανίζεται η Ρόμι Βονγκτλάντερ· ήταν ο μεγάλος έρωτας του Φρανκ πριν από εικοσιτέσσερα χρόνια. Ο Φρανκ δεν θυμάται τίποτα, δεν την αναγνωρίζει. Η Ρόμι ήρθε για να του θυμίσει αυτό που της είχε πει πριν από εικοσιτέσσερα χρόνια: ότι θα την αγαπά για πάντα.

Σύγχυση και ταραχή στον Φρανκ και στην γυναίκα του την Κλαούντια. Της κλείνουν την πόρτα. Το κουδούνι ξαναχτυπά. Η Ρόμι είναι εκεί. Δεν φεύγει. Τελικά η Ρόμι θα μπει στο σπίτι και θα θυμίσει στο Φρανκ την παλιά τους αγάπη. Ο Φρανκ και η Κλαούντια όμως είναι παντρεμένοι δεκαεννέα χρόνια και έχουν και ένα γιό τον Άντι που είναι ερωτευμένος με την Τίνα και την αποχαιρετά και αυτός τώρα, για πάντα. Τι θέλει τώρα η Ρόμι; τι ήρθε να κάνει. Η Ρόμι είναι η γυναίκα από το παρελθόν.

Έρχεται για να πάρει εκδίκηση; ή οι φωνές των ανθρώπων μένουν ανεξίτηλες στο χρόνο και αργά γυρνώντας παίρνουν μορφή και διεκδικούν την ύπαρξη τους;

ΙΣΤΟΡΙΚO ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Το Μικρό Θέατρο δημιουργήθηκε το Δεκέμβριο του 2002 από τους Κατερίνα Σαγιά, Αλέξανδρο Τσακίρη, Μαρία Μωραϊτοπούλου, Εύη Δημητροπούλου.

Το Μικρό Θέατρο έχει στόχο την επικοινωνία και την ανάπτυξη ενός ισχυρού δεσμού μεταξύ των σύγχρονων συγγραφέων και του κοινού.Την παρουσίαση αρχαίων μύθων μέσα από την οπτική γωνιά του σήμερα.
Το 2002 το Μικρό Θέατρο έκανε έναρξη με το θέατρο κούκλας και μάσκας. Το Μεγάλο Ιατρικό Παραμύθι του Κάρελ Τσάπεκ. Ένα θεαματικό παιχνίδι με ηθοποιούς, κούκλες και μάσκες. Παραστάσεις δόθηκαν και εκτός Θεσσαλονίκης. Τον Απρίλιο του 2003 το Μικρό θέατρο παρουσίασε σε πανελλήνια πρώτη το έργο του βραβευμένου συγγραφέα Βέρνερ Σβαμπ Οι Παναγίες. Ένα σύγχρονο έργο που ασχολήθηκε με τις ηλικιωμένες γυναίκες της πόλης. Ένα έργο έντονο, με εκρηκτικές αλήθειες, βαθιά ανθρώπινο. Η όλη παράσταση κινούνταν στο πλαίσιο μιας φαινομενικής ακινησίας γεμάτη σαρκασμό και μαύρο χιούμορ.

Τον Μάιο του 2004 επίσης σε πανελλήνια πρώτη το έργο του Λέν Τζένγκιν Πέντε Απλοί Άνθρωποι. Ένα μοντέρνο έργο που ασχολείται με την μοναξιά και τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου της πόλης. Μέσα στην ατμόσφαιρα του φίλμ νουάρ, οι ήρωες του έργου αναζητούν το όνειρο και τον πραγματικό τους εαυτό. Τον Νοέμβριο του 2004 ανέβηκε σε νέα παραγωγή το έργο του Λέν Τζένγκιν Five of us, με νέα διανομή. Τον Οκτώβρη του 2005 ανέβασε το έργο Αναγκαίοι Στόχοι της Ηβ Ένσλερ σε πανελλήνια πρώτη στα πλαίσια των μ΄ Δημητρίων στην Ε.Μ.Σ. Η παράσταση βασίζεται στις μνήμες πέντε βαλκάνιων προσφυγών γυναικών και στην σύγκρουση τους με δυο Αμερικανίδες ψυχιάτρους που τις επισκέπτονται με στόχο την ψυχική υποστήριξη . Η παράσταση συνεχίστηκε στο χώρο του Μικρού Θεάτρου.

Τον Απρίλιο του 2006 το Μικρό Θέατρο ανέβασε Το Κορμί του Louis Alfaro, συνεχίζοντας την παράδοση του με πανελλήνιες πρώτες. Έργο με έντονη ευαισθησία προσέγγισε το θέμα του AIDS μέσα από τη σχέση μητέρας και γιου, προτείνοντας διέξοδο μέσα από μια φαινομενικά αδιέξοδη σχέση. Το Ιανουάριο του 2007 η παράσταση παίχτηκε στην Κύπρο μετά από πρόσκληση του θεατρικού οργανισμού της Ε.Θ.Α.Λ. στη Λεμεσό και στο Ανοιχτό Θέατρο της Λευκωσίας. To 2007-08 ανέβασε το Εκατό των Diene Petterle, Neil Monaghau, Christopher Heimann. Το Εκατό είναι ένα έργο με στόχο τη ζωή τις ευκαιρίες της και τη μοναδικότητα της κάθε στιγμής.

Το καλοκαίρι του 2008 ανέβασε την μουσικοθεατρική παράσταση Ορφέας βασισμένη σε κείμενα τωv Ted Hughe Fernando Pessoa και Ορφικών Ύμνων Η παράσταση παίχτηκε σε αρχαιολογικούς χώρους. Το Δεκέμβριο του 2009 ανέβασε το έργο του Γιάννη Παπαζογλου Εξόριστοι. Ήρωες εξόριστοι που αρπάζονται απεγνωσμένα απ’ τα ξέφτια των ψευδαισθήσεων. Δίχως να γνωρίζουν ποιος είναι ο θύτης; και ποιο το θύμα. Το Φεβρουάριο του 2010 ανέβασε το έργο του Hose Revera Σελεστίνα.H Σελεστίνα είναι ένα έργο με έντονα στοιχεία «Μαγικού Ρεαλισμού» που πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις, και παράλληλα αποπειράται μια φιλοσοφική προσέγγιση της έννοιας του «χρόνου». Η παράσταση φιλοξενήθηκε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Τον Ιούνιο του 2010 παρουσίασε το θεατρικό δρώμενο Καμάρα: Εργοτάξιο Εξαιρετικών Συναντήσεων στα πλαίσια του «η Θεσσαλονίκη αλλιώς»

Άλλες Δραστηριότητες

Το Μικρό Θέατρο παρουσιάζει στο τέλος κάθε σαιζόν παράσταση των αποφοίτων του θεατρικού εργαστηρίου. Τον Μάιο του 2003 φιλοξένησε αφιλοκερδώς με γενικό τίτλο Στιγμές Πολιτισμού σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων που παρουσίασαν το έργο τους

Το Μάιο του 2005 στα πλαίσια της φοιτητικής εβδομάδας, το Μικρό Θέατρο συνεργάστηκε με το Α.Π.Θ. φιλοξενώντας θεατρικές και μουσικές παραστάσεις. Η συνεργασία θα συνεχιστεί και για τη φοιτητική εβδομάδα του 2006. Το καλοκαίρι του 2005 το Μικρό Θέατρο διοργάνωσε σεμινάρια θεάτρου Μέθοδος Μιχαήλ Τσέχωφ με την Jessica Cerullo.

Κάθε Τετάρτη το Μικρό Θέατρο από το 2004 φιλοξενεί σε ανοιχτή-πρόβα παράσταση τον μουσικό Κώστα Θεοδώρου και συνεργάτες του από την Ελλάδα και το εξωτερικό . Το Μικρό Θέατρο συμμετείχε στο 1ο Pocket Theatre Festival, στο θέατρο Φούρνος στην Αθηνά στις 6,7,8,9, Μαΐου 2006, στο 1ο Balkan Art Forum στην Θεσσαλονίκη στις 2 – 4 Ιουνίου 2006, καθώς επίσης συνεργάστηκε με τον ΟΠΕΠ και διέθεσε το χώρο του.

Roland Schimmelpfennig

O Ρόλαντ Σίμελπφενιχ γεννήθηκε στο Γκέτινγκεν και εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Κωνσταντινούπολη. Το 1990 σπούδασε σκηνοθεσία στην Otto-Falkenberg-Schule στο Μόναχο. Μετά την αποφοίτησή του έγινε βοηθός σκηνοθέτη, και αργότερα συνεργάστηκε με το θέατρο του Μονάχου kammerspielen . Εργάστηκε επίσης στο θέατρο Schaubühne, του Βερολίνου, Burgtheater της Βιέννης και στο Volksbühne του Βερολίνου.

Σήμερα είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της νεότερης γενιάς της Γερμανίας, ήδη γνωστός και στην Ελλάδα. Τα έργα του παίζονται σε περισσότερες από 40 χώρες. Έχει βραβευτεί πολλές φορές από το 1999 ως και σήμερα για το συγγραφικό του έργο. Παράσταση έργου του θα πραγματοποιηθεί την φετινή καλλιτεχνική σεζόν και από το Εθνικό Θέατρο της Αθήνας.

CityToCity Cabaret

Μια διαφορετική βραδιά καμπαρέ, με ζωντανή μουσική και χορό, stand up comedy και περφόρμανς, που ερμηνεύουν καλλιτέχνες από τη Βρετανία, την Κροατία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα, το CityToCity Cabaret, παρουσιάζεται αύριο, Σάββατο, στις 9.30 μ.μ., στο Bacaro της οδού Σοφοκλέους, έναν μη θεατρικό χώρο που προσφέρεται για να φιλοξενήσει τα καλύτερα στοιχεία μιας παραδοσιακής παράστασης καμπαρέ (σερβίρισμα ποτών σε τραπέζια, ζωντανή μουσική, παρουσιαστή), παράλληλα με ένα πολύπλευρο πρόγραμμα από διαφορετικά ολιγόλεπτα έργα σύγχρονου χορού, περφόρμανς, ακροβατικών και αφήγησης.

Πρόκειται για ένα πρόγραμμα του British Council που στόχο έχει την ανάπτυξη δεσμών ανάμεσα σε χορευτές και χορογράφους από τις τέσσερις πόλεις (Λονδίνο, Σόφια, Ζάγκρεμπ, Αθήνα) δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για έναν ανοιχτό διάλογο, ο οποίος θα βοηθήσει την αμοιβαία ανταλλαγή εμπειριών και τη δημιουργία νέων και πιο ισχυρών «διασυνοριακών» συνεργασιών.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης του Σαββάτου θα παρουσιαστεί και το αποτέλεσμα της συνεργασίας των Ελλήνων καλλιτεχνών με τον κορυφαίο Βρετανό χορογράφο, περφόρμερ και κωμικό Nigel Charnock σε ένα δημιουργικό εργαστήριο πάνω στην κίνηση, τον αυτοσχεδιασμό και τη χρήση της φωνής στην περφόρμανς.

Μάνα, μητέρα, μαμά» – από αύριο στο «Βεάκη»

Επιστρέφει από αύριο, για δεύτερη σεζόν, στη σκηνή του θεάτρου Βεάκη η Ντίνα Κώνστα ως «Μάνα, μητέρα, μαμά», για να υποδεχθεί επί σκηνής τον συγγραφέα του έργου Γιώργο Διαλεγμένο, ως ηθοποιό πλέον, έπειτα από δεκατρία χρόνια αποχής από το σανίδι, στον ρόλο του «Σωτηράκη», στην επιτυχημένη σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη. Τους υπόλοιπους ρόλους ερμηνεύουν οι Γιώργος Νινιός, Ελισάβετ Μουτάφη, Βάσω Γιουλιελμάκη, ενώ η παράσταση θα παίζεται μέχρι τις 19.12, οπότε θα μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη.

No Love 2 στο «Ονειροδρόμιο»

Το δεύτερο μέρος της ζωντανής εγκατάστασης No Love: Ταξιδιώτες μέσα στη νύχτα παρουσιάζουν η ομάδα Νοσταλγία και ο Γιώργος Σίμωνας από 18 έως 20 Οκτωβρίου στον χώρο του «Ονειροδρόμιου», στου Ψυρρή. Πρόκειται για τη δεύτερη προ-παράσταση (η προηγούμενη είχε παρουσιαστεί στον ίδιο χώρο τον Απρίλιο), που θα καταλήξει στην ολοκληρωμένη παρουσίαση του No Love: Μια ιστορία εκδίκησης τον επόμενο Φεβρουάριο.

Η παράσταση εισάγει τον θεατή σ’ ένα σκηνικό playground όπου θα έχει τη δυνατότητα να περιπλανηθεί ελεύθερος, ανάμεσα σε ηθοποιούς και άλλους θεατές, με ποτό ανά χείρας, ανακαλύπτοντας καρέ-καρέ τον κόσμο του έργου. Ενώ για την πρώτη προ-παράσταση ο χώρος είχε διαμορφωθεί σε μια σειρά από δωμάτια τα οποία ο θεατής καλούνταν να ανακαλύψει ως σκηνικούς χώρους του έργου, στη δεύτερη οι εικόνες δεν θα διαχωρίζονται τόσο με χειροπιαστά σύνορα αλλά θα διαδέχονται η μία την άλλη πιο διακριτικά.

Η επίσκεψη του θεατή θα μοιάζει με ένα εσωτερικό ταξίδι μέσα στο μυαλό του μάγου, του κεντρικού προσώπου της ιστορίας, που μαζί με τον βοηθό του φτάνει σε ένα μικρό, απομακρυσμένο χωριό που βουλιάζει στη διαφθορά και την κακία…

Σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα – για το θέατρο!

Μια βραδιά αφιερωμένη στις σύγχρονες αναζητήσεις και προοπτικές της ιστοριογραφίας του νεοελληνικού θεάτρου διοργανώνει το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης, στο βιβλιοπωλείο του στη Θεσσαλονίκη (Τσιμισκή 11), σε συνεργασία με τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Στο επίκεντρο της εκδήλωσης, που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 19.10 στις 8.00 μ.μ., θα βρεθεί η θεατρολογική σειρά των ΠΕΚ, που διευθύνει ο Θόδωρος Χατζηπανταζής.

Με την ευκαιρία της φετινής προσθήκης τριών νέων τίτλων στη σειρά, θα παρουσιαστούν τα βιβλία που εκδόθηκαν τα τελευταία οκτώ χρόνια, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης ερευνητικής και εκδοτικής παρέμβασης. Γι’ αυτά θα μιλήσουν οι πανεπιστημιακοί και συγγραφείς Αντώνης Γλυτζουρής, Αντρέας Δημητριάδης, Κωνσταντίνα Ριτσάτου και Θόδωρος Χατζηπανταζής.

…και στην Αθήνα

Την ίδια ημέρα, στην Αθήνα, η σκηνοθέτης και ηθοποιός Πέπη Οικονομοπούλου παρουσιάζει το βιβλίο της Ρωμαίος και Ιουλιέτα στον καθρέφτη (εκδόσεις Μ. Σιδέρη), μια μεταφορά της διαμάχης Μοντέγων και Καπουλέτων στο Κρατικό Θέατρο της Βερόνας και στη σχέση της «ακαδημαϊκής» Κεντρικής Σκηνής με την «πρωτοποριακή» Πειραματική, όπου ανεβάζουν, τι άλλο, Ρωμαίο και Ιουλιέτα

Για το έργο θα μιλήσουν οι Χριστίνα Παγκουρέλη, Γιάννης Χρυσούλης και Ζωζώ Λιδωρίκη, στο καφέ του βιβλιοπωλείου Ιανός, στις 8.30 μ.μ., ενώ ηθοποιοί θα διαβάσουν αποσπάσματα και θα προβληθεί βίντεο με τοποθετήσεις για τη διαμάχη κλασικού και μοντέρνου θεάτρου των Ζυλ Ντασσέν, Νέλλης Αγγελίδου, Αντώνη Θεοδωρακόπουλου και Γιάννη Χρυσούλη.

Μία ώρα νωρίτερα, στη Στοά του Βιβλίου, οι Γ. Βαρβέρης, Κ. Γεωργουσόπουλος, Ειρήνη Μουντράκη, Θ. Νιάρχος και Ηρώ Παπαβασιλείου θα μιλήσουν για το έργο των Άλκη Θρύλου και Πέτρου Χάρη, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας από το Ίδρυμα Κ. και Ε. Ουράνη της συγκεντρωτικής έκδοσης των κριτικών για το έργο των δύο λογοτεχνών.

Ο «Αντωνάκης» θυμίζει κάτι δικό μας

Ανεβάζει με τη Ναταλία Τσαλίκη την κωμωδία «Η γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα» στο θέατρο «Κιβωτός» και μιλά για «το κοινό που είναι υπέρ μας» τον «σελεμπριτισμό» και τα… Καγιέν

«Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη μου!». Την ατάκα που πέρασε από το πανί στη… ζωή, διαχρονική κι επίκαιρη, θα τη λέει κάθε βράδυ η Ναταλία Τσαλίκη στον Γιάννη Μπέζο, στη σκηνή του θεάτρου «Κιβωτός».

«Ενα θεατρικό έργο δεν χρειάζεται ερμηνεία. Οι ισχυροί συγγραφείς τα ερμηνεύουν όλα. Εμείς τα ζωντανεύουμε παρόντος του... πελάτη!», λέει ο Γιάννης Μπέζος. Στη φωτογραφία, με τη Ναταλία Τσαλίκη στις π

«Ενα θεατρικό έργο δεν χρειάζεται ερμηνεία. Οι ισχυροί συγγραφείς τα ερμηνεύουν όλα. Εμείς τα ζωντανεύουμε παρόντος του… πελάτη!», λέει ο Γιάννης Μπέζος. Στη φωτογραφία, με τη Ναταλία Τσαλίκη στις πρόβες της παράστασης

Το έργο του Γιώργου Τζαβέλλα, «Η γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα», από τις πιο επιτυχημένες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, με πλήθος αναφορών στη ζωή και στα προβλήματα της μικροαστικής τάξης στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 γίνεται κωμωδία μετ’ ασμάτων, από τις 22 του μήνα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου.

Το θέμα του έργου δεν είναι ο «γάμος, αλλά η σχέση των δύο φύλων», εξηγεί ο Γιάννης Μπέζος. «Δεν έχει αλλάξει τίποτε από τότε έως σήμερα κι αυτό κάνει το κείμενο διαχρονικό, με κοινωνικές αλήθειες και καθόλου μονοδιάστατο».

Με πολλές και διαφορετικές πτυχές, με εναλλαγές κωμικού και δραματικού και με τη ζυγαριά να γέρνει προς την κωμωδία, η παράσταση τονίζει «το δραματικό στοιχείο για να έχει ενδιαφέρον η κωμωδία. Το γέλιο και το δράμα εξισορροπούν το ένα το άλλο. Οπως το φως δεν υπάρχει χωρίς σκιά».

Κωμωδία ή δράμα; Τι «ταμπέλα» θα έβαζε; «Το κοινό δεν χρειάζεται «ταμπέλες» και χειραγώγηση», απαντά. «Αν μια παράσταση δεν φτάσει στην πλατεία, φταίμε εμείς. Οι ηθοποιοί είμαστε υπόλογοι… Ενα θεατρικό έργο δεν χρειάζεται ερμηνεία. Οι ισχυροί συγγραφείς τα ερμηνεύουν όλα. Εμείς τα ζωντανεύουμε παρόντος του… πελάτη!». «Δεν πιστεύω ότι υπάρχει καλό ή κακό κοινό. Υπάρχει κοινό ανοιχτό σε επικοινωνία», υπερθεματίζει πάνω σε αυτό η Ναταλία Τσαλίκη.

Κωμωδία χρειάζεται η εποχή μας είναι η γενική εκτίμηση. Και λόγω γενικότερης ψυχολογίας και λόγω οικονομικής κρίσης. Γέλιο θα έχει και η παράσταση. Αλλά τι «είδους» γέλιο. «Το γέλιο θέλουμε να είναι εκτονωτικό, αλλά όχι μόνο αυτό. Να φεύγει ο θεατής από το θέατρο αλλιώς, με άλλη διάθεση. Να παίρνει αυτό που είδε μαζί του». Αλλωστε το πρόβλημα… «δεν είναι να φέρουμε το κοινό στο θέατρο, αλλά πώς φεύγει ο κόσμος από το θέατρο… Νομίζουμε πολλές φορές ότι το κοινό είναι εναντίον μας. Δεν είναι έτσι. Το κοινό είναι υπέρ μας…», υπογραμμίζει ο Γιάννης Μπέζος.

Εχει αποδειχθεί ότι το ανέβασμα μιας ελληνικής κωμωδίας είναι συνταγή (εμπορικής) επιτυχίας; «Το ότι είναι ελληνικό έργο σίγουρα μας θυμίζει κάτι δικό μας. Το ότι το ξέρουμε (από τον κινηματογράφο) δεν σημαίνει κάτι. Είναι σαν ένα παλιό ρούχο που το έχουμε στην ντουλάπα μας και δεν το φοράμε ποτέ. Το συγκεκριμένο «παλιό» πρέπει, εν προκειμένω, να το φορέσουμε. Αλλά όχι με τον μανδύα του δήθεν μοντέρνου, επειδή ζούμε τη δικτατορία του μοντέρνου. Το μοντέρνο είναι κάτι αληθινό και γίνεται με θάρρος», υποστηρίζει ο ίδιος. Η παράσταση, εν τοιαύτη περιπτώσει, έχει κρατήσει την εποχή, τον θερμοσίφωνα, το ραδιόφωνο με τις επιτυχίες του. Μεταφερόμαστε στο ‘50, στα Αναφιώτικα. Φυσικά δεν υπάρχει κινητό τηλέφωνο. «Σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα σχετικά με το ντύσιμο, τα έπιπλα. Τότε ήταν της μόδας η αντιπαροχή και τα διαμερίσματα. Σήμερα κάτι ανάλογο είναι ο σελεμπριτισμός. Από το γαϊδούρι στο Καγιέν, δηλαδή!», τονίζει.

Στην παράσταση ακούγονται τέσσερα τραγούδια σε μουσική Δήμητρας Γαλάνη και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, τα οποία ερμηνεύουν ζωντανά οι ηθοποιοί επί σκηνής (με μουσική πλέιμπακ) και βοηθούν τη δράση να πάει παρακάτω. «Το κατευθύνουν, αλλά δεν το καπελώνουν. Ο ήχος και ο λόγος δημιουργούν έναν ολόκληρο κόσμο που έχουμε στις μνήμες μας, αλλά όχι στα μάτια μας», σύμφωνα με τον Γιάννη Μπέζο. Τα σκηνικά-κοστούμια φιλοτέχνησε ο Γιώργος Πάτσας.

Παίζουν: Γ. Μπέζος, Ν. Τσαλίκη, Π. Ορκόπουλος, Φ. Δρούκα, Γ. Ψυχογιός, Γ. Στόλλας, Β. Κουρούπη, Αγγ. Μπούρας, Γ. Παπαγεωργίου, Δ. Κανέλλος, Ελ. Σιδερά, Λ. Καπνά.

  • ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ
    «Είναι αστεία η λογική ότι το θέατρο είναι σχολείο. Το θέατρο είναι για να συγκινήσει, να δημιουργήσει ερωτηματικά. Οχι για να κάνει μαθήματα», λέει ο Γιάννης Μπέζος.

Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 15/10/2010

«Μονόλογοι απ’ τη Γάζα». 32 μαθητές από τη Γάζα γράφουν για τη ζωή τους.

»…Τα όνειρα, η ασφάλεια, η ελπίδα και το μέλλον είναι λέξεις που χάνουν το νόημά τους σε μια πόλη που σκοτώνει και το παραμικρό όνειρο…», γράφει ο Άνας, 15χρονος μαθητής από τη Γάζα. Η 13χρονη Ραουάντ, επίσης από τη Γάζα, λέει ότι θα ήθελε να ζει σε μια δημοκρατική κοινωνία, με νόμους, με ειρήνη και «με είκοσι κινηματογράφους, για να πηγαίνω να βλέπω ταινίες, να πετάω με τη φαντασία μου και να ονειρεύομαι…»

Οι λέξεις αυτές προέρχονται από την ψυχή μαθητών της πολύπαθης Γάζας, που με τη βοήθεια ψυχολόγων και θεατροπαιδαγωγών, μετέτρεψαν τις εμπειρίες, τους φόβους και τις σκέψεις τους για την κατάσταση στην περιοχή τους, σε μονολόγους.

Οι ιστορίες 32 νέων από τη Γάζα, ηλικίας 13-17 ετών, προσεγγίστηκαν από ειδικούς του Θεάτρου του Καταπιεσμένου, της Δραματοθεραπείας και των Αφηγήσεων-Παραμυθιών και θα παρουσιαστούν ταυτόχρονα, την Κυριακή 17 Οκτωβρίου, στην Παλαιστίνη και σε δεκάδες θεατρικές σκηνές, σε 30 χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα.

Στις χώρες αυτές, οι μονόλογοι θα παρουσιαστούν ως θεατρικά, από μαθητές σχολείων που εργάστηκαν πάνω στα κείμενα, και θα τα αποδώσουν με το δικό τους τρόπο.

Συγκεκριμένα, στη χώρα μας, το συντονισμό των εκδηλώσεων έχει αναλάβει το Πανελλήνιο Δίκτυο για το Θέατρο στην Εκπαίδευση. Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Σέρρες, Κέρκυρα, Πρέβεζα, Χίο και Ρόδο, με τη συμμετοχή πάνω από 580 μαθητών από 63 σχολεία, 70 εκπαιδευτικών, 14 νεανικών θεατρικών ομάδων και 12 καλλιτεχνών.

Στη Θεσσαλονίκη, η παρουσίαση των μονολόγων θα γίνει στις 11.00, στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Την ίδια ώρα, στην Αθήνα, θα παρουσιαστούν, στο Θέατρο Νέου Κόσμου και στις 18.00, στην Πλατεία στο Μοναστηράκι. Στο Ηράκλειο, στις 12.00, στην Πλατεία Λιονταριών, στις Σέρρες, στις 11.00, στο Δημοτικό Θέατρο «Αστέρια» και στον πεζόδρομο, στην Πρέβεζα, στις 11.00, στο Κάστρο Αγίου Ανδρέα, στη Χίο, στις 17.00, στην Πλατεία Φρουρίου στο Κάστρο Χίου, στην Κέρκυρα στις 12.00, στο Μουσείο Ασιατικής Τέχνης & στη Λευκίμμη, στις 19.00 και στη Ρόδο, στις 17.00, στο Θόλο απέναντι από το «Ακταίο». Το πρωί (10.00) της ίδιας μέρας, στην παραλία της Γάζας, τα κείμενα των μαθητών θα τοποθετηθούν σε χάρτινα καραβάκια για να ταξιδέψουν στα πέρατα της γης.

Στις 29 Νοεμβρίου, μια ομάδα νέων από αυτές τις συμμετέχουσες χώρες θα ταξιδέψουν στη Νέα Υόρκη για να παρουσιάσουν τους Μονολόγους, σε διάφορες γλώσσες, στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με αφορμή την ετήσια συνεδρίασή της για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Οι Μονόλογοι από τη Γάζα θα αποτελέσουν, εξάλλου, αφορμή για επικοινωνία μαθητών από διάφορα μέρη του κόσμου και για δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολέμου-βίας, διαπολιτισμικότητας κ.ά.

Η πρωτοβουλία ανήκει στο διεθνές πρόγραμμα του θεάτρου ASHTAR της Παλαιστίνης.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η επίθεση του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, την περίοδο Δεκεμβρίου 2008-Ιανουαρίου 2009, ήταν εξαιρετικά βίαιη και στις 22 ημέρες που διήρκεσε, είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 1.380 Παλαιστινίων, εκ των οποίων οι 431 ήταν παιδιά. Τουλάχιστον 5.380 ήταν οι τραυματίες, από τους οποίους οι 1.380 ήταν παιδιά. Υπολογίζεται ότι περίπου 100.000 άτομα αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους για ακόμα μία φορά. Σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία, τόποι θρησκευτικής λατρείας και κέντρα πολιτισμού καταστράφηκαν.

«Υιοθετήστε ένα αρχαίο θέατρο»

Σταύρος Μπένος: Γεμίζουν οι «κουμπαράδες» για τα αρχαία θέατρα.

Με σύνθημα «Υιοθετήστε ένα αρχαίο θέατρο», εδώ και δυο χρόνια, το Διάζωμα υλοποιεί την πρωτότυπη πρωτοβουλία του, διάσωσης και ανάδειξης των αρχαίων θεάτρων της χώρας όπως επίσης εκκλησιαστηρίων και ωδείων. Η αποστολή του Διαζώματος είναι η δημιουργία ενός κινήματος πολιτών, δηλαδή, οπως εξηγεί, ο εμπνευστής και πρόεδρος του Σταύρος Μπένος: »η δημιουργία ενός κινήματος αγάπης και προστασίας όλων των αρχαίων χώρων θέασης και ακρόασης».

Παράλληλα με την διάσωση και ανάδειξη των αρχαίων θεάτρων το Διάζωμα στοχεύει μέσω φιλμογραφικής παραγωγής να δραστηριοποιηθεί και στα σχολεία.

Σε συνεργασία με τη Λυδία Κονιόρδου(διευθύνουσα σύμβουλο) και τον Κώστα Γεωργουσόπουλο (πρόεδρο) του σωματείου ‘Δεσμoί» εξετάζουν την αναβίωση σε πιο ολοκληρωμένη μορφή των Μαθητικών Αγώνων Αρχαίου Δράματος, δηλαδή την πιο δυναμική εμπλοκή των σχολείων για την αρχαία τραγωδία σε συνδυασμό και με την χρήση αυτών των χώρων.

Τα σωματεία βρίσκονται σε συζητήσεις με την γενική γραμματέα του ΥΠΠΟΤ και πρόεδρο του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου(ΚΑΣ), Λίνα Μενδώνη προκειμένου να συζητηθούν οι λεπτομέρειες για την προώθηση της ιδέας στα συναρμόδια υπουργεία πολιτισμού και παιδείας.

Εφόσον γίνει δεκτή η πρόταση το κάθε σχολείο θα μπορεί να ανεβάζει παράσταση στην πόλη του. Αυτή η παράσταση προγραμματίζεται να ανεβαίνει τον Μάρτιο όπου θα γίνεται μια μορφή επιλογής των καλύτερων παραστάσεων. Στην συνέχεια θα παρουσιάζονται σ΄ενα θέατρο και τέλος, η διαδικασία, θα ολοκληρώνεται με τη γιορτή του αρχαίου δράματος από τα σχολεία που θα έχουν διακριθεί.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Διαζώματος η δράση αυτή έχει όλες τις προϋποθέσεις να γίνει δεκτή και από το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς(ΕΣΠΑ).

«Όσοι συμμετέχουμε στο ΔΙΑΖΩΜΑ είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε πράξη την αγάπη μας για τα μνημεία και την πολιτιστική κληρονομιά» δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Σταύρος Μπένος«Φιλοδοξούμε να συμβάλουμε και στην αναστήλωση και την ανάδειξη αυτών των μνημείων. Δεν θέλαμε να είμαστε μια ακόμα κίνηση που απλώς θα υποδηλώσουμε την αγάπη μας για τα υπέροχα μνημεία της χώρας” συνέχισε.

Το διάζωμα έχει κινητοποιήσει τρεις πύλες χρηματοδότησης. Η μια είναι η πύλη των οικονομικών δυνάμεων της χώρας, των επιχειρήσεων μέσω οικονομικών συμβάσεων. Επίσης, η τοπική αυτοδιοίκηση όπου -σύμφωνα με το Διάζωμα- υπάρχει μια θεαματική συμμετοχή νομαρχών και δημάρχων.

Και τέλος, τον τελευταίο μήνα η πύλη των πολιτών. Λογαριασμοί δηλαδή σε τράπεζες -ξεχωριστά για κάθε θέατρο-που οι πολίτες έχουν την δυνατότητα να καταθέτουν όποιο ποσό επιθυμούν.

«Έχουμε δεσμευτεί ότι δεν θα πάρουμε ποτέ χρήματα από το κράτος. Μόνο θα δίνουμε.» τονίζει ο πρόεδρος του Σωματείου.

«Ακόμα και τώρα, σε αυτές τις δύσκολες εποχές υπάρχει τεράστια ανταπόκριση. Λες και οι άνθρωποι θέλουν να δείξουν την φωτεινή τους πλευρά σε μια περίοδο που η χώρα μας είναι σε δύσκολη κατάσταση».

Στην ιστοσελίδα του Διαζώματος μπορεί κανείς να δει τον πίνακα των χρηματοδοτήσεων, τους φορείς, τα ποσά αλλά και ένα προς ένα τα ονόματα των πολιτών που συμβάλουν στους κουμπαράδες του σωματείου.

“Η διάθεση του κάθε πολίτη αυτής της χώρας είναι σαν να θέλει να αποτινάξει από πάνω του την καταθλιπτική ατμόσφαιρα που υπάρχει και να πει πως υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα. Υπάρχει μια Ελλάδα που χαμογελάει που ελπίζει, που αγωνίζεται που θέλει να δηλώσει παρόν σε κάθε τι που ανεβάζει τον πήχη σε αυτή την χώρα, την κάνει πιο φωτεινή και την διώχνει από την καταθλιπτική ατμόσφαιρα που την έχει καταλάβει τον τελευταίο καιρό.”

Ένας άλλος στόχος τον οποίο επεξεργάζεται το σωματείο είναι η ξενάγηση στους αρχαιολογικούς χώρους μέσω κινητών τηλεφώνων.

Ο Σταύρος Μπένος διατέλεσε Υπουργός πολιτισμού το 1996 και δραστηριοποιείται στο διάζωμα εθελοντικά μαζί και με άλλους επιστήμονες, αρχαιολόγους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους και ενεργούς πολίτες από όλη την χώρα. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

Επίθεση σε Βγενόπουλο και Μνημόνιο

Μια ζωηρή παρεμβατική ομάδα καλλιτεχνών της Αριστεράς βγήκε χθες στους δρόμους

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος, χθες στις 7 το βράδυ, βρισκόταν σκαρφαλωμένος σε μια σκάλα, μπροστά απ’ την καμένη «Marfin» της Σταδίου. Γύρω του, πλακάτ με συνθήματα «Οχι άλλη Κατοχή», «Μείνετε ανήσυχοι», «Ολα τα εγώ στο δρόμο», «Οποιος σκύβει καμπουριάζει».

Εξω από την καμένη «Marfin» της Σταδίου, ο Κίμων Ρηγόπουλος υποδύεται τον επιχειρηματία και η Μάνια Παπαδημητρίου διαβάζει Μπρεχτ από ντουντούκα

Εξω από την καμένη «Marfin» της Σταδίου, ο Κίμων Ρηγόπουλος υποδύεται τον επιχειρηματία και η Μάνια Παπαδημητρίου διαβάζει Μπρεχτ από ντουντούκα Γύρω από την ειρηνική σύναξη «διαμαρτυρόμενων» με t-shirt που ανέγραφαν «Κάτω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι» βρίσκονταν συγχυσμένοι αστυνομικοί, που δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβαινε. Και, για παν ενδεχόμενο, στη γωνία με την Κλαυθμώνος, κρυμμένη, παρέστεκε μια διμοιρία των ΜΑΤ.

Με άλλα λόγια, ο επιχειρηματίας, αν και βρισκόταν σε αληθινό παραλήρημα διατάζοντας στη… διαπασών «Δουλέψτε! Δουλέψτε! Για τον Βγενόπουλο! Τον δικό σας άνθρωπο! Για τον Ανδρέα, ρε γαμώτο», μπορούσε να αισθάνεται απολύτως ασφαλής. Ο ηθοποιός που υποδυόταν το γνωστό επιχειρηματία, εγκαλώντας τον επί της ουσίας ως ηθικό αυτουργό της τραγωδίας της Marfin, ήταν ο Κίμων Ρηγόπουλος. Ενας απ’ την ομάδα των «Καλλιτεχνών κατά του Μνημονίου», που χθες μας συστήθηκαν για πρώτη φορά με μια εναλλακτική πολιτική ξενάγηση στους «τόπους θυσίας της σύγχρονης Ιστορίας μας».

Ξεκίνησαν από το Χρηματιστήριο της Σοφοκλέους («όπου χύθηκε πολύ αίμα»), συνέχισαν στη Marfin («γιατί δεν ξεχνάμε το έγκλημα») και κατέληξαν στη Βουλή («το χώρο όπου διαπράττονται κατά συρροήν τα γνωστά εγκλήματα»).

Ο Ρηγόπουλος-Βγενόπουλος κάποιους σόκαρε, άλλους τους έκανε να γελάνε όταν συστηνόταν ως «ένας από εσάς. Αυτοδημιούργητος άνθρωπος». Και συνέχιζε: «Με κατηγόρησαν ως ηθικό αυτουργό της τραγωδίας! Ποιον; Εμένα; Που προσφέρω υποτροφίες στη μνήμη των νεκρών». Νωρίτερα, η Μάνια Παπαδημητρίου θύμισε το τραγικά επίκαιρο «Αλλοθι» του Μπρεχτ, που έμοιαζε να έχει γραφτεί από το Γερμανό δραματουργό για τη σημερινή ελληνική συγκυρία.

Το αρχικό ραντεβού των «καλλιτεχνών ενάντια στο Μνημόνιο» είχε δοθεί ενώ ακόμη έβρεχε, έξω απ’ το πρώην Χ.Α. Μόλις ακούστηκε το «παρασύνθημα» «παιδιά, είμαστε τρίτο κουδούνι», οι κρουστοί της ομάδας (ο Νίκος Τουλιάτος αυτή τη φορά απλώς παρατηρούσε) έδωσαν τον τόνο της συνάντησης δυναμικά. Ηταν η «εισαγωγή» για τη «νοσηρή» σύγχρονη ελληνική ιστορία του Χρηματιστηρίου, που αφηγήθηκαν εν τάχει με ντουντούκες η Μάνια Παπαδημητρίου και ο Γιώργος Ζιόβας. Στο τέλος, σκόρπισαν αφειδώς ψεύτικα 20ευρα και 500ευρα.

Η κατακλείδα της πρωτότυπης «ξενάγησης» εκτυλίχθηκε στον Αγνωστο Στρατιώτη. Μπροστά απ’ τη Βουλή ήθελαν οι καλλιτέχνες να πλεχθεί το εμπνευσμένο λογοπαίγνιο με τις λέξεις «Μνήμη – Μνημόνιο – Μνημόσυνο – Μνήμα», ενώ ο Θάνος Μιχαλάς και η Κάτια Γέρου παρότρυναν να εκφέρουμε σαν σύνθημα τη λέξη «αξιοπρέπεια» σε 15 γλώσσες. Το «κατευόδιο» της ξενάγησης ήταν ένα σύντομο δρώμενο με νεότερους ηθοποιούς, που αναπαριστούσε σκηνές αστυνομικής καταστολής.

Μπορεί η πρωτοβουλία των «Καλλιτεχνών ενάντια στο Μνημόνιο» να ξεκίνησε απ’ το «Αριστερό Ρεύμα», ωστόσο «στρατολόγησε» και καλλιτέχνες από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. «Ξέμπαρκους αριστερούς», όπως έλεγε ο Γ. Ζιόβας, «που δεν πάμε να κάνουμε νέο κόμμα, αλλά ένα χώρο κοινής δράσης». Το επόμενο «παρεμβατικό» ραντεβού τους θα το ανακοινώσουν σύντομα.

Από τον νομπελίστα Λιόσα στον… Όμηρο Ευστρατιάδη!

  • Του Γιώργου Δ.Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

Ακόµα θα πρέπει να πανηγυρίζουν στο «Επί Κολωνώ». Για το Νοµπέλ στον Μάριο Βάργκας Λιόσα.

Δεν ξέρω αν κάποιο ένστικτο οδήγησε την Ελένη Σκότη στον περουβιανό συγγραφέα και στην «Chunga» του που ‘χει ανεβάσει εκεί – διότι, ναι, στην Αθήνα παίζεται θεατρικό έργο του φετινού νοµπελίστα και µάλιστα για πρώτη φορά στην Ελλάδα και µάλιστα για δεύτερη σεζόν, µε µεγάλη επιτυχία, και µάλιστα η φετινή πρεµιέρα κατά σύµπτωση δόθηκε µια µόλις µέρα πριν απ’’ την ανακοίνωση της Σουηδικής Ακαδηµίας για το Νοµπέλ Λογοτεχνίας του 2010.

Αλλά ένα ενδιαφέρον έργο, µια καλή παράσταση και, κυρίως, µια σπουδαία ερµηνεία – σταθµός στην καριέρα της – απ’ ‘ την Καρυοφυλλιά Καραµπέτη στον επώνυµο ρόλο, ήτοι τα στοιχεία που ’’φεραν όλον αυτόν τον κόσµο στο «Επί Κολωνώ», σίγουρα θα «υποστηριχτούν» απ’’ το Νοµπέλ του ήδη αναγνωρισµένου εξαίρετου συγγραφέα.

Οπότε προβλέπω η προσέλευση να φουντώνει άρα… µακρότατη µακροηµέρευση. Του αξίζει και τους αξίζει.

Αν αρχίσετε – ή, ήδη, αρχίσατε – ν’’ ακούτε δηµάρχους – προεκλογική περίοδος… – να διαλαλούν τον πολιτισµό που προσφέρουν στους δηµότες τους, µην το χάψετε. Αν βρείτε και καµιά ντοµάτα πρόχειρη και φτηνή, ρίχτε την. Την ψήφο σας µόνο θένε. Διότι στα περιβόητα καλοκαιρινά «δηµοτικά φεστιβάλ» εννιά στις δέκα φορές πλέον η παράσταση ή η συναυλία δεν αγοράζεται. Ούτε το θέατρο παραχωρείται. Ενοίκιο ζητούν απ’’ τους περιφερόµενους το καλοκαίρι καλλιτέχνες – θιάσους κ.λπ. Ή ποσοστά. Κι απλώς τα τσεπώνουν.

Και τα περί πολιτισµού ας τ’’ αφήσουνε κατά µέρος…

Ενας Δήµος Αθηναίων – όπου περί πολιτιστικού αχταρµά πρόκειται, βέβαια, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία… –, ένας Δήµος Βύρωνα – που ’ναι, απ’’ ό,τι ακούω και καλοπληρωτής – και δυο τρεις ακόµα κούκοι δε φέρνουν, αλίµονο, την – δηµοτική πολιτιστική – άνοιξη…

Remake – ή µήπως sequel;

– του «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» – του Νο 1 ή του Νο 2; –, άκουσα πως ετοιµάζει ο σκηνοθέτης κ. Οµηρος Ευστρατιάδης – «Ο παρθενοκυνηγός», «Τροχονόµος Βαρβάρα, «Και ο πρώτος µατάκιας», «Αγόρια στην πορνεία», «Πιο θερµή κι από τον ήλιο», «Διαµάντια στο γυµνό σου σώµα», «Αχτύπητα καµάκια», «Ερωτισµός και πάθος» µεταξύ άλλων, στην πλούσια φιλµογραφία του.

Ο κ. Ευστρατιάδης κάνει ιστορικό come back στον κινηµατογράφο µεταπηδώντας απ’ την τηλεόραση όπου σκηνοθετεί τα «Παρατράγουδα» της κ. Πάνια. Η οποία θα παίζει (;), λέει, µεταξύ πολλών ανάλογων ονοµάτων, και στην ταινία. Οπως και «ταλέντα» της εκποµπής της – Κατέλης κ.λπ., κ.λπ. Αυτό είναι «Κινηµατογραφιστές στην οµίχλη»! Οχι οι άλλοι…

Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Και όµως υπάρχει! Εγραφα στο «Τέταρτο Κουδούνι» της περασµένης Πέµπτης για την Μαριαλένα Κωτσάκη που υπέγραφε τη µετάφραση της καλοκαιρινής «Στρίγγλας που έγινε αρνάκι» του Θοδωρή Αθερίδη αλλά και της περσινής «Ελένης» του. Δεν την γνώριζα, δεν την είχα ακούσει, κανείς απ’’ όσους ρώτησα δεν την γνώριζαν και υποψιάστηκα πως είναι ψευδώνυµο – χωρίς όµως να το ψάξω περισσότερο. Και το υπονόησα. Και µου ‘’ρχεται απ’’ την – υπαρκτή – Μαριαλένα Κωτσάκη ένα e-mail και µε ρουµπώνει: η φωτογραφία της κι απ’’ το youtube ένα κλιπάκι µε τον Καζαντζίδη άδοντα – τι άλλο; – το… «Υπάρχω» του (των Νικολόπουλου – Πυθαγόρα, δηλαδή). Τέλειο!

Πτυχιούχος Επιστηµών, λάτρις του θεάτρου, που συνεργαζόταν µε το θεατρικό περιοδικό «Φουαγιέ» και συνεργάζεται µε το διαδικτυακό θεατρικό περιοδικό «Επί Σκηνής», η Μαριαλένα Κωτσάκη, για το ήθος και τη δύναµη της οποίας άκουσα στο µεταξύ τα καλύτερα λόγια, σίγουρα διαθέτει χιούµορ σπάνιο.

Η σκηνή σε µεσηµεριανάδικο. Μια απ’ τις µε ΙQ – έτσι λέµε πια στα ελληνικά τον Δείκτη Νοηµοσύνης – ραδικιού αλλά θρασύτατες ξανθές που το παρουσιάζουν θέτει «κουίζ» πριν προβληθεί το σχετικό βίντεο: «Είναι Βρετανός. Αλλά, αν και Βρετανός, δεν είναι ξενέρωτος. Είναι σέξιιιι, εεεµ, είναι πολύ ωραίος τύπος, είναι τύπος, εεεεµµ, τύπος χλεµπονιάρης» – έως και οι άλλοι, αναλόγου ΙQ αλλά επίσης θρασύτατοι, «συµπαρουσιαστές» την κοιτάζουν µε απορία – «είναι τύπος βρωµιάρης, είναιαιαι αλήτης… Να πέσει, τώρα, το βίντεο».

Ε, λοιπόν, το πνεύµα της – κινηµατογραφικής – Δέσποινας Στυλιανοπούλου ζει, αυτό µας οδηγεί… Κι ο αθάνατος τύπος που δηµιούργησε η Αννα Παναγιωτοπούλου στην επιθεώρηση. Ολος ο κόσµος, µια σκηνή… Αχ, αυτά τα παιδιά τα ατίθασα του θεάτρου µας… Και τι δεν επινοούν! (Κι εδώ που τα λέµε άριστα πράττουν, έτσι διοχετεύουν τη ζωντάνια τους στους δύσκολους αυτούς καιρούς κι έτσι κρατούν εµάς – όσους, εν πάση περιπτώσει, ενδιαφερόµαστε… – σε διαρκή εγρήγορση).

Αλλά, καλά: δεν έχω αντίρρηση να µε καλούν να δω παράσταση, σε σκηνοθεσία Δηµήτρη Φοινίτση που ’χει δώσει µερικά πολύ καλά δείγµατα, µε τον τίτλο «Dominatrix» – για την οποία κάτι διαβάζω περί «νοσηρής φαντασίας δίχως φραγµούς και όρια» και περί «ζωώδους σαρκικής επιθυµίας». Για να τη δω, όµως, να πρέπει να πάω, µεγάλος άνθρωπος, σε γκαρσονιέρα – «ερωτική φωλιά» της οποίας µάλιστα η διεύθυνση κρατείται µυστική και αποκαλύπτεται από τηλέφωνο – που, πάλι καλά, δεν αρχίζει από… 090 –, λίγη ώρα πριν απ’’ την έναρξη της παράστασης; Δε θα παρεξηγηθώ; Κάποτε έλεγαν µε συνωµοτικό ύφος «τον είδαν να τρυπώνει σε γκαρσονιέρα» και επρόκειτο για όνειδος… Εντάξει, εδώ πρόκειται για «Χώρο Δηµιουργίας Garconiera». Αλλά ποιος µε διαβεβαιώνει για το τι θα συµβεί εκεί µέσα; Ε; Τέλος πάντων, θα σφίξω τα δόντια – και τη ζώνη µου _ και θα πάω. Και γαία πυρί µειχθήτω. Μια ψυχή που ’ναι να βγει ας βγει. Για την τέχνη…

Προς το παρόν, το συγγραφικό ρεκόρ της σεζόν: το δίδυµο Θανάσης Παπαθανασίου – Μιχάλης Ρέππας. Αύριο που κάνει πρεµιέρα στο «Πειραιώς 131» το «Ράους» τους, η καινούργια τους κωµωδία, θα παίζονται στις αθηναϊκές σκηνές ταυτόχρονα τέσσερα έργα τους! Τα άλλα τρία, στο «Λαµπέτη» το «Συµπέθεροι απ’’ τα Τίρανα» για τρίτη χρονιά και για δεύτερη στο «Παλλάς» η «Μαρινέλλα. Το µιούζικαλ», στο «Εµπορικόν» η «Αττική οδός».

προ 50ετίας  

Ο θεατρικός συν εργάτης των «ΝΕΩΝ» γράφει τα εξής: Μύλος: Ο Ρόυ Βίκερς έγραψε την νουβέλλα «Διπλή εικόνα», οι άγγλοι Μακ Ντούγκαλ και Τεντ Άλλαν την µετέβαλαν σε οµιχλώδες λονδρέζικο αστυνοµικό δράµα, ο γάλλος Γκαµπριέλ Αρού σε… εξωφρενική παριζιάνικη κωµωδία, η Δέσπω Διαµαντίδου στο ραδιοφωνικό «Εγώ κι ο Άλλος», οι Αντωνίου και Δανιήλ στον ρωµιοποιηµένο κάπως «Δειλό και τολµηρό» και ο Δηµήτρης Χορν τον ανέβασε χθες στο «Κεντρικό». Το έργο, προς ευρυτέραν εµπορικήν εκµετάλλευσιν, φαρσοποιεί το αστυνοµικό δράµα. Φτιαχτό και αυθαίρετο, στηρίζεται σ’ ένα διαφανές εύρηµα. Λιµνάζει στην πρώτη πράξι, για ν’ αποκτήσει κάποιο ενδιαφέρον στην δεύτερη µε την τιράντα του Χορν. Τίποτε το ιδιαίτερο ως παράστασις. Ο Χορν συναρπάζει, βεβαίως, µε την δεξιοτεχνία του. Πολύ καλός ο Κ. Ρηγόπουλος. Και η µόνιµη πλέον επωδός: Ως πότε ο Δηµήτρης Χορν θα σπαταλά το ταλέντο του σε έργα που απευθύνονται στον ωραιόκοσµο που διασκεδάζει στην Αθηναία; *15 Οκτωβρίου 1960. Η επιτροπή Αδείας Ασκήσεως Επαγγέλµατος του Ηθοποιού απέρριψε την προσφυγή του Αλέξη Μινωτή κατά του Εθνικού Θεάτρου. […] Ως γνωστόν, ο Μινωτής προσέφυγε στην Επιτροπή Αδείας διότι στις διαφηµιστικές πινακίδες του «Εµπόρου της Βενετίας», έξω από το «Βασιλικό», το όνοµά του ανεφέρετο µετά το όνοµα της Βάσως Μανωλίδου. 16 Οκτωβρίου 1960.