Close up στην Μπλανς Ντιμπουά

  • Η Ιζαμπέλ Ιπέρ με μια μπουκιά που της παραμορφώνει το πρόσωπο κάθεται στην υπερυψωμένη, μακρόστενη, φωτισμένη με νέον σκηνική λωρίδα, πάνω σε ένα σκαμπό με τα πόδια γυμνά.

Φορά ένα μαύρο κορμάκι. Δεν είναι μόνο η εύθραυστη, λυμφατική φυσική παρουσία της που είτε λαμπερή, με ξανθιά περούκα, είτε «τσαλακωμένη», υστερική, κυριαρχεί στην παράσταση «Ενα Λεωφορείο», την προσέγγιση του «Λεωφορείον ο Πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς από τον εμπνευσμένο Πολωνό Κριστόφ Βαρλικόφσκι. Είναι και τα διαρκή close up στο πρόσωπό της, που προβάλλονται βιντεοσκοπημένα στο φόντο της σκηνής, που είναι χωρισμένη σε λωρίδες του μπόουλινγκ.

Δεν ήταν φυσικά αυτός ο μόνος λόγος που, από την Πέμπτη έως και χθες, το κοινό της Πειραιώς 260 εισχωρούσε, για πρώτη φορά, στα μύχια του ψυχισμού και του μυαλού της Μπλανς Ντιμπουά. Η ηρωίδα, φτάνοντας στο σπίτι της αδελφής της και του άνδρα της Στάνλεϊ Κοβάλσκι, αναπολεί μέσα από αναμνήσεις, που έχουν τη μορφή βίντεο, τα πρώτα της βήματα. Τα πρώτα της γενέθλια. Θυμάται ποίηση του Πόε. Χορεύει ξέφρενα Blur. Γίνεται συνδρομήτρια στα άστρα (για πρώτη φορά μαθαίνουμε ότι είναι Παρθένος). Και κάνει έρωτα τελικά με τον Κοβάλσκι – που είναι Αιγόκερως.

Μας θυμίζει τα στρογγυλά πλατωνικά ανθρωπάκια που αναζητούν στο «Συμπόσιο» το άλλο τους μισό και μας αποχαιρετά για το ψυχιατρείο σαν μια εύθραυστη σπαστική κούκλα που ισορροπεί σε πανύψηλα τακούνια, με απόσπασμα από τον «Οιδίποδα επί Κολωνώ». Ενώ σπαρταρά με τον ζουρλομανδύα καταλήγει, μαζί με ένα τεράστιο grand plan, στο περίφημο: «Πάντα ήμουν στο έλεος των ξένων».

Στην ηλεκτρισμένη, αισθαντική παράσταση του Βαρλικόφσκι, μια γκροτέσκα, παράταιρη φιγούρα με τεράστια άφρο μαύρη περούκα μάς συνέφερε κάθε τόσο από τον ηδυπαθή παριζιάνικο «λήθαργο» της Μπλανς. Ηταν η Ρενάτε Τζετ. Τραγούδησε «Ι wanna live with the common people», διασκευασμένο Μοντεβέρντι, αλλά και το γλυκερό «When Ι was young Ι needed anyone», επαυξάνοντας τη σκηνική δράση. Οπως τη στιγμή που ούρλιαζε: «Αν ένας άνδρας μπει στη ζωή σου πρέπει να συμβιβαστείς; Για ποιο λόγο; Ηλίθια! Η σχέση χτίζεται».

Ολοι αποχωρούσαν «κερδισμένοι». Αλλοι είχαν δει «την καλύτερη Μπλανς της ζωής τους», άλλοι «την καλύτερη» ή την «πιο πανοραμική» παράσταση του εμβληματικού έργου. Το βαρόμετρο των χειροκροτημάτων έδειξε πως ο Βαρλικόφσκι και οι ηθοποιοί του βγήκαν νικητές.

  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: