Στον «Τόκο» θριάμβευσε το σκηνικό

  • Το πολυαναμενόμενο θεατρικό έργο του εφετινού Φεστιβάλ Αθηνών απογοήτευσε το κοινό της πρεμιέρας

Το όνομα του Λευτέρη Βογιατζή ήταν αρκετό για να συγκεντρωθεί όλη η καλλιτεχνική αθηναϊκή ελίτ στην πρεμιέρα του «Τόκου» του Δημήτρη Δημητριάδη, που δόθηκε την περασμένη Δευτέρα το βράδυ στην Αίθουσα Δ της οδού Πειραιώς 260. Η πολυαναμενόμενη ελληνική παραγωγή του εφετινού Φεστιβάλ Αθηνών, sold out από την πρώτη ημέρα της προπώλησης, τράβηξε σαν το μέλι σκηνοθέτες και ηθοποιούς, συγγραφείς και πνευματικούς ανθρώπους, και μαζί θεατές κάθε ηλικίας.

Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί από νωρίς, λίγα λεπτά πριν από τις εννέα άρχισε να συρρέει εντός του θεάτρου, όπου το σκηνικό της Χλόης Ομπολένσκι ικανοποιούσε και τον πιο απαιτητικό θεατή: στρωμένο με κοκκινόχωμα, δεξιά και αριστερά, στην αρχή χωρίς άλλα αντικείμενα ή στοιχεία, πέραν του επιβλητικού δένδρου στη μέση της σκηνής, πήρε σιγά-σιγά τη μορφή μιας αυλής, ή καλύτερα ενός κτήματος. Πίσω το σπίτι, με τα παράθυρα και τις πόρτες του. Οι οκτώ ηθοποιοί, ένας κι ένας, χάρισαν μερικά ενσταντανέ στο κοινό σε ένα παιχνίδι με τους προβολείς: Ρένη Πιττακή, Γιάννης Νταλιάνης, Αλεξία Καλτσίκη, Δημήτρης Ημελλος, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιώργος Γάλλος, Λουκία Μιχαλοπούλου, Παντελής Δεντάκης.

Ολα αυτά προτού αρχίσει η παράσταση και προτού ο θίασος πάρει τις θέσεις και τους ρόλους του. Προτού το κείμενο του Δημητριάδη γίνει ατάκα και διάλογος. Ο Πετρής Καπλάνης, ο Χρυσάφης Μπίνης, ο Ζήσης Ρούκουνας, ο Μέρλος. Η Ποπλίνα, η Νάρα, η Τέσσα, η Κλείτα… Ονόματα που το καθένα κάπου παρέπεμπε, γοητευτικά στον ήχο τους.

Οι πρώτες φράσεις παρέπεμπαν σε αστυνομική πλοκή με λίγες δόσεις μαύρου χιούμορ. Ο γιος της Ποπλίνας που μαχαίρωσε τη γυναίκα του, επειδή δεν άντεχε άλλα παιδιά. Είχαν 12 και εκείνη ήταν έγκυος στο δέκατο τρίτο… Το πρόβλημα με τα μικρόφωνα, όμως, που έκανε από την αρχή την εμφάνισή του, γινόταν όλο και πιο ενοχλητικό καθώς προχωρούσε η παράσταση. Οι λέξεις δεν έφθαναν στο κοινό, ο ένας ρωτούσε τον άλλον και αγανακτούσε καθώς οι φωνές «μικροφώνιζαν», χάνονταν μέσα στην ηχώ του χώρου προκαλώντας σούσουρο. Με εξαίρεση το μικρόφωνο της Ρένης Πιττακή, οι υπόλοιπες τρεις γυναίκες του θιάσου δεινοπάθησαν κυριολεκτικά- μαζί τους κι εμείς. Από τους άρρενες ηθοποιούς «καλύτερο μικρόφωνο» ψηφίστηκε αυτό του Γιάννη Νταλιάνη…

«Δικαιολογημένο» ήταν για τους ηθοποιούς το πρόβλημα με τα μικρόφωνα, όπως έλεγαν μετά στα πηγαδάκια που σχηματίστηκαν στην αυλή της Πειραιώς, μια που μπήκαν στην Αίθουσα Δ μόλις την παραμονή της πρεμιέρας- οι προηγούμενες πρόβες είχαν γίνει στο θέατρο Χώρα. Γι΄ αυτό μόλις ο Λευτέρης Βογιατζής αντιλήφθηκε το θέμα, ανέβηκε στο ηλεκτρολογείο για να μπορέσει να συμβάλει και ο ίδιος στην αντιμετώπισή του. Δυστυχώς το πρόβλημα παρέμεινε ως το τέλος.

Ο «Τόκος» με τη θεματολογία και την ορολογία του, τα παρωχημένα σεξουαλικά του εννοούμενα και υπονοούμενα αποδείχθηκε έργο ξεπερασμένο, το οποίο όχι μόνο δεν άγγιξε το κοινό, αλλά το έκανε και να δυσανασχετήσει. Κραυγές και χειρονομίες, γέννες, εγκυμοσύνες και χρωστούμενα, παιδιά που υιοθετούνται και παιδιά που δεν γεννιούνται δημιούργησαν έναν κόσμο άρρωστο, ακατανόητο(;), όπου το ανδρικό μόριο ερχόταν και επανερχόταν στην κουβέντα…

«Επρεπε να το είχες διαβάσει» μου είπε μια συνάδελφος, κρατώντας το πρόγραμμα με όλο το έργο στο χέρι. «Μα αυτό δεν είναι θέατρο» παρενέβη ενοχλημένη μια κυρία που συνοδευόταν από τον σύζυγό της και αναρωτιόταν, μαζί με πολλούς ακόμη από τους εκατοντάδες θεατές, «γιατί ο Λευτέρης Βογιατζής να επιλέξει αυτό το έργο». Η μιάμισης ώρας θερινή παραγωγή της Νέας Σκηνής απογοήτευσε. Εντονη ήταν η κριτική που ασκήθηκε στο θεατρικό έργο του Δημητριάδη, το οποίο «δεν διέθετε δραματουργικά στοιχεία», και η έλλειψη ενθουσιασμού αποδείχθηκε στο χλιαρό χειροκρότημα που χάρισαν στον συγγραφέα όταν ανέβηκε επί σκηνής για την υπόκλιση. Οσο για τον σκηνοθέτη, αν και δεν συνηθίζει να εμφανίζεται, εντυπωσίασε με την πλήρη «εξαφάνισή» του- από σκηνής και παρασκηνίων. Ηταν εμφανές ότι την είχε δουλέψει την παράσταση μαζί με τους ηθοποιούς- των οποίων η ερμηνεία κινήθηκε από ένα επίπεδο και πάνω. Δεν ήταν όμως αρκετή για να κάνει το κοινό να προσπεράσει τον σκόπελο του κειμένου.

Ηταν μια δύσκολη βραδιά για όλους…

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: