Daily Archives: 15 Μαΐου, 2010

«Με τα παιδιά της πιάτσας». Ένα θεατρικό κείμενο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, βασισμένο στο έργο του Νίκου Τσιφόρου

  • Τελευταίες Παραστάσεις

Την Κυριακή 16 Μαΐου ολοκληρώνονται οι παραστάσεις  του έργου «Με τα παιδιά της Πιάτσας» που παρουσιάζεται στη Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» της Μονής Λαζαριστών. Οι ήρωες του Νίκου Τσιφόρου ζωντανεύουν στη Λαϊκή Σκηνή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος κι έρχονται πιο κοντά στη σύγχρονη πραγματικότητα μέσα απ’ την συνάντηση της καυστικής και απολαυστικής πένας του Γιώργου Σκαμπαρδώνη με το θρυλικό κείμενο του Νίκου Τσιφόρου, στην παράσταση «Με τα παιδιά της Πιάτσας» που σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης.

  • Σημείωμα του Συγγραφέα

Η διαχρονική αξία και μοναδικότητα του Νίκου Τσιφόρου στα Παιδιά της πιάτσας και όχι μόνον, βρίσκεται στο ότι δημιούργησε ένα δικό του λογοτεχνικό σύμπαν, με ξεχωριστό, απολαυστικό, δικό του γλωσσικό ιδίωμα, και ήρωες τους καταφρονεμένους του υποκόσμου, τους οποίους δεν αντιμετωπίζει κριτικά ή ηθικολογικά, αλλά με συγκατάβαση και τρυφερότητα, υπολογίζοντας, βέβαια, την προσωπική ευθύνη, αλλά κυρίως τις Συμπληγάδες της συγκυρίας και της εποχής που τους έριξαν εκεί, σχεδόν αναπόφευκτα.

Δεν είχα την αλαζονεία να αναμετρηθώ με τούτο το σύμπαν, παρά θέλησα, κυρίως, να εμπνευστώ από αυτό, δημιουργώντας μερικούς σύγχρονους ήρωες, που τους εμπλέκω με εκείνους του Τσιφόρου μέσα στον ίδιο χώρο, μια φυλακή. Οι νέοι με τις παλιές καραβάνες κι ο καθείς με τη δική του γλώσσα και ιστορία, αλλά πάντα μέσα στο ίδιο κράτος και σε συγγενείς συγκυρίες, όπου λάμπει μεγαλοπρεπώς η διαφθορά, η λωποδυσία, το πάθος για κατορθώματα και λίγη δόξα, αρχηγία κι επιρροή – οι μεν με τους κώδικες του υποκόσμου, οι δε με την παρασημαντική της έξω λαμογιάς.

Μια αυθαίρετη, βέβαια, θεατρική συνομιλία με το συγκεκριμένο έργο του Τσιφόρου, μέσα από την οποία και τη διαπλοκή των εποχών και των ηρώων, τα διαφορετικά ιδιώματα αλλά την ίδια ουσία, φωτίζεται λοξά η γενικευμένη διαφθορά του συστήματος, ο κυνισμός, η ιδιοτέλεια, η διαχρονικότητα της αμφίπλευρης απάτης. Ταυτόχρονα αναδεικνύεται η συντροφικότητα των φυλακισμένων, η αλληλεγγύη μεταξύ τους, με συγκατάβαση προς αυτούς τους φτωχοδιάβολους (όπως θα τό ’θελε κι ο Τσιφόρος), αλλά και τους βαρυποινίτες, που ζούνε το αβάσταχτο του εγκλεισμού, αλλά και το ανυπόφορο ενδεχόμενο μιας δύσκολης ελευθερίας, εντός ή εκτός της φυλακής, εντός ή εκτός της Τέχνης.

Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Συντελεστές

Θεατρικό κείμενο: Γιώργος Σκαμπαρδώνης

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης

Σκηνικά-κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική σύνθεση-επιμέλεια, διασκευές τραγουδιών: Αλέξης Πρίφτης

Επιμέλεια κίνησης: Τατιάνα Μύρκου

Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου

Βίντεο: Άντα Λιάκου

Βοηθός σκηνοθέτη: Βάλια Ποιμενίδου

Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Ανδρέας Παρασκευόπουλος

Οργάνωση παραγωγής: Φιλοθέη Ελευθεριάδου

Διανομή

Καλλιόπη Ευαγγελίδου: (Μανόν), Ελένη Θυμιοπούλου: (Στέφκα), Έκτωρ Καλούδης (Σάκης ο Λεβέκουρας), Παντελής Καλπάκογλου: (Μπάμπης), Δημήτρης Κολοβός (Γαβρίλης), Δημήτρης Κοντός (Διονύσης Δεσμοφύλακας), Γιώργος Κώτσος (Γιαννάκης), Χρήστος Παπαστεργίου (Παναγής Δεσμοφύλακας), Βασίλης Σεϊμένης  (Διευθυντής), Δημήτρης Σιακάρας (Μήτσος), Βασίλης Σπυρόπουλος (Ρέστης), Αλέξανδρος Τσακίρης (Νέστορας), Μαρίζα Τσάρη (Σβετλάνα), Γιάννης Τσάτσαρης (Αρτέμης Δεσμοφύλακας), Κώστας Χαλκιάς (Νίκος ο Γαμψός)

Παίζει επί σκηνής ο μουσικός Παύλος Παφρανίδης

Παραστάσεις

Τετάρτη 7 μ.μ., Πέμπτη & Παρασκευή 9 μ.μ., Σάββατο 6 μμ. & 9μμ., Κυριακή 7 μ.μ.

Τιμές Εισιτήριων

Πλατεία: κανονικό 15€, εκπτωτικό 12€, ομαδικό 10€, ΥΠΠΟ 12€

Εξώστης: κανονικό 12€, ομαδικό 10€, ΥΠΠΟ 12€

Χώρος: Σκηνή «Σωκράτης Καραντινός», Μονής Λαζαριστών

Πληροφορίες-Κρατήσεις:

Ώρες λειτουργίας ταμείων Βασιλικού Θεάτρου και ΕΜΣ: 9.30 π.μ. έως τις 9.30 μ.μ.

Μονής Λαζαριστών: 9:30π.μ. -1:00μ.μ. & 5:00

«Ολοι κουβαλάμε μέσα μας τείχη»

Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 13 Μαΐου 2010

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

«Ηταν μια μεγάλη περιπέτεια από την Παλαιστίνη στο Βερολίνο, και από τη Λευκωσία στο Κόσοβο. Με πολλές δυσκολίες, υψηλή επικινδυνότητα και ανασφάλεια. Ηταν συνειδητή επιλογή όμως. Το «υλικό» που συλλέξαμε στις διχοτομημένες περιοχές περνά με ένα βιωματικό και δυναμικό τρόπο στην παράστασή μας «De-fences». Ηθελα να εκτεθούμε στο απρόβλεπτο και αυτοσχέδιο».

Δήμητρα Λιάκουρα, Μαρίλλη Μαστραντώνη, Ειρήνη Ανδρέου, Ελένη  Μολέσκη και Αντρές Γκαλεάνο, ένα μέρος από το πολυεθνικό δυναμικό τού  «De-fences»

Δήμητρα Λιάκουρα, Μαρίλλη Μαστραντώνη, Ειρήνη Ανδρέου, Ελένη Μολέσκη και Αντρές Γκαλεάνο, ένα μέρος από το πολυεθνικό δυναμικό τού «De-fences»

Η Μαρίλλη Μαστραντώνη (θέατρο «Εντροπία») μπορεί να αισθάνεται περήφανη σήμερα στην Αθήνα για την επιτυχή ευόδωση του περίφημου διεθνούς «Cut Project» που εμπνεύστηκε και σκηνοθέτησε. Πρόκειται για μια βιωματική περφόρμανς-περιδιάβαση από τις διχοτομημένες πόλεις του κόσμου.

Εκεί, στην Παλαιστίνη, στο Κόσοβο, στο Βερολίνο και στη Λευκωσία, «ανοίχτηκε» για δυο χρόνια με ντόπιους καλλιτέχνες στη βιωματική δια-δράση. Συλλέγοντας «υλικό», το ξαναδούλεψε, ερχόμενη στην Αθήνα με τους 10 Ελληνες και ξένους περφόρμερ, μέσα από τις τεχνικές του devised theater και των tasks (στόχων). Κι έτσι απόψε, αύριο και μεθαύριο είναι σε θέση να μας παρουσιάσει στο θέατρο «Δίπυλον» την 70λεπτη πολύγλωσση πολυμεσική παράσταση «De-fences». «Το «επιστέγασμα» όλης της περιπέτειας», όπως λέει η Μαστραντώνη.

Η παράσταση, σε μορφή μεταξύ διαδικτυακής εγκατάστασης και περφόρμανς, θα παρουσιάζεται στο «Δίπυλον» ζωντανά στο κοινό της Αθήνας, ενώ παράλληλα θα προβάλλεται σε πραγματικό χρόνο μέσω live-streaming στο Διαδίκτυο σε χώρους τέχνης. Στο Κ-Salon στο Βερολίνο, στη Στοά Αισχύλου στη Λευκωσία και στο Κροατικό Κέντρο Χορού ΗΙΡΡ στο Ζάγκρεμπ.

Ποια είναι τα τείχη της Αθήνας, όμως, όπου καταλήγει η κοσμοταξιδεμένη ερευνητική περφόρμανς; «Η Αθήνα είναι μια πολυ-πολιτισμική πόλη, η οποία έχει υποστεί ένα σοκ και έχει σηκώσει τείχη. Οπότε και η Αθήνα έχει τους δικούς της διαχωρισμούς», τονίζει η Μαστραντώνη.

Δίπλα της βρίσκονται οι νεαρές Κύπριες περφόρμερ της παράστασης του «Δίπυλον». Η Ειρήνη Ανδρέου και η Ελένη Μολέσκη, οι οποίες περνάνε μέσα από τους έντονα σωματικούς αυτοσχεδιασμούς τους στο «De-fences», το «οδυνηρό» τους βίωμα από την Πράσινη Γραμμή στη Λευκωσία. «Ολοι κουβαλάμε μέσα μας τείχη. Στη Λευκωσία όμως γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε δίπλα στα υπαρκτά», λένε. «Είναι μια μόνιμη αναφορά στη ζωή μας. Μας καθορίζει ακόμα».

Οι Βερολινέζοι του πρότζεκτ ανήκουν στη γενιά που δεν έζησε τη διχοτόμηση και μπόρεσε να ταξιδέψει στον κόσμο. Είναι καλλιτέχνες που γεννήθηκαν και στο Ανατολικό και στο Δυτικό Βερολίνο. Υπάρχουν όμως και άλλοι, γερμανικής καταγωγής, που γεννήθηκαν στη Ν. Υόρκη, όπως η Μπρίνα Στίνεχελφερ, στη Ρώμη, όπως η Φραντσέσκα Τσάρντι, ή στην Καταλονία, όπως ο Αντρές Γκαλεάνο. Εχει μεγάλο ενδιαφέρον ο διαφορετικός τρόπος που καθένας τους προσλαμβάνει, σωματοποιεί ή μετουσιώνει σε κίνηση, σε ήχους και σε πρόζα τα βερολινέζικα Τείχη και τον σημερινό αντίκτυπό τους.

«Το Τείχος είναι μια ιστορία άκρως τουριστικοποιημένη», αποφαίνεται ο γεννημένος στο Ανατολικό Βερολίνο περφόρμερ Νικολάους Σνάιντερ. «Επειδή υπάρχει πολλή και «βαριά» Ιστορία στο Βερολίνο, οι ντόπιοι δεν θέλουμε να την αναμοχλεύουν. Το κάνουν άλλωστε οι τουρίστες. Παρ’ όλο που και οι δυο πλευρές, κατά περιόδους, νοσταλγούν τον παλιό διαχωρισμό. Θεωρώ όμως ότι σε λίγα χρόνια θα έχει λήξει οριστικά η συζήτηση».

Ο Μ. Κολόσκα, ο Δυτικοβερολινέζος μουσικός του «De-fences», θεωρεί ότι οι Γερμανοί μετά το 2001, λόγω της οικονομικής κρίσης, «ξανασηκώσαμε τα Τείχη. Πολλοί θέλανε τότε να τα ξαναχτίσουμε».

Η Ιταλίδα Φρ. Τσάρντι ζώντας στο Βερολίνο διαπίστωσε ότι «το Τείχος έχει τεράστια απήχηση στη ζωή όλων». Η ίδια έκανε ειδική έρευνα για την Ιστορία του, την οποία αποδίδει με τους υπόλοιπους περφόρμερ σωματικά, «κάνοντας προσωπική τη γενική εμπειρία του περιορισμού, της διχοτόμησης και της ανελευθερίας».

Η Νεοϋορκέζα περφόρμερ Στίνεχελφερ, κάτοικος Βερολίνου από το 2008, δεν διέκρινε στην πόλη κάποια ένταση. «Για τους Γερμανούς το Τείχος είναι ένα δεδομένο της ζωής τους».

**«Δίπυλον»: Καλογήρου Σαμουήλ 2 και Διπύλου, Κεραμεικός, τηλ: 210-3229771. Οι υπόλοιποι περφόρμερ του «De-fences» είναι οι Μαριάννα Βαρβιάνη και Διονύσης Κλάδης, ο Κύπριος Μιχάλης Σοφοκλέους κ.ά. *

Η ζωή εν μπομπίνα

  • ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 15 Μαΐου 2010
  • Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

ΞΑΝΑΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ «ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ
ΚΡΑΠ» ΤΟΥ ΜΠΕΚΕΤ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟΦΥΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΟ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΡΟΜΠΕΡΤ ΟΥΙΛΣΟΝ, ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ
ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝ, ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ, ΣΥΝΤΟΜΗ
ΦΟΡΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΠΡΟΠΛΑΣΜΑ, ΩΣ ΜΑΚΕΤΑ,
ΩΣ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥΣ

Σ ΄ αυτά τα πυκνά και ως εκ τούτου γόνιμα έργα «μαγιάς» υπάρχει πολύ αυτοβιογραφικό υλικό. Ο Μπέκετ ως Κραπ την ημέρα των εβδομηκοστών γενεθλίων του σκοπεύει να εγγράψει στη μαγνητοταινία του μαγνητοφώνου του, όπως κάθε χρονιά την ίδια ημέρα, το στίγμα των ημερών του. Αλλά ο πειρασμός του χαμένου χρόνου που ο καθένας συνεχώς αναζητεί, τον ωθεί να ακούσει περασμένες, μακρινές εγγραφές νεανικότερων γενεθλίων. Και επιλέγει να ακούσει την κατάθεση μιας χρονιάς που αποτέλεσε ρωγμή στη ζωή του, μια ρωγμή που σημάδεψε τον υπόλοιπο βίο του, τη μέρα και τον χρόνο και τον τόπο που είπε το μεγάλο «όχι» στον έρωτα, δηλαδή στην απόλυτη στροφή του Εγώ προς τον Αλλον, το άνοιγμα προς την απόλαυση του άλλου σώματος, αλλά την ευδαιμονία που αισθάνεται ο ερωτικός άνθρωπος μιμούμενος τη φύση και εντός της φύσεως.

Επέλεξε τον «πνευματικό βίο», τα βιβλία, τη μελέτη, τη συγγραφή, αν θέλετε την απόλαυση του πολιτισμού και των προϊόντων του, τις επώδυνες πνευματικές χαρές και το αξεδίψαστο της γνώσης. Εχω κι άλλες φορές επ΄ ευκαιρία των μεγάλων κειμένων αυτού του τελευταίου γίγαντα του ευρωπαϊκού πνεύματος αναφερθεί στις καταγωγικές ιδέες από τις οποίες αντλεί τα πρωτογενή του ερεθίσματα.

Και είναι εμφανείς οι αναφορές του στην Παλαιά Διαθήκη και διάχυτη η απόλυτη άρνηση του Εκκλησιαστή για τη γνώση, αφού τη θεωρεί «θλίψη» και κύριο αίτιο της ματαιότητας του θνητού βίου.

Μέσα στο σύντομο αριστούργημα του «Κραπ» ο Μπέκετ ξαναμιλάει για την πτώση, δηλαδή την εξορία από τη Φύση, την περιπλάνηση του ανθρώπου στην επικράτεια του Νοήματος, των Εννοιών, των Κωδίκων, των Κανόνων και των σημαινομένων. Οπως και στα μεγάλα έργα του υπάρχει ο πάσχων και αδιέξοδος άνθρωπος που με χιούμορ, με μαύρο χιούμορ, σχολιάζει την παγίδευσή του είτε μέσα στον στενό χώρο, ενώ έξω μαίνεται ο κατακλυσμός, καθηλωμένος σ΄ ένα αναπηρικό καροτσάκι, είτε μέσα σε σκουπιδοτενεκέδες, είτε μέσα σε έναν σωρό σκουπιδιών έως τον λαιμό, είτε σ΄ ένα ερημικό τρίστρατο αιώνιας αναμονής, έτσι και ο «Κραπ» είναι έρμαιο των ενοχών του, της μοιραίας στιγμής που επέλεξε την άρνηση του έρωτα και ταριχεύει τον βίο του σε βιβλία που κανέναν δεν ενδιέφεραν αλλά ούτε και τον λύτρωσαν από το μαρτύριο της υπάρξεως, την παγίδα της εφήμερης δόξας, τα γηρατειά και τον ανελέητο χρόνο.

Λέγεται συχνά από τους ειδικούς ότι ο άνθρωπος που ξεψυχάει, τις τελευταίες στιγμές του θνητού βίου βιώνει σαν σε μια έλλαμψη καίριες στιγμές του παρελθόντος του. Κάτι τέτοιο συντελείται επί σκηνής στα εβδομηκοστά γενέθλια του Κραπ. Μεγάλα έργα της λογοτεχνίας αναφέρονται σ΄ αυτή τη στιγμή της επώδυνης αναφοράς και ως εκ τούτου αυτογνωσίας. Το απαστράπτον φως που ατενίζει ο δεσμώτης του πλατωνικού σπηλαίου όταν ανεβαίνει προς τον ελεύθερο αέρα· ο άγγλος στρατιώτης στον «Πόρφυρα» του Σολωμού που «βλέπει» την αλήθεια και γνωρίζει τον εαυτό του όταν αστράφτει φως. Η μεγάλη στιγμή που ο Αχάμπ του Μέλβιλ σε ώρα κατακλυσμού και αστραπής έρχεται αντιμέτωπος με τον Μόμπι Ντικ, τη Λευκή Φάλαινα, τον Θεό (;). Θεωρώ μεγαλοφυή την ιδέα του Μπομπ Ουίλσον να ξεκινήσει την παράσταση με μια κατακλυσμιαία οπτικοακουστική εικόνα αρκετά μεγάλης διάρκειας, ώστε να αναδυθεί μέσα από αυτήν η νεκρική κατ΄ αρχάς μάσκα του Κραπ.

Ο Ουίλσον κάνοντας ένα αφιέρωμα αγάπης στον Μπέκετ έπλασε έναν Κραπ από τον Ανθρωπο του Μπέκετ, τον χαρούμενο μέσα στην απελπισία του που θυσιάζοντας τη φύση αντικαθιστά τον ερωτικό σύντροφο με την πόρνη και τον φαλλό με την μπανάνα. Τη ζωή με τη γραφή της και το βίωμα με τη νοσταλγία του βιώματος.

Πάμε θέατρο… Βίος µιας «Αγίας»

  • ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 15 Μαΐου 2010
  • Ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει

Το έργο.

Αργεντινή, 26 Ιουλίου 1952. Σ’ ένα σινεµά. Παίζουν µια αισθηµατική ταινία. Η προβολή ξαφνικά διακόπτεται. Διαµαρτυρίες. Σε λίγα δευτερόλεπτα όµως όλοι παγώνουν. Οι γυναίκες ξεσπούν σε κλάµατα. Από τα µεγάφωνα µια φωνή έχει ανακοινώσει πως η Εύα Περόν, η σύζυγος του προέδρου της χώρας Χουάν Περόν, είναι νεκρή. Ενας µύθος έχει γεννηθεί.

Ο Μαρκ Χένεχαν - Περόν και  η Αµπιγκέιλ Τζέι  - Εβίτα στην  αγγλικής προελεύσεως «Εvita»

Η σορός της Εβίτα, όπως την αποκαλούσε ο λαός και ήθελε και η ίδια να την αποκαλεί, εκτεθειµένος σε λαϊκό προσκύνηµα. Σ’ αυτό το φέρετρο ακουµπά η Αργεντινή. Και ξαφνικά ανάµεσα στο πλήθος ξεπροβάλλει – ποιητική αδεία – ο Τσε Γκεβάρα. Ο οποίος ποτέ δεν είχε συναντηθεί µε την Εβίτα. Και αναλαµβάνει να µας «ξεναγήσει» στα έργα και τις ηµέρες της. Ως αφηγητής που τρυπώνει στα δρώµενα, ως η φωνή του δικηγόρου του διαβόλου που έχει την «άλλη» άποψη για την εικόνα της που πλασαρίστηκε. Φλας µπακ: 1935, τανγκερία σε µια επαρχιακή πόλη, στο µικρόφωνο ο τραγουδιστής της µόδας Αγκουστίν Μαγκάλντι και η 16χρονη Εύα Δουάρτε, που όνειρό της είναι το Μπουένος Αϊρες και η καριέρα της ηθοποιού, τον πλησιάζει. Είναι ο πρώτος µιας σειράς εραστών που θα χρησιµοποιήσει για την άνοδό της: θέατρο, ραδιόφωνο κατόπιν – στις δόξες του τότε.

Από το ραδιόφωνο θα αποκτήσει φήµη. Το 1944 θα συναντήσει τον συνταγµατάρχη Περόν, ηγετική µορφή της χούντας που κυβερνάει από την προηγούµενη χρονιά την Αργεντινή. Μοιραία συνάντηση: για πάντα µαζί. Παντρεύονται και εκµεταλλεύονται το κλίµα που έχει δηµιουργηθεί υπέρ τους. Ο Περόν κατεβαίνει στις προεδρικές εκλογές του 1946 και εκλέγεται πρόεδρος.

Η ταπεινής καταγωγής Εβίτα, Πρώτη Κυρία πλέον της Αργεντινής, ξεκινάει κοινωνική εκστρατεία, µοιράζει στα εξαθλιωµένα λαϊκά στρώµατα – τους ντεσκαµισάδος, τους χωρίς πουκάµισο – λεφτά φορώντας υπέρλαµπρα µοντέλα και πανάκριβα κοσµήµατα, αγιοποιείται από τον λαό, τον πάντα ευκολόπιστο και πάντα προδοµένο, περιοδεύει στην Ευρώπη, αποκτάει διεθνή φήµη, συζητείται να βάλει υποψηφιότητα για αντιπρόεδρος στις εκλογές του ’51 – ενώ το καθεστώς Περόν όλο και σκληραίνει, όλο και περισσότερες αντιδράσεις προκαλεί – αλλά ο καρκίνος τη χτυπάει. Ο Περόν θα επανεκλεγεί, η Εβίτα, όµως, θα πεθάνει λίγο µετά την ορκωµοσία του. Στα 33 της χρόνια.

Αυτή τη σύντοµη αλλά εντυπωσιακή ζωή της Εύα Περόν µετέπλασαν µε ικανοποιητική αντικειµενικότητα ο Τιµ Ράις (στίχοι) και ο Αντριου Λόιντ Γουέµπερ (µουσική) σε ροκ όπερα: την «Εvita» (1976, πρώτο ανέβασµα 1978). Εξαιρετικοί οι στίχοι του Ράις, το ένθετο πρόσωπο του Τσε, που κάτι φέρει από το «Ιησούς Χριστός υπέρλαµπρο άστρο» των ίδιων δηµιουργών, ισορροπεί έξυπνα και µε λεπτότητα τα πράγµατα πολιτικά, η κριτική ειρωνεία πασάρεται ύπουλα και ο Γουέµπερ έχει δέσει ελκυστικά και γλυκόπιοτα τραγούδια σε µια συµφωνική κατασκευή υψηλού επιπέδου µε το βασικό θέµα του «Μην κλαις για µένα Αργεντινή» να διατρέχει όλο το έργο ως λάιτ µοτίφ αλλάζοντας µορφές. Ενα έργο έξυπνο και πυκνό που οι αρετές του έχουν αναδειχθεί µέσα στον χρόνο.

Η παράσταση.

Ο Μποµπ Τόµσον και ο Μπιλ Κενράιτ που υπογράφουν τη σκηνοθεσία οργάνωσαν µία ιδιαίτερα εύρυθµη, ρέουσα, µουσικότατη, άψογη παράσταση. Την οποία διευκολύνουν τα λειτουργικότατα σκηνικά του Μάθιου Ράιτ – που σχεδίασε και σωστά κοστούµια –, φωτισµένα από τον Μαρκ Χόουετ, και οι χορογραφίες του Μπιλ Ντίµερ. Αψογο και το µουσικό µέρος µε τη µικρή ορχήστρα που διευθύνει ο Ντέιβιντ Στέντµαν και πολύ καλός ο ήχος του Μπεν Χάρισον.

Οι ερµηνείες. Ο Μαρκ Χένεχαν καλή φωνή και πειστικός Περόν. Ανετος και άµεσος ο Τσε του Μαρκ Πάουελ. Μικρή έκπληξη η Ερωµένη της Αµπιγκέιλ Μάθιους – αηδόνι! Φωνή µε µέγεθος αλλά και µε χρήση πότε πότε του λάρυγγα, ο Στέφεν Καρλάιλ είναι ένας επαρκής Μαγκάλντι. Η Αµπιγκέιλ Τζέι διαθέτει καλή φωνή, έχει δουλέψει την κίνησή της αλλά δεν έχει το εκτόπισµα, την ακτινοβολία, το γκελ που απαιτεί ο ρόλος της Εβίτα.

//

Εν ολίγοις

Μια παράσταση όχι εξαιρετικής ακτινοβολίας αλλά που υπηρετεί µε καλό γούστο, µέτρο και γνώση το εξαίρετο αυτό λαϊκό µουσικό έργο.

info: «Εvita» στο θέατρο «Βadminton» (Αλσος Στρατού, Γουδή, τηλ. 210 8840600, 211 1086024). Μέχρι 30 Μαΐου. Με ελληνικούς υπότιτλους.

Προσκήνιο

Επληξα µέχρι θανάτου. Στο «Λεόντιος και Λένα», το υπερτιµηµένο, πιστεύω, φλογερά νεανικό και επαναστατικό αλλά φλύαρο και αντιθεατρικό έργο του Μπίχνερ όπως άνοστα το ανέβασε ο Λοράν Σετουάν στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Κρίµα στον θίασο των επτά καλών έως πολύ καλών ηθοποιών από τους οποίους ξεχώρισα την Κόρα Καρβούνη.

Πολύ καλή, αν και επηρεασµένη από τον «Ορλάντο» της Βιρτζίνια Γουλφ, η ιδέα _ η Ιφιγένεια διασχίζει τους αιώνες από την Αυλίδα και καταλήγει πόρνη στην Ευριπίδου _ στον µονόλογο «Ιφιγένεια της Ευριπίδου» της Σοφίας Διονυσοπούλου.

Λόγος άρτιος αλλά το αποτέλεσµα µουντζούρα. Και η Μαρλέν Σαΐτη, νοµίζω, δεν έχει ούτε τις προδιαγραφές ούτε την πείρα για να κρατήσει µονόλογο, πόσω µάλλον όταν η σκηνοθεσία της συγγραφέως δεν τη βοήθησε («Φούρνος»).

Αδυνατώ να καταλάβω ποια φιλοδοξία ώθησε τον Τάσο Ιορδανίδη να ανεβάσει τις «Επικίνδυνες σχέσεις» του Κρίστοφερ Χάµπτον _ άρτιο έργο βασισµένο στο οµώνυµο µυθιστόρηµα του Λακλό _ και να παίξει µε ηδυπαθή βλέµµατα τον ρόλο του Βαλµόν για τον οποίο είναι εντελώς ακατάλληλος.

Ο Γιώργος Κιµούλης που ανέλαβε τη σκηνοθεσία, διασκεύασε, κατά τη συνήθειά του, το έργο µεταφέροντάς το, χωρίς αποχρώντα λόγο, στον Μεσοπόλεµο. Ενδιαφέρων ο σκηνικός χώρος που σχεδίασε αλλά αβοήθητοι οι ηθοποιοί. Θάλεια Ματίκα, Τζένη Θεωνά, Δηµήτρης Σαµόλης εξέθεσαν την απειρία τους. Μόνη ηθοποιός οργανωµένη η Ράνια Σχίζα (φωτογραφία), εξαίρετο τάλαντο, που εδώ όµως, ως Μερτέιγ, επαναπαύτηκε στις ευκολίες της τις οποίες κινδυνεύει να µετατρέψει σε µανιέρα.

Ένα μικρό μέρος… από τη δουλειά του φωτογράφου Χρήστου Κοτσιρέα

Ένα μικρό μέρος από την εικοσάχρονη πορεία του στο χώρο του θεάτρου, αυτό το «μαγικό ταξίδι» που «διαρκεί μονάχα όσο ένα κλικ», παρουσιάζει ο γνωστός φωτογράφος Χρήστος Κοτσιρέας, που με τον φακό του έχει αποδώσει εκατοντάδες θεατρικές παραγωγές, καταγράφοντας με τον τρόπο αυτό ένα κομμάτι της σύγχρονης πολιτιστικής έκφρασης του τόπου μας. Η έκθεση θεατρικής φωτογραφίας με τίτλο «Ένα κλικ» θα παρουσιάζεται μέχρι την Κυριακή 6 Ιουνίου στην αίθουσα τέχνης του πολυχώρου «Αγγέλων Βήμα».

Με κωμωδία από την Ορεστιάδα: Eric Idle Βγάλ’ τον υπουργό απ’ την πρίζα

  • Με την κωμωδία του Eric Idle Βγάλ’ τον υπουργό απ’ την πρίζα, σε μετάφραση – διασκευή Θανάση Παπαθανασίου – Μιχάλη Ρέππα, το Θεατρικό Εργαστήρι Νέας Ορεστιάδας «Διόνυσος» ταξιδεύει στη Θεσσαλονίκη (Δημοτικό Θέατρο Ευόσμου στις 15/5) και στην Αθήνα (Θέατρο «Κ. Δανδουλάκη», 17-18/5). Το έργο, μια ανατρεπτική κωμωδία που τρυπώνει στα… απόκρυφα της αγγλικής πολιτικής, σκηνοθετεί ο Άκης Τσονίδης και παίρνουν μέρος οι Ι. Βροχίδης, Α. Καραβά, Κ. Μερετάκης, Ι. Μουτουσίδου, Α. Πατούνα, Ν. Πατούνας, Σ. Σαραντίδης, Α. Στρατηγάκης, Τ. Τσακιρίδης.

Θεατρικό αναλόγιο στο Ν. Κόσμο

  • Παρουσίαση έργων νέων δραματουργών που συμμετείχαν στο Εργαστήριο Θεατρικής Γραφής, υπό μορφήν θεατρικού αναλογίου, διοργανώνει την Τρίτη το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Το Εργαστήρι του ΕΚΔΙΘ λειτούργησε φέτος για τέταρτη συνεχή χρονιά, υπό την καθοδήγηση των θεατρικών συγγραφέων Α. Στάικου και Ε. Πέγκα και του σκηνοθέτη Κ. Αρβανιτάκη, ο οποίος, μαζί με την Β. Ποιμενίδου, σκηνοθετεί τους ηθοποιούς που θα παρουσιάσουν τα κείμενα. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, στις 9.00 μ.μ., με ελεύθερη είσοδο.

«Δίς Μαργαρίτα» στην Knot Gallery


  • Τον περίφημο μονόλογο του Ρομπέρτο Ατάιντε Δεσποινίς Μαργαρίτα ερμηνεύει η ηθοποιός Μαρία Μαλλούχου στην παράσταση που ανεβάζει η καλλιτεχνική ομάδα «Χρώμα» στον τεχνοχώρο Knot Gallery (Μιχαλακοπούλου 206 & Πύρρου) από τις 17 έως και τις 26/5. Ο μονόλογος της Δεσποινίδας Μαργαρίτας, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Χατζή, είναι μια αλληγορία πάνω στη δύναμη της εξουσίας, όπως τη συναντάμε σε όλες τις μορφές κοινωνικότητας: στην οικογένεια, στο σχολείο, στην Εκκλησία, στο κράτος. Η Μ. Μαλλούχου είναι η έβδομη ηθοποιός που ενσαρκώνει το ρόλο αυτό στην Ελλάδα, από το 1975 που πρωτοπαρουσιάστηκε από την Έλλη Λαμπέτη, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.

Μάθημα θεατρικής… μοχθηρίας

Με ένα ιδιότυπο θεατρικό μάθημα υψηλής αισθητικής συνεχίζονται από την Τρίτη έως και την Πέμπτη οι εκδηλώσεις «Θέατρο πέρα από τα όρια», από τη σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης. Πρωταγωνιστής και δάσκαλος αυτού του ιδιόμορφου masterclass ο συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης Στήβεν Μπέρκοφ, που θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στο αθηναϊκό κοινό μια μεγάλη προσωπική του επιτυχία, την παράσταση Shakespeares Villains, που πρωτοπαρουσίασε στο Λονδίνο το 1998 και έκτοτε συνεχίζει να περιοδεύει ανά τον κόσμο.

Ο Στήβεν Μπέρκοφ παρουσιάζει τους «Κακούς του Σαίξπηρ» στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης από 18-20/5

Οι «κακοί» του Σαίξπηρ, οι μοχθηροί σαιξπηρικοί χαρακτήρες όπως ο Ιάγος, ο Σάυλοκ, ο Όμπερον, το ζεύγος Μάκβεθ, πάνω απ’ όλους ο Ριχάρδος Γ’, αλλά και ο… Άμλετ «είναι περισσότερο ενδιαφέροντες και η ψυχολογία τους είναι λεπτομερέστερα αναπτυγμένη από εκείνη των άλλων ηρώων αυτών των κειμένων. Είναι πιο εκφραστικοί», σημειώνει ο Στ. Μπέρκοφ. Περίπλοκοι, πολύπαθοι, φιλόδοξοι, μοχθηροί, βίαιοι, ζηλιάρηδες, κακόβουλοι, μηχανορράφοι, άτεγκτοι και τελικά βαθιά τραγικοί,  κυριεύονται από τα πάθη τους και δρουν προκαλώντας και τη δική τους μοίρα.

«Δεν υπάρχει αμφιβολία πως σε πολλούς από μας υποβόσκουν στοιχεία αθλιότητας και κακίας που μεταφράζονται σε μιαν εκκωφαντική χαρά και ευχαρίστηση, όταν αντιμετωπίζουν τις άνομες δραστηριότητες ενός κατατρεγμένου» σημειώνει ο Μπέρκοφ επιχειρηματολογώντας για την επιλογή του. Και συνεχίζει, θυμίζοντάς μας πως δεν είμαστε… μόνοι: «Ένα ‘μικρόβιο’ κακίας μέσα σε όλους μας, λίγη αγάπη για αναρχία, λίγο θαυμασμός για τον παράνομο, αφού μοιάζει να ξεφεύγει από όρους και όρια και να υπακούσει στους δικούς του νόμους και κανόνες».

Στη θεατρική και κινηματογραφική του καριέρα, ο διάσημος ηθοποιός έχει ήδη ενσαρκώσει πολλούς από αυτούς τους χαρακτήρες, αλλά και άλλους… διάσημους κακούς: Από τον Μάκβεθ και τον Κοριολανό μέχρι τον Ρώσο συνταγματάρχη στην τζεϊμσμποντική περιπέτεια Επιχείρηση Οκτόπουσι!

Η παράσταση Shakespeares Villains, που ξεκινά με μια μικρή διάλεξη για τους σαιξπηρικούς χαρακτήρες, διατηρεί καθ’ όλη τη διάρκειά της τον παιδαγωγικό της χαρακτήρα, αν και ο Μπέρκοφ βουτά στο κακό χωρίς να χάνει από την οπτική του το κωμικό στοιχείο που ενυπάρχει στους ήρωές του, ενώ, στο τέλος της, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός συνδιαλέγεται με το κοινό, συμπληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο το θεατρικό μάθημα που αποτελεί η σκηνική του παρουσία.

«Το ΥΠΠΟ καταστέλλει τον ίδιο τον πολιτισμό»

Με μια πολυσέλιδη ανακοίνωση που περισσότερο θυμίζει πολεμικό μανιφέστο παρά «αποχαιρετισμό στα όπλα», ο (υπό απόλυσιν) διευθυντής του (υπό κατάργησιν) Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού Ηρακλής Λογοθέτης επανέρχεται στην απόφαση του υπουργού Πολιτισμού για κλείσιμο του Κέντρου, επιτιθέμενος τόσο στις (νυν και πρώην) ηγεσίες του ΥΠΠΟ όσο και σε όσους συνέβαλλαν στην απόφαση αυτή.

«Υπό το ρητορικό πρόσχημα της απελευθέρωσης του πολιτισμού από το κράτος αποσκοπεί στο να παραδώσει το πολιτισμικό μέλλον της χώρας στην αγορά»

Παράλληλα, κάνει έναν απολογισμό του έργου του ίδιου και του ΕΚΕΘΕΧ, στο οποίο αναγνωρίζει «ολιγωρίες και αβλεψίες, σφάλματα και παραλείψεις», αλλά και ορθό «στρατηγικό προσανατολισμό». Όσο δε για την επιμονή του να παραμένει επικεφαλής ενός οργανισμού «συστηματικά αφυδατωμένου» από την πρώτη στιγμή, την αποδίδει στο αίσθημα ευθύνης «έναντι του ελληνικού χορού και θεάτρου», αλλά και «έναντι των στενών μου συνεργατών που παρέσυρα σ’ αυτή την περιπέτεια»…

Αναφερόμενος σε όσους επιχαίρουν για την κατάργηση του Κέντρου, ο Η. Λογοθέτης σημειώνει: Δεν αντιλαμβάνονται ότι το λουκέτο στο ΕΚΕΘΕΧ είναι προεξαγγελτικό των όσων θα ακολουθήσουν -απειλεί να κλείσει και τη δική τους πόρτα. Εθελοτυφλούν ελπίζοντας σε «λογική» περιστολή των κονδυλίων για τον πολιτισμό ενώ η επιχείρηση που ανέλαβε εργολαβικά το ΥΠΠΟ εξελίσσεται ήδη σε καταστολή του ίδιου του πολιτισμού. Η καλλιτεχνική δημιουργία υποβιβάζεται σε παραγωγή -και μάλιστα αμέσως ανταποδοτική- ενώ το πνευματικό αγαθό αντιμετωπίζεται με όρους ανταλλακτικής χρήσεως, ως ένα ακόμα τυχαίο εμπόρευμα. Το όλο εγχείρημα, υπό το ρητορικό πρόσχημα της «απελευθέρωσης του πολιτισμού από το κράτος» αποσκοπεί στο να παραδώσει το πολιτισμικό μέλλον της χώρας στην αγορά…

Γι’ αυτό οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, του θεάτρου και του χορού έχουν χρέος να μιλήσουν έστω και την έσχατη ώρα: όποιος σωπάσει σήμερα χίλιες φορές σωπαίνει.

  • «Εργαλείο δευτέρας διαλογής»

Το ΕΚΕΘΕΧ ιδρύθηκε έχοντας ως πρωταρχικό του σκοπό τον σχεδιασμό εθνικής πολιτικής για το θέατρο και τον χορό, αλλά και την ευθύνη της εφαρμογής της. Έργο αυτονόητης βαρύτητας που υπονομεύθηκε εξαρχής από ρηχές τεχνοκρατικές αντιλήψεις, αλλά και από την παντελή έλλειψη πνευματικότητας που διακρίνει το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Μια έλλειψη που μοιραία περιορίζει τους διάττοντες υπουργούς σε βραχυπρόθεσμα καθήκοντα έκτακτου διαχειριστή ελλειμμάτων. Έτσι οι διαδοχικές ηγεσίες του ΥΠΠΟ επί των οποίων λειτούργησε το Κέντρο, οι ηγεσίες των κ.κ. Μιχάλη Λιάπη και Αντώνη Σαμαρά, ματαίωσαν τη δυναμική προοπτική του νεοσύστατου Κέντρου και αφυδάτωσαν συστηματικά την υπόστασή του. Το αποδυνάμωσαν με τη στέρηση της οικονομικής του αυτοδυναμίας και το υποβίβασαν θεσμικά σε εργαλείο δευτέρας διαλογής από κάλαθο ευκαιρίας. Ήθελαν αντί για επιτελικό όργανο υψηλής πνοής ένα περιθωριοποιημένο πρατήριο αναδιανομής πενιχρών επιχορηγήσεων. Συνεργό τους σε αυτή την πολιτική εκπτώσεων δεν θα με έβρισκαν. Το γνώριζαν καλά. Γι αυτό στράφηκαν σε προθυμότερο συνομιλητή, τον επιχειρηματία πρόεδρο του Δ.Σ. Υπέμεινα ωστόσο όλες τις πιέσεις γιατί ως εμπνευστής του ΕΚΕΘΕΧ είχα τεράστιες ευθύνες έναντι του ελληνικού χορού και θεάτρου το οποίο προσδοκούσε πολλά από το νέο θεσμό αλλά και έναντι των στενών μου συνεργατών που παρέσυρα σ’ αυτή την περιπέτεια. Υπέμεινα και περίμενα καλύτερες μέρες. Ώσπου ήρθαν οι χειρότερες…

Με άλλοθι την όντως δεινή κρίση που πλήττει τη χώρα κλείνουν το ΕΚΕΘΕΧ αποποιούμενοι το υψηλό, δήθεν, λειτουργικό κόστος της διατήρησής του. Ένα κόστος που διογκώθηκε τεχνητά σε 1.500.000 ευρώ ετησίως, αφού δολίως συνυπολογίστηκαν στα ανελαστικά του έξοδα όλες οι δραστηριότητες και τα τρέχοντα προγράμματα του ΕΚΕΘΕΧ πλην των επιχορηγήσεων. Στην πραγματικότητα τα λειτουργικά έξοδα του Κέντρου ουδέποτε υπερέβησαν τις 650.000 ευρώ…

  • «Ενοχλητική επάρκεια»

Το πρόβλημα με το ΕΚΕΘΕΧ ήταν ακριβώς η ενοχλητική του επάρκεια. Μια ευρύτητα οριζόντων αντιστρόφως ανάλογη με την οικονομική του στενότητα. Το πρόβλημα με το ΕΚΕΘΕΧ είναι ότι αντί να συγκαλύψει με χάρτινο προπέτασμα τα ακανθώδη προβλήματα που παρέλαβε, προτίμησε να τα καταδείξει και με τα ελάχιστα οικονομικά του μέσα επιχείρησε να τα επιλύσει.

Γι’ αυτό εκπόνησε ένα ριζοσπαστικό σχέδιο αναδιάρθρωσης των χειμαζόμενων ΔΗΠΕΘΕ της χώρας. Προχώρησε στην ανακατανομή των επιχορηγήσεων θεάτρου και χορού υπέρ των νέων καλλιτεχνικών δυνάμεων της χώρας και έδωσε νέα ώθηση στις πειραματικές τους αναζητήσεις. Εγκαινίασε το καινοτόμο πρόγραμμα ArtLocus για να απεγκλωβίσει από τη μητροπολιτική ασφυξία δυναμικές ομάδες και να τονώσει τον περιφερειακό ιστό της χώρας. Δρομολόγησε την παραστάσιμη μέρα ως απόπειρα κάθετης καταγραφής του χοροθεατρικού μας παρόντος. Ενίσχυσε πλήθος νεανικών φεστιβαλικών διοργανώσεων με πρωτοπόρα οπτική και παρεμβατική διάθεση στο αστικό μας τοπίο. Ξεκίνησε με το πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου πρόγραμμα επιστημονικών συνεργασιών και ανταλλαγής ερευνητών. Οργάνωσε πολύπτυχη και πολυσήμαντη ερευνητική δράση με την πρόσληψη επιστημονικών συνεργατών σε μόνιμη βάση και χρηματοδότησε έρευνα κεφαλαιώδους σημασίας για την επαγγελματική κατάσταση του θεάτρου, του χορού και του κοινού τους υπό την εποπτεία του ΕΚΚΕ. Στήριξε το «Σύστημα Αθήνα» του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου για την προβολή του ελληνικού θεάτρου στο εξωτερικό. Προώθησε διεθνές πρόγραμμα χάρη στο οποίο τόσα σχήματα θεάτρου και χορού αντιπροσώπευσαν επάξια την Ελλάδα σε έγκυρες φεστιβαλικές διοργανώσεις. Συνέταξε πλήρες σχέδιο καταγραφής 70.000 θεατρικών τεκμηρίων (μακέτες σκηνικών, αφίσες, κοστούμια και προγράμματα από όλα τα θέατρα της χώρας) και το υπέβαλλε στο πρόγραμμα Ψηφιακής Σύγκλισης της Ε.Ε., διεκδικώντας 1.700.000 ευρώ. Δημιούργησε εκ του μηδενός στεγαστικό πρόγραμμα με δωρεάν φιλοξενία για τις νεανικές ομάδες θεάτρου και χορού και προξενώντας την οργή από μαγαζάτορες (συχνά αδρότατα επιχορηγούμενους) που λυμαίνονται τον χώρο. Ένας ολόκληρος αστερισμός δράσεων και πρωτοβουλιών ανέτειλε, ένας άνεμος τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα και προσέδωσε νέο ρίγος στην παραστασιακή μας ζωή.

Στη διαδρομή του ΕΚΕΘΕΧ προς τους αντικειμενικούς του στόχους σημειώθηκαν, πράγματι, ολιγωρίες και αβλεψίες. Προφανώς έγιναν σφάλματα και παραλείψεις. Όμως ο στρατηγικός του προσανατολισμός ήταν ορθός, το πιστεύω ακράδαντα, και απέβλεπε στην πλήρη αναδιάταξη του χοροθεατρικού μας τοπίου, στην εκβολή του μεγάλου ποταμού της καλλιτεχνικής μας δημιουργίας προς το μέλλον. Αυτό ακριβώς το ανοιχτό για όλους και απρόβλεπτο μέλλον αποστράφηκαν οι επαγγελματίες της διαπλοκής και της παρακμής. Είδαν, πολύ σωστά, στο ΕΚΕΘΕΧ έναν μεγάλο αντίπαλο. Είναι φυσικό λοιπόν το ότι τόσο πολλοί μικροί άνθρωποι συνασπίστηκαν εναντίον του και μαινόμενοι, δίκην Ηρωδιάδος, απαίτησαν την κεφαλή του επί πίνακι.

  • Επανεγκλωβισμός στο υπουργείο

…Την κατάργηση του υπουργοκεντρικού συστήματος εξήγγειλε ο υπουργός. Μα αυτό ακριβώς επετεύχθη με την ίδρυση του ΕΚΕΘΕΧ και τώρα, με τη διάλυσή του, το θέατρο και ο χορός επανεγκλωβίζονται στα στεγανά του υπουργείου και γίνονται έρμαιο των διαθέσεων όποιου κομματικά τυχάρπαστου ή πρωθυπουργικά προσφιλούς κατέχει το θώκο. Μητρώο των επιχορηγούμενων φορέων επαγγέλθηκε ο υπουργός. Μα το έχει ήδη καταρτίσει το ΕΚΕΘΕΧ, εμπεριστατωμένο και υποδειγματικής πληρότητας, αφού καλύπτει όχι απλώς τους επιχορηγούμενους αλλά το σύνολο των χοροθεατρικών σχημάτων και φορέων της χώρας και επιπλέον όλα τα σωματεία, τις εταιρείες και τους οργανισμούς χορού και θεάτρου. Διαφάνεια στις επιχορηγήσεις και αξιοκρατία υποσχέθηκε ο υπουργός. Πώς; Καταργώντας γνωμοδοτικές επιτροπές υψηλού κύρους και αναθέτοντας το έργο τους σε μια ολιγομελή ομάδα ανθρώπων που θα διορίζει ο ίδιος. Σαρδόνιο ή αφελές;

  • Η ΑΥΓΗ: 14/05/2010