Με το ρυθμό της αγωνίας και της αμηχανίας

  • Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Ιουνίου 2010
  • Σας χαιρετώ απ’ το απάγκιο των ονείρων μας/ πλημμυρισμένος απ’ του άγχους τα ασύμμετρα γιατί/ σας χαιρετώ απ’ τον τόπο που δείχνει πρόθυμος να γεράσει/ απ’ τον άμβωνα του φόβου που η ντροπή μεσουρανεί/ σας χαιρετώ απ’ το χθες και το σήμερα / όπου ο χρόνος μοιάζει κοινό και τοκογλύφος/ σας χαιρετώ με τα κρυμμένα μυστικά μου/ και με αγωνία μιας και μοιραζόμαστε στιγμές σ’ αυτόν τον κοινό τόπο.

Πρόβες στην Πειραιώς 260 για την Ολια Λαζαρίδου και τα παιδιά της  ομάδας «18 μποφώρ»

Πρόβες στην Πειραιώς 260 για την Ολια Λαζαρίδου και τα παιδιά της ομάδας «18 μποφώρ»

Ακόμα και χωρίς τους μουσικούς ρυθμούς του low bap, ο κοφτερός πολιτικός λόγος των Active Member είναι αναγνωρίσιμος. Οι παραπάνω καινούργιοι στίχοι θα μπορούσαν να ανοίγουν μια συναυλία τους. Αντ’ αυτού, είναι ο χαιρετισμός μιας θεατρικής παράστασης, της οποίας ηγείται, σε ρόλο ραψωδού, ο Μιχάλης Μυτακίδης, γνωστός ως Β.D. Foxmoor, που θα φιλοξενείται, μάλιστα, στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Στον «Κοινό τόπο» οι Active Member, δηλαδή ο Μιχάλης Μυτακίδης και η Γιολάντα Τσιαμπόκαλου ή Σανταζίνια, συναντούν την ηθοποιό Ολια Λαζαρίδου. Ενώ η ομάδα «18 μποφώρ» (απεξαρτημένοι του «18 Ανω») αναλαμβάνουν ρόλο χορού. Το στήσιμο άλλωστε παραπέμπει σε αρχαία αγορά, όπου οι κάτοικοι μιας πόλης συγκεντρώνονται για να βρουν λύσεις για όλο αυτό το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο που βιώνουμε σήμερα, μοιράζονται τους φόβους και τα όνειρά τους.

Το μπλουζ της αμηχανίας

Αναπάντεχη συνεργασία αλλά και έκπληξη, το γεγονός ότι οι Active Member συμμετέχουν σε θεατρικό θέαμα. Ο όρος βέβαια σηκώνει μεγάλη συζήτηση, αφού πρόκειται για ένα συνδυασμό μουσικής (θα υπάρχει ορχήστρα στη σκηνή και dj) και πρόζας (ένα ακατάπαυστο κείμενο με ρίμες σε έμμετρο λόγο). «Ενα μακρύ μπλουζ», το χαρακτηρίζει η Ολια Λαζαρίδου. Ενώ ο Μιχάλης Μυτακίδης λέει ότι «θα μπορούσε να είναι η μουσική περιγραφή του τόπου μας».

Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος είναι η Ολια Λαζαρίδου. Θαυμάστρια του συγκροτήματος -«έχουν αυθεντικότητα και αληθινή αγωνία και μου αρέσει η ηθική τους στάση απέναντι στα πράγματα», λέει- όταν έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να γίνει στο φεστιβάλ μια παράσταση που να μιλάει για το σήμερα, σ’ αυτούς απευθύνθηκε. «Ο στόχος ήταν να γίνει η τέχνη σύμμαχος στην αμηχανία και την αγωνία που ζούμε σήμερα. Οταν πρωτοάκουσα αυτό το ραπ αισθάνθηκα ότι είναι ένας ρυθμός που υποβοηθά τα λόγια να σου ξεσκίζουν την καρδιά», λέει η ηθοποιός.

Η υπόθεση πέρασε στα χέρια του Μιχάλη Μυτακίδη. Με μπούσουλα ένα ερωτηματολόγιο, που στάλθηκε ηλεκτρονικά σε πολλούς ανθρώπους, κυρίως μέλη της ιστοσελίδας του συγκροτήματος -από το ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα μέχρι ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου- έστησε την κεντρική ιδέα. «Ο «Κοινός τόπος» βασίζεται στη σύμβαση ότι υπάρχουν άνθρωποι που μένουν σε έναν κοινό τόπο. Ο καθένας ρίχνει τα μούτρα του για να τη βγάλει καθαρή», λέει ο Μυτακίδης και παραδέχεται ότι «είναι παράδοξο το ότι έγραψα για έναν κοινό τόπο ενώ είμαι μοναχικός». Αλλο τόσο παράδοξο είναι το γεγονός ότι έγραψε ένα κατά παραγγελία κείμενο. «Επρεπε να στύψω το κεφάλι μου. Δεν έχω συνηθίσει κάτι τέτοιο», ομολογεί.

Οι απαντήσεις έστησαν το μωσαϊκό ανθρώπων που θα δούμε στη σκηνή: ο κουρασμένος, ο παραδοσιακός, ο έξω φρενών, ο χαραμοφάης, ο ανοιχτόκαρδος κ.τ.λ. Ο Μιχάλης Μυτακίδης είναι η κεντρική φιγούρα που στέκεται στη σκηνή και γράφει σε ένα μαύρο τετράδιο ό,τι του κατεβαίνει στο μυαλό την ώρα που οι υπόλοιποι δρουν. «Σαν να λέμε ο τρελός του τόπου», λέει ο ίδιος. Η Ολια Λαζαρίδου και η Σανταζίνια βγάζουν ρεζουμέ από αυτά που ακούνε και λένε και τα δικά τους. «Ο έμμετρος λόγος και το τραγούδι μπλέκονται μεταξύ τους. Με τον ίδιο τρόπο που μιξάρονται και οι ζωές μας σ’ αυτόν τον τόπο, όπου ο ένας συναντά τον άλλο», προσθέτει η Σανταζίνια.

  • Δεν προτείνουν λύσεις

Τι εστί κοινός τόπος; «Ηθελα να μεταφέρω τον πόνο και τον καημό του τόπου. Οχι των ανθρώπων. Εχουμε υπερτιμήσει την ύπαρξή μας. Ο κόσμος θα υπάρχει και ύστερα από εμάς, με ό,τι του αφήσουμε», εξηγεί ο Μιχάλης Μυτακίδης. Το κείμενο που έγραψε είναι ένα απόσταγμα όσων συμβαίνουν σήμερα γύρω μας αλλά και όσων έχουν εγγραφεί στο κοινωνικό μας υποσυνείδητο ως μνήμες. Αν αναζητήσουμε θεματικές ενότητες σαν πυξίδες της δράσης, αυτές θα ήταν η κοινωνία, η ανεργία, το σύστημα, οι μετανάστες κ.τ.λ. Οσο γραφόταν το κείμενο, ο Μιχάλης Μυτακίδης το προσάρμοζε στην τρέχουσα πραγματικότητα και τον εμπλουτισμό του εθνικού μας λεξιλογίου με καινούργιους όρους, όπως ΔΝΤ, τρόικα κ.τ.λ.

«Το κείμενο δεν είναι όσο σκληρό θα ήταν ένα τραγούδι. Δεν είναι ο λόγος των Active Member. «Ηθελα να είναι κάτι διαφορετικό»», λέει. Αυτό δεν σημαίνει ότι η καταγγελτική τους διάθεση κάνει εκπτώσεις. «Οταν άλλωστε, στο τέλος, πάρει τον λόγο ο ίδιος ο τόπος, θα είναι σκληρός και προσβλητικός», προσθέτει.

Το κείμενο δεν προτείνει λύσεις. Οι άνθρωποι που μαζεύονται στον κοινό τόπο απλά μοιράζονται την αμηχανία τους. «Κάποιοι μου λένε: Με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα έχεις μπόλικο υλικό να γράφεις», διηγείται ο Μιχάλης Μυτακίδης. Ιδού τι τους απαντά: «Μακάρι να ήταν όλα καλά κι ας γράφαμε ερωτικά τραγούδια». *

info: 29 & 30 Ιουνίου, Πειραιώς 260, 10.30 μ.μ. Εισιτήρια: 25 και 20 ευρώ, φοιτητικό 15.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: