Φεγγαράκι μου λαμπρό

Η Ξένια Καλογεροπούλου καταπίνει το φεγγάρι… Πού; Στο θεατράκι της «Πόρτας» από τις 19 μέχρι και τις 27 Ιουνίου στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ, παρουσιάζοντας το έργο της «Ελα Ελα». Κι ενώ μας έχει συνηθίσει να γράφει και να σκηνοθετεί θέατρο για παιδιά, τώρα αποφασίζει να παίξει η ίδια σε μια ιδιότυπη παράσταση που απευθύνεται σε βρέφη, παιδιά προσχολικής ηλικίας αλλά και ενήλικες…

Η Ξένια Καλογεροπούλου πέφτει για ύπνο αλλά δεν καταφέρνει να κοιμηθεί. Είναι πολύ ανήσυχη. Κάτι απροσδιόριστο την ενοχλεί. Κάποια στιγμή βλέπει το φεγγάρι να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο. Αρχίζει να το κυνηγά. Προσπαθεί να το πιάσει, αλλ’ αυτό ολοένα απομακρύνεται. Χορεύει μαζί του βαλς, παίζει μπάλα, όμως εκείνο ξαφνικά εξαφανίζεται. Ξαπλώνει στο κρεβάτι και το βλέπει δίπλα της στον τοίχο. Πάει να το χαϊδέψει, αλλά της ξεγλιστράει. Εκείνη θυμώνει. Οταν το ξαναβρίσκει, είναι πολύ μικρό. Το βάζει στην τσέπη της, αλλά τη γαργαλάει και το αφήνει. Το ξαναπιάνει και του ζωγραφίζει μάτια κι ένα στόμα γελαστό. Εκεί που το καμαρώνει, το φεγγάρι αλλάζει έκφραση. Θυμωμένη, το μουντζουρώνει κι αυτό χάνεται. Απογοητευμένη επιστρέφει στο κρεβάτι και κλαίει. Ξαφνικά το βλέπει δίπλα στο μαξιλάρι της. Κάποτε θα καταφέρει να το βάλει στο χέρι. Και δεν θα αρκεστεί σ’ αυτό. Επιτέλους θα το κάνει δικό της: θα το καταπιεί και θα νιώσει πλήρης, ευτυχισμένη. Λίγο πριν αποκοιμηθεί, θα το δει φωτεινό και προκλητικό έξω απ’ το παράθυρό της…

Τον 35λεπτο χωρίς λόγια «μονόλογο» με τίτλο «Ελα Ελα» πρότεινε η ηθοποιός στον Γιώργο Λούκο και εκείνος το ενέταξε στο Φεστιβάλ. Είναι η πρώτη φορά που η ιδρύτρια της «Πόρτας» γράφει κάτι για κείνη και μάλιστα το ερμηνεύει. Τη συναντήσαμε λίγο πριν φύγει για το Εδιμβούργο, όπου θα παρακολουθούσε ένα ακόμα Φεστιβάλ Θεάτρου για Παιδιά, και μιλήσαμε γι’ αυτό το περίεργο φλερτ της με το φεγγάρι.

«Δεν με ενέπνεε ποτέ ο εαυτός μου. Αυτό όμως το θεωρώ πολύ προσωπικό κι είχα μεγάλη όρεξη να το παίξω. Το δοκιμάσαμε σε πρόβα με βρέφη και η ανταπόκριση ήταν εκπληκτική… Επίσης, φαντάζομαι ότι η παράσταση ως σύλληψη θα προκαλέσει ενδιαφέρον και στους μεγάλους. Πρόκειται για μια ιδέα που συνδέεται με την πρώτη παιδική παράσταση που κάναμε το 1972. Είχα ζητήσει από τον Μηνά Χατζησάββα, στο διάλειμμα, να κάνει ένα μικρό αυτοσχεδιασμό. Κάποια στιγμή ο ηλεκτρολόγος πέταξε πάνω του τον προβολέα. Ο Μηνάς άρχισε να παίζει με το φως. Πήγαινε να το πιάσει και κείνο μετακινούνταν συνεχώς. Το αυτοσχέδιο ιντερμέδιο δημιούργησε ένα πολύ γουστόζικο παιχνίδι. Τα παιδιά αλλά κι εγώ ενθουσιαστήκαμε. Πάνω σ’ αυτή τη μνήμη στηρίζεται το «Ελα Ελα». Μερικές φορές όλοι κάτι θέλουμε, κάτι νιώθουμε ότι μας λείπει παρόλο που μας διαφεύγει τι είναι ακριβώς. Μια αγωνία που αυξάνεται στα μωρά, αφού τους λείπει ο τρόπος έκφρασης».

Ταξιδεύοντας για το θέατρο

Η παράσταση απευθύνεται σε βρέφη και σε ενήλικες. Περιέργως εξαιρούνται τα παιδιά, δεδομένου ότι, έχοντας πλέον την εμπειρία του λόγου, κυρίως αναζητούν στο θέατρο την ιστορία, το παραμύθι. Η μοναδική λέξη που ακούγεται στην παράσταση είναι «έλα» σε διάφορους τόνους και χρωματισμούς: ικετευτικό, παιχνιδιάρικο, θυμωμένο, επιτακτικό. Το σκηνικό της Κυριακής Τσίτσα είναι απλό. Ενα πορτοκαλί κρεβάτι με συρτάρια στο πλάι, τα οποία η ηθοποιός τοποθετεί το ένα πάνω στο άλλο για να φτάσει το φεγγάρι. Χρησιμοποιούνται τρεις προτζέκτορες για τη βιντεοεγκατάσταση (Νάνσυ Μπινιαδάκη – Κώστας Χαΐδαλής) που κυνηγούν την ηθοποιό σε όλα τα μπρος-πίσω και πάνω-κάτω.

«Δεν είχα φανταστεί πόσο δύσκολο ήταν τεχνολογικά. Ολο το πρότζεκτ απαιτούσε τεράστια ακρίβεια και οικονομικό κόστος. Οταν πρωτοάκουσα θέατρο για βρέφη, γέλασα. Κι όμως, προς το τέλος της δεκαετίας του ’70, έτυχε να παρακολουθήσω στη Ρώμη μια παράσταση που με ξετρέλανε: Μια κοπέλα ζυμώνει ένα ψωμί και μετά το βάζει στο φούρνο. Το βγάζει από εκεί ψημένο και στη συνέχεια αρχίζει να το κόβει κομματάκια, που σκορπίζει στο πάτωμα. Σιγά σιγά όλα τα μωρά, μέσα σε μια υπέροχη σιωπή, αρχίζουν να τα παίρνουν και να τα μασουλούν. Κατάλαβα ότι μπορεί να δημιουργήσει κανείς πολλά υπέροχα, ευφάνταστα πράγματα για τα παιδιά».

Η Ξένια Καλογεροπούλου συμπληρώνει φέτος 38 χρόνια δημιουργικής παρουσίας στο παιδικό θέατρο. Εχει συμμετάσχει σε αρκετά φεστιβάλ σε ξένες χώρες, όπως η Ολλανδία, η Δανία, η Ρωσία, η Γαλλία. «Τα πιο αξιόλογα διοργανώνονται στην Ιταλία. Εμείς σε σχέση με το ευρωπαϊκό θέατρο υστερούμε. Νομίζουμε ότι το θέατρο για το παιδί είναι κάτι εύκολο. Δεν είναι όμως. Απαιτεί ψυχή και συνεχή έρευνα. Αρχισα ανέμελα, χωρίς να το έχω πολυσκεφτεί, και σταδιακά απέκτησε ενδιαφέρον, αλλά και δυσκολίες. Κάθε φορά ανακαλύπτω καινούρια πράγματα. Το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια ευτυχήσαμε ν’ απολαύσουμε ωραίες καλλιτεχνικές στιγμές στην «Πόρτα» αυξάνει τις ευθύνες αλλά και την επιθυμία μας να τις επαναλάβουμε».

Με τον σταθερό συνεργάτη όλα αυτά τα χρόνια Θωμά Μοσχόπουλο θα ξαναβρεθεί η Ξένια Καλογεροπούλου τον επόμενο χειμώνα. «Είναι σημαντικό για έναν καλλιτέχνη να δουλεύει, ν’ αναπνέει μέσα σε οικογενειακό περιβάλλον. Και εννοώ τη συνεννόηση πάνω στο έργο, το ομαδικό πνεύμα, τους κοινούς κώδικες λειτουργίας».

«Οχι άλλες τρικλοποδιές»

Η οικονομική κρίση δεν αρνείται ότι την επηρέασε επαγγελματικά και προσωπικά. «Είμαι πολύ θυμωμένη, και δεν διστάζω να πω, με όλους ανεξαιρέτως. Γιατί σ’ αυτή τη χώρα δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε ποτέ; Στην Πορτογαλία, ήδη όλοι οι πολιτικοί προσπαθούν από κοινού να βρουν λύσεις. Εμείς εδώ βάζουμε τρικλοποδιές ο ένας στον άλλον. Απεργίες, διαδηλώσεις, νεκροί, άλλοι ψηφίζουν «ναι» στο νομοσχέδιο, άλλοι «όχι» κι άλλοι καταλήγουν «δεν μας νοιάζει, κόψτε το λαιμό σας». Κανείς δεν ξέρει πού οδηγούμεθα και πώς θα τα βγάλουμε πέρα. Προσωπικά δεν έχω να κάνω πολλά. Εδώ κι ένα χρόνο έχω μαζευτεί. Κοιτάζω τη δουλειά μου ξέροντας πως η σεζόν που έρχεται θα είναι δύσκολη οικονομικά. Οι αμοιβές περικόπτονται, το κυνήγι σε σπόνσορες συνεχίζεται κυρίως για το Εργαστήρι που φέτος κλείνει έξι χρόνια. Κόβουμε ό,τι μπορούμε και απ’ την καθημερινότητα. Οσο μελαγχολικό κι αν ακούγεται αυτό, δυστυχώς είναι μονόδρομος». *

  • Επτά, Κυριακή 23 Μαΐου 2010

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ
Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: