Daily Archives: 11 Μαΐου, 2010

Γουίλσον σε μάθημα υψηλής αισθητικής

  • Ελευθεροτυπία, Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Βρέχει. Κατακλυσμός. Η βροχή πλαταγίζει στη γη με εκκωφαντικό θόρυβο. Η ψηλοτάβανη «ψυχρή», μεταλλική, μακρόστενη αίθουσα, που παραπέμπει σε δημόσια υπηρεσία πρώην σοσιαλιστικών χωρών ή άχρονο, απρόσωπο γραφείο-φυλακή, τη μια φωτίζεται απ’ το φεγγάρι, την άλλη σκοτεινιάζει. Στο κέντρο της στέκεται μια επιβλητική ανδρική φιγούρα. Βυθισμένη στη σιωπή. Ο Ρόμπερτ Γουίλσον. Ξαφνικά, βγάζει μια κραυγή, συνοδευόμενη από μια απότομη κίνηση. Σαν κάτι να θέλει να «διώξει» από πάνω του.

Εχει μόλις αρχίσει, Σάββατο βράδυ, σε ένα κατάμεστο «Θέατρον» του Ελληνικού Κόσμου, η υποδειγματική σόλο περφόρμανς του κορυφαίου Τεξανού πολυκαλλιτέχνη, με τον ίδιο ως Κραπ στην «Τελευταία μαγνητοταινία Κραπ» του Μπέκετ. Παράσταση που μας έφερε η Αττική Πολιτιστική Εταιρεία κι εγκαινίασε το φεστιβάλ «Πέρα από τα Ορια».

Επρόκειτο για την πρώτη εμφάνιση του ίδιου του Γουίλσον πάνω σε αθηναϊκή σκηνή. Ενα μεγάλο γεγονός, που εξελίχθηκε αναπάντεχα σε υψηλό μάθημα υποκριτικής. Και συγχρόνως, σε masterclass μινιμαλισμού και αισθητικής. Για 70 λεπτά ο Γουίλσον επαλήθευε «μαθηματικά» την καλλιτεχνική ταυτότητά του.

Δεν έκανε καμία υποχώρηση. Καμιά παρασπονδία. Με τον τρόπο που ανέκαθεν καθοδηγεί τους στιλιζαρισμένους ηθοποιούς του -πρόσφατο εκπληκτικό παράδειγμα η «Οπερα της Πεντάρας» του Berliner Ensemble- «δίδαξε» και τον εαυτό του. Ελέγχοντας, σαν τηλεκατευθυνόμενη μαριονέτα, την παραμικρή κίνηση των δακτύλων του. Και τον ελάχιστο λαρυγγισμό.

Καθώς η βροχή δυνάμωνε, ο βαριά μακιγιαρισμένος, σαν μάσκα, Κραπ-Γουίλσον αποφάσισε να αναζητήσει το κουτί 3 και την πομπίνα 5, απ’ τις τακτικές στοίβες τους. Την πομπίνα που αναπάντεχα θα του θύμιζε, βυθίζοντάς τον στην αμφιθυμία, «την αλησμόνητη ισημερία», τη «μείωση της προσπάθειας για ευτυχία» και «τον αποχαιρετισμό στον έρωτα». Με άλλα λόγια, τον ηχογραφημένο απολογισμό ενός ολόκληρου έτους, τότε που πέρναγε απ’ τα 39 στα 40. Την εποχή που είχε τη ζωή μπροστά του και ήταν «κρετίνος», όπως σήμερα, τριάντα χρόνια μεγαλύτερος, αποφαίνεται με θλίψη.

Κίνηση, ήχος, φως σαν μουσικές συγχορδίες μάς οδήγησαν στην «έξοδο» μιας μελαγχολικής παράστασης υπαρξιακού αναστοχασμού. Οχι μόνο για τον μοναχικό μπεκετικό ήρωα…

Από τις 10 το πρωί βρισκόταν ο Γουίλσον το Σάββατο στο «Θέατρον», διορθώνοντας λεπτομέρειες για το άρτιο αποτέλεσμα της βραδινής παράστασης. Δεκατρείς ώρες μετά, δεν μας κατέπληξε μόνο με την προσωπική απόδοσή του, αλλά και με το κέφι του. Στην υπόκλιση, αναπάντεχα μας χάρισε δυο εναέριες πιρουέτες!

  • ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ

Παραίτηση Πετρόπουλου από το ΔΣ της Λυρικής

  • Την παραίτησή του από το- υπηρεσιακό, όπως έχει χαρακτηριστεί- ΔΣ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής υπέβαλε στον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Παύλο Γερουλάνο ο διακεκριμένος σκηνογράφος κ. Νίκος Πετρόπουλος. Οπως δηλώνει ο ίδιος, η παραίτηση οφείλεται σε λόγους προσωπικούς. Ωστόσο ο κ. Πετρόπουλος παραμένει στην Επιτροπή Ανασυγκρότησης της ΕΛΣ η οποία σκοπό έχει τη ριζική ανασυγκρότηση και τον σχεδιασμό της Λυρικής Σκηνής του 2015, οπότε και αναμένεται η λειτουργία του νέου κτιρίου στο Φαληρικό Δέλτα.
  • Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=330828&dt=11/05/2010#ixzz0nake4aaV

«Δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει το όραμά του»

  • Ο συνθέτης Γιώργος Κουμεντάκης σκιαγραφεί την προσωπικότητα του Στέφανου Λαζαρίδη, σκηνογράφου, σκηνοθέτη και πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή της Λυρικής, ο οποίος πέθανε το περασμένο Σάββατο

  • Γ. ΚΟΥΜΕΝΤΑΚΗΣ | Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Νέα μάχη για τον Ανδρέα Βουτσινά

Δύσκολες ώρες για τον Ανδρέα Βουτσινά. Ακόμη μία φορά βρίσκεται στην Εντατική του «Ερρίκος Ντυνάν» και οι θεράποντες ιατροί του είναι ιδιαίτερα συγκρατημένοι. Ο οργανισμός του από τις πολλαπλές δοκιμασίες που έχει περάσει ο σκηνοθέτης τα τελευταία χρόνια είναι εξασθενημένος. Συνεργάτες αλλά και ο γιος του βρίσκονται καθημερινά στο νοσοκομείο, με την ελπίδα ότι ο Ανδρέας θα βγει και αυτή τη φορά νικητής. Ελπίζουν ότι η δύναμη για ζωή που φωλιάζει μέσα του είναι η καλύτερη θεραπεία.

Πριν από λίγο καιρό ο Ανδρέας Βουτσινάς νοσηλευόταν και πάλι. Υποβλήθηκε σε επέμβαση στο πόδι, ύστερα από ατύχημα που είχε. Χρειάστηκε να μεταφερθεί εσπευσμένα στο χειρουργείο από βαρύ κάταγμα που υπέστη όταν έχασε την ισορροπία του κι έπεσε στο σπίτι του. Τότε ο γνωστός σκηνοθέτης μιλώντας στην «Espresso» για την ταλαιπωρία του είχε πει: «Είμαι καλύτερα, θα γυρίσω στο σπίτι μου σύντομα. Το ελπίζω».

Η υγεία του Ανδρέα Βουτσινά άρχισε να κλονίζεται πριν από χρόνια. Ανθρωπος φύσει αισιόδοξος και ρεαλιστής, δεν έχασε λεπτό την ψυχραιμία αλλά και την ελπίδα του. Με τη βοήθεια των γιατρών, τις συμβουλές των οποίων ακολουθεί κατά γράμμα, ξεπέρασε κατά πολύ τα εξαιρετικά σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπισε και μάλιστα συνέχισε να εργάζεται. Τον χειμώνα σκηνοθέτησε στο θέατρο «Ορφέας» την παράσταση του έργου του Μπέρναρντ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» με τη Βάσια Παναγοπούλου στον βασικό γυναικείο ρόλο.

Τη Βάσια Παναγοπούλου και τον Ανδρέα Βουτσινά τους δένει ισχυρή φιλία και η ηθοποιός βρίσκεται στο πλευρό του καθημερινά. Είναι από τους ανθρώπους που ανησυχούν ιδιαίτερα για την εξέλιξη της υγείας του και βρίσκεται σε συνεχή επαφή με τους γιατρούς του. Το ίδιο και ο γιος του Μάριος Βουτσινάς, που παρ’ ότι η σχέση του με τον πατέρα του δεν ήταν στο καλύτερο σημείο, εγκατέλειψε τα πάντα για να βρίσκεται δίπλα του. Ο Μάριος ήταν δίπλα του και κατά τη χειρουργική επέμβαση στο ισχίο, στην οποία υποβλήθηκε ο πατέρας του. Σε συνέντευξή του στην «Espresso» ο Ανδρέας Βουτσινάς είχε αποκαλύψει για τη σχέση πατέρα-γιου:

«Οταν μέναμε μαζί, ήμασταν σαν δύο άνθρωποι που γνωρίζει ο ένας τον άλλον, που είναι φίλοι, χωρίς ποτέ να γίνουμε πιο καλοί φίλοι».

  • ΧΡΥΣΑ ΔΟΤΣΙΟΥ, ESPRESSO, 11.5.2010