Daily Archives: 5 Σεπτεμβρίου, 2010

Συλλέκτης φαντασίας

  • Ο Γιάννης Μετζικώφ λέει ότι πρέπει να σπάσουν τα στεγανά ανάμεσα στις τέχνες. Αυτό προσπάθησε κι εκείνος. Ενα μέρος της δουλειάς του θα δούμε στην έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης
  • Της ΠΑΡΗΣ ΣΠΙΝΟΥ, Επτά, Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

Συλλέγει τα πιο παράξενα πράγματα στα ταξίδια του, τριγυρνά σε παλιά μαγαζιά, εργαστήρια και μάντρες, ψάχνει ακόμα και στα σκουπίδια για το υλικό του. Τα πιο ετερόκλητα, τα ευτελή παίρνουν ζωή μέσα από τα «μαγικά» χέρια του Γιάννη Μετζικώφ, μετατρέπονται σε επιβλητικά, πλούσια κοστούμια, περίτεχνες μάσκες, λεπτοδουλεμένα καπέλα.

Ο ζωγράφος και ενδυματολόγος δεν τσιγκουνεύεται όταν ντύνει το σώμα των ηθοποιών με βελούδο, ταφτά, δαντέλες, χάντρες, φτερά, κορδέλες. Εδώ και 25 χρόνια σχεδιάζει, κεντάει, στολίζει τα κοστούμια για ηρωίδες όπως η Κλυταιμνήστρα, η Εκάβη, η Μήδεια, η Λαίδη Μάκβεθ, η Σαλώμη. Ορισμένα από αυτά θα τα δούμε στην έκθεση που εγκαινιάζεται την Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου στην Εθνική Πινακοθήκη (επιμέλεια: Τάκης Μαυρωτάς). Πρόκειται για 120 κοστούμια και 100 μάσκες, όπλα, καπέλα και άλλα αξεσουάρ θεάτρου. Τοποθετημένα σε εικαστικά σύνολα, με χαμηλό φως και ήχο, τα εκθέματα θα δημιουργήσουν θεατρική ατμόσφαιρα μέσα στο χώρο του μουσείου, που για μια ακόμη φορά ανοίγεται στις εφαρμοσμένες τέχνες.

  • «Το κοστούμι αλλάζει τον ηθοποιό»

Ο Γ. Μετζικώφ πιστεύει ότι τα κοστούμια αποτελούν κηλίδες μέσα στον καμβά της ευρύτερης σύνθεσης της παράστασης. «Δεν θεωρώ ότι η σκηνογραφία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τη ζωγραφική», μας λέει. «Το θεατρικό έργο είναι μπροστά σου, στέκεσαι ακίνητος και το βλέπεις, όπως βλέπεις έναν πίνακα. Υπάρχουν τα χρώματα, το σκοτάδι και πάνω απ’ όλα η αποκρυφιστική συμφωνία ανάμεσα στους συντελεστές του θεάματος και τους θεατές, οι οποίοι αφήνουν ελεύθερη τη φαντασία τους να τους παρασύρει».

Για εκείνον, «το θεατρικό κοστούμι είναι μια πόρτα που δίνει τη δυνατότητα στον ηθοποιό να πάει στην άλλη όχθη. Είναι δύσκολο να περιγράψω πόσο πολύ βοηθάει η μεταμφίεση τον ηθοποιό να μπει στην ουσία της ερμηνείας. Η συμπεριφορά του δεν αλλάζει μόνο στη σκηνή, αλλά και από τα εργαστήρια ακόμη. Εάν το κοστούμι είναι π.χ. επίσημο, συμπεριφέρεται με ευγένεια, με κομψότητα, ακόμα κι όταν κουβαλάει τον καφέ από το κυλικείο».

Ο Μετζικώφ σχεδιάζει πάντα παραδοσιακά, με το χέρι: «Εχω μια τρέλα με το χειροποίητο. Δεν ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με τα κομπιούτερ. Επειτα κατάγομαι από μια οικογένεια που είχε σχέση με τον χειρωνακτικό κόσμο και βεβαίως είχα το παράδειγμα των δασκάλων μου εντός και εκτός της Σχολής Καλών Τεχνών. Ηταν μια δεκαετία που ψάχναμε για μια νέα αισθητική, που το θέατρο λειτουργούσε πολύ δυναμικά, οι παραστάσεις δεν είχαν στόχο μόνο την ψυχαγωγία ή την υπερβολική καλαισθησία… Τότε το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργου Μιχαηλίδη ήταν πρωτοποριακός χώρος, τώρα δεν υπάρχει θέατρο που να μην είναι μια τρύπα. Οταν πετάξαμε το θεατρικό κοστούμι και βάλαμε μια γκαμπαρντίνα, ήταν πρωτοπορία. Τώρα παίζονται έτσι όλα τα έργα. Πού μπορεί να οδηγήσει αυτό, στην απόλυτη γύμνια; Μα κι αυτό το κάναμε… Βαρέθηκα να λένε ότι είναι προκλητικό να παίζεις Αμλετ με φανελάκι…».

Σήμερα τι θεωρεί πρωτοπορία; «Αληθινά καινοτόμος ήταν ο Τάκις, που έκανε γλυπτά με ήχο. Ηταν τιμή μου που συναντηθήκαμε σε μια παράσταση. Σήμερα ζούμε μια περίοδο αμηχανίας, όμως κάποια στιγμή θα βρεθούν νέοι εικαστικοί ορίζοντες. Τα στεγανά πρέπει να σπάσουν, η ζωγραφική, η γλυπτική και το θέατρο να αποτελέσουν έναν πυρήνα. Οι τέχνες να κουμπώσουν όλες μαζί και να δώσουν ένα ουσιώδες παράγωγο. Σε αυτό το θέαμα πιστεύω».

Ωστόσο, πόσο τολμηρός μπορεί να γίνει σε μια εποχή που και το θέατρο βασίζεται στον οπτικό εντυπωσιασμό; «Στη σκηνογραφία και στην ενδυματολογία ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι ελεύθερος. Οχι όμως και να αυθαιρετεί ενάντια στους νόμους τους θεάτρου. Κάνεις μια πρόταση του φανταστικού, με τρόπο όμως που ο θεατής να μην αμφισβητεί ότι το έργο ανήκει σε κάποιον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο ή ότι αναφέρεται σε κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο. Οι θεατές έρχονται με σεβασμό προς το θέαμα γι’ αυτό και οργίζονται εάν μια παράσταση ξεπερνάει τα όρια του συμβατού με τρόπο πρόστυχο και χυδαίο. Εάν κάνεις κάτι τέτοιο, δεν παράγεις έργο τέχνης». *

Δύο νεανικά φεστιβάλ στο Μοναστηράκι

  • Της ΠΑΡΗΣ ΣΠΙΝΟΥ, Επτά, Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
  • Κατ’ εξοχήν τόπος έκφρασης της νεανικής κουλτούρας, το Μοναστηράκι γνωρίζει νέες δόξες. Δύο φρέσκα φεστιβάλ, το MIR και το ΕνTechno που συμπτωματικά οργανώνονται περίπου τις ίδιες μέρες, φέρνουν στην καρδιά της πόλης δυνατά μπιτ, χορό, περφόρμανς, εκθέσεις και πειραματισμούς.

*Οι παραστατικές τέχνες συναντούν οπτικοακουστικά μέσα με το MIR Festival που οργανώνεται από την ερχόμενη Πέμπτη και μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου σε διάφορους χώρους, στο Μοναστηράκι. Στα εγκαίνια του φεστιβάλ ο Αντώνης Π., πρώην μέλος των Stereo Nova, μαζί με την Ανδριάνα Toot -με σπουδές και οι δύο στη μουσική με υπολογιστές- θα παρουσιάσουν τη νέα τους δουλειά που συνδυάζεται με μια βιντεοταινία της εικαστικού Γεωργίας Τουλιάτου (About, Μιαούλη 18, στις 10 μ.μ.).

Από τη Νορβηγία έρχεται ο Ανε ΛΑν για να παρουσιάσει την περφόρμανς Dream Chamber, για τα όνειρα και την εσωτερική ζωή των ανθρώπων που δεν καταφέρνουν να συμβαδίσουν με τους ρυθμούς της σύγχρονης κοινωνίας (art.act.area, Αθηνάς 12, 11&12/9, 8&9 μ.μ.).

Ο γερμανός βΙντεο-καλλιτέχνης Ματίας ΦρΙτς «κατασκευάζει» τοπία και συμπράττει με τους έλληνες μουσικούς CotiK και Netryx & co και με τη χορογράφο Αγνή Παπαδέλη Ρωσσέτου σε μια περφόρμανς γεμάτη κίνηση, ήχο και εικόνα (About, Μιαούλη 18, στις 13&14/9, 9 μ.μ.).

Μεταξύ άλλων το MIR θα τιμήσει δυο πρωτοποριακούς καλλιτέχνες, τον σκηνοθέτη Θανάση Ρεντζή και τον εικαστικό Δημήτρη Αληθεινό. Στις 13 και 16 του μήνα θα προβληθούν στο Exile Room (Αθηνάς 12) παρουσία του σκηνοθέτη οι ταινίες του «Corpus» και «Fiction». Ακόμα στην γκαλερί Qbox (Αρμοδίου 10) θα φιλοξενηθεί η εγκατάσταση του Αληθεινού «Αναφορά στον Μαντέγκα», ένα έργο με έντονη χρήση του σώματος, που είχε παρουσιαστεί το 1980 στην Μπιενάλε του Παρισιού.

*Ολα τα είδη της χορευτικής μουσικής έχουν τη θέση τους στο EνTechno φεστιβάλ (10,11 και 12 Σεπτεμβρίου). Ελληνες και ξένοι καλλιτέχνες και dj θα λάβουν θέση στο Six D.Ο.G.S. (Αβραμιώτου 6): Ανάμεσά τους: ο Pan (Πάνος Πιλαφάς), ο οποίος επιχειρεί να μεταφέρει το πνεύμα των «τέκνο- πάρτι» της Αμερικής στην Αθήνα. Ο Bodj, κατά κόσμον Γιώργος Ζαχαρίου, με ταλέντο και στην τέχνη του γκράφιτι. Η Κ.atou, η οποία από την Κέρκυρα βρέθηκε να υπογράφει το 2006 στη Νέα Υόρκη συμβόλαιο με τη δισκογραφική Goosehound. Ο Ματίας Αγκουάγιο που με δίσκους και ένα λάπτοπ στο χέρι κινείται ανάμεσα στο Μπουένος Αϊρες και το Παρίσι, ενώ ως dj παίζει από ντίσκο μέχρι χάουζ και τ’ ανακατεύει με δικά του φωνητικά ή και μουσικά όργανα. Η Cassy, με ρίζες στην Καραϊβική που, έπειτα από μεμονωμένες εμφανίσεις ως τραγουδίστρια και ηθοποιός, διακρίθηκε ως dj και παραγωγός και ίδρυσε δική της δισκογραφική εταιρεία.

*Εισιτήρια: 20 ευρώ το ημερήσιο και 50 ευρώ για το τριήμερο.

Ολοι στο δρόμο

  • Ελληνικές και ξένες καλλιτεχνικές ομάδες θα κατακλύσουν το ιστορικό κέντρο με εκατοντάδες παραστάσεις
  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Επτά, Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
  • Το περσινό ήταν το πρώτο και αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη για τους διοργανωτές αλλά και για τον κόσμο που το παρακολούθησε. Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Δρόμου 2009 έδωσε αισιόδοξα μηνύματα για τη συνέχισή του.

Σε καιρούς χαλεπούς το δεύτερο Διεθνές Φεστιβάλ Δρόμου μάς βγάζει πάλι έξω. Σε πλατείες και πεζόδρομους του ιστορικού κέντρου ακροβάτες, ζογκλέρ, παραστάσεις παντομίμας και καραγκιόζη για μικρούς και μεγάλους.

Σε καιρούς χαλεπούς το δεύτερο Διεθνές Φεστιβάλ Δρόμου μάς βγάζει πάλι έξω. Σε πλατείες και πεζόδρομους του ιστορικού κέντρου ακροβάτες, ζογκλέρ, παραστάσεις παντομίμας και καραγκιόζη για μικρούς και μεγάλους.

Ετσι, από τις 30 Σεπτεμβρίου μέχρι και τις 4 Οκτωβρίου όπου θα γίνει η τελετή λήξης, το 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Δρόμου ξαναβγάζει στους δρόμους του ιστορικού κέντρου της Αθήνας καλλιτέχνες και πολίτες, φιλοδοξώντας να ψυχαγωγήσει τους Αθηναίους λίγο πριν ξεκινήσει ένας βαρύς χειμώνας, σύμφωνα με τις οικονομικές προβλέψεις.

Παρόλο που σε αυτό το είδος μετακινούμενου θεάματος είναι δύσκολο να υπολογίσει κανείς την προσέλευση θεατών, πέρσι, γύρω στους 80 χιλιάδες ανθρώπους παρακολούθησαν το Φεστιβάλ Δρόμου. Και φέτος όλες οι εκδηλώσεις θα είναι δωρεάν και θα πραγματοποιηθούν σε ανοιχτούς, προσπελάσιμους για το κοινό χώρους: σε όλο το μήκος του πεζόδρομου της Ερμού, στις πλατείες Συντάγματος, Καπνικαρέας, Μοναστηρακίου, Θησείου και Ασωμάτων, στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου μέχρι τον κινηματογράφο «Θησείο». Υπάρχει το ενδεχόμενο ενός ακόμα θεάματος στη Δ. Αρεοπαγίτου και στην Πλάκα. Το Φεστιβάλ τελεί και φέτος υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων, του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων, του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και πραγματοποιείται με τη συνεργασία της ΠΕΨΑΕΕ.

Εκτός από τα ελληνικά σχήματα (25-30 έχουν ήδη δηλώσει συμμετοχή), θα λάβουν μέρος ξένες ομάδες από χώρες της Ευρώπης και τα Βαλκάνια. Γκρουπ από την Ισπανία και τη Βουλγαρία, οι «Ενωμένοι Καλλιτέχνες» -μια τριεθνής συνεργασία (Ελλάδα – Πολωνία – Γερμανία) με έδρα το Βερολίνο- με την παράσταση «The garden», ένα ντουέτο καλλιτεχνών από την Κούβα και την Ουρουγουάη αλλά και ο Ουρουγουανός Αλβάρο, ο οποίος στο περσινό φεστιβάλ βραβεύτηκε με πρόσκληση για το επόμενο. Οι διοργανωτές συζητούν ακόμα την πρόσκληση της πολωνικής ομάδας «Γραφείο Ταξιδίων» όπου, εκτός συναγωνισμού, θα παρουσιάσει μια καινούργια παράσταση βασισμένη στον σεξπιρικό «Μάκβεθ».

Τα θεάματα φέτος αφορούν όλη την γκάμα των τεχνών: θέατρο δρόμου, εικαστικές εγκαταστάσεις, τσίρκο, ζογκλέρ, γελωτοποιούς, μαριονέτες, κουκλοθέατρο, παντομίμα, χορευτικά συγκροτήματα με χορούς από καποέιρα μέχρι πολεμικούς, μουσικές μπάντες αλλά και Καραγκιόζη από το συγκρότημα του Αθανάσιου που θα παρουσιάσει τρία διαφορετικά θεάματα από διαφορετικούς καραγκιοζοπαίχτες.

Η ομάδα Helix (διοργανώτρια του Φεστιβάλ) φέτος θα έχει πιο ενεργή συμμετοχή παρουσιάζοντας στην τελετή έναρξης στον προαύλιο χώρο του Παναθηναϊκού Σταδίου, τέσσερα διαφορετικά θεάματα παλιά και καινούργια, το ένα μάλιστα απ’ αυτά θα είναι διαδραστικό.

«Οι εντυπώσεις από πέρσι ήταν πολύ ενθαρρυντικές, παρόλο που λόγω εκλογών αναγκαστήκαμε ν’ αλλάξουμε την ημερομηνία έναρξης και παρόλο που η πρώτη μέρα μάς επιφύλαξε βροχή», σχολιάζει ο διευθυντής του Φεστιβάλ Νίκος Χατζηπαπάς. «Είχαμε μεγάλη συμμετοχή καλλιτεχνικών ομάδων, ελληνικών και ξένων. Πέρα από τις δέκα ξένες ομάδες, οι αιτήσεις για συμμετοχή ελληνικών γκρουπ είτε στο ελεύθερο είτε στο κεντρικό τμήμα αυξανόταν σταδιακά μέχρι που έφτασαν τις πενήντα. Αρχικά προβληματιστήκαμε πώς θα ενταχθούν τόσα σχήματα σ’ ένα ολιγοήμερο πρόγραμμα, αλλά, τελικά, όλα πήγαν καλά. Παρουσιάστηκαν συνολικά 240 παραστάσεις μέσα σε τρεις μέρες».

Ο ίδιος επισημαίνει ότι το Φεστιβάλ φιλοδοξεί να είναι ανοιχτό, πολύχρωμο, πλουραλιστικό και ν’ απευθύνεται σε όσο το δυνατόν ευρύτερη ομάδα θεατών. «Αφορά όλες τις ηλικίες, αντιλήψεις και κοινωνικές τάξεις ανεξάρτητα από τη γλώσσα και το μορφωτικό επίπεδο. Αυτό απέδειξε έμπρακτα η μεγάλη περσινή συμμετοχή θεατών που κατέβηκαν στο κέντρο της πόλης για να παρακολουθήσουν εκδηλώσεις αλλά και από όσους βρέθηκαν τυχαία μπροστά στα δρώμενα. Το κοινό του Θεάτρου Δρόμου, έτσι κι αλλιώς, είναι περαστικό, τυχαίο, δεν προσδιορίζεται εκ των προτέρων. Αυτό όμως αποτελεί και το ενδιαφέρον στοιχείο. Είναι το θέατρο που πηγαίνει να συναντήσει το θεατή εκεί που συχνάζει».

Στην Ευρώπη υπάρχουν εκατοντάδες Φεστιβάλ Δρόμου, είτε αμιγώς δρόμου είτε αναμεμειγμένα με άλλου είδους θεάματα. Κι ενώ η Ιταλία ήταν η χώρα όπου ξεκίνησε το σύγχρονο Θέατρο Δρόμου, σήμερα φαίνεται να έχει μείνει πίσω. Τη μεγαλύτερη παράδοση και κινητικότητα διεκδικεί η Γαλλία, στην οποία δραστηριοποιούνται περίπου 1.600 σχήματα, εκ των οποίων τα 30 είναι επιχορηγούμενα, ενώ έχει θεσμοθετηθεί Εθνικό Κέντρο για το Τσίρκο και το Θέατρο Δρόμου. Δυναμικό «παρών» δίνουν επίσης η Ισπανία, η Γερμανία, η Αγγλία και η Πολωνία.

Η κρίση έφερε φέτος αρκετές περικοπές στα έξοδα του φεστιβάλ. Δεν υπάρχουν χρηματικά έπαθλα στους διαγωνιζομένους αλλά μόνον συμβολικά βραβεία, ενώ από τις φιλοξενούμενες ξένες ομάδες αναζητείται κατανόηση λόγω οικονομικής δυσπραγίας. Το φεστιβάλ αναλαμβάνει να καλύψει τις άμεσες τεχνικές ανάγκες τους, τα εισιτήρια και τη διαμονή τους.

«Πέρσι είχαμε σημαντική βοήθεια από το ΕΚΕΘΕΧ ύψους 120 χιλιάδων ευρώ καθώς και χορηγία από τον ΟΠΑΠ και τη Γραμματεία Νέας Γενιάς» λέει ο Ν. Χατζηπαπάς. «Φέτος τα πράγματα είναι σαφώς δυσκολότερα και ομολογώ ότι σκεφτήκαμε πολύ αν πρέπει να το οργανώσουμε. Ενώ έχουμε υποβάλει στο υπουργείο Πολιτισμού πρόταση για επιχορήγηση, βρισκόμαστε καιρό τώρα εν αναμονή της απάντησης, δηλαδή στον αέρα… Ωστόσο προχωράμε. Το φεστιβάλ θα γίνει με οποιοδήποτε τίμημα και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αφού ήταν αδύνατον να περιμένουμε τις αποφάσεις του υπουργείου εξαιτίας των χρονικών περιορισμών. Ξεκινήσαμε τις επαφές και μπήκαμε στην τελική ευθεία διαμόρφωσης του προγράμματος, ευελπιστώντας ότι θα έχουμε θετική απάντηση σε ό,τι αφορά την οικονομική βοήθεια από το υπουργείο και άλλους φορείς. Οταν αναφέρουμε στους ξένους καλλιτέχνες την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, απαντούν ότι το ίδιο συμβαίνει και στη χώρα τους… Ολοι περιμένουν τις αποφάσεις των υπουργείων. Καταλαβαίνουν φυσικά ότι το δικό μας πρόβλημα είναι δυσκολότερο και σκέφτονται σοβαρά την περίπτωση να έρθουν χωρίς αμοιβές».

Για το φετινό μάλιστα φεστιβάλ, αναζητήθηκε σλόγκαν. Της πρώτης χιουμοριστικά επίκαιρης ιδέας, «no budget story», επικράτησε μια διονυσιακά αισιόδοξη: «Ψυχή στο δρόμο», δάνειο από την Πάροδο των «Βακχών» του Ευριπίδη που απευθύνεται ευθύβολα στο στόχο: μια χαρούμενη έξοδο στην πόλη. *

«Νεφέλες» από τον ΘΟΚ στο Ηρώδειο

  • Παράσταση απόψε για τα πενηντάχρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας, με ελεύθερη είσοδο

Μια και μοναδική παράσταση απόψε στο Ηρώδειο θα δώσει ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, με τις «Νεφέλες» του Αριστοφάνη, παρουσία του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα πενηντάχρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι «Νεφέλες» του ΘΟΚ που παρουσιάστηκαν πέρυσι στο Φεστιβάλ Επιδαύρου μεταμορφώνονται φέτος σε μετάφραση Κ. Χ. Μύρη, μουσική Σταμάτη Κραουνάκη και σκηνοθεσία Βαρνάβα Κυριαζή. Τα σκηνικά υπογράφει ο Χάρης Καυκαρίδης, τα κοστούμια ο Λάκης Γενεθλής και τη χορογραφία ο Ισίδωρος Σιδέρης. Στον ρόλο του Στρεψιάδη ο Ανδρέας Τσουρής, στον ρόλο του Σωκράτη ο Σταύρος Λούρας και στον ρόλο του Φειδιππίδη ο Χριστόδουλος Μαρτάς. Τον Δίκαιο Λόγο θα ερμηνεύσει η Αννίτα Σαντοριναίου και τον Αδικο Λόγο η Ελενα Ευσταθίου μαζί με μια πλειάδα αξιόλογων ηθοποιών στους υπόλοιπους ρόλους.

Οι «Νεφέλες» παρουσιάστηκαν το 423 π.Χ, στα Μεγάλα Διονύσια και απέσπασαν το τρίτο βραβείο. Πιστεύοντας στο έργο του, ο Αριστοφάνης το διόρθωσε ριζικά με σκοπό να το ξανα-ανεβάσει. Οι «Νεφέλες» που μας σώζονται είναι η δεύτερη εκδοχή. Πρόκειται για ένα από τα πιο ξακουσμένα και πολυσυζητημένα έργα του Αριστοφάνη, ο άλυτος γρίφος μέσα σ’ ολόκληρη την αριστοφανική παραγωγή κι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ο μεγάλος κωμωδιογράφος καυτηριάζει τα φροντιστήρια των σοφιστών στην Αθήνα και την «προοδευτική» παιδεία που παρείχε την εποχή εκείνη ο Σωκράτης. Εκθέτει τις αρνητικές συνέπειες που είχε η σύγχρονη σοφιστική κίνηση σε ιδιωτικό επίπεδο, τις επιδράσεις της σοφιστικής επιχειρηματολογίας στον χώρο της οικογένειας.

Ωρα έναρξης 9 μ.μ. Η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία εισόδου. Ηρώδειο.