«Προμηθέας Δεσμώτης» που έρχεται από μακριά

  • Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ «ΑΤΤΙΣ» ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ
  • Δύο παραστάσεις στην Ελευσίνα, στο χώρο του Ελαιουργείου, την Παρασκευή και το Σάββατο, με τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου από το θέατρο «Αττις» σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου.

Είναι μια παράσταση που κινείται γύρω από ένα μεγάλο έργο επί σκηνής του Γιάννη Κουνέλλη.

Για μια ακόμη φορά, ο ιστορικός εικαστικός του Arte Povera υποστηρίζει με την υπογραφή του ότι η συνεργασία στο θέατρο έχει να κάνει με την προσωπική σχέση, ότι ο ίδιος, αν και σπάνια παρακολουθεί παραστάσεις, εμπλέκεται με έργα επί σκηνής όταν του πάει η συνεργασία του ατόμου ή της ομάδας.

Ο Θόδωρος Τερζόπουλος πηγαίνει στον Κουνέλλη, του ταιριάζει. Εχουν το κοινό, εξ άλλου, να διαθέτουν και οι δύο ένα ισχυρό πρωτογενές ένστικτο και μια βαθιά σκέψη, μαζί με την αγάπη για τη λιτότητα και τα λίγα λόγια. Η συνεργασία τους πάει παλιά. Σας θυμίζω την παράσταση-δράση «Ο Διαμελισμός του Απόλλωνα», τον «μύθο» από τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, στο Νοσοκομείο της Πάτρας το 1991. Σας θυμίζω και την προ τετραετίας μεγαλειώδη έκθεση του Κουνέλλη με τα κρέατα κρεμασμένα στα τσιγκέλια, στο θέατρο «Αττις». Δύο οικείες στον τόπο μας στιγμές ανάμεσα στις σημαντικές διεθνείς συνεργασίες των δυο τους.

Η συνεργασία στον «Προμηθέα Δεσμώτη» οργανώθηκε ένα χειμωνιάτικο πρωινό στην Ελευσίνα, όπου περπάτησαν στο χώρο οι δύο καλλιτέχνες. Λίγες μέρες αργότερα, ο Κουνέλλης έστειλε στον Τερζόπουλο ένα χαρτί μπλοκ με το σχέδιο του έργου και μερικά λόγια για την ιδέα αυτού του σχεδίου. Ο καλλιτέχνης που θα υλοποιούσε την ιδέα του Κουνέλλη, δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί. Ηταν ο Αλέξανδρος Κόκκινος, γλύπτης γερός και, κυρίως, από εκείνους του Ελληνες καλλιτέχνες που εκθέτουν μόνο όταν υπάρχει λόγος ισχυρός και, επιπλέον, εκθέτουν μόνοι με λίγους φίλους απέχοντας από τη φασαρία του γεγονότος. Αυτός κρίθηκε ο πλέον κατάλληλος.

  • Ενα καράβι εντυπωσίασε τον Κουνέλλη

Ο Γιάννης Κουνέλλης εντυπωσιάστηκε όταν είδε ένα παλιό καράβι, στο σημείο που συναντά η στεριά τη θάλασσα, στο λιμάνι της Ελευσίνας, πακτωμένο με τσιμέντο. Είναι το καράβι «Αλεξάνδρα», έργο του Κόκκινου του 1997, που πάντα βλέπουμε όταν περπατάμε στο φεστιβάλ και στις εκθέσεις της Ελευσίνας και πάντα το κουβεντιάζουμε, ως έργο που πρέπει να αποκτήσει μια σήμανση.

Ο  γλύπτης Αλέξανδρος Κόκκινος μπροστά στο έργο του «Αλεξάνδρα», ένα  πακτωμένο με τσιμέντο καράβι στο λιμάνι της Ελευσίνας. Είναι αυτός που  ανέλαβε την επόπτευση και υλοποίηση του έργου του Κουνέλλη

Ο γλύπτης Αλέξανδρος Κόκκινος μπροστά στο έργο του «Αλεξάνδρα», ένα πακτωμένο με τσιμέντο καράβι στο λιμάνι της Ελευσίνας. Είναι αυτός που ανέλαβε την επόπτευση και υλοποίηση του έργου του Κουνέλλη

Μέσα, λοιπόν, από το καράβι, δηλαδή την αγάπη της θάλασσας και των πλοίων -ποιος ξεχνά τη μεγαλειώδη έκθεση του Γιάννη Κουνέλλη στον Πειραιά, στην ακτή του Αγίου Σπυρίδωνος το 1994, στο φορτηγό πλοίο «Ιόνιο»;- του εμπιστεύτηκε την υλοποίηση του έργου για την παράσταση του «Αττις». Η ιδέα τότε του Γιάννη Κουνέλλη να παρουσιάσει συνοπτικά μια αναδρομή στη δουλειά του φορτώνοντας το πλοίο με 27 ιστορικά έργα και δύο καινούργια, επισυνάπτοντας την ιστορικότητα του παρελθόντας στο μέλλον με τη δημιουργία ενός νέου έργου, που ήταν ένα ολόκληρο φορτηγό, ήταν μια επανάσταση συνδεδεμένη με την καταγωγή του Πειραιώτη καλλιτέχνη: το σίδηρο, το κάρβουνο, το βαμβάκι, οι σάκοι από λινάτσα με το καλαμπόκι και τα ρινίσματα του σιδήρου, οι σομιέδες-κρεβάτια, τα γκαζάκια σε σχέση με την ίδια την υπόσταση των εσωτερικών πλευρών της κοιλότητας του φορτηγού.

Και αν για τον Γιάννη Κουνέλλη τα ξέρουμε όλα, ή σχεδόν όλα, για τον Κόκκινο, που απεχθάνεται τις εκθέσεις, ξέρουμε ελάχιστα. Θυμίζω ότι τον πρωτογνωρίσαμε στην Εθνική Πινακοθήκη, στην έκθεση των αποφοίτων του 1994, με ένα τεράστιο τσίγκινο γλυπτό κουτάλι. Αργότερα μάθαμε για το έργο του στο Τσεσμέ στην Τουρκία, στο παλιό κάστρο, είδαμε το πλοίο «Αλεξάνδρα» στην Ελευσίνα το 1997 και το 1999 τον παρακολουθήσαμε στο περφόρμανς «Θεραπεύοντας τη Γη» στο Σεράγεβο, σε μια κινητοποίηση καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, συγκλονισμένων από την ανίερη πράξη του πολέμου.

Πώς θα είναι το έργο του Κουνέλλη επί σκηνής και πώς η παράσταση, το αφήνουμε στον άμεσο χρόνο. Να θυμίσουμε μόνο ότι η Arte Povera, ως όρος που καθιέρωσε ο Ιταλός κριτικός της τέχνης Τζερμάνο Τσέλαν, είναι δάνειο από το λεξιλόγιο του Λίβινγκ Θίατερ. Να συμληρώσουμε ότι ο Γιάννης Κουνέλλης, που δεν πιστεύει τόσο στους θεσμούς όσο στους άξιους ανθρώπους, μετέχει σε μια παράσταση, με την άποψη ότι διαθέτει ένα απελευθερωμένο όραμα, που θίγει ζητήματα τόσο οντολογικά όσο και ιδεολογικά.

Ενας καταιγισμός από δεμένες με σκοινί πέτρες, που κρέμονται στην  πρόσοψη του Παλαιού Ελαιουργείου της Ελευσίνας, είναι το σκηνικό του  Γιάννη

Ενας καταιγισμός από δεμένες με σκοινί πέτρες, που κρέμονται στην πρόσοψη του Παλαιού Ελαιουργείου της Ελευσίνας, είναι το σκηνικό του Γιάννη

Info: δραματουργία Frank Raddatz, μετάφραση Ελένη Βαροπούλου, Χάινερ Μίλερ και Sabahattin Eyuboglu, μουσική Τάκη Βελλιανίτη, κοστούμια Θ. Τερζόπουλου. Ερμηνεύουν οι: Σοφία Μιχοπούλου, Σοφία Χιλλ, Στάθης Γράψας, Αντώνης Μυριαγκός, Θανάσης Αλευράς, Αλέξανδρος Τούντας, Γερμανοί και Τούρκοι ηθοποιοί. Στα ελληνικά, τουρκικά και γερμανικά με ελληνικούς υπότιτλους

Info: Παλαιό Ελαιουργείο: προαστιακός (σταθμός Μαγούλας). Λεωφορείο 879 (Θριάσιο Νοσοκομείο-Ελευσίνα) και 863 (Νοσοκομείο-Ελευσίνα).

  • Της ΜΑΡΙΑΣ ΜΑΡΑΓΚΟΥ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: