Γουίλσον σε μάθημα υψηλής αισθητικής

  • Ελευθεροτυπία, Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Βρέχει. Κατακλυσμός. Η βροχή πλαταγίζει στη γη με εκκωφαντικό θόρυβο. Η ψηλοτάβανη «ψυχρή», μεταλλική, μακρόστενη αίθουσα, που παραπέμπει σε δημόσια υπηρεσία πρώην σοσιαλιστικών χωρών ή άχρονο, απρόσωπο γραφείο-φυλακή, τη μια φωτίζεται απ’ το φεγγάρι, την άλλη σκοτεινιάζει. Στο κέντρο της στέκεται μια επιβλητική ανδρική φιγούρα. Βυθισμένη στη σιωπή. Ο Ρόμπερτ Γουίλσον. Ξαφνικά, βγάζει μια κραυγή, συνοδευόμενη από μια απότομη κίνηση. Σαν κάτι να θέλει να «διώξει» από πάνω του.

Εχει μόλις αρχίσει, Σάββατο βράδυ, σε ένα κατάμεστο «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσμου, η υποδειγματική σόλο περφόρμανς του κορυφαίου Τεξανού πολυκαλλιτέχνη, με τον ίδιο ως Κραπ στην «Τελευταία μαγνητοταινία Κραπ» του Μπέκετ. Παράσταση που μας έφερε η Αττική Πολιτιστική Εταιρεία κι εγκαινίασε το φεστιβάλ «Πέρα από τα Ορια».

Επρόκειτο για την πρώτη εμφάνιση του ίδιου του Γουίλσον πάνω σε αθηναϊκή σκηνή. Ενα μεγάλο γεγονός, που εξελίχθηκε αναπάντεχα σε υψηλό μάθημα υποκριτικής. Και συγχρόνως, σε masterclass μινιμαλισμού και αισθητικής. Για 70 λεπτά ο Γουίλσον επαλήθευε «μαθηματικά» την καλλιτεχνική ταυτότητά του.

Δεν έκανε καμία υποχώρηση. Καμιά παρασπονδία. Με τον τρόπο που ανέκαθεν καθοδηγεί τους στιλιζαρισμένους ηθοποιούς του -πρόσφατο εκπληκτικό παράδειγμα η «Οπερα της Πεντάρας» του Berliner Ensemble- «δίδαξε» και τον εαυτό του. Ελέγχοντας, σαν τηλεκατευθυνόμενη μαριονέτα, την παραμικρή κίνηση των δακτύλων του. Και τον ελάχιστο λαρυγγισμό.

Καθώς η βροχή δυνάμωνε, ο βαριά μακιγιαρισμένος, σαν μάσκα, Κραπ-Γουίλσον αποφάσισε να αναζητήσει το κουτί 3 και την πομπίνα 5, απ’ τις τακτικές στοίβες τους. Την πομπίνα που αναπάντεχα θα του θύμιζε, βυθίζοντάς τον στην αμφιθυμία, «την αλησμόνητη ισημερία», τη «μείωση της προσπάθειας για ευτυχία» και «τον αποχαιρετισμό στον έρωτα». Με άλλα λόγια, τον ηχογραφημένο απολογισμό ενός ολόκληρου έτους, τότε που πέρναγε απ’ τα 39 στα 40. Την εποχή που είχε τη ζωή μπροστά του και ήταν «κρετίνος», όπως σήμερα, τριάντα χρόνια μεγαλύτερος, αποφαίνεται με θλίψη.

Κίνηση, ήχος, φως σαν μουσικές συγχορδίες μάς οδήγησαν στην «έξοδο» μιας μελαγχολικής παράστασης υπαρξιακού αναστοχασμού. Οχι μόνο για τον μοναχικό μπεκετικό ήρωα…

Από τις 10 το πρωί βρισκόταν ο Γουίλσον το Σάββατο στο «Θέατρον», διορθώνοντας λεπτομέρειες για το άρτιο αποτέλεσμα της βραδινής παράστασης. Δεκατρείς ώρες μετά, δεν μας κατέπληξε μόνο με την προσωπική απόδοσή του, αλλά και με το κέφι του. Στην υπόκλιση, αναπάντεχα μας χάρισε δυο εναέριες πιρουέτες!

  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: