Ποπ ή πειραματικό είναι το νέο αίμα του χορού

  • Η παράσταση «Fresh! Νέοι Χορογράφοι» στο 16ο Φεστιβάλ Καλαμάτας
  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010
  • Βρίσκονται στην κορυφή της νέας γενιάς χορογράφων στην Ευρώπη. Διακρίθηκαν στο διεθνές δίκτυο Aerowaves, στο οποίο 32 ειδικοί από ισάριθμες χώρες επιλέγουν τις 10 κορυφαίες χορογραφίες, ανάμεσα σε περισσότερες από 300 αιτήσεις!

Η  Ελεάνα Αλεξάνδρου ερμηνεύει το αυτοβιογραφικό «Giraffe» που ανήκει στο  «Stand-up PerformDance», είδος που εφηύρε η Λία Χαράκη

Η Ελεάνα Αλεξάνδρου ερμηνεύει το αυτοβιογραφικό «Giraffe» που ανήκει στο «Stand-up PerformDance», είδος που εφηύρε η Λία Χαράκη

Η Λία Χαράκη, η Ζωή Δημητρίου, αλλά και το χορογραφικό δίδυμο των Αλέξις Φερνάντες και Κατερίνα Βαρέλα είναι το νέο αίμα της σημερινής χορογραφίας, που παρουσιάζει φρέσκια και δυναμική δουλειά στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, σε μια ενιαία παράσταση υπό τον εύγλωττο τίτλο «Fresh! Νέοι Χορογράφοι».

Η Λία Χαράκη ύστερα από σπουδές στο Λάμπαν Σέντερ του Λονδίνου, υποτροφίες, διακρίσεις και παρουσία σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, από το 2003 επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα της, την Κύπρο. Μέσω της ομάδας της «.pelma.lia haraki» συμβάλλει καθοριστικά στην εξέλιξη του χορού στο νησί, ενώ διδάσκει και στο Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας. Είναι παλιά γνώριμη του Φεστιβάλ Καλαμάτας, ενώ πέρσι, στο Φεστιβάλ Αθηνών, άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις με το «Party animals», που θα παρουσιάσει τον Οκτώβριο στο θέατρο της Ουνέσκο στο Παρίσι.

Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός της βρίσκεται σταθερά η ανθρώπινη επικοινωνία. Αυτός είναι και ο ευρύτερος θεματικός άξονας του νέου της έργου, της «Καμηλοπάρδαλης» ή αλλιώς «Giraffe». Πρόκειται για ένα καθαρά αυτοβιογραφικό σόλο της περφόρμερ Ελεάνας Αλεξάνδρου. Προέκυψε ακριβώς «από την περιέργειά μου να τη γνωρίσω καλύτερα», όπως μας λέει η χορογράφος. Τον παιχνιδιάρικο τίτλο τον οφείλει στο παρατσούκλι που είχαν κολλήσει στην Αλεξάνδρου από μικρή ηλικία, λόγω του ύψους της. Το έργο μιλά για την ταυτότητά μας και το πώς αυτή διαμορφώνεται μέσα από τη ματιά των άλλων. «Μας καθορίζει; Αν την απεκδυθούμε θα μπορούμε να είμαστε ακόμα εμείς;» διερωτάται η χορογράφος.

  • Ν’ απελευθερωθούμε από τον εαυτό μας

«Αλλες φορές το ύψος της περφόρμερ τής είναι ένα βάρος και άλλοτε το αποδέχεται ως μέρος της ταυτότητάς της», εξηγεί. Η παράσταση ισορροπεί μεταξύ κωμικού και τραγικού. Ανήκει, επιπλέον, στην κατηγορία της «Stand-up PerformDance», την οποία η οξυδερκής χορογράφος έχει εφεύρει και καλλιεργεί τα τελευταία χρόνια. Το ιδιότυπο αυτό είδος διατηρεί από τη σταντ απ κόμεντι την άμεση επικοινωνία και την οικειότητα με το κοινό, από τον χορό την κίνηση και από την περφόρμανς την απρόβλεπτη έκβαση και τον αυτοσχεδιασμό.

Η  Ζωή Δημητρίου και ο Ben Mc Eween είναι τα δύο σώματα που πάλλονται από  το ηχητικό περιβάλλον του «In the process of...»

Η Ζωή Δημητρίου και ο Ben Mc Eween είναι τα δύο σώματα που πάλλονται από το ηχητικό περιβάλλον του «In the process of…»

Στην παράσταση υπάρχει και λόγος και μάλιστα στην κυπριακή διάλεκτο. Ενώ και το τραγούδι έχει θέση. Η Ελεάνα τραγουδά το «Redemption Song» του Μπομπ Μάρλεϊ με αλλαγμένους στίχους. «Είναι ένα δυνατό και συμβολικό τραγούδι που μιλά για τον ρατσισμό. Στη λέξη freedom, που κυριαρχεί, έχουμε δώσει την έννοια της ελευθερίας του εαυτού μας από τον ίδιο μας τον εαυτό».

Το χορογραφικό της έργο μοιάζει περισσότερο φωτεινό και ελκυστικό για ένα ευρύτερο κοινό. Η ίδια, πάντως, λέει: «Δεν ξέρω αν με ενδιαφέρει το ευρύτερο κοινό. Με ενδιαφέρει σίγουρα η επικοινωνία και το να υπάρξει μια μερίδα θεατών που να ταυτιστεί και να έχουμε έναν διάλογο. Η αλήθεια είναι ότι παίζουμε σε γεμάτα θέατρα. Το ποπ δεν νομίζω πως είναι ταυτόσημο με το δημοφιλές».

  • Ντουέτο για… πέντε

Η Ζωή Δημητρίου ζει και εργάζεται στο Λονδίνο. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην ΚΣΟΤ, μαθήτευσε δίπλα στην Τρίσα Μπράουν στη Νέα Υόρκη, αλλά και στο Λάμπαν Σέντερ, στο οποίο σήμερα διδάσκει. Ο χορός έχει ήδη δεχτεί τις επιπτώσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. «Εχουν μειωθεί κατά 50% οι επιδοτήσεις. Και έχει επίσης παρατηρηθεί μικρότερη προσέλευση του κοινού στα θέατρα. Το τοπίο δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα. Είναι όμως καιρός να βρούμε διαφορετικούς τρόπους λειτουργίας», εκτιμά.

Είναι η τέταρτη φορά που παρακολουθούμε δουλειά της στην Ελλάδα. Είχε προηγηθεί το «Can u see me?» το 2006 στην Καλαμάτα, αλλά και το «Θεότητες στην εξορία» το 2008 στο Φεστιβάλ Αθηνών. Το «In the process of…» είναι ένα ντουέτο -παρ’ όλο που έχει… πέντε ερμηνευτές- που μιλά αποσπασματικά για τις σχέσεις και κυρίως για τα διάφορα πιθανά φινάλε τους. Η ίδια μαζί με τον χορευτή Ben Mc Eween είναι το ζευγάρι, ενώ οι Maisie Whitehead, Νατάσα Αρέθα, Νίκος Δραγώνας χειρίζονται τα ξύλινα στεφάνια ρυθμικής γυμναστικής που παρεμβαίνουν στη δράση, άλλοτε βοηθώντας και άλλοτε δυσχεραίνοντας τη θέση τους.

Η Ζωή Δημητρίου επιμένει να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην έρευνα. Για τη δημιουργία του συγκεκριμένου έργου, καταλυτικές στάθηκαν οι συνθετικές δομές του ιδιοφυούς μουσικού Conlon Nancarrow, αλλά και μια θεωρία που συνδέει την κίνηση με το φιλμ. Η ίδια ξεκαθαρίζει πάντως πως δεν ενδιαφέρεται για συγκεκριμένη αφήγηση. Τα δυο σώματα απλώς πάλλονται στις αντηχήσεις του ηχητικού περιβάλλοντος. Στην Καλαμάτα θα δούμε το 20λεπτο πρώτο χορογραφικό αποτέλεσμα, που τιμήθηκε με το βραβείο «bonnie bird award 2009». Αμέσως μετά, το έργο θα παρουσιαστεί στην ωριαία ολοκληρωμένη του μορφή στο Λάμπαν στο Λονδίνο.

*Σήμερα και αύριο στο ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: