Λιτοί «Δαίμονες», ο λόγος κυρίαρχος

Λιτοί «Δαίμονες», ο λόγος κυρίαρχος
  • Η 12ωρη παράσταση του Πέτερ Στάιν κέρδισε το χειροκρότημα για πέντε λεπτά των 650 θεατών
  • Πώς αισθάνεται το κοινό μετά από μια 12ωρη παράσταση; Οσον αφορά τους «Δαίμονες», κι εφόσον οι θεατές είναι ο κριτής και το χειροκρότημα ο τρόπος που δείχνουν την «ετυμηγορία» τους, το χειροκρότημα το Σάββατο το βράδυ στην Πειραιώς 260 υπήρξε αποθεωτικό.

Επί πέντε λεπτά όρθιοι χειροκροτούσαν (και ποδοκροτούσαν) τους ηθοποιούς οι οποίοι ανταπέδιδαν από σκηνής. Η παραγωγή, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, βασισμένη στους μυθιστορηματικούς «Δαιμονισμένους» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι σε προσαρμογή – σκηνοθεσία Πέτερ Στάιν, κράτησε τους θεατρόφιλους στις θέσεις τους κι αυτό ήταν ακόμη ένα κερδισμένο στοίχημα.

Υστερα ήταν η εμπειρία (ωραία, ευχάριστη και… ξεκουραστική, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων) πως οι περίπου 650 θεατές θα περάσουν «μαζί» όλες αυτές τις ώρες, παρακολουθώντας θέατρο, αλλά και τρώγοντας, καπνίζοντας, πίνοντας καφέ, ανταλλάσσοντας απόψεις. Γιατί υπήρχαν δύο διαλείμματα της μιας ώρας, στα οποία (με κουπόνι των 12 ευρώ) μπορούσε κανείς να επισκεφθεί τον μπουφέ (για μεσημεριανό ή δείπνο), καθώς και άλλα τέσσερα 15λεπτα.

Ο χρόνος για όλα ήταν αυστηρά καθορισμένος από τον σκηνοθέτη, αν και με κάποιες μικροκαθυστερήσεις που συνέβησαν η αυλαία έπεσε στην πρεμιέρα μισή ώρα αργότερα (αντί για τις 10.30 μ.μ. το φινάλε γράφτηκε λίγα λεπτά πριν από τις 11 μ.μ., με έναρξη λίγο μετά τις 11 το πρωί).

Η παράσταση ήταν λιτότατη στην όψη: ένας υπερυψωμένος διάδρομος στο μπροστινό μέρος της σκηνής, ένα χαλί, ένα τραπεζάκι, ένα εικονοστάσι, ένας καναπές, ένα κρεβάτι, μερικές καρέκλες, καπνοί κι ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα. Ο λόγος είχε τον πρώτο ρόλο (και δυστυχώς για όσους δεν μιλούσαν την ιταλική, οι υπέρτιτλοι μετέφραζαν τα μισά?), με το κείμενο του Ντοστογιέφσκι, τη δράση και την αλληλουχία των γεγονότων να κρατά το ενδιαφέρον της πλατείας, ενώ ο σκηνοθέτης είχε αναδείξει το χιούμορ του Ντοστογιέφσκι.

Ωστόσο ο ενθουσιασμός που εκφράστηκε από τη μεγαλύτερη μερίδα των θεατών δεν βρήκε σύμφωνους κάποιους άλλους, οι οποίοι σχολίαζαν ότι επρόκειτο για εικονογράφηση του έργου, για ένα συμβατικό στη σύλληψή του ανέβασμα, επίπεδο, δίχως βάθος, με μέτριες κι εξωτερικές ερμηνείες, εάν εξαιρεθεί η επιβλητική και δεσποτική μέσα στο αυστηρό μαύρο της φόρεμα, Βαρβάρα Πέτροβνα, της Μαγκνταλένα Κρίπα (μιας σπουδαίας θεατρίνας, που όμως πολλές φορές έρεπε στην υπερβολή) και ο εξαιρετικός Στεπάν Τροφίμοβιτς του Ελια Σίλτον. Οι κοινές σκηνές τους διέθεταν υποκριτικό εκτόπισμα και διαφορετική ενέργεια συγκριτικά με τις υπόλοιπες.

  • Με μια κουδούνα
    Ο Πέτερ Στάιν έφτασε στο θέατρο μία ώρα πριν από τη λήξη της πρεμιέρας του Σαββάτου. Χθες ήταν αυτός που με την κουδούνα προειδοποιούσε το κοινό για τη λήξη των διαλειμμάτων, ενώ επρόκειτο να υποδυθεί και τον πνευματικό στον οποίο καταφεύγει ο Σταβρόγκιν στο τρίτο κεφάλαιο του δεύτερου μέρους.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 05/07/2010

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: