Daily Archives: 30 Μαΐου, 2010

Οι «Αθλιοι» του Βικτόρ Ουγκό στο Theatre du Chatelet

  • Theatre du Chatelet
  • Les Misérables d’Alain Boublil et Claude-Michel Schönberg

«Les Miserables». Οι «Αθλιοι» του Βικτόρ Ουγκό έχουν γνωρίσει πολλές διασκευές για τον κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση, ανάμεσά τους και τη διασκευή σε μιούζικαλ από τον συνθέτη Κλοντ-Μισέλ Σενμπέργκ και τον λιμπρετίστα Αλέν Μπουμπλίλ. Σκηνοθετημένο από τον Κάμερον Μάκιντος, το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία, όπου πρωτοπαίχθηκε το 1985, παρά την αρχική του αποτυχία στο Παρίσι το 1980. Γιορτάζοντας 25 χρόνια αδιάλειπτης δημοτικότητας, το μιούζικαλ παρουσιάζεται τώρα στο Παρίσι σε μια νέα παραγωγή, η οποία έχει ήδη περιοδεύσει στη Βρετανία. Ο Τζον Οουεν Τζόουνς ερμηνεύει τον Γιάννη Αγιάννη, ο Ερλ Κάρπεντερ τον Ιαβέρη, ο Γκάρεθ Γκέιτς τον Μάριο, η Κέιτι Χολ την Τιτίκα και η Μανταλένα Αλμπέρτο την Φαντίνα. Εως τις 4 Ιουλίου.

“Les Misérables” s’installent au Théâtre du Châtelet à partir du 28 mai

Publié le 25 mai 2010 à 17h53

Après Londres et Broadway, la comédie musicale “Les Misérables” fête ses 25 ans de production et retrouve Paris au Théâtre du Châtelet pour 45 représentations jusqu’au 4 juillet 2010.

Créé en 1980 par Robert Hossein, la comédie musicale “Les Misérables”, tirée du roman éponyme de Victor Hugo, est reprise par Cameron Mackintosh qui décide de la modeler sur un modèle anglo-américain. Chantée du début jusqu’à la fin, l’œuvre qui s’apparente à un opéra reçoit un véritable succès international puisqu’à ce jour elle a été vu par 56 millions de spectateurs dans le monde !

La pièce démarre donc une nouvelle tournée internationale avec un nouveau casting (John Owen-Jones dans le rôle de Jean Valjean, Earl Carpenter dans celui de Javert et Gareth Gates dans celui de Marius) et de nouveaux décors inspirés de peintures et de gravures réalisées par Victor Hugo lui-même !

“Les Misérables” D’après le roman de Victor Hugo
Du 28 mai au 4 juillet 2010
Théâtre du Châtelet
1, place du Châtelet
75001 Paris

Βλέπε κι αυτό:

Les Misérables – Théâtre du Châtelet 2010

Μια διασκευή του Mistero Buffo στην Κομεντί Φρανσέζ

  • Comedie Francaise

«Mystere bouffe». Με στόχο να προσφέρει μια διαφορετική θέαση του κόσμου, στηριγμένη στην ιστορία που έχει βιώσει και αφηγηθεί ο λαός και όχι εκείνη που προτείνουν τα γραμμένα από την εξουσία βιβλία, ο Ντάριο Φο δημιούργησε το Mistero Buffo, ένα από τα κορυφαία έργα του πολιτικού θεάτρου του 20ού αιώνα. Ανατρέχοντας στα λαϊκά «μυστήρια» του Μεσαίωνα, που αναπαριστούσαν σκηνές από τη Βίβλο, και έχοντας ως πρωταγωνιστή έναν παλιάτσο-τροβαδούρο, το έργο χρησιμοποιεί το όπλο του γέλιου για να αποκαλύψει το ψέμα και τη δικαιολόγηση της καταπίεσης σε μια ιστορική διαδρομή που φτάνει ώς τη σύγχρονη εποχή. Η Κομεντί Φρανσέζ παρουσιάζει τώρα μια νέα διασκευή του έργου, που μεταφέρει στη γαλλική γλώσσα το σύνολο των επεισοδίων του, υπό τη σκηνοθετική διεύθυνση της Μιριέλ Μαγιέτ. Εως τις 19 Ιουνίου.

Mystère bouffe et fabulages – Comédie Française

Mercredi, 10 Février 2010 18:38 Alix Murat

  • Du 13 février au 19 juin 2010
  • Salle Richelieu

La Comédie française présente le spectacle Mystère bouffe et fabulages de l’écrivain Dario Fo, mis en scène par Muriel Mayette, Salle Richelieu à partir du 13 février 2010. Centrées sur la figure du jongleur, sorte de troubadour habile à démystifier les discours hypocrites des puissants, ces pièces – ou jongleries – écrites par Dario Fo sont autant d’hymnes à la grandeur et à la dignité des humbles gens. Ces textes revisitent les fabliaux du Moyen Âge mais aussi des textes des évangiles et de la Bible revus dans une perspective populaire.

  • Mystère bouffe et fabulages
  • Par Muriel Mayette, metteur en scène

L’entrée au répertoire d’un auteur étranger, de son vivant.

Il fait partie de ma mission d’enrichir notre répertoire de nouveaux auteurs majeurs du XXe et même de ce début de XXIe siècle afin de témoigner de l’évolution et des différents aspects de l’écriture dramatique. Dario Fo a marqué notre histoire parce qu’il propose une école de conteurs où l’acteur, responsable du sens des fables qu’il nous conte, prend en charge à lui seul tous les personnages qui la composent.

Monter Mystère bouffe, c’est aller aux sources de notre théâtre d’acteur, c’est permettre au comédien de retrouver ses racines de jongleur (jongleur de mots), celles qu’il avait au
Moyen Âge, quand le théâtre était la voix du peuple. Dario Fo donne la parole aux témoins de notre histoire religieuse et médiévale, lui rendant ainsi une dimension humaine, sentimentale et vivante. Les textes de Mystère bouffe constituent une matière de tradition orale plus qu’une littérature, que chaque interprète doit prendre à son compte pour tisser une complicité avec le public. C’est un théâtre adressé qui permet d’intégrer toutes les modulations du présent.

Plus que jamais la personnalité de l’acteur guide cette forme théâtrale. Il ne s’agit ni de numéros virtuoses, ni de saynètes destinées à faire rire, mais plutôt, à travers l’imagerie moyenâgeuse, de re-raconter l’histoire en toute liberté, du point de vue du peuple. Il s’agit de dire tout ce que le peuple garde sur son coeur. Dario Fo m’a offert plusieurs fabulages, qui viennent compléter les mystères, donnant une lecture du monde plus vaste, impertinente, et surtout une parole libre d’un peuple qui écrit son propre théâtre. Dario Fo, lui-même interprète de ses textes avec Franca Rame sa femme, nous livre ici une quantité de fables qui révèle une autre vérité sous les interprétations sages et rassurantes de nos livres d’écoliers. Oui Jésus était bel homme et Marie une vraie maman avant d’être la Sainte Vierge… Dario Fo est un écrivain né du plateau. L’acteur retrouve sa responsabilité de grand jongleur, de grand agitateur de sens. La forme théâtrale orale est brute et ancestrale, c’est un théâtre pur et nécessaire. La plupart du temps, l’introduction que Dario Fo propose à ces contes, ainsi que les ponts qu’il construit entre la mémoire et notre société actuelle, sont tout aussi importants que l’histoire elle-même.

C’est cette dimension pédagogique et engagée qui donne le ton à cette école. Tout est à la disposition de l’acteur nu et solitaire : les accents, les mimes, les grommelots, les descriptions ou les lazzi, etc. Mais aucun artifice ne viendra l’aider à porter son message. Le théâtre de Dario Fo est populaire au sens le plus noble du terme. Je peux dire que Dario Fo nous offre la possibilité de tirer des leçons de notre histoire et sa parole, loin d’être politique au sens actuel du terme, est généreuse, courageuse et joyeusement provocante car elle nous donne une nouvelle porte d’entrée dans cette histoire que nous croyons si bien connaître. Et si le paradis était sur terre ? Ce spectacle est un hommage aux petits cochons que Dieu a aussi créés. Mystère bouffe est le théâtre de tous les espaces, du tréteau à la cour extérieure, du théâtre à l’italienne à la salle communale, il était donc tout naturel de lui proposer aussi la Salle Richelieu.

  • Dario Fo remet l’acteur au centre du jeu

Une autre école. Ce travail me permet de rendre hommage aux acteurs de la troupe en abordant avec eux une nouvelle discipline, qui entre elle aussi au répertoire. Que chacun soit seul et unique, un solo Salle Richelieu.

Il est très important que chaque acteur qui prend en charge une des « jongleries » de
Mystère bouffe s’approprie le langage de Dario Fo. En italien, chaque texte connaît d’ailleurs une infinité de versions. Il faut donc que chaque acteur trouve sa propre « traduction » de cette matière et ce « chemin vers le texte », cette appropriation est indispensable. De ce point de vue, dans la méthode que nous essayons de mettre au point en répétant ce spectacle, nous évitons d’en arriver tout de suite à l’apprentissage du texte par coeur, au travail de la mémoire, mais essayons de passer par une mémoire sensuelle, une mémoire du corps dans lequel le texte doit s’inscrire.

On peut parler d’une sorte de mémoire intime. Quand on raconte une histoire, on ne la raconte jamais deux fois de la même façon, pas plus que deux personnes ne peuvent la raconter de la même façon. Notre travail consiste à mettre au point et à élargir une mémoire qui soit une matérialisation de l’histoire. Cette mémoire doit contenir la géographie et les images de ce que l’on raconte. Les acteurs doivent traverser et ressentir cette histoire comme s’ils l’avaient vécue, puis la transmettre avant de l’interpréter.

Deux versions

Ce spectacle se déclinera en deux versions pour la seule raison que j’avais envie qu’on entende beaucoup de cette parole. Mais ce sera chaque fois la même forme, le même déroulé, la même scénographie. Dans un prélude, nous commencerons par donner les clés de ce théâtre comme Dario Fo le fait et nous finirons à chaque fois par La Naissance du jongleur qui est la quintessence même de Mystère bouffe, car s’y révèle la puissance de la parole incarnée par l’acteur. Alternativement, nous verrons de courtes images produites pas une petite troupe d’acteurs que sont nos élèves-comédiens. Ils tenteront à plusieurs reprises de représenter la Passion du Christ, cherchant à créer de l’émotion, dans une sorte de contrepoint à la parole des conteurs. Cette tentative contrariée par mille difficultés, célèbrera la fragilité de notre métier. Je me suis beaucoup inspirée d’un film qui pour moi est le plus bel hommage aux acteurs : La Ricotta de Pasolini. Dario Fo disait de Pasolini : « À l’auteur de l’Évangile selon saint Matthieu, on ne tire pas son chapeau, mais trente mille chapeaux ». Ce ne sont pas les mêmes oeuvres ni les mêmes créateurs, mais ils ont en commun un courage, un respect, un amour et un orgueil immense de notre métier. Des acteurs passeurs, partenaires dans le relais d’une grande histoire du monde. Un spectacle en direct où la parole prend feu.

Mystère bouffes et fabulages
Ecrit par Dario Fo.
Mis en scène par Muriel Mayette.

Du 13 février au 19 juin 2010
Représentations : matinée à 14h et soirées à 20h30.
Prix des places de 5 € à 37 €
Renseignements et location : tous les jours de 11h à 18h aux guichets du théâtre et par téléphone au 0825 10 16 80 (0,15 € la minute), sur le site internet http://www.comedie-francaise.fr

  • Salle Richelieu
  • Place Colette
  • 75001 Paris

«Restoration» της Κλόντια Σίαρ στη Νέα Υόρκη

  • New York Theatre Workshop
Claudia Shear

«Restoration». Η θεατρική συγγραφέας και ηθοποιός Κλόντια Σίαρ [Claudia Shear] παρουσιάζει το καινούργιο έργο της «Restoration», πρωταγωνιστώντας στον ρόλο μιας Νεοϋορκέζας συντηρήτριας έργων τέχνης η οποία, σε μια περίοδο κάμψης της καριέρας της, αναλαμβάνει μια δυνητικά αναζωογονητική εργασία: να «φρεσκάρει» τον Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγέλου, ώστε να είναι έτοιμος για τους εορτασμούς της 500ετηρίδας του καλλιτέχνη στη Φλωρεντία. Η Σιάρ, γνωστή από τις θεατρικές επιτυχίες της «Blown Sideways Through Life» και «Dirty Blonde», μια κωμική ανίχνευση της ζωής της Μέι Γουέστ, για την οποία η συγγραφέας τιμήθηκε με το Theatre World Award, συνεργάζεται στο καινούργιο έργο της με τον σκηνοθέτη Κρίστοφερ Ασλεϊ, ο οποίος έχει επίσης στο ενεργητικό του βραβευμένες παραστάσεις όπως τα μιούζικαλ Xanadu και Rocky Horror Show. Στους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση περιλαμβάνονται ο Τζόναθαν Κέικ, η Τίνα Μπράκο και ο Αλαν Μαντέλ. Εως τις 13 Ιουνίου.

Beneath the Surface, More and More Layers

A really big man takes a very long bath in “Restoration,” the leisurely new comedy written by and starring Claudia Shear, and he’s not the only one who comes clean. In this girl-meets-statue story, Giulia (Ms. Shear), a lonely Brooklyn art conservator, lands the plum job of scrubbing down Michelangelo’s 17-foot statue of David at the Galleria dell’Accademia in Florence.

Joan Marcus

And wouldn’t you know it? As centuries’ worth of grimy layers on an immortal marble body dissolve, so do the layers of denial and repression that have long inhibited the people working on his makeover. When it comes to getting to know yourself, it seems, there’s no beating lots of quiet time with a 500-year-old hunk holding a slingshot.

“Restoration,” which opened on Wednesday night at the New York Theater Workshop, is the first new full-length play by Ms. Shear since the wonderful “Dirty Blonde,” which also originated at the Workshop (in 2000) before moving to Broadway, where it picked up five Tony nominations. It’s a pleasure to hear once again Ms. Shear’s distinctively tart voice as a writer and an actress. But “Restoration” isn’t the dream marriage of creator and subject that “Dirty Blonde” was.

Like “Restoration,” “Dirty Blonde” assessed the impact of a cultural monument on those who idolize it. The monument, in that case, was the self-created work of art known as Mae West, the screen’s shapely queen of sexual innuendo from the 1930s. Portraying both West and one of her more fanatical fans, Ms. Shear delivered a poignant, punchy argument for star worship as a route to self-discovery.

Michelangelo’s David, of course, isn’t as naturally lively an object of veneration as Mae West. Whether this statue should be referred to as “he” or “it” is a point of debate in “Restoration,” which weighs the claims of eternal art versus those of life in the moment. And despite being rendered in impressive if slightly distorted facsimile(Scott Pask is the scenic designer), old David never feels entirely real to us. Nor, despite the research and native wit that Ms. Shear has poured into this play, do the reactions that the statue elicits seem altogether fresh.

Directed by Christopher Ashley — who collaborated with Ms. Shear on “Blown Sideways Through Life,” her breakthrough memoir of a play from 1993 — “Restoration” has the sunny but autumnal aura of a romantic genre that might be called “the broad abroad.” In such works, a woman (usually British or American) who feels life has passed her by takes a trip to a foreign land (usually Italy) and learns that la vita can be dolce.

This rejuvenation process has been successfully depicted both in venerable literary fiction (novels by E. M. Forster and Henry James) and contemporary chick flicks (often starring Diane Lane, though there’s one with Julia Roberts on the horizon). In tone, “Restoration” falls somewhere between the two, offering gentle if predictable insights into its fallible characters’ relationships with an almost perfect masterpiece.

Giulia is unmarried and romantically uninvolved when we meet her, a state she attributes to being “weird, aggressive, successful and picky.” Despite her undisputed talent as a conservator, she lacks political finesse and, after opening her mouth once too often, she feels like an “old never-was,” reduced to “restoring rich people’s frames” and teaching introductory art history. So the opportunity to work on David — arranged by a former professor of hers (Alan Mandell) with a guilty conscience — becomes, as she says, “my last chance.”

Thus the prickly and feisty Giulia arrives in socially ritualized Florence (where she had lived as a child) to clean David and do battle with an assortment of Italians who find her people skills on the crude side. They include Daphne (Tina Benko), a beautiful blond aristocrat who oversees public relations on the David project; Marciante (Natalija Nogulich), a no-nonsense, tightly wired bureaucrat; and Max (Jonathan Cake), the hunky security guard who protects David from his visitors.

Scenes are divided by months, with Giulia tackling a different part of David’s anatomy. Each month also brings another small revelation as Giulia learns that people, like old works of art, may harbor surprises beneath the surface. Both the appeal of and the problem with “Restoration” is that what’s under the patinas isn’t very surprising. Even after months of fastidious cleaning, David still looks like David, and Giulia, Daphne and Max are different only in that they are perhaps a shade more comfortable in their own skins.

It is to Ms. Shear’s credit that she doesn’t push her characters into fake, swoony-movie denouements. Her point is that life must be accepted as it is. But that doesn’t keep “Restoration” from being formulaic, especially in Daphne and Giulia’s pretty-woman-versus-plain-woman face-offs. All the people in “Restoration” are, in their different ways, passionate souls, but you almost never feel their heat.

This means that “Restoration,” while often agreeable, is rarely much more than that. The script is winningly self-deprecating about its occasional glibness. (Characters are often calling each other out on premeditated cleverness.) And it is charmingly acted, with Mr. Mandell bringing to mind John Gielgud in his impish old age and Ms. Benko and Ms. Nogulich capturing precisely the worldly warmth and arrogance I associate with upper-crust Italian women. Mr. Cake, the British actor who was Jason to Fiona Shaw’s Medea, renders Max with an expert mixture of cocky machismo and plaintive resignation.

Most important, we get to spend time with Ms. Shear again. In an age of wall-to-wall eye candy, in which it often seems everybody aspires to a Vogue photo op, Ms. Shear refreshingly manages to be frumpy, dumpy and commandingly attractive. And her gravelly, skeptical voice lends conviction to even the glibbest one-liners. She remains a theatrical original, even in a less-than-original play.

RESTORATION

By Claudia Shear; directed by Christopher Ashley; sets by Scott Pask; costumes by David C. Woolard; lighting by David Lander; music and sound by Dan Moses Schreier; video by Kristin Ellert; wig design by Mark Adam Rampmeyer; dramaturge, Gabriel Greene; production stage manager, James Fitzsimmons. Presented by the New York Theater Workshop, James C. Nicola, artistic director; William Russo, managing director. At the New York Theater Workshop, 79 East Fourth Street, East Village; (212) 279-4200. Through June 13. Running time: 1 hour 40 minutes.

  • WITH: Tina Benko (Daphne), Jonathan Cake (Max), Alan Mandell (Professor), Natalija Nogulich (Marciante/Beatrice/Nonna) and Claudia Shear (Giulia).

Claudia Shear’s RESTORATION Directed by Christopher Ashley Comes to NY Theatre Workshop Spring 2010

Tuesday, August 4, 2009 – by BWW News Desk

New York Theatre Workshop (NYTW) Artistic Director James C. Nicola and Managing Director William Russo have announced that Restoration, written by and starring two-time Tony Award nominee Claudia Shear and directed by Christopher Ashley, will be the final play in the theatre’s 2009-10 season, slated for production in spring 2010.

Restoration recently received a critically-acclaimed world premiere at La Jolla Playhouse. Terry Teachout of The Wall Street Journal called it «one of the best new American plays to come my way in quite some time.»

In Restoration, Giulia, once a rising star in the exclusive world of art restoration, now works alone in her Brooklyn garage. When her mentor pays a visit with an extraordinary opportunity-the chance to restore Michelangelo’s David for its 500th birthday celebration in Florence-she has a shot to reinvigorate her career. But this once-in-a-lifetime opportunity truly becomes a second chance at life when Giulia begins to connect with fellow museum staff and lets go of the protective patina she has spent a lifetime building. Inspired by the actual restoration performed by one woman on the David in 2004, Restoration is a portrait of a woman who spends a year in the shadow of a masterpiece-and discovers herself.

Restoration casting and design team to be announced shortly.

Claudia Shear and Christopher Ashley first met and worked together on the landmark hit NYTW production of Shear’s Obie Award-winning play Blown Sideways Through Life. Directed by Ashley, Blown Sideways played an extended NYTW run, transferred for a hit commercial run to the Cherry Lane Theatre, and was later filmed for PBS’s «American Playhouse.» The play was featured in numerous national publications and Ms. Shear was named «Person of the Week» by ABC News. Shear triumphantly returned to NYTW with Dirty Blonde, a comic exploration of the life of Mae West and society’s need for and obsession with celebrity. Directed by James Lapine, Dirty Blonde transferred to Broadway’s Helen Hayes Theatre and won Ms. Shear a Theatre World Award, as well as Tony and Drama Desk Award nominations for Best Play and Best Actress. Christopher Ashley‘s directing credits include Xanadu, for which he was nominated for a Drama Desk Award for Outstanding Director of a Musical, and The Rocky Horror Show for which he received nominations for the Tony Award for Best Direction of a Musical and the Drama Desk Award for Outstanding Director of a Musical.

Claudia Shear‘s Broadway credits include Dirty Blonde, directed by James Lapine, (Theatre World Award, Drama League Award and Tony and Drama Desk Award nominations for Best Actress and Best Play) and The Smell of the Kill. Her off-Broadway credits include Blown Sideways Through Life (her one-woman play), directed by Christopher Ashley, at New York Theatre Workshop and the Cherry Lane Theatre (Obie Award and a Drama Desk Award nomination). She appeared in the West End production of the hit musical Chicago. Her regional credits include The Smell of the Kill (Berkshire Theatre Festival), Dirty Blonde (Kennedy Center in Washington D.C. and San Francisco), Jon Robin Baitz‘s End of the Day (Williamstown Theatre Festival), Blown Sideways Through Life (Los Angeles’ Coronet Theatre). On television she starred in the adaptation «Blown Sideways Through Life» (American Playhouse), and appeared in «Friends» and «Earthly Possessions.» Her film credits include: Living Out Loud, It Could Happen to You, and The Opportunists. Blown Sideways Through Life was published in an expanded edition by Dial Press/Bantam Doubleday Dell. Ms. Shear has also writes for numerous publications, including The New York Times, Vogue, Glamour, Travel & Leisure, and Psychology Today, as well as Underwire. She is a member of the Sundance Screenwriters Lab, NYTW’s Usual Suspects, and the Dramatists Guild.

Christopher Ashley most recently directed Xanadu on Broadway at the Helen Hayes Theatre, which opened in June 2007. Since graduating cum laude from Yale University in 1986, Mr. Ashley has directed over 60 productions, including Broadway musical productions All Shook Up (Palace Theatre 2005, national tour 2006) and The Rocky Horror Show (2001 Tony Award, Drama Desk, Outer Critics Circle nominations – Best Direction of a Musical, Circle in the Square Theatre). At the Kennedy Center Sondheim Celebration he directed both Sweeney Todd (2002, Helen Hayes Award for Outstanding Direction of a Resident Musical) and Merrily We Roll Along; at New York Theatre Workshop, Valhalla (2004, Lucille Lortel Award nomination), The Most Fabulous Story Ever Told (1998) and Blown Sideways Through Life (1993); at the Minetta Lane Theatre, Jeffrey (1993, Lucille Lortel Award, Outstanding Director, Obie Award, Director); at the WPA Theatre, The Naked Truth (1994) and The Night Hank Williams Died (1989); at the Joseph Papp Public Theater, Fires in the Mirror (1993, Lucille Lortel Award, Outstanding Director); at the Goodspeed Opera House, They All Laughed (2001) and the world premiere of Lucky in the Rain (1997); at the Lucille Lortel Theatre, Bunny, Bunny (1998); at the Variety Arts, Communicating Doors (1998); at the Manhattan Theatre Club, Wonder of the World (2001), New Yorkers (2001), Between Us (2004) and Regrets Only (2006); at the Helen Hayes Theatre, The Smell of the Kill (2002) and at the Mark Taper Forum, Without Walls (2006). Mr. Ashley has also been the recipient of the Princess Grace Award statuette, the Drama League Director Fellowship and an NEA/TCG Director Fellowship. He also directed the feature film of Jeffrey, released by Orion Classics, and the American Playhouse production of Blown Sideways Through Life for PBS.

New York Theatre Workshop (NYTW), now celebrating its 26th season, is a leading voice in the world of Off-Broadway and within the theatre community in New York and around the world. NYTW has emerged as a premiere incubator of important new theatre, honoring its mission to explore perspectives on our collective history and respond to the events and institutions that shape our lives. In addition, NYTW is known for its innovative adaptations of classic repertory. Each season, from its home in New York’s East Village neighborhood, NYTW presents three to five new productions, over 80 readings, and numerous workshop productions, for over 45,000 audience members. Over the past 26 years, NYTW has developed and produced over 100 new, fully staged works, including Jonathan Larson‘s Rent, Tony Kushner‘s Slavs! and Homebody/Kabul, Doug Wright‘s Quills, Claudia Shear‘s Blown Sideways Through Life and Dirty Blonde, Paul Rudnick‘s The Most Fabulous Story Ever Told and Valhalla, and Caryl Churchill‘s Mad Forest, Far Away, and A Number. The 2002 remounting of Martha Clarke‘s seminal work Vienna: Lusthaus and subsequent American tour was one of the longest-running productions in NYTW’s history. NYTW supports artists in all stages of their careers by maintaining a series of workshop programs including work-in-progress readings, summer residencies, and minority artist fellowships. In 1991, NYTW received an OBIE Award for Sustained Achievement and in 2000 was designated to be part of the Leading National Theatres Program by the Doris Duke Charitable Foundation and the Andrew W. Mellon Foundation.

Επιστροφή στις απαρχές της θεατρικής πράξης

  • «Όπως όλα τα έργα, μιλά κι αυτό για την αγάπη και τις ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων». Με αυτήν την ελαφρά ειρωνική αποστροφή ο Γερμανός σκηνοθέτης Πέτερ Στάιν απαντά σε όσους τον ρωτούν για την επικαιρότητα που έχουν για μας σήμερα οι Δαίμονές του, η δωδεκάωρη παράσταση, βασισμένη στους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι, που θα παρουσιαστεί τον Ιούλιο στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Πίσω από αυτήν την ερώτηση, συνεχίζει ο διάσημος σκηνοθέτης, κρύβεται η αντίληψη ότι περιμένουμε από το θέατρο να έχει οπωσδήποτε κάτι επίκαιρο να μας πει, όπως τα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση. «Είμαι βαθύτατα πεισμένος ότι το θέατρο πρέπει να κάνει ακριβώς το αντίθετο», λέει. «Εκσυγχρονίζοντας ένα έργο, καταστρέφουμε την πνευματική διάστασή του» συνεχίζει, φέρνοντας το παράδειγμα της Μήδειας: «Η Μήδεια δεν είναι μια νοικοκυρά που σκοτώνει τα παιδιά της. Η Μήδεια είναι εγγονή του Ήλιου, είναι μάγισσα. Αν αποδοθεί σαν νοικοκυρά, θα χαθεί η διάσταση της θεϊκής της καταγωγής. Μετά την ανάληψή της, οι Κορίνθιοι ήταν υποχρεωμένοι κάθε χρόνο να την λατρεύουν, για να εξιλεωθούν για το γεγονός ότι εκείνη είχε δολοφονήσει τα παιδιά της. Μπορεί να μοιάζει παράλογο, αλλά αυτό θέλει να μας πει ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να μοιράζονται συλλογικά την ενοχή γι’ αυτό που συνέβη στη χώρα τους». Εγώ, συνεχίζει ο Πέτερ Στάιν, «δεν σκότωσα κανέναν Εβραίο. Όμως είμαι Γερμανός, και πρέπει να αποδεχθώ τη συλλογική ενοχή για το έγκλημα που διαπράχθηκε εναντίον των Εβραίων». Και καταλήγει, χαμογελώντας ειρωνικά: «Όπως βλέπετε, αυτή είναι μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα εκδοχή, από το να παρουσιάζεις τη Μήδεια σαν νοικοκυρά». Παίρνοντας με τον τρόπο αυτό ξεκάθαρες αποστάσεις από τις ποικίλες μεταμοντέρνες θεατρικές προσεγγίσεις των κειμένων, ο 73χρονος σήμερα σκηνοθέτης εξηγεί τη διαρκή επιστροφή του στα καταγωγικά κείμενα του ευρωπαϊκού πολιτισμού (Ορέστεια, Φάουστ, Βάλενσταϊν και τώρα Δαιμονισμένοι) και μάλιστα με έναν τρόπο που παραπέμπει στην ίδια την καταγωγική συνθήκη της θεατρικής πράξης. «Το θέατρο επινοήθηκε για να αντικαταστήσει μια συλλογική τελετουργία με μια οργανωμένη πρακτική που απευθυνόταν στην κοινότητα. Πίσω λοιπόν από το θέατρο υπάρχει η ιδέα ότι η θεατρική πράξη και το κοινό που την παρακολουθεί ταυτίζονται, γίνονται ένα. Αυτή ήταν και η δική μου εμπειρία όταν ανέβασα την Ορέστεια. Μετά από εννέα ώρες το κοινό αποτελούσε μια κοινότητα, δεν ήταν πια απλώς θεατές».
  • Αυτήν λοιπόν την αναδημιουργία της κοινότητας μέσα από τη θεατρική πράξη δοκιμάζει να επιτύχει μέσα από τις μαραθώνιες παραστάσεις του, όπως αυτή των Δαιμόνων, που στην Αθήνα θα ξεκινήσει στις 11 το πρωί της 3ης Ιουλίου και θα ολοκληρωθεί στις 11 το βράδυ, περιλαμβάνοντας ενδιάμεσα κοινό γεύμα και δείπνο για τους θεατές. Αυτός είναι και ο λόγος που τον κάνει να κρατά ένα μικρό ρόλο στις παραστάσεις, κυρίως κατευθύνοντας τους θεατές, κάτι που συχνά καταλήγει σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις ανάμεσα στο κοινό και τον σκηνοθέτη.
  • Επανερχόμενος στο κείμενο του Ντοστογιέφσκι, ο Πέτερ Στάιν βρίσκει μέσα σε αυτό το σύνολο της συζήτησης σχετικά με την πολιτική και κοινωνική αλλαγή που αναπτύχθηκε κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οπότε και γεννήθηκε, όπως σημείωσε, «ο αιώνας των ιδεολογιών, δηλαδή ο 20ός αιώνας». Διαβάζοντας αυτό το προφητικό κείμενο του Ντοστογιέφσκι, που προεικονίζει όσα ακολούθησαν 50 χρόνια αργότερα, όχι μονάχα τη ρώσικη επανάσταση αλλά και τον φασισμό ή τον ναζισμό, είναι σαν να ακούμε τον εαυτό μας να μιλά σήμερα. Όλες οι συζητήσεις του Μάη του ’68 ακούγονται σαν να είναι βγαλμένες από τις σελίδες των Δαιμονισμένων… Για τον Γερμανό σκηνοθέτη όμως, περισσότερο ενδιαφέρουσα είναι η φιγούρα του Νικολάι Σταβρόγκιν, του νεαρού που μπορεί να γίνει τα πάντα ακριβώς γιατί τα πάντα του είναι αδιάφορα. Και εδώ ο Σταβρόγκιν έρχεται να συναντήσει τη δική μας εποχή, όπου, σύμφωνα με τα λόγια του Π. Στάιν, «δεν είναι αλήθεια πως μας λείπουν οι αξίες. Αντίθετα, έχουμε πάρα πολλές, χωρίς όμως καμία ιεράρχηση». [Κακουριώτης Σ., Η ΑΥΓΗ: 30/05/2010]

Μια Αµερική όπως η Ρώµη του Σαίξπηρ

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο 29 Μαΐου 2010

Το Φεστιβάλ Αθηνών ανοίγει φέτος µε ένα έργο που έγραψε ιστορία: «Αγγελοι στην Αµερική» του Τόνι Κούσνερ. Ο Νίκος Μαστοράκης σκηνοθετεί έναν θίασο οκτώ πρωταγωνιστών
Δύο ζευγάρια: ένα οµοφυλόφιλο που το ένα µέλος του πλήττεται από το ΑΙDS και ένα ετεροφυλόφιλο _ ο άντρας ανακαλύπτει και αποκαλύπτει στη βουλιαγµένη στα χάπια γυναίκα του την οµοφυλοφιλία του. Ενας δικηγόρος _ πρόσωπο υπαρκτό _, βουτηγµένος στη διαφθορά, που ξεκίνησε από τους κύκλους του Μακάρθι και που κρύβει την οµοφυλοφιλία του και ότι έχει επίσης ασθενήσει από ΑΙDS.

Γύρω από τους τρεις αυτούς βασικούς άξονες κινούνται πρόσωπα και πλέκονται ιστορίες και καταστάσεις καθηµερινές αλλά και εξωπραγµατικές σε µία Αµερική της δεκαετίας του ’80 και του Ρέιγκαν, όταν το σκιάχτρο του ΑΙDS εµφανίστηκε σπέρνοντας τον πανικό.

Και όµως το έργο του Τόνι Κούσνερ «Αγγελοι στην Αµερική» δεν έχει αποκλειστικό θέµα του το ΑΙDS.  Ούτε είναι ένα έργο γκέι.

Είναι µία µεγάλη ποιητική σύνθεση, πολύκλαδη, που ξεπέρασε την εποχή της (1991). Με το έργο αυτό, ένα έργο, τελικά, για την παγκόσµια κρίση αξιών _ ανεβαίνει το πρώτο, αυτόνοµο µέρος του «Η χιλιετηρίδα πλησιάζει» _ εγκαινιάζεται, ακριβώς σε µία περίοδο οικονοµικής κρίσης που δεν είναι µόνον οικονοµική, το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών. Σκηνοθετεί ο Νίκος Μαστοράκης και το έργο υποστηρίζει ένας θίασος ασυνήθιστος για τα τελευταίως ισχύοντα στο ελληνικό θέατρο.

Ενας θίασος πρωταγωνιστών. Αλφαβητικά: Ζέτα Δούκα, Θανάσης Ευθυµιάδης, Δηµήτρης Λιγνάδης, Χρήστος Λούλης, Μάγια Λυµπεροπούλου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Σοφία Σεϊρλή, Νίκος Χατζόπουλος.

  • Κύριε Μαστοράκη, προτείνατε στο Ελληνικό Φεστιβάλ ένα έργο µε κύριο άξονά του τον πανικό του ΑΙDS, που πρωτοπαίχτηκε το 1991, δεµένο µε την εποχή του. Γιατί; Πιστεύετε πως αφορά το ελληνικό κοινό σήµερα;

«Ναι. Γιατί, κατ’ αρχάς, η αναφορά του συγγραφέα στο ΑΙDS πιστεύω πως δεν είναι κυριολεκτική. Απλώς το ΑΙDS εγγράφεται σε µία σειρά από καταστροφές που, κατά ορισµένες θρησκευτικές δοξασίες, οδηγούν στο τέλος του κόσµου. Ο Κούσνερ ξεκινάει από µία εσχατολογική θρησκευτική θεωρία που µιλάει για το τέλος του κόσµου στο τέλος της χιλιετίας και τα διαβάζει όλα µέσα από το πρίσµα αυτό, σαν συµβάντα που όλα οδηγούν προς τη Θεία Δίκη _ σεισµοί, λιµοί, λοιµοί, καταποντισµοί…. Εξ ου και ο Αγγελος στο τέλος».

Στο έργο ο Κούσνερ δένει πολλά ανοµοιογενή στοιχεία _ µακαρθισµός, ο υπαρκτός δικηγόρος Ρόι Κον, εκτέλεση ως κατασκόπων του ζεύγους Ρόζενµπεργκ, Ρέιγκαν και Ρεπουµπλικάνοι, Εβραίοι, Μορµόνοι, τραβεστί, οράµατα µε αρχαίους προγόνους, χάπια και τραβεστί και φυλετικές διακρίσεις… «Πρόθεσή του είναι να καταδείξει µία κοινότητα εν διαλύσει. Γι’ αυτό και επιλέγει εντελώς ετερογενή πρόσωπα. Προσπαθώντας να δείξει πως, παρόλο που έχουν κοινά χαρακτηριστικά, ο καθένας είναι ξένος προς τον άλλον και δεν µπορούν να συγκροτήσουν ενιαία κοινωνία».

  • Τι είναι αυτό που ώθησε το έργο να ξεπεράσει την εποχή του και την κοινωνία του;

«Ο Κούσνερ αντιµετωπίζει την Αµερική όπως ο Σαίξπηρ αντιµετωπίζει στα ρωµαϊκά του δράµατα τη Ρώµη. Είναι ένα έργο προφητικό, γραµµένο γύρω στο 1990, που µιλάει για ένα τέλος που έρχεται και που ήρθε και στην πραγµατικότητα. Από το 2000 ο κόσµος άλλαξε ριζικά: αρχίζει ο πόλεµος µε το Ισλάµ, 11η Σεπτεµβρίου, µεγάλες τροµοκρατικές ενέργειες, παντού µια οικονοµική διάλυση που τη ζούµε τώρα κι εµείς…».

Μιλούµε για το ύφος της παράστασης στην οποία χρησιµοποιούνται εµφανώς µικρόφωνα.

«Ο Κούσνερ έχει γράψει ένα έργο κατά κάποιον τρόπο µεταµπρεχτικό».

  • Αυτό που µου λέτε εξηγεί και τη γραµµή της παράστασης και τη διδασκαλία των ηθοποιών;

«Ναι, βέβαια. Ολα γίνονται εµφανώς. Εµφανέστατα. Αυτό άλλωστε θέλει ο συγγραφέας. Γι’ αυτό και έβαλε τρεις από τους ηθοποιούς να παίζουν περίπου δέκα ρόλους µε σχεδόν µηδενική µεταµόρφωση. Το ζητάει στις σκηνικές του οδηγίες».

Εσείς τι ζητήσατε από τους ηθοποιούς σας;

«Πολλά και διαφορετικά πράγµατα. Επειδή δεν έχω έτοιµες λύσεις στην τσέπη µου, ζητούσα πολλά πράγµατα να δοκιµαστούνε στην πρόβα. Το γεγονός είναι πως ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες πρόβες που έχω κάνει ποτέ µου. Γιατί και οι ηθοποιοί που παίζουν είναι πάρα πολύ έξυπνοι και πρόθυµοι να αντιµετωπίσουν µαζί µου τις δυσκολίες του έργου».

  • Η παράσταση ετοιµάστηκε και ανεβαίνει στη σκιά της οικονοµικής κρίσης, εν µέσω απεργιών, διαµαρτυριών, συλλαλητηρίων, νεκρών… Σας επηρέασε αυτό;

«Μα είναι δυνατόν να µη µας επηρέασε; Ολο αυτά συζητούσαµε στις πρόβες. Προσωπικά νιώθω να ζω µέσα σε ένα θρίλερ που το τέλος του δεν µπορώ να το προβλέψω».

  • Η τέχνη επηρεάζεται από την περιρρέουσα ατµόσφαιρα; Μπορούν όλα αυτά να υπεισέλθουν έστω και εµµέσως στο τελικό αποτέλεσµα;

«Βέβαια! Ακόµα και τη “Χαρτοπαίχτρα” του Ψαθά να κάνεις, το αποτέλεσµα θα επηρεαστεί».

ΙΝFΟ: Από 1 έως 7 Ιουνίου, στις 21.00, «Πειραιώς 260» / Χώρος Δ΄. Εισιτήρια: 25, (µειωµένο) 20, (φοιτητικό) 15 ευρώ. Πληροφορίες: τηλ. 210-3272-000, http://www.greekfestival.gr

Οι οκτώ ηθοποιοί µιλούν για τους «Αγγέλους» τους

Ζέτα Δούκα: «Με φόντο µιαν αναγεννηµένη από τα πάθη και τα λάθη του παρελθόντος και ανερχόµενη Αµερική, βγαίνουν στο φως σε πρώτο επίπεδο τα προβλήµατα των σχέσεων, η οµοφυλοφιλία – οµοφυλοφοβία και το ακµάζον ΑΙDS, ενώ από κάτω, µε πολλή µαεστρία, ο συγγραφέας περιγράφει την αιώνια διαπλοκή της πολιτικής, της θρησκείας και της σαθρής ως εκ τούτου κοινωνίας. Ο χαρακτήρας που υποδύοµαι, η Χάρπερ, είναι ένα βαθιά πονεµένο πλάσµα, στερηµένο από αγάπη, που βιώνει σ’ όλη της την ζωή την υποκρισία και την ανειλικρίνεια. Και που προσπαθεί να ξεφύγει από την οδυνηρή πραγµατικότητα κάνοντας χρήση ουσιών. Εξυπνη και διορατική ωστόσο, µια σύγχρονη Κασσάνδρα, προβλέπει το δυσοίωνο µέλλον όταν κανείς δεν µπορεί ή δεν θέλει να το δει, προκαλώντας την αναπόφευκτη πορεία της προς το αδιέξοδο».

Δηµήτρης Λιγνάδης: «Ο ρόλος µου, ο Ρόι Κον, είναι το µοναδικό υπαρκτό πρόσωπο που εµφανίζεται στο έργο. Ενας δικηγόρος διάσηµων πελατών, διαπλεκόµενος µε κάθε εξουσία, Λευκό Οίκο, Μακάρθι, CΙΑ… Μία σκοτεινή αλλά και νιτσεϊκή προσωπικότητα που πρωτοστάτησε σε πολλά δικαστικά και πολιτικά σκάνδαλα µέχρι να πεθάνει το 1986 από ΑΙDS, ασθένεια που ποτέ δεν παραδέχτηκε όπως και την οµοφυλοφιλία του. Η πρόκληση για µένα είναι το πώς αυτή η προσωπικότητα και η κοσµοθεωρία της µπορούν να δέσουνε σε µια παράσταση µε έντονη γκέι µυθοπλασία, που θέλει όµως να φωτίσει και τις φιλοσοφικές και θεολογικές πλευρές του έργου».

Χρήστος Λούλης: «Ο Πράιορ, ο ρόλος που παίζω στο έργο, είναι άρρωστος. Πολύ. Πρόκειται να πεθάνει σύντοµα. Είναι απόβλητος, ξεχασµένος από τους δικούς του και από αυτόν που αγαπάει. Μέσα στο έργο αυτό, όπου οι τελευταίοι έσονται πρώτοι, όπου οι σίγουροι για τον εαυτό τους και το µυαλό τους έρχονται σε αδιέξοδο, όπου δεν υπάρχει κανένα φως στον ορίζοντα εκτός από τη λάµψη που θα έρθει από το τέλος της χιλιετίας, ο Πράιορ γίνεται ο ενδιάµεσος. Ο διαλεγµένος να δει και να ακούσει πρώτος την προφητεία να εκπληρώνεται. Για έναν καινούργιο κόσµο χωρίς αρρώστια, χωρίς αδικία, χωρίς βία. Για έναν κόσµο γεµάτο αγάπη, οµορφιά, φως. Και τα ακούει όλα αυτά και θα γίνει ο προφήτης της νέας εποχής, αυτός, ο µιασµένος».

Θανάσης Ευθυµιάδης: «Ο ρόλος µου είναι ο Τζο. Οικογένεια, κοινωνία, θρησκεία, πολιτική τον φόρτωσαν µε ένα ψέµα που ο ίδιος το συνέχισε προσπαθώντας να πείσει και τον εαυτό του ότι είναι η αλήθεια. Ετσι φτάνει σε αδιέξοδο. Στο έργο τον βρίσκουµε τη στιγµή που θα πρέπει να το υπερβεί: να παραδεχθεί την οµοφυλοφιλία του, να παραδεχθεί ότι η θρησκεία του, η γυναίκα του, η µητέρα του, η δουλειά του δεν τον εκφράζουν για να µπορέσει να ανοίξει ένα καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή του. Η ουσία του έργου είναι ακριβώς το ψέµα. Που, αν µπει σαν βάση στη ζωή µας, είµαστε καταδικασµένοι να µην µπορούµε να αλλάξουµε τίποτα. Η οικονοµική κρίση είναι µόνο µία πτυχή από τα δεινά που µπορεί να επιφέρει το ψέµα. Ας ξυπνήσουµε, ας δει ο καθένας την αλήθεια µέσα του, ας την πει σε όσους αγαπάει και τον αγαπάνε κι όποιος αντέξει ας µείνει µαζί του. Ειδεµή καλύτερα να αντιµετωπίσουµε τη ζωή µε αλήθεια και µόνοι µας».

Μάγια Λυµπεροπούλου: «Μέσα σε έναν κόσµο εν κρίσει τα καθηµερινά πρόσωπα του έργου, το ετεροφυλόφιλο (Χάρπερ και Τζο) και το οµοφυλόφιλο (Λούις και Πράιορ) ζευγάρι κλυδωνίζονται, η ήδη µολυσµένη εξουσία (Ρόι Κον) σήπεται, η διαπλεκόµενη επιστήµη (Γιατρός) διαπιστώνει αλλά αδυνατεί να συνδράµει… Ιστορία και θρησκεία δεν προσφέρουν και δεν παρηγορούν και “η χαρά µαταιώθηκε”. Εργο που µοιάζει να γράφηκε τώρα, πρόκληση για όλους µας µια και κανενός είδους νατουραλισµός ούτε καν ρεαλισµός δεν αρκούν να µεταδώσουν το ρίγος που προκαλεί. Μπορεί ο Κούσνερ να µιλά για την Αµερική, «αυτό το χωνευτήρι όπου τίποτα δεν χωνεύτηκε», είµαστε όµως όλοι µας Αµερικανοί σε µια Δύση όπου δύουν τα πάντα. Οι ρόλοι δεν είναι χαρακτήρες αλλά φορείς, ιδιαίτερα οι ρόλοι που επωµίζοµαι (Ραβίνος, Γιατρός, Μητέρα, Εθελ Ρόζενµπεργκ) σ’ αυτό το καλειδοσκοπικό έργο όπου κάθε σκηνή είναι και µια καύση».

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: «Ο ρόλος µου είναι ο Λούις. Ο ένας από το οµοφυλόφιλο ζευγάρι. Ενας πολύ συνηθισµένος άνθρωπος. Εχω γνωρίσει πολλούς σαν αυτόν. Αυτό που τον χαρακτηρίζει είναι ότι δεν µπορεί να φύγει από τον εαυτό του, δεν µπορεί να φύγει από τη µοναξιά του, δεν µπορεί να αγαπήσει αληθινά. Το τραγικό είναι ότι το γνωρίζει. Μολονότι προσπαθεί να βρει δικαιολογίες για να µην το παραδεχτεί. Κύριος άξονας του έργου είναι οι άνθρωποι. Αυτό είναι που κυρίως µε αφορά. Η απελπισία τους, η µοναξιά τους, η τροµακτική αδυναµία τους να επικοινωνήσουν».

Σοφία Σεϊρλή: «Η οµοφυλοφιλία, το ΑΙDS, τα χάπια και οι παραισθήσεις, η καταπίεση της θρησκείας, η πολιτική διαφθορά. Μέσα δεκαετίας ’80, η Αµερική του Ρέιγκαν και της οικονοµικής ανάκαµψης. Η Αµερική των µεγάλων αντιθέσεων, του πλούτου και της φτώχειας, της επιστήµης, του πνεύµατος, της αµάθειας και της άγνοιας. Της Μαφίας, του FΒΙ και της CΙΑ. Των πολλών µειονοτήτων και της γκετοποίησης. Το τέλος του αιώνα πλησιάζει. Η Αστεγη, ένας από τους τρεις ρόλους που παίζω, λέει : «Στον καινούργιο αιώνα όλοι θα ’µαστε τρελοί!». Προφητικός ο Κούσνερ. Μιλάει για το έσχατον, την περίοδο της εσχατολογίας. Οι άλλοι δύο είναι ο Αγγελος – ελπίδα και µια µακρινή υπόσχεση σωτηρίας – και η Εµιλι, η νοσοκόµα του Πράιορ».

Νίκος Χατζόπουλος: «1990: η Αµερική αποκτά µια νέα συνείδηση, το ΑΙDS επικρέµαται σαν παγκόσµια απειλή, η επικείµενη έλευση της νέας χιλιετίας ξυπνά το δέος και τους φόβους για µια αποκαλυπτική συντέλεια του κόσµου. 2010: η Αµερική (ίσως και άλλα έθνη) αξιώνουν µια νέα θέση στον κόσµο, η επικείµενη παγκόσµια κατάρρευση ξυπνά νέους αποκαλυπτικούς φόβους και η ασθένεια, µεταφορικά πλέον, είναι το κακοφόρµισµα ενός πολιτισµού που σάπιζε υπόκωφα επί δεκαετίες. Και πάλι παρόµοιες συνθήκες, λοιπόν. Κι αυτή η αγωνία µπρος στο άγνωστο µέλλον, από ποιον µπορεί να εκφραστεί καλύτερα παρά από τις µειονότητες – θρησκευτικές, πολιτικές ή σεξουαλικές. Για µένα η συµµετοχή σ’ ‘ αυτό το επίκαιρο έργο είναι µια ερεθιστική πρόκληση, έστω και µόνο για το γεγονός ότι παίζω πέντε διαφορετικούς ρόλους!».

Περιοδεία με τους κλασικούς

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ, Επτά, Κυριακή 30 Μαΐου 2010
  • Εν μέσω της κρίσης το θέατρο προτοιμάζεται ακάθεκτο για τη θερινή σεζόν. Με ρεπερτόριο κλασικό, αλλά επίκαιρο πολιτικά και κοινωνικά, από τον Αισχύλο και τον Σέξπιρ μέχρι τον Μολιέρο και τον Γκολντόνι, ετοιμάζεται να ξεκινήσει μια ακόμα μακρά περιοδεία απανταχού της επικράτειας.

* Ιδιαιτέρως φιλόδοξο είναι το εγχείρημα του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Γιάννη Βόγλη να παρουσιάσει την τριλογία του Αισχύλου «Ορέστεια».

Ο Λουκάς Θάνος, ο οποίος υπογράφει τη μετάφραση, τη σκηνοθεσία, τη μουσική και τη σκηνογραφία (!) έδωσε έμφαση στη μουσικότητα, το λόγο, την κίνηση, το χώρο, το φως. Σημείο εκκίνησης για την προσέγγιση της τραγωδίας στάθηκε, λέει ο ίδιος, η μετάβαση από τη μητριαρχία στην πατριαρχία που έγινε κάποτε και η μετάβαση από την πατριαρχία στη «μήτρα» που γίνεται τώρα:

«Η Κλυταιμνήστρα προσπαθεί να συντηρήσει τις τελευταίες δόξες της κυρίαρχης Μήτρας και σκοτώνει τον «Ξένο» Αγαμέμνονα. Η Ηλέκτρα, καταργημένη απ’ την κυρίαρχη Μάνα και γι’ αυτό επαναστατική, θέλει να γίνει αγνότερη ή επιθυμεί να ήταν αγόρι. Γι’ αυτό θα σπρώξει τον αδελφό της να κόψει τον ομφάλιο λώρο. Ο Ορέστης σκοτώνει τη μητέρα του προσπαθώντας να απεξαρτηθεί όπως κάθε γιος, άσχετα αν δεν το πετυχαίνει. Η Αθηνά, μια γυναίκα Θεά, θα δικαιώσει τον Ορέστη, βάζοντας την Ιστορία στην υπηρεσία της πατριαρχίας. Μια μακρόχρονη ψευδαίσθηση για τους «κυρίαρχους» άντρες. Τους άντρες-πολεμιστές που, γυρίζοντας κουρασμένοι στο σπίτι απ’ τις μάχες, κοιτάζουν δειλά την οικογένεια και μετά, για να υπάρξουν, δέρνουν τις γυναίκες τους»…

Η προσέγγιση και των τριών έργων -«Αγαμέμνων», «Χοηφόροι», «Ευμενίδες»- είναι σύγχρονη και αφαιρετική. Οι ηθοποιοί (30 συνολικά!) που ερμηνεύουν ρόλους (Μαρία Κατσανδρή, Κωνσταντίνος Μάρκελλος, Γιάννης Βόγλης, Καλλιόπη Σίμου, Ηλέκτρα Νικολούζου, Γιώργος Παπαπαύλου, Πηνελόπη Σεργουνιώτη, Χρήστος Θάνος, Θανάσης Γεωργίου, Τζίνη Παπαδοπούλου κ.ά.) δεν φεύγουν ποτέ απ’ τη σκηνή και ενσωματώνονται στο χορό, ο οποίος είναι ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Η πρεμιέρα θα γίνει στις 7 Ιουλίου στην Πάφο και στη συνέχεια η παράσταση θα περιοδεύσει διάφορα φεστιβάλ.

* Χρήμα, δανεισμοί, εξουθενωτικοί τόκοι υπήρχαν σε όλες τις εποχές και στις καλύτερες χώρες… Μια απ’ αυτές ήταν κάποτε η πλούσια Βενετία, σπουδαία οικονομική μητρόπολη με τράπεζες ισχυρές και εμπόριο που εξαπλωνόταν σε ολόκληρο τον κόσμο. Εκεί διαδραματίζεται ο «Εμπορος της Βενετίας» που ανεβαίνει από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης σε σκηνοθεσία των Κώστα Γάκη και Βασίλη Μαυρογεωργίου. Το έργο, που γράφτηκε από τον Σέξπιρ μεταξύ του 1594 και 1597 σε περίοδο οικονομικής κρίσης στην Αγγλία, σχολιάζει τις επιπτώσεις που επιφέρει το αδυσώπητο νομισματικό σύστημα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Εδώ όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται, ακόμα κι η αγάπη. Ο Μπασάνιο, ένας νεαρός από τη Βενετία (Παναγιώτης Κατσώλης), θέλει να ταξιδέψει στο Μπελμόντε για να πολιορκήσει την όμορφη και πλούσια κληρονόμο Πόρσια (Γεωργία Γεωργόνη). Για τα έξοδα του ταξιδιού ζητά από τον έμπορο φίλο του Αντόνιο (Γιώργος Μωρόγιαννης) 3.000 δουκάτα. Ο Αντόνιο προσπαθεί να βρει χρήματα για το φίλο του από τον εβραίο τοκογλύφο Σάιλοκ (Χρίστος Καλαβρούζος). Εκείνος δέχεται. Αν όμως ο Αντόνιο αργήσει, θα τον εξοφλήσει με μια λίβρα σάρκας από οποιοδήποτε μέρος του σώματός του!

  • Αναλογίες με το σήμερα

Ο θίασος συνδυάζει παλιούς και νέους ηθοποιούς (Σωκράτης Πατσίκας, Δημήτρης Μακαλιάς, Μαρία Παρασύρη, Ηλέκτρα Τσακαλία, Γιάννης Δρακόπουλος, Θοδωρής Πολυζώνης, Θανάσης Μιχαηλίδης, Γιώργος Χουλιάρας), ενώ οι δύο σκηνοθέτες προσπαθούν να βρουν τις αναλογίες του κειμένου με το σήμερα: «Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι μια μεικτή αισθητική που φωτίζει το δισυπόστατο του έργου. Καθώς κάθε χαρακτήρας κρατά το προσωπείο του και ο απλούστερος διάλογος αποκτά πολιτική βαρύτητα, ακόμα και τα πιο σοβαρά λόγια μπορούν να ακουστούν ως γελοιότητες και τα αστεία των γελωτοποιών αμήχανα. Τοποθετούμε το έργο σε άχρονο πλαίσιο γιατί θεωρούμε ότι οι αλήθειες και τα ερωτήματα που θέτει επαναλαμβάνονται στο πέρασμα των χρόνων».

* Κι αν στη Ρούμελη ο γερο – Σάιλοκ γυαλίζει κέρματα, εκεί στο Νότο, ένας χωριάτης προσπαθεί νυχθημερόν και αγωνιωδώς να διδαχτεί τρόπους άρχοντα. Το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης έχει ξεκινήσει πρόβες με το έργο του Μολιέρου «Ο αρχοντοχωριάτης» σε μετάφραση-διασκευή-σκηνοθεσία Γιάννη Καλαντζόπουλου και τον Δημήτρη Πιατά στον επώνυμο ρόλο. Η πρεμιέρα θα δοθεί στα Χανιά στις 28 Ιουνίου στο Θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

«Ο αρχοντοχωριάτης» γράφτηκε το 1670 κατόπιν παραγγελίας του Λουδοβίκου ΙΔ’ και χαρακτηρίζεται από τον ίδιο τον συγγραφέα ως κωμωδία-μπαλέτο. Πρόκειται για είδος ψυχαγωγίας που ανθούσε ιδιαίτερα στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ’ και αποτελεί κράμα λόγου, μουσικής, τραγουδιών και χορού, στο οποίο, συνήθως, συμμετείχαν ο ίδιος βασιλιάς και οι αυλικοί του. Σ’ αυτό το μιούζικαλ ο Μολιέρος επιχειρεί μια καυστική σάτιρα του νεοπλουτισμού και της αστικής τάξης που προσπαθεί να μιμηθεί την υψηλή κοινωνία φτάνοντας στα όρια του γελοίου. Ο σημερινός θεατής εύκολα μπορεί ν’ αναγνωρίσει στο πρόσωπο του ήρωα κυρίου Ιορδάνη πολλούς σημερινούς νεόπλουτους.

* Μαρκήσιος: Ιππότη, δεν σκέφτεστε ν’ αποκτήσετε διαδόχους;

Ιππότης: Πολλές φορές! Καλά είναι τα παιδιά, αλλά σου μένει κι η μητέρα! Οταν συνειδητοποιώ πως, για ν’ αποκτήσεις παιδί, πρέπει να υποστείς και μία γυναίκα, η επιθυμία μου δραπετεύει.

Τη λαϊκή κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι «Η λοκαντιέρα» παρουσιάζει το θέατρο «5η Εποχή». Θέμα του έργου ο αιώνιος καβγάς ανάμεσα στα δύο φύλα.

Η σκηνική πρόταση του Θέμη Μουμουλίδη τοποθετεί τη δράση της λαϊκής κωμωδίας του Γκολντόνι σε διαφορετικούς χρόνους και διαφορετικές εποχές (σκηνικό-κοστούμια Γιώργου Πάτσα). Οι ήρωες (Ρένια Λουιζίδου, Κώστας Κόκλας, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Τάσος Γιαννόπουλος, Μαριάνθη Φωτάκη, Αγγελος Μπούρας, Αντεια Ολυμπίου, Αντώνης Δημητροκάλης) συναντώνται πρώτη φορά στην εποχή της ιταλικής Αναγέννησης, στη Βενετία του 18ου αιώνα υπό τους ήχους του Βιβάλντι και στη συνέχεια στον 19ο αιώνα, εποχή του ευρωπαϊκού ρομαντισμού. Τους ξανασυναντάμε στον Μεσοπόλεμο σε καμπαρέ με τζαζ μουσική υπόκρουση κι αργότερα στη μεταπολεμική Ευρώπη. Στο τέλος, οι ήρωες θα συνεχίσουν την ιστορία τους σε μια αυθαίρετη, υπερβατική εποχή όπου, εν είδει παιχνιδιού, το τσίρκο και η ακροβασία κυριαρχούν τονίζοντας την καταγωγή του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 20 Ιουνίου στην Πάτρα. Μετά την παράσταση στο Φεστιβάλ Βύρωνα (28 Ιουνίου) η «Λοκαντιέρα» θα περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα. *

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ – ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: Κλασικές και σύγχρονες προσεγγίσεις στο θέατρο και το χορό

«Δαίμονες»

Το έργο «Αγγελοι στην Αμερική» του Tόνι Κούσνερ παρουσιάζεται (1-7/6), στην Πειραιώς 260 (Δ), σε μετάφραση Γιώργου Δεπάστα, δραματουργική επεξεργασία – σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια Νίκου Μαστοράκη, σκηνικά – κοστούμια Μανόλη Παντελιδάκη, φωτισμοί Σάκη Μπιρμπίλη. Παίζουν: Ζέτα Δούκα, Θανάσης Ευθυμιάδης, Δημήτρης Λιγνάδης, Χρήστος Λούλης, Μάγια Λυμπεροπούλου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Σοφία Σεϊρλή, Νίκος Χατζόπουλος.Θέατρο σε Τροχόσπιτο: ΒΑΡΙΕΤΕ «Μια νύχτα χάρισμά σου» (7-8/6), στην Κορεάτικη Αγορά (απέναντι από την είσοδο του Αρχαιολογικού Χώρου Κεραμεικού). Συμμετέχουν: Κωνσταντίνος Βήτα, Κάτια Γέρου, Στεφανία Γουλιώτη, Γιώργος Γλάστρας, Θανάσης Ευθυμιάδης, Αλκίνοος Ιωαννίδης Σίμος Κακάλας, Νίκος Καραθάνος, Kikadot, Ελένη Κοκκίδου, Δήμητρα Κούζα, Δέσποινα Κούρτη, Ολια Λαζαρίδου, Χρήστος Λούλης, Ελενα Μαυρίδου, Μάνια Παπαδημητρίου, Νίκος Πλάτανος, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Μαρία Πρωτόπαππα, Μαρία Σκουλά, Βικτωρία Ταγκούλη, Μελίνα Τανάγρη, Λυδία Φωτοπούλου.

Το θέατρο Νο, που διαμορφώθηκε στην Ιαπωνία στα τέλη του 14ου αιώνα, διατηρείται πάντα ζωντανό. Ο Ροκούρο Ουμεγουάκα, που αντιπροσωπεύει τη 17η γενιά ηθοποιών-διευθυντών του θιάσου, παρουσιάζει στο Ηρώδειο (16/6) ένα μικρό δείγμα της σύνθετης τέχνης του. Ο Ουμεγουάκα έρχεται με ιδιαίτερη συγκίνηση στο Ηρώδειο, ένα χώρο στον οποίο πριν από 45 χρόνια είχε εμφανιστεί ο πατέρας του, 55ος συνεχιστής της οικογενειακής παράδοσης.

Χοροθέατρο Βούπερταλ

Δέκα χρόνια από το θάνατο του Γιώργου Χειμωνά το Φεστιβάλ Αθηνών εντάσσει στο πρόγραμμά του μια παράσταση αφιερωμένη στη μνήμη του. Μια ομάδα νέων ηθοποιών, με δάσκαλο τον Τάκη Τζαμαργιά, διεκδικεί να αρθρώσει σε μορφή θεατρικού αναλογίου το λόγο του Γιώργου Χειμωνά, αναζητώντας «…αέναη κίνηση στην ακινησία των νοημάτων». Πειραιώς 260 Β (15-16/6). Δραματουργική επεξεργασία Ηλίας Πολλάτος, μουσική Πλάτων Ανδριτσάκης, κινησιολογική επιμέλεια Ζωή Χατζηαντωνίου.Η Ξένια Καλογεροπούλου, στην πρώτη της εμφάνιση μπροστά σε λιλιπούτειους θεατές, ερμηνεύει ένα δικό της μονόλογο χωρίς λόγια στο Μικρό Θεατράκι του Θεάτρου «Πόρτα», με τίτλο «Ελα, έλα» (19-27/6). Σκηνοθεσία Ξένια Καλογεροπούλου – Μάρθα Κλουκίνα, σκηνικά Κυριακή Τσίτσα, βίντεο Νάνσυ Μπινιαδάκη – Κώστας Χαϊδαλής, μουσική Κορνήλιος Σελαμσής.

Αναζητώντας νέους τρόπους προσέγγισης της τραγωδίας, ο Βίκος Ναχμίας και η ομάδα «Φιλιατρό» πειραματίζεται μεγεθύνοντας μια εξαιρετική στιγμή του αρχαίου δράματος: Τη σκηνή της Κασσάνδρας στον Αγαμέμνονα της αισχυλικής Ορέστειας. Κασσάνδρα η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου. Το Χορό σαν ένα πρόσωπο υποδύεται ο Βασίλης Καραμπούλας. Μετάφραση Ανθής Λεούση. Πειραιώς 260 Η (19-21/6).

Σε μία σπονδυλωτή παράσταση-εγκατάσταση, «Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες», που παρουσιάζεται στην Πειραιώς 260 Κήπος Δ (21-22/6), ο Γιάννης Καλαβριανός αναδεικνύει το ζοφερό κόσμο των αφηγηματικών τραγουδιών και το παράλογο της ύπαρξης που σχολιάζονται με εικόνες, λέξεις και διασκευασμένους στίχους του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη. Σκηνικά – κοστούμια Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα – Ράνια Υφαντίδου, σχεδιασμός φωτισμών Κέλλυ Εφραιμίδου – Μαρία Λαζαρίδου (από την ομάδα BeforeLight), βίντεο Κατερίνα Αποστολίδου, τραγούδι Γιώργος Γλάστρας, επιμέλεια κίνησης Λία Τσολάκη. Παίζουν: Κίκα Γεωργίου, Αννα Ελεφάντη, Αναστασία Μποζοπούλου, Βασιλική Σαραντοπούλου, Χριστίνα Μαξούρη.

«Active Member»

Η ομάδα micravia παρουσιάζει την παράσταση «Στιγμογραφία: από ένα τίποτα γίνεται ο παράδεισος» (22- 23/6) Πειραιως 260 (Β). Αφορμή στάθηκε το διήγημα Κόρα και Κα της Αμερικανίδας ποιήτριας Χίλντας Ντούλιτλ. Σύλληψη – σκηνοθεσία Κωνσταντίνα Σταθουλοπούλου, δραματουργική ομάδα Γιάννα Ροϊλού, Κωνσταντίνα Σταθουλοπούλου, Μαρία Αθηναίου, Αντώνης Γαλέος, σκηνοθεσία οπτικού υλικού Ελένη Τριανταφυλλοπούλου, δραματουργία οπτικού υλικού Κωνσταντίνα Σταθουλοπούλου, κοστούμια Βέρικο Μγκελάντζε, σχεδιασμός φωτισμού Κατερίνα Μαραγκουδάκη, πρωτότυπη μουσική – στίχοι Δανάη Παναγιωτοπούλου, επιμέλεια κίνησης Βάσω Πολυμένη. Παίζουν: Μαρία Αθηναίου, Τάσος Αντωνίου.Το έργο του Ιψεν «Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν» παρουσιάζεται (24-27/6), στην Πειραιως 260 (Δ). Εργο που συνοψίζει τα πάθη μιας γενιάς, γραμμένο από τον Ιψεν το 1896, παραμένει και σήμερα συγκλονιστικά επίκαιρο. Ο Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν ανεβαίνει μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Τόμας Οστερμάιερ, με ηθοποιούς της γερμανικής σκηνής.

  • Θεατρικός Ιούλιος

Τις γυμνές αλήθειες της βαθύτερης ανθρώπινης φύσης που αναδύονται στο κορυφαίο μυθιστόρημα-τραγωδία «Οι δαίμονες» του Ρώσου «προλετάριου διανοούμενου» Ντοστογιέφσκι μεταφέρει στη σκηνή ο Πέτερ Στάιν (3-4/7), Πειραιώς 260 Δ, σε μια παράσταση-ποταμό που αναμένεται να διαρκέσει μαζί με τα διαλείμματα 12 ώρες (από τις 11 το πρωί ως τις 10.30 το βράδυ). Με ένα θίασο 30 Ιταλών ηθοποιών, ανάμεσα στους οποίους και η Μανταλένα Κρίπα, ο καταξιωμένος Γερμανός σκηνοθέτης επιχειρεί να αναδείξει, μέσα από τα πάθη των ηρώων και τη διαφθορά μιας εποχής, διαχρονικά ερωτήματα για την πολιτική, τη θρησκεία, το ρόλο της διανόησης, την έννοια του ηθικού χρέους.

Θέατρο Νο

Το Θέατρο «Εποχή» παρουσιάζει την παράσταση «Ο τυχοδιώκτης, του τυχοδιώκτου… Ω Ελλάς»! βασισμένο στο έργο του Μιχαήλ Χουρμούζη (11-15/7), στην Πειραιώς 260 (Η). Γραμμένος στο πρότυπο της κωμωδίας χαρακτήρων ο Τυχοδιώκτης είναι μία πεντάπρακτη κωμωδία (εν Αθήναις 1935), αφιερωμένη στον Χάιντεκ, επίσημο εκπρόσωπο των Βαυαρών στην Ελλάδα. Τα πρόσωπα που εκπροσωπούν τους θεσμούς γίνονται αντικείμενο οξύτατης πολιτικής σάτιρας και γελοιοποιούνται. Σκηνοθεσία Βασίλης Παπαβασιλείου, δραματουργική συνεργασία Πέτρος Μάρκαρης, σκηνικά – κοστούμια Μαρί-Νοέλ Σεμέ, μουσική Δημήτρης Καμαρωτός, φωτισμοί Ελευθερία Ντεκώ.Ο Προμηθέας, μυθική μορφή – απαρχή της ευρωπαϊκής κουλτούρας, προσεγγίζεται μέσα από την καλλιτεχνική συνεργασία τριών θεάτρων από την Ελλάδα, τη Γερμανία και την Τουρκία, το Θέατρο Αττις, τους Rimini Protokoll και το Studio Oyuncular και τον Γιάννη Κουνέλλη. Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται στην Αθήνα, στο Εσσεν και στην Κωνσταντινούπολη. Στις 9-10/7, στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας. Ενώ στις 7/7 στην Πειραιώς 260, η Σαχίκα Τεκάντ, ιδρύτρια του «Studio Oyunculari» (1990), διάσημη ηθοποιός και περφόρμερ, ανεβάζει την παράσταση How to forget in 10 steps «Αντι-Προμηθέας». Ενώ στις 14/7, στο Ηρώδειο, η ομάδα «Rimini Protokoll» παρουσιάζει μια παράσταση που έχει ως αφετηρία έμπνευσης την αρχαία τραγωδία και τις επιρροές της στη ζωή του σήμερα. Οι Rimini θα καλέσουν επί σκηνής 100 Αθηναίους – διαφορετικών φύλων, ηλικιών, πολιτικών πεποιθήσεων, κοινωνικών κατηγοριών κλπ. – για να καταθέσουν τις συγγένειες ή τις αποκλίσεις τους από τους ήρωες των τραγωδιών.

Το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Τόκος» παρουσιάζεται 12-15/7, Πειραιώς 260, Δ. Σκηνοθεσία Λευτέρης Βογιατζής. Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός. Σκηνικά – Κοστούμια Χλόη Ομπολένσκι. Φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Γιώργος Γάλλος, Παντελής Δεντάκης, Δημήτρης Ημελλος, Αλεξία Καλτσίκη, Λουκία Μιχαλοπούλου, Γιάννης Νταλιάνης, Αγγελική Παπαθεμελή, Ρένη Πιττακή.

Ο «Κοινός τόπος», στις 29-30/6, στην Περαιώς 260 Δ, είναι μια παράσταση όπου συνδυάζεται ο ζωντανός θεατρικός λόγος με τη δύναμη της αίσθησης που δημιουργεί μια συναυλία. Με βασικό ιστό τους «Active Member», τα λόγια και τη μουσική τους, καθώς και λόγια ανθρώπων της πόλης μας, που έχουν συγκεντρωθεί με διάφορους τρόπους (ερωτηματολόγια, συνεντεύξεις κλπ.), θα στηθεί ένα χορικό σύγχρονου δράματος. Σκηνοθετική επιμέλεια Γιώργος Παλούμπης, εκτός από τους «Active Member» και την Ολια Λαζαρίδου, που λειτουργούν ως κορυφαίοι αυτού του χορικού, συμμετέχουν και μέλη της ομάδας «18 Μποφώρ».

  • Επιδαύρια

Η Θεατρική διαδρομή σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου παρουσιάζει τους «Ιππής» του Αριστοφάνη (2-3/7). Μετάφραση Κ. Χ. Μύρης, σκηνοθεσία Βασίλης Νικολαΐδης, σκηνικά – κοστούμια Γιάννης Μετζικώφ, μουσική Αντιγόνη Τσολάκη, χορογραφία Χρήστος Παπαδόπουλος, φωτισμοί Νίκος Βλασόπουλος – Κώστας Χλίβας. Παίζουν: Αλλαντοπώλης (Αγοράκριτος) Παύλος Χαϊκάλης, Παφλαγόνας (Κλέων) Γιώργος Αρμένης, Δήμος Γιάννης Κοτσαρίνης, Α΄ δούλος Σαμψών Φύτρος και 14μελής Χορός.

Το «Αμφι-Θέατρο» Σπύρου Α. Ευαγγελάτου παρουσιάζει τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή (9-10/7). Μετάφραση Κ. Χ. Μύρης, σκηνοθεσία Σπύρος Α. Ευαγγελάτος, σκηνικά – κοστούμια Γιώργος Πάτσας, μουσική Γιάννης Αναστασόπουλος. Παίζουν: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Νίκος Αρβανίτης, Μάνος Βακούσης, Θανάσης Κουρλαμπάς κ.ά.

Το Εθνικό Θέατρο συμμετέχει στα Επιδαύρια με τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη (16-17/7). Μετάφραση Κ. Χ. Μύρης, σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας, σκηνικά Μανώλης Παντελιδάκης, κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου, κίνηση Κυριάκος Κοσμίδης, μουσική Σταύρος Γασπαράτος, φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης, βίντεο Πίνδαρος Ανδριόπουλος. Παίζουν: Λυσιστράτη Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Πρόβουλος Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Μυρρίνη Ελένη Κοκκίδου, Κλεονίκη Γιώργος Χρυσοστόμου, Κινησίας / Μυρρίνη Μάκης Παπαδημητρίου, Αθηναίος πρύτανης Θέμης Πάνου, Λαμπιτώ Λαέρτης Μαλκότσης, κήρυκας Λακεδαιμονίων Σταύρος Μαυρίδης κ.ά.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει τους «Αχαρνής» του Αριστοφάνη (23-24/7). Μετάφραση Κ. Χ. Μύρης, σκηνοθεσία Σωτήρης Χατζάκης, μουσική Σταμάτης Κραουνάκης, σκηνικά Γιώργος Πάτσας, κοστούμια Ερση Δρίνη. Παίζουν: Δικαιόπολις Σταμάτης Κραουνάκης, Λάμαχος Γρηγόρης Βαλτινός, Μεγαρίτης Κώστας Βουτσάς.

Η δεύτερη συμμετοχή του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο είναι στις 30-31/7, με τον «Ορέστη» του Ευριπίδη. Μετάφραση Στρατής Πασχάλης, σκηνοθεσία Γιάννης Χουβαρδάς, σκηνικά – κοστούμια Γιοχάνες Σουτς, φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Ορέστης Νίκος Κουρής, Ηλέκτρα Στεφανία Γουλιώτη, Μενέλαος Ακύλλας Καραζήσης, Φρύγας Νίκος Καραθάνος, Ελένη Τάνια Τρύπη, Τυνδάρεως Χρήστος Στέργιογλου,

Μετά το «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας» και τον «Αμλετ», ο Τόμας Οστερμάγιερ, σημαντικός Ευρωπαίος σκηνοθέτης και διευθυντής της περίφημης βερολινέζικης Σαουμπίνε, επιμένει στον Σαίξπηρ και ανεβάζει στο αργολικό θέατρο στις 6-7/8, σε παγκόσμια πρώτη τον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ.

Τέλος το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» και το ΔΗΠΕΘΕ Βόλου παρουσιάζουν τον «Πλούτο» (13-14/8). Μετάφραση Γιάννης Βαρβέρης, σκηνοθεσία Διαγόρας Χρονόπουλος, μουσική Χρήστος Λεοντής, σκηνικά-κοστούμια Πάρις Μέξης, χορογραφία Σοφία Σπυράτου, φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος. Παίζουν: Κάτια Γέρου, Δημήτρης Λιγνάδης, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Μάνια Παπαδημητρίου, Κωστής Καπελώνης, κ.ά.

  • Μικρή Επίδαυρος

Tο «Absolute Ensemble» της Νέας Υόρκης, υπό τη διεύθυνση του Κρίστιαν Γέρβι, έρχεται στην Ελλάδα για να συναντήσει δυο σημαντικούς Ελληνες μουσικούς: Τον βιολιστή Μιλτιάδη Παπαστάμου, από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος, και τον τραγουδοποιό Αλκίνοο Ιωαννίδη, στη Μικρή Επίδαυρο, στις 16-17/7.

Φόρο τιμής στον κόσμο των φάδος αποτίει η Κριστίνα Μπράνκο, φαδίστα της νεότερης γενιάς, παρουσιάζοντας στο μικρό θεατράκι της Επιδαύρου (23-24/7) μερικά από τα γνωστότερα τραγούδια της Αμάλια Ροντρίγκες. Την ίδια βραδιά εμφανίζεται και το άλλο αστέρι της πορτογαλέζικης σκηνής, η Μαρία Ζοάο, περίφημη για τους τζαζ φωνητικούς αυτοσχεδιασμούς της. Την πλαισιώνουν οι «Chocolate», το κουιντέτο που δημιούργησαν με τον επί 25 συναπτά έτη συνοδοιπόρο της, τον πιανίστα Mάριο Λαγκίνια.

Στις 30/7, επιμένοντας στον πειραματισμό με τις παραδοσιακές φόρμες, ο Σίμος Κακάλας και η Ομάδα Χώρος επαναπροσεγγίζουν την ομοιοκατάληκτη αριστουργηματική ερωτική, αλλά και αντιτυραννική τραγωδία, «Ερωφίλη» – Ασκηση 2. Στις 31/7, από την Ερωφίλη, στον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου. Μετά το τέλος της Ερωφίλης η Ομάδα Χώρος προτείνει ένα γλέντι με δεκαπεντασύλλαβους, χορό, τσικουδιά και φαγητό, για να ακουστεί το περίφημο ποίημα της Κρητικής Αναγέννησης. Πρωτότυπη μουσική Γιάννης Αγγελάκας – Νίκος Βελιώτης. Παίζουν: Σίμος Κακάλας, Δήμητρα Κούζα, Ελενα Μαυρίδου, κούκλες Στάθης Μαρκόπουλος. Μουσική εκτέλεση Γιάννης Αγγελάκας, Νίκος Βελιώτης, Κωστής Κυριτσάκης.

  • Στον αστερισμό του χορού

Το Φεστιβάλ Αθηνών τιμά τη μνήμη της Πίνας Μπάους (1940-2009), της ακαταπόνητης εξερευνήτριας της κίνησης και της συγκίνησης, που από το 1973 και μετά, ως ιδρύτρια και επικεφαλής του Χοροθεάτρου του Βούπερταλ, έφερε αληθινή επανάσταση στην ιστορία των παραστατικών τεχνών με την επινόηση μιας νέας μορφής θεάματος – ένα μείγμα θεάτρου και χορού γνωστό έκτοτε ως χοροθέατρο. Η διάσημη και πολυταξιδεμένη ομάδα της μας επισκέπτεται τον Ιούλιο με δυο έργα: «Αgua» (7-9/7), στο Μέγαρο Μουσικής, με το οποίο μεταφερόμαστε στη Βραζιλία του Ρίο, του Σάο Πάολο αλλά και της Μπαΐα, όπου το νερό και η αέναη κίνηση βασιλεύουν παντού και μετασχηματίζουν το σκηνικό χώρο σε καθρέφτη των φαντασιώσεών μας. Ακολουθεί το «Nefis», (13-15/7) έργο που εμπνεύστηκε η Πίνα Μπάους από την Κωνσταντινούπολη την εποχή του πολέμου με το Ιράκ. Ο τίτλος σημαίνει «ανάσα» στα τουρκικά.

Μαθητές του Αλβιν Νικολάις, η Μάρσια Μπαρσελός, χορογράφος και ο Καρλ Μπισκουί, σκηνογράφος και μουσικός, παρουσιάζουν τη δουλειά τους, στην Πειραιώς 260 Δ (16-18/6). Για την τελευταία τους δημιουργία «Stand Alone Zone», διασταυρώνονται χορός, ήχος, ψηφιακές τεχνολογίες, κοστούμια, μάσκες και αξεσουάρ, σε μια οπτική ψευδαίσθηση που θυμίζει αλλόκοτο ταξίδι στη χώρα των θαυμάτων.

Mια ομάδα χορευτών του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης υπό τον Μπενζαμέν Μιλπιέ – πρώτο χορευτή και ιδρυτή-χορογράφο της ομάδας Danses Concertantes (2002) – έρχεται για μια βραδιά, στις 2/7, στο Ηρώδειο, με έργα ρεπερτορίου που διαμόρφωσαν το ύφος του αμερικανικού κλασικισμού.

Γύρω από ένα λευκό κύβο οι δύο χορευτές – ο Μπόκαερ μαζί με την Τζούντιθ Σάντσεζ Ρουίζ – εξερευνούν ζητήματα κίνησης, μνήμης και αμνησίας, απευθυνόμενοι στις προσλαμβάνουσες του θεατή (7-9/7), στην Πειραιώς 260 Β. Συνεργάζονται με τον εικαστικό Daniel Arsham (Ντάνιελ Αρσαμ) και αποπειράται ένα διάλογο ανάμεσα στο χορό, τα εικαστικά και το βίντεο.

Catherine Diverres Blowin’ (10-12/7): Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης Εργο για 8 χορευτές και 2 μουσικούς.

Η Κατρίν Ντιβερές συναντά τον Μπερνάρντο Μόντε, στην Πειραιώς 260 Δ (10-11/7), επιλέγοντας να διερευνήσουν την ελεύθερη άμεση σχέση του χορού με τη μουσική και, αντί να χρησιμοποιήσει χορογραφία και σύνθεση, δίνει προτεραιότητα στη στιγμή και στους ερμηνευτές, ευνοώντας τον αυτοσχεδιασμό.

  • Η ελληνική χορευτική σκηνή

Στις 3-4/7, στην Πειραιώς 260 (Β), ο Γιάννης Μανταφούνης, ο Φαμπρίς Μαζλιά, και η Μέι Ζάρι συνυπογράφουν το «Zero».

Η Κατερίνα Παπαγεωργίου, που από το 2007 ζει και εργάζεται στο Βερολίνο, καταθέτει την καινούρια δουλειά της «Oh! Deepsea-corpus I» που εμπνέεται από την Οδύσσεια. 12-13/7, Πειραιώς 260 (Β).

Η Μαριάννα Καβαλλιεράτου, με μακρόχρονη θητεία πλάι στον Μπομπ Ουίλσον, προχωρεί στην πρώτη χορογραφική της απόπειρα, «Moment», 31/6-1/7, Πειραιώς 260 (Αποθήκη), ενώ στις 11-12/6, στην Πειραιώς 260 (Β), η Μαρία Κολιοπούλου υπογράφει το έργο «πράξη 8» Singularity για την ομάδα σύγχρονου χορού «Πρόσχημα».

  • Σοφία ΑΔΑΜΙΔΟΥ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 30 Μάη 2010